I SA/Gd 733/19

Dnia 2 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2019 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 15 maja 2019 r. (k. 15) skarżący złożył zażalenie. Zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2019 r. (k. 24) strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Przedmiotowe zarządzenie zostało zaskarżone zażaleniem. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FZ 538/19 oddalił zażalenie strony. Zarządzaniem z dnia 19 września 2019 r. (k. 46) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 7 czerwca 2019 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. W odpowiedzi skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2019 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SPP/Gd 377/19 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe zarządzenie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2020 r. Postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. (k. 64) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie strony z dnia 15 maja 2019 r. na postanowienie tego Sądu z dnia 23 kwietnia 2019 r. Na przedmiotowe postanowienie strona złożyła zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 238/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2020 r. NSA stwierdził bowiem, że przed odrzuceniem zażalenia z powodu nieuiszczenia wpisu Sąd powinien jeszcze raz wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego. W związku z treścią orzeczenia NSA, zarządzeniem z dnia 4 września 2020 r. (k. 95) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 7 czerwca 2019 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. W odpowiedzi na zarządzenie skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, nie uiszczając przy tym należnego wpisu od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r, poz. 2325) – dalej w skrócie p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak stanowi natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W przypadku zgłoszenia przez stronę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w terminie wynikającym z zarządzenia przewodniczącego wzywającego do uiszczenia wpisu, przerwany zostaje bieg tego terminu. Jednocześnie referendarz sądowy (w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd) zobligowany jest do rozpoznania wniosku strony w przedmiocie prawa pomocy. Postępowanie to kończy się wydaniem postanowienia. W chwili ustawowo oznaczonej (art. 168 § 1 p.p.s.a.) postanowienie takie staje się prawomocne i od tej chwili wiąże m.in. sąd, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Jako orzeczenie nie rozstrzygające o istocie sprawy nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, ale ma pełny przymiot prawomocności, inaczej - wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sytuacji gdy prawomocnym postanowieniem sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy, ponowny wniosek w tym zakresie nie zwalnia strony od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienia NSA: z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 969/16, z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 761/13, z dnia 11 kwietnia 2017 r., II GZ 265/17). W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do wpłacenia należnego wpisu od zażalenia i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Pomimo doręczenia stronie zarządzenia wzywającego do jego uiszczenia, wpis taki nie został wpłacony, a strona złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego wniesieni, jak zostało to wyżej wskazane, nie zwalnia strony od obowiązku uiszczenia wpisu od zażalenia. Należy bowiem wskazać, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a zarządzenie starszego referendarza sądowego w tym przedmiocie (z dnia 28 listopada 2019 r. wydane w sprawie o sygn. akt I SPP/Gd 377/19) stało się prawomocne wobec utrzymania w mocy tego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 lutego 2020 r. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.