I SA/Gd 742/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia 17 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia: odmówić przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane za zasadzie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę pana M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2010 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. przyznał skarżącemu M. P. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego A. D. (pismo OIRP z dnia 21 września 2011 r. – k. 103 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 727/11, odrzucił zażalenie skarżącego w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2011 r. Pismem z dnia 2 lutego 2012 r. (złożonym w tut. Sądzie w dniu 3 lutego 2012 r.) pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku i dodatkowym pismem z tego samego dnia wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Do wniosku nie zostało dołączone oświadczenie pełnomocnika, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Pismem z dnia 28 lutego 2012 r. radca prawny A. D. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej, za dokonanie których ustawodawca przewidział wynagrodzenie, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek, o którym mowa w § 16 rozporządzenia musi spełniać wymogi określone w art. 64 p.p.s.a., a zatem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określone żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Przepisem szczególnym jest w niniejszej sprawie w/w § 16 rozporządzenia (por. M. Kazek – "Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu" – ZNSA nr 6(9)/2006, s.65 i nast.). W sądownictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Przyjmuje się, iż oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GZ 273/09, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 390/08, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. II FSK 862/05, publikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego składając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawarł w nim oświadczenia o ich zapłaceniu w całości lub w części. Z tego względu, działając na podstawie, art. 250 p.p.s.a. w zw. § 16 rozporządzenia Sąd orzekł jak w postanowieniu.