I SA/Gd 744/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Monika Orska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 3.809,20 zł (trzy tysiące osiemset dziewięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 744/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej określił podatnikowi M.K., prowadzącemu Przedsiębiorstwo "A" we W. zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 roku w wysokości 134.330 złotych wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że mimo ciążącego na podatniku obowiązku, nie wykazał on w deklaracji VAT-7 za wrzesień 1995 roku i nie uregulował zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży towarów ( maszyn i urządzeń oraz samochodu osobowego "Mercedes") dokonanej w dniu 2 września 1998 roku na łączną kwotę 852.312 złotych. W ocenie organu podatnikowi nie przysługiwało do tych towarów zwolnienie od podatku na podstawie art. 7 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), bowiem w związku z ich nabyciem w dniu 25 sierpnia 1998 roku był ich użytkownikiem tylko przez kilka dni, a nie co najmniej przez 6 miesięcy, jak tego wymaga powołany przepis w związku z art. 4 pkt 7 ustawy. W ocenie organu pierwszej instancji użytkownikiem maszyn i urządzeń oraz samochodu osobowego "Mercedes" do dnia 26 sierpnia 1998 roku był ich właściciel - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "B" we W., bowiem do lipca 1998 roku włącznie Spółka ta prowadziła na tych urządzeniach rozlew wina, w dniach 6 kwietnia, 2 czerwca, 29 czerwca i 2 lipca 1998 roku dokonywała na nich pasteryzacji piwa dla "C" w B., a w dniach 24 i 29 sierpnia 1998 roku wykorzystała omawiane urządzenia prowadząc rozlew i pasteryzację piwa dla "D" S. J. w T.. Towary będące przedmiotem obrotu udokumentowanego fakturami VAT Nr [...],[...],[...] z dnia 2 września 1998 roku były do lipca 1998 roku ujęte w ewidencji środków trwałych "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i amortyzowane przez ten podmiot. W toku postępowania kontrolnego podatnik nie przedstawił dowodów potwierdzających, że jego przedsiębiorstwo korzystało z maszyn i urządzeń oraz samochodu osobowego zgodnie z ich właściwościami i przeznaczeniem. Zawartą przez podatnika ze Spółką "B" umowę użyczenia z dnia 1 marca 1998 roku kontrolujący uznał za niewiarygodną i zawartą w celu obejścia przepisów ustawy VAT w zakresie opodatkowania przedmiotowych maszyn i urządzeń oraz samochodu podatkiem od towarów i usług. Za taką oceną przemawiały według Inspektora następujące okoliczności. Spółka "B" dokonywała odpisów amortyzacyjnych do lipca 1998 roku od towarów i środka transportu określonego w umowie użyczenia, pomimo że zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ( Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) nie nalicza się amortyzacji od oddanych przez podatnika do nieodpłatnego użytkowania składników majątkowych, spółka ta objęta ze względu na charakter produkcji szczególnym nadzorem podatkowym zobowiązana była w myśl § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 lipca 1997 roku w sprawie zakresu i zasad wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego ( Dz.U. Nr 86 poz. 545) do zgłoszenia zmian w stosunku do stanu stwierdzonego w protokole urzędowego sprawdzenia. "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przedmiotowe maszyny i urządzenia zgłosiła do protokołu urzędowego sprawdzenia, nie powiadomiła jednak Urzędu Kontroli Skarbowej o zawarciu umowy użyczenia z przedsiębiorstwem podatnika. Pismem z dnia 19 maja 1998 roku oraz z dnia 5 czerwca 1998 roku M.K. jako dyrektor Spółki "B" zgłosił do Urzędu Kontroli Skarbowej zamiar produkcji wina w 16 zbiornikach ( ujętych w umowie użyczenia ) znajdujących się na jej terenie. W księdze przychodu i rozchodu, prowadzonej przez "A" M.K. nie stwierdzono zaewidencjonowania jakichkolwiek dowodów zakupu, potwierdzających, że podatnik ponosił koszty związane z użytkowaniem samochodu osobowego "Mercedes"; koszty te natomiast ponosiła Spółka "B", co wynika z faktur przedstawionych i włączonych do protokołu z badania dokumentów. W dokumentacji firmy podatnika nie stwierdzono żadnych dowodów potwierdzających wykonanie prac i określonych w umowie o dzieło zawartej ze S. F. W tracie przesłuchania strony w dniu 25 maja 1999 roku M.K. nie potrafił szczegółowo określić zakresu wykonanych prac w ramach tej umowy. Natomiast w ramach umowy "Know-How", zawartej w dniu 26 lutego 1998 roku S. F. zobowiązał się do przekazania projektu w zakresie innowacji linii rozlewniczej, który umożliwia zniwelowanie strat i zmniejszenie liczby zatrudnionych osób przy obsłudze linii. Podatnik zeznał, że nie otrzymał tego projektu. W toku kontroli podatnik przedstawił jako dowód potwierdzający wykonanie usług na urządzeniach pochodzących z "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w postaci pisma P.P.H. "E" S. J., T. skierowanego do "A" M.K.. Według Inspektora dowód ten nie zasługiwał na uznanie, ponieważ z treści pisma wynika zamiar uruchomienia linii rozlewniczej do piwa, w toku kontroli sprawdzającej, przeprowadzonej w P.P.H. "E" ( obecna nazwa "D") ustalono, że faktycznie piwo rozlewała i pasteryzowała Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "B". S. J. właściciel "D" w T. oświadczył do protokołu z czynności kontrolnych, że nie dokonał zapłaty za usługowy rozlew piwa w dniach 24 i 29 sierpnia 1998 roku dokonany przez "B" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, ponieważ ubytki piwa w trakcie tego rozlewu przekraczały wszelkie dozwolone normy. Ubytki te powstały ( zgodnie z jego oświadczeniem ) w wyniku nie przygotowania linii rozlewniczej do rozlewu piwa w butelki. S. J. oświadczył również, że jego pracownicy wykonywali naprawę myjki, pasteryzatora, szafki energetycznej. Według organu pierwszej instancji oświadczenie S. J. opisane w protokole z badania dokumentów i ewidencji jest dowodem, że przedstawiona przez stronę umowa o dzieło zawarta dnia 2 marca 1998 roku ze S. F. na wykonanie "uruchomienie automatyki linii rozlewniczej [...], uszczelnienie rozlewaczki, uruchomienie załadowarek i wyładowarek", która miała potwierdzać wykonanie umowy użyczenia, nie została wykonana. W piśmie z dnia 7 kwietnia 1999 roku podatnik oświadczył, że w okresie od 1 stycznia 1998 roku do 7 października 1998 roku nie zatrudniał żadnego pracownika ani na podstawie umowy o pracę ani na umowę zlecenie. Z analizy zapisów w księdze przychodów i rozchodów w miesiącach od stycznia do sierpnia 1998 roku wynika, że podatnik nie prowadził żadnej działalności w przedsiębiorstwie "A". W oparciu o wskazane okoliczności Inspektor wywiódł, że faktycznym użytkownikiem omawianych maszyn, urządzeń oraz samochodu osobowego "Mercedes", był ich właściciel i tylko on w związku z powyższym skorzystać mógł ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT przy sprzedaży dokonanej w dniu 25 sierpnia 1998 roku za fakturą VAT Nr [...]oraz w dniu 26 sierpnia 1998 roku za fakturą VAT Nr [...]. W odwołaniu od decyzji Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej M.K. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 pkt 7 ustawy VAT oraz przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 120, 121 § 1, 122 oraz 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Według strony w decyzji błędnie przyjęto, ze podatnik nie używał wymienionych w jej uzasadnieniu rzeczy w okresie od 1 marca do 2 września 1998 roku, podczas gdy stan taki miał miejsce na podstawie umowy użyczenia. Według podatnika przepisy kodeksu cywilnego ( art. 710-719 k.c. ) nie wykluczają, aby rzecz oddana do używania była w tym samym czasie używana również przez właściciela. W ramach swobody zawierania umów strony mogą uzgodnić współużytkowanie rzeczy, zwłaszcza bardzo kosztownych w eksploatacji, w celu ich efektywnego wykorzystania. Fakt, że podatnik w okresie objętym umową użyczenia nie wykazywał przychodów z działalności gospodarczej, ani kosztów używania oddanych mu do korzystania rzeczy nie dowodzi, że nie był ich użytkownikiem. Pozostawał on bowiem cały czas w gotowości do świadczenia usług. W uzupełnieniu odwołania podatnik podał ponadto, ze nie wykazywał kosztów, bowiem był przekonany, że nie może ich uwzględniać ( tzn. generować strat ), skoro nie uzyskiwał przychodów ( art.22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ponadto podatnik zarzucił, że Inspektor - mimo jego żądań nie objął kontrolą miesiąca listopada 1998 roku, kiedy to zostały wystawione faktury korygujące, będące następstwem anulowania transakcji obrotu linią rozlewniczą i samochodu. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Izba uznała za prawidłową ocenę dowodów przeprowadzoną przez Inspektora UKS. Według niej umowę użyczenia z 1 marca 1998 roku zawarto w celu obejścia przepisów prawa podatkowego, a nie w celu racjonalnego korzystania z urządzeń. O takim celu umowy użyczenia świadczy według Izby fakt, że już w dniu następnym po jej sporządzeniu podatnik skierował do wspólników Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "B" pismo informujące o możliwości korzystania przez właściciela z użyczonych urządzeń, z zaznaczeniem, że właściciel będzie pokrywał koszty eksploatacji. Takie postępowanie biorącego w użyczenie pozostaje w sprzeczności z umową użyczenia, bowiem podmiot ten nie ma prawa dysponowania rzeczą ( art. 3531 k.c.). Za niezasadne uznała Izba zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych wskazując, że wszechstronnie wyjaśniano okoliczności istotne dla załatwienia sprawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego ( art. 7 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - art. 2 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1988 roku o działalności gospodarczej ) oraz przepisów proceduralnych ( art. 187 w zw. z art. 122 i 191, art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący wywodził, że w okresie obowiązywania umowy użyczenia miały miejsce przygotowania do produkcji, w oparciu o użyczoną linię rozlewniczą, co jest równoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo nieuzyskiwania przychodów. Kodeks cywilny nie wyklucza współużytkowania rzeczy przez oddającego do używania i użytkownika. Skarżący zauważył też, że przedmiotowe towary były sprowadzone do Polski w 1990 roku, zatem przed wprowadzeniem podatku VAT, mimo wielokrotnej zmiany właściciela, nigdy nie były "ovatowane", zatem zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej stwierdzającą zobowiązanie w VAT z tytułu sprzedaży towarów objętych umową użyczenia, nie znajduje uzasadnienia. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 19 września 2003 roku (I SA/Gd 908/00 ) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w zaskarżonej decyzji przyjęto, iż podatnik - mimo ciążącego obowiązku - nie wykazał w deklaracji VAT-7 za wrzesień 1998 roku i nie uregulował zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży towarów ( maszyn i urządzeń oraz samochodu osobowego ) dokonanej w dniu 2 września na łączną kwotę 852.312 złotych. Organ kontroli skarbowej uznał, że podatnikowi nie przysługiwało odnośnie tych towarów zwolnienie od podatku na podstawie art. 7 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( z. U. Nr 11,poz. 50 ze zm. ), bowiem w związku z ich nabyciem w dniu 25 sierpnia 1998 roku był ich użytkownikiem przez kilka dni, a nie co najmniej 6 miesięcy, jak tego wymaga powołany przepis w związku z art. 4 pkt 7 ustawy. W myśl art. 7 ust. l pkt 5 ustawy zwolniona od podatku od towarów i usług jest sprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Sąd podał, że ta ostatnia okoliczność nie była sporna, w związku z tym, że w fakturach sprzedaży z dnia 25 sierpnia 1998 roku wystawionych przez Spółkę "B" nie był uwzględniony ( prawidłowo ) VAT. Definicja towarów używanych została zamieszczona w art. 4 pkt 7 powołanej ustawy; zaliczono do nich towary, których okres używania wyniósł co najmniej pół roku ( w odniesieniu do budynków i budowli - 5 lat). Oznacza to, zdaniem Sądu, że sprzedaż towaru po krótszym okresie używania uniemożliwia zastosowanie zwolnienia. Sąd powołał się przy tym na orzecznictwo NSA (wyroki o sygn. I SA/Gd 1034/98, I SA/Lu 1595/98, III SA 8227/98, SA/Sz 992/98), w którym przyjmuje się, że okres 6-miesięczny biegnie od momentu nabycia rzeczy przez podatnika; termin ten odnosi się do każdorazowego nabycia i biegnie odrębnie dla kolejnego nabywcy. Oznacza to, zdaniem Sądu, że jeśli podatnik nabędzie rzecz używaną przez zbywcę co najmniej 6 miesięcy ( podlegającą tym samym zwolnieniu od podatku ), a sprzeda ją przed upływem okresu określonego w art. 4 pkt 7 ustawy, jest obowiązany sprzedaż opodatkować; nie budzi przy tym wątpliwości, że zwolnieniu od podatku podlega sprzedaż dokonywana przez podatnika będącego użytkownikiem w momencie dokonywania sprzedaży ( i przez okres pół roku tę sprzedaż poprzedzający ). Wobec powyższego, Sąd zauważył, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało wyjaśnienie, czy skarżący był użytkownikiem sprzedanych w dniu 2 września towarów przez okres co najmniej pół roku poprzedzający sprzedaż. Sąd uznał, że ustalenia faktyczne w tym zakresie zostały oparte na wszechstronnie zebranym i wnikliwie rozważonym materiale dowodowym oraz podał, że: - inspektor kontroli skarbowej szczegółowo wyjaśnił w decyzji, z jakich przyczyn nie uwzględniono twierdzenia podatnika, że używał przedmiotowych maszyn i urządzeń na podstawie umowy użyczenia z l marca 1998 roku ( zawartej z ówczesnym ich właścicielem Spółką B, od której następnie je kupił ), - skarżący nie wykazał, że używał samochodu osobowego i linii rozlewniczej oraz innych urządzeń wyszczególnionych w umowie użyczenia zgodnie z ich właściwościami i przeznaczeniem, jak to przewidziano w umowie i o czym stanowi art. 712 § l k.c., - linia rozlewnicza, jak wykazał inspektor, służyła w tym czasie właścicielowi (Spółce B) do prowadzenia działalności objętej szczególnym nadzorem podatkowym, - skarżący nie wykazał nawet, że używał ww. towarów do przeprowadzenia prób i unowocześnienia linii, bowiem na tę okoliczność przedstawił tylko umowy, nie wykazał natomiast, że były one wykonane; twierdzeniu skarżącego o przystosowywaniu urządzeń do rozlewu napojów dla potrzeb własnej działalności przeczy fakt sprzedaży towarów po kilku dniach od ich nabycia, bez podjęcia działalności, do której jakoby czynił przygotowania. Reasumując, Sąd stwierdził, że ustalenie, iż skarżący był użytkownikiem sprzedanych towarów przez okres niewystarczający do zwolnienia ich sprzedaży z podatku od towarów i usług znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Ponadto Sąd uznał, że na wynik sprawy ( określenie zobowiązania i zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 roku ) nie miał wpływu zwrot towaru przez nabywcę w listopadzie 1998 roku i wystawienie przez podatnika faktury korygującej z 30 listopada 1998 roku. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 7 i art. 7 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Dyrektor Izby Skarbowej, odpowiadając na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w jego ocenie, sąd administracyjny pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. l pkt 5 w związku z art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( w brzmieniu obowiązującym w 1998 roku ) albowiem w stanie prawnym obowiązującym przed dniem l stycznia 2000 roku dla uznania danego towaru za używany nie było konieczne, aby przewidziany w omawianym przepisie art. 4 pkt 7 półroczny okres używania musiał dotyczyć tylko podatnika dokonującego jego sprzedaży; towar ten mógł być używany także przez inne podmioty - ważne było, aby ogólny okres używania wynosił co najmniej pół roku. Takie też stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 120/00 ( Orzecznictwo Podatkowe LexisNexis 2001 r., nr 5, s. 38 ). Błędna wykładnia wymienionych przepisów doprowadziła do niezastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. l pkt 5 powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 czerwca 2005 roku stanowczo podkreślono, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni przepisów art. 7 ust.1 pkt 5 w związku z art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przyjmując, że podatnik był użytkownikiem maszyn i urządzeń oraz samochodu jedynie od dnia 26 sierpnia 1998 roku do dnia ich sprzedaży w dniu 2 września tego roku, a nie przez okres 6 miesięcy, jak tego wymaga przepis art. 4 pkt 7 ustawy. To z kolei ustalenie winno zostać ocenione w kontekście art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy, w myśl którego przesłankami zwolnienia od podatku od towarów i usług sprzedaży towaru używanego było dokonanie sprzedaży towaru użytkowanego przez użytkownika, rozumianego w sensie potocznym, czyli jako używającego rzeczy, a nie w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego o użytkowaniu jako ograniczonym prawie rzeczowym, a także brak prawa sprzedającego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w stosunku do tego towaru. Istotne jest zatem, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis powyższy jako przesłanki zwolnienia nie ustanawiał żadnego okresu używania towaru używanego przez sprzedającego ten towar. Sąd ten dokonując wykładni art. 4 pkt 7 ustawy zauważył, że przepis ten nie wiązał okresu używania również z określonym podmiotem. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy dokona oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, mając na uwadze, że z dniem 26 sierpnia 1998 roku podatnik był z całą pewnością użytkownikiem spornych urządzeń i samochodu, zaś sprzedane przez niego te maszyny i urządzenia oraz samochód wedle wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego były towarem używanym w okresie usprawiedliwiającym skorzystanie z przywilejów wynikających z przywołanych przepisów ustawy. Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Sąd na mocy art. 145 § 1 ust.1 pkt a i c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Na mocy art. 152 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie 2 wyroku, zaś o kosztach postępowania na podstawie art.. 200 ustawy.