I SA/Gd 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 31 lipca 2014r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego z 3 lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2009r. do kwietnia 2010r. Postanowienie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z dnia 3 lipca 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił "A" Sp. z o.o.: - za listopad 2009r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości: 146.035 zł, z czego do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości: 4.500 zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości: 141.535 zł, - za grudzień 2009r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości: 168.233 zł, z czego do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości: 168.233 zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości: 0 zł, - za styczeń 2010r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości: 21.514 zł, z czego: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości: 7.600 zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości: 13.914 zł, - za luty 2010r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości: 74.846 zł, z czego: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości: 5.000 zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości: 69.846 zł, - za marzec 2010r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości: 81.983 zł, z czego: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości: 5.000 zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości: 76.983 zł, - za kwiecień 2010r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości: 94.782 zł, z czego: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości: 94.782 zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości: 0,00 zł, - wysokość podatku od towarów i usług do zapłaty, o jakim mowa w art. 108 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 17, poz.1054 ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u.", z tytułu wystawionej faktury nr [...] za listopad 2009r. w wysokości 6.600 zł. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 17 § 1 w zw. z art. 18a, art. 18b i art. 239b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.749 ze zm.), w skrócie "O.p.", w związku z wydaniem postanowienia przez niewłaściwy organ podatkowy, - art. 239b § 1 pkt 1 O.p. poprzez uznanie, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest faktem prowadzenia wobec spółki postępowań egzekucyjnych w zakresie innych należności pieniężnych, w sytuacji gdy obecnie takie egzekucje nie toczą się, - art. 239b § 1 pkt 2 O.p. poprzez uznanie, że spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, - art. 239b § 2 O.p. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku uprawdopodobnienia, że zobowiązania wynikające z nieostatecznej decyzji wymiarowej organu I instancji nie zostaną wykonane, - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnia prowadzenie względem strony postępowań egzekucyjnych z tytułu nieuregulowanego podatku rolnego oraz od nieruchomości wobec Urzędu Gminy w W. i Urzędu Gminy w D., podczas gdy takie egzekucje nie są obecnie prowadzone, -art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez brak przeprowadzenia pełnej analizy stanu majątkowego spółki niezbędnej dla oceny, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązań wynikających z ostatecznej decyzji organu I instancji. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 239b § 2 O.p. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia potwierdzał, że wobec spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2013r. należnego dla Gminy D. oraz podatku rolnego należnego dla Gminy W. Zdaniem organu, podnoszony przez stronę argument, że aktualnie wobec spółki nie toczy się jakiekolwiek postępowanie egzekucyjne, nie może zostać uwzględniony na etapie postępowania zażaleniowego, bowiem w stanie faktycznym sprawy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organ I instancji zaistniała przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. W kwestionowanym postanowieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego, powołując przesłankę z art. 239b § 1 pkt 2 O.p. odnotował, że "A" Sp. z o.o. jest właścicielem: 1. nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości C. gmina W.W dziale IV księgi wieczystej nr [...] wpisana jest hipoteka na łączną kwotę 483.699,32 zł na rzecz Dyrektora Izby Celnej i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., 2. nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w Ł. przy ul. K. [...], obszar 0,4984 ha. W dziale IV księgi wieczystej nr [...] wpisana jest hipoteka na łączną kwotę 6.300.000 zł na rzecz Banku "B" Oddział w G. z siedzibą w S. i Banku "C" S.A. Oddział w G. z siedzibą w P., 3. lokalu niemieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość położonego w miejscowości C., nr [...], składającego się z [...] pokoi, jednego holu, jednego korytarza, jednej łazienki, jednej piwnicy i jednego strychu. W dziale IV księgi wieczystej założonej dla tej nieruchomości nr [...] - wpisana jest hipoteka na łączną kwotę 20.156.073,81 zł na rzecz "D", "E" S.A., Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, 4. nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K. gmina D., o obszarze 10,2700 ha (działki nr [...], nr [...], nr [...]). W dziale IV księgi wieczystej założonej dla tej nieruchomości nr [...] - wpisana jest hipoteka na łączną kwotę 34.677.620 zł na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz "D" S.A., 5. nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina D. stanowiącej działkę zabudowaną nr [...], o powierzchni 0,3211 ha. W dziale IV księgi wieczystej założonej dla tej nieruchomości nr [...] - wpisana jest hipoteka na kwotę 25.765 zł na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, 6. nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K. stanowiącej niezabudowane działki (nr [...], [...], [...]) o łącznej powierzchni 0,5616 ha. W dziale IV księgi wieczystej założonej dla tej nieruchomości nr [...] - wpisana jest hipoteka na kwotę 7.308 zł, na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, 7. nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina D., stanowiącej niezabudowane działki (nr [...] i [....]), o łącznej powierzchni 0,3327 ha. W dziale IV księgi wieczystej założonej dla tej nieruchomości nr [...] - wpisana jest hipoteka na łączną kwotę 21.813.255 zł na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz "D" S.A., 8. nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina D., stanowiącej niezabudowane działki (nr [...], [...], [...]). W dziale IV księgi wieczystej założonej dla tej nieruchomości nr [...] wpisana jest hipoteka na łączną kwotę 38.962.000 zł, na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz "D" S.A. Organy ustaliły ponadto, że spółka figuruje jako właściciel następujących pojazdów: 1. samochodu ciężarowego marki (...) model [...], nr rej. [....] rok produkcji 2006, nr identyfikacyjny VIN/ nr nadwozia (podwozia) [...], data nabycia 1 lutego 2009r.; 2. samochodu ciężarowego marki (....) model [...] nr rej. [...] rok produkcji 2006, nr identyfikacyjny VIN/ nr nadwozia (podwozia) [...], data nabycia 1 lutego 2009r.; 3. przyczepy ciężarowej marki (...) model [...], nr rej. [...] rok produkcji 2006, nr identyfikacyjny VIN/ nr nadwozia (podwozia) [...], data nabycia 1 lutego 2009r.; 4. naczepy ciężarowej marki (...) model [...], nr rej. [...] rok produkcji 2006, nr identyfikacyjny VIN/ nr nadwozia (podwozia) [...], data nabycia 1 lutego 2009r.; 5. samochodu osobowego marki (....) model [...], nr rej. [...] rok produkcji 2001, nr identyfikacyjny VIN/ nr nadwozia (podwozia) [...], data nabycia 21 października 2013r.; 6. samochodu osobowego marki (...) , nr rej. [...] rok produkcji 2005, nr identyfikacyjny [...], data nabycia 23 października 2013r. Organ I instancji ustalił przybliżone wartości rynkowe samochodów osobowych oraz samochodów ciężarowych, będących w podsiadaniu spółki. Wskazał również, że z informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego spółki za 2013r. wynikało, iż na dwóch ciągnikach samochodowych typu (...) został ustanowiony zastaw rejestrowy na rzecz "F" S.A. z dnia 2 grudnia 2009r. oraz z dnia 28 grudnia 2009r. W zażaleniu spółka argumentowała, że posiada majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Poza znaczącym majątkiem w postaci środków transportu, posiada nieruchomości, na których może zostać ustanowiona hipoteka z pierwszeństwem zaspokojenia. Odnosząc się do tego zarzutu organ II instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniom spółki, nie ma obowiązku badania aktualności wpisów hipotecznych. Z wpisami do księgi wieczystej związane są bowiem określone instytucje prawnomaterialne. Należą do nich w szczególności domniemanie istnienia prawa wpisanego oraz nieistnienia prawa skreślonego z księgi wieczystej, a także rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Organ wskazał, że w momencie podejmowania rozstrzygnięć w niniejszej sprawie, wszystkie nieruchomości należące do "A" Sp. z o.o. były obciążone wpisami hipotek. Zatem w tym stanie faktycznym zasadne było stwierdzenie, że spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową, zastaw rejestrowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie spełniona została również przesłanka przewidziana w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. W odniesieniu do przesłanki z art. 239b § 2 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że oprócz zaległości w podatku od towarów i usług, spółka nie uregulowała dobrowolnie również innych należności publicznoprawnych. Zdaniem organu, niewywiązywanie się z obowiązku terminowego regulowania nawet niewielkich kwot zobowiązań na rzecz budżetu państwa, przy tym wielokrotnie prowadzone wobec spółki postępowania egzekucyjne, rodzi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W ocenie organu II instancji, nie zmienia tego fakt przedłożenia przez spółkę w postępowaniu zażaleniowym dowodów zapłaty w dniu 25 sierpnia 2014r. podatku rolnego za 2014r. w kwocie 182 zł na rachunek Gminy W. oraz części podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 592,71 zł na rachunek Gminy D. Na prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane wskazuje również to, że w sprawozdaniach finansowych za lata 2009-2011, w rachunkach zysków i strat spółka wykazała straty. Natomiast w rachunku zysków i strat za lata 2012-2013 spółka wskazała zysk, który przeznaczyła na pokrycie strat poniesionych w latach ubiegłych. Ponadto, analizując bilans spółki, sporządzony na dzień 31 grudnia 2013r. organ stwierdził, że wartość zobowiązań krótkoterminowych znacznie przewyższała wartość należności krótkoterminowych, a zdolność spółki do regulowania zobowiązań krótkoterminowych uzależniona jest od terminowości regulowania należności przez kontrahentów spółki, na które spółka nie ma wpływu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 § 1 w zw. z art. 18a, art. 18b i art. 239b § 3 O.p. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia przez niewłaściwy organ podatkowy, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w przypadku gdy w danej sprawie została wszczęta kontrola podatkowa lub postępowanie podatkowe, w myśl art. 18b O.p., zdarzenia, które powodują zmianę właściwości miejscowej, nie powodują utraty właściwości miejscowej przez organ podatkowy właściwy w dniu wszczęcia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. Organ ten pozostaje właściwy także w innych sprawach związanych z przedmiotem kontroli lub postępowania podatkowego. Zatem zmiana siedziby spółki, nie ma wpływu na zmianę właściwości organu podatkowego w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2009r. do kwietnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się zarzucanych w zażaleniu uchybień procesowych, bowiem w sprawie nie naruszono przepisów postępowania, prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy i wnikliwie rozpatrzono zebrany materiał dowodowy. Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie: - art. 15, art. 17 § 1 w zw. z art. 18a, art. 18b i art. 239b § 3 O.p. w związku z wydaniem przedmiotowego postanowienia przez niewłaściwy organ podatkowy, - art. 239b § 2 O.p,. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku uprawdopodobnienia, że zobowiązania wynikające z nieostatecznej decyzji wymiarowej organu I instancji nie zostaną wykonane, - art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez brak przeprowadzenia pełnej analizy stanu majątkowego spółki niezbędnej dla oceny, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązań wynikających z ostatecznej decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy nie dostrzegł, że postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów podatkowych. Skarżąca podała, że postanowienie pierwszoinstancyjne zostało wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., podczas gdy od dnia 1 stycznia 2012 r. organem właściwym miejscowo dla strony pozostaje Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. W dniu 31 października 2011 r. nastąpiła bowiem zmiana siedziby spółki z G. na Ł. Zmiana ta została odnotwana w Krajowym Rejestrze Sądowym, jak i urzędzie skarbowym. Skarżąca, mając na uwadze pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych o odrębności postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności od postępowania wymiarowego, stwierdziła, że regulacja z art. 18b O.p. nie miała zastosowania w niniejszej sprawie i nie uzasadniała właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że organy nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie podatkowe, wynikające z decyzji organu I instancji, nie zostanie wykonane. Skarżąca zaznaczyła, że analiza sytuacja majątkowej przeprowadzona została przez organ w sposób powierzchowny, z pominięciem szeregu istotnych okoliczności, świadczących o tym, że posiada majątek na poziomie gwarantującym spłatę zaległości podatkowej, wynikającej z decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta uzyska przymiot ostateczności. Organ pominął fakt, że skarżąca przy współudziale środków unijnych realizuje inwestycję, polegającą na budowie zakładu przetwórni konserw rybnych. Choć budowa tego zakładu nie została jeszcze formalnie zakończona, to już dziś majątek ten przedstawia ogromną wartość, znacznie przewyższającą istniejącą zaległość podatkową. Ponadto istotnym jest, że uruchomienie produkcji w nowym zakładzie umożliwi jej wygenerowanie dodatkowych dochodów, które będzie mogła przeznaczyć na pokrycie wszelkich zobowiązań, w tym zobowiązań publicznoprawnych. Dalej skarżąca podniosła, że organ, oceniając jej zdolność do regulowania zobowiązań pominął istotną pozycję taką jak kapitał własny. Poziom tego kapitału na przestrzeni 2013 r. wzrósł z kwoty -5.808.450,31 do +3.192.794,85 zł. Według skarżącej, jeśli kapitał własny utrzymywany jest na odpowiednio wysokim poziomie, to nie ma podstaw do uznania, że zobowiązanie nie zostanie wykonane w przyszłości. Ponadto niezrozumiałe dla skarżącej jest powoływanie się przez organ na fakt wykazywania w rachunku zysku i strat za 2009- 2011 strat, skoro w kolejnych latach 2012- 2013 wykazywała już pokaźne zyski. Ponadto zastrzeżenia strony skarżącej budzi powoływanie się przez organ jako podstawy wskazującej na obawę niewykonania ewentualnego przyszłego zobowiązania na nieterminowe wywiązywanie się w przeszłości z zobowiązań podatkowych, czy też prowadzenia względem spółki w przeszłości egzekucji administracyjnej. Skarżąca zaznaczyła, że opóźnienia w płatnościach dotyczą stosunkowo nieznacznych kwot podatków i dotyczą okresów wcześniejszych, gdy rozwijała swoją działalność. Skarżąca zaakcentowała, że należności zostały zapłacone, aczkolwiek z opóźnieniem. Powyższe świadczy, że reguluje swoje wszelkie zobowiązania podatkowe. Dalej skarżąca wskazała, że oprócz środków transportu posiada liczne nieruchomości, z których dwie są wolne od jakichkolwiek obciążeń hipotecznych. Nie może więc budzić wątpliwości, że posiada majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Ponadto skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie organy ograniczyły się do samego badania treści księgi wieczystej, nie podejmując próby ustalenia, czy figurujące hipoteki nadal istnieją, choć już sama okoliczność, dotycząca dat ich powstania oraz kwoty, winny wzbudzić uzasadnione wątpliwości organów. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że nie narusza ono prawa. Wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie, zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w: LEX nr 471526). W niniejszej sprawie spór dotyczy zasadności nadania na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 239b § 2 O.p. rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji z dnia 3 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2009 r. do kwietnia 2010 r. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, dotyczącego naruszenia art.15, art. 17 § 1 w zw. z art. 18a, art. 18b i art. 239b § 3 O.p. poprzez wydanie postanowienia przez niewłaściwy organ podatkowy I instancji. W realiach niniejszej sprawy, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2010 r. doręczonym 27 sierpnia 2010 r. oraz postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r. doręczonym 2 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowania podatkowe w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2009 r. do kwietnia 2010 r. W myśl art. 18b O.p. organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości. Wskazać należy, że dla prawidłowego rozumienia normy tego przepisu istotnym jest odwołanie się w jego treści do ciągłości właściwości "w sprawie", w której organ wszczął kontrolę podatkową lub postępowanie podatkowe. Pojęcie "sprawy" zostało w tym przepisie użyte w znaczeniu materialnym, czyli z uwzględnieniem elementów podmiotowych i przedmiotowych danego stosunku podatkowego, a więc tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków tego stosunku oraz treści wynikających z niego praw i obowiązków, a także jego podstawy prawnej i faktycznej. Skoro zatem przepis art. 18b O.p. stanowi o zachowaniu ciągłości właściwości "w sprawie" w przypadku wszczęcia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, brak podstaw do ograniczania określonej w nim zasady do zachowania ciągłości właściwości organu jedynie w zakresie wszczętego w danej sprawie rodzaju postępowania (kontroli podatkowej albo postępowania podatkowego), jeżeli norma tego przepisu stanowi o pozostawaniu tego organu "właściwym w sprawie" bez takiego ograniczenia. W doktrynie i orzecznictwie sądowym nie ulega tymczasem wątpliwości, że art. 18b O.p. utrwala właściwość miejscową organu w całej sprawie rozumianej w sensie materialnym, a nie w danym postępowaniu, czyli nie w sensie procesowym (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. I FSK 1020/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 77/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji jako zasadniczy problem uznać należy zidentyfikowanie pojęcia "sprawa", o której mowa we wskazanym przepisie O.p.. Wskazać należy, że sprawy administracyjnej (w tym podatkowej) nie można postrzegać wyłącznie przez pryzmat prawa procesowego. W sprawie, w tym w sprawie podatkowej, na pojęcie to składać się będzie proces wstępnego ustalenia zaistniałych faktów (nawet jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania, o ile wszczęcie ma nastąpić z urzędu), ustalenie stosownych norm prawnych, wszczęcie postępowania (jeśli nie nastąpiło ono na wniosek), procesowe ustalanie faktów, wydanie ewentualnych incydentalnych rozstrzygnięć procesowych, np. postanowień dowodowych, wydanie aktu indywidualnego zastosowania prawa materialnego, wydanie aktów ustalających status aktu indywidualnego zastosowania prawa materialnego, np. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi odwołania, czy też wydanie aktów rektyfikujących akt zastosowania prawa materialnego, np. postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej, a także aktów które nie wykazują żadnego związku materialnego z rozstrzygnięciem, np. postanowienia w kwestii kosztów postępowania. Wszystkie te czynności zmierzają bowiem ostatecznie do tego, aby wydać gotowy do wykonania akt indywidualnego zastosowania prawa materialnego, albo łączą się z tą kwestią. Do tych aktów kreujących pojęcie sprawy administracyjnej w sensie materialnym należy też zaliczyć, w ocenie Sądu, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tym przedmiocie stanowi continuum w procesie ustalania i efektywnego stosowania prawa materialnego. Postępowanie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności toczy się w ramach sprawy podatkowej, w której wydano decyzję mogącą zostać objętą rzeczonym rygorem, w tym sensie, że jest to szczególne - wpadkowe - postępowanie prawne w obszarze postępowania podatkowego prowadzonego w indywidualnej sprawie podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 825/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie w przedmiocie rygoru przejawia wyraźny związek materialny z postępowaniem wymiarowym. Zmierza ono do tego, aby decyzji podatkowej nadać cechę pozwalającą tę decyzję wykonać, czyli cechę, w którą z mocy prawa wyposażona jest decyzja ostateczna. Inaczej mówiąc - intencją organu nadającego rygor jest to, aby uzyskać stan potencjalnej wykonalności decyzji nieostatecznej. Zatem nadanie rygoru zmierza do praktycznego wykonania aktu indywidualnego zastosowania prawa, co łączy postępowanie w przedmiocie nadania rygoru z wymiarowym postępowaniem odwoławczym, które przecież z definicji zakończyć się ma tym samym skutkiem – wydaniem decyzji podlegającej wykonaniu. To, że wykonanie aktu indywidualnego zastosowania prawa materialnego nastąpić ma wcześniej, niż w sytuacji, kiedy wykonaniu podlega decyzja ostateczna, nie zmienia faktu, że postępowanie w przedmiocie rygoru łączyć należy z postępowaniem wymiarowym i decyzją wydaną w jego ramach. Postanowienie nadające rygor i decyzja wymiarowa, poprzedzona niektórymi, wymienionymi wyżej czynnościami oraz następująca po innych z nich, tworzą jedną sprawę w szerokim sensie materialnym. W takim właśnie sensie o sprawie mowa jest we wspomnianym art. 18b O.p., w którym zresztą, co należy odnotować w kontekście powyższych uwag rozróżniających pojęcia "sprawa" oraz "postępowanie", ustawodawca używa tych właśnie pojęć ("Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania (...) pozostają właściwe w sprawie..."). Zakaz wykładni synonimicznej nie pozwala uznać, że Ordynacja podatkowa w tym przepisie posługuje się znaczeniowo tożsamymi pojęciami. Jeśli zatem w niniejszej sprawie nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności odbyło się w ramach tej samej sprawy, w jakiej nastąpiło wydanie decyzji podatkowej, to postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wydane zostało przez organ miejscowo właściwy. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W myśl przepisu art. 239b § 2 powołanej ustawy przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych regulacji wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie prawa przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę łączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia faktów. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych i umożliwia przyspieszenie postępowania. Różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na obniżeniu wiarygodności stwierdzonych faktów, lecz jedynie na odformalizowaniu czynności zmierzających do ich ustalenia, nie wyłączając przy tym stosowania zasady prawdy obiektywnej. A zatem uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej. Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie organy dostatecznie wykazały, że zostały spełnione łącznie przesłanki, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 239b § 2 O.p. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ na dzień wydania postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że wobec skarżącej spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2013r. należnego dla Gminy D. oraz z tytułu podatku rolnego należnego dla Gminy W. Wójt Gminy D. w piśmie z dnia 17 lipca 2014r. poinformował organ I instancji, że w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec spółki do uregulowania pozostała kwota 592,71 zł. Natomiast Wójt Gminy W. w piśmie z dnia 17 lipca 2014r. poinformował, że "A" Sp. z o.o. zalega z płatnościami podatku rolnego za okres: III i IV rata za 2012r., 2013r. oraz I i II rata 2014r. w łącznej kwocie 723 zł. Ponadto w stosunku do spółki organ prowadził postępowanie egzekucyjne w 2012r. z tytułu podatku rolnego, a obecnie wystawione są kolejne tytuły wykonawcze. W ocenie Sądu, trafnie więc organ II instancji wskazał w motywach zaskarżonego postanowienia, że podnoszony przez stronę argument, jakoby aktualnie wobec spółki nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie egzekucyjne, co miały potwierdzać załączone do zażalenia dowody wpłaty, nie mógł zostać uwzględniony na etapie postępowania zażaleniowego. Skarżąca przedstawiła dowody wpłat: kwoty 592,71 zł z dnia 25 sierpnia 2014r. na rachunek Gminy D. na poczet zaległości z tytułu podatku od nieruchomości; kwoty 782,40 zł w dniu 6 sierpnia 2014r. na rachunek Urzędu Skarbowego w L. , w związku z prowadzoną przez ten organ egzekucją - nr sprawy [...], [...] - podatek rolny oraz kwoty 182 zł w dniu 25 sierpnia 2014r. na rachunek Wójta Gminy W., tytułem podatku rolnego za 2014 rok. W ocenie Sądu, z zawartego w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. wyrażenia: "toczy się postępowanie egzekucyjne" nie sposób przyjąć, że nie istotnym jest sam fakt rozpoczęcia i zakończenia postępowania egzekucyjnego. W posiadaniu organu podatkowego powinny bowiem znaleźć się pisemnie potwierdzone informacje, iż wobec strony danego postępowania podatkowego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych (por. S. Presnarowicz komentarz do art. 239b O.p.: w Ordynacja podatkowa Komentarz, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, wyd. LEX 2011 r.). Zatem w sytuacji gdy organy podatkowe posiadały informacje, z których wynikało, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, co przy braku wykazania, że zostało ono formalnie zakończone, istniały więc uzasadnione podstawy do przyjęcia, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239 b § 1 pkt 1 O.p. Wbrew zarzutom skargi, z art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. nie sposób wyinterpretować ciążącego na organie podatkowym obowiązku dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu majątkowego podatnika. W postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rolą organu jest wykazanie, że z uwagi na wystąpienie jednej z czterech przesłanek istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Mówi o tym § 2 art. 239b O.p. Podkreślenia wymaga to, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie musi wykazać tego, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest natomiast, że wykaże, iż nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania. Postępowanie dowodowe, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania. Z powyższego obowiązku organy orzekające w niniejszej sprawie wywiązały się należycie, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Organy poczyniły ustalenia, odnoszące się do majątku skarżącej wskazując na to, że spółka jest właścicielem szeregu nieruchomości obciążonych hipotecznie oraz rzeczy ruchomych, zasadnie stwierdzając, że spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową, zastaw rejestrowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W toku postępowania przed organami oraz w skardze spółka akcentowała, że wbrew twierdzeniom organów posiada majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Poza bowiem znaczącym majątkiem w postaci środków transportu, spółka posiada liczne nieruchomości, z których dwie są wolne od jakichkolwiek obciążeń hipotecznych. Zdaniem skarżącej, w toku prowadzonego postępowania organy ograniczyły się do samego badania treści ksiąg wieczystych, nie podejmując nawet próby ustalenia, czy figurujące w księgach wieczystych hipoteki, ustanowione w latach 1999-2001 i opiewające na nieznaczne kwoty, nadal istnieją, choć już same okoliczności dotyczące dat ustanowienia tych hipotek i ich wysokości winny wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do aktualności tych wpisów. Odnosząc się do tych zarzutów powtórzyć należy, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., postępowanie dowodowe prowadzone przez organ podatkowy, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, nie musi prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania. W niniejszej sprawie organy obu instancji przed podjęciem rozstrzygnięć ustaliły, że wszystkie nieruchomości należące do "A" Sp. z o.o. były obciążone wpisami hipotek. W tych okolicznościach nie można skutecznie postawić im zarzutu, że miały obowiązek badania aktualności wpisów hipotecznych. Podkreślenia wymaga, że art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz.U z 2013 r. poz. 707 ze zm.) formułuje zasadniczy cel i główną funkcję ksiąg wieczystych, która polega na ustaleniu stanu prawnego nieruchomości, co ułatwia obrót nieruchomościami i sprzyja zapewnieniu jego bezpieczeństwa. Realizacja tej funkcji nie byłaby jednak możliwa bez całego systemu instytucji, odbiegających niekiedy od ogólnych zasad prawa cywilnego. Artykuł 2 ww. ustawy wprowadza zasadę jawności formalnej ksiąg wieczystych - księgi wieczyste mogą bowiem spełniać swoją funkcję informacyjną tylko wtedy, gdy każdy ma do nich dostęp i ich treść jest jawna. Obok jawności formalnej ksiąg wieczystych wyróżnia się jawność materialną. Domniemanie jawności materialnej ksiąg wieczystych reguluje art. 3. W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie z art.5 ww. ustawy w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych). W ocenie Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie nie miały uprawnień do podważania zgodności z prawem wpisów zawartych w księgach wieczystych, w tym w dziale czwartym, dotyczącym hipotek. Nie jest bowiem możliwe aby organy podatkowe dla celów prowadzonego postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej dokonywały samodzielnych ustaleń kwestionujących domniemanie prawdziwości ksiąg wieczystych. Przechodząc z kolei do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p., Sąd stwierdził, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie, wynikające z decyzji wymiarowej, nie zostanie wykonane. W tym zakresie organy wskazywały, że skarżąca oprócz zaległości w podatku od towarów i usług nie uregulowała dobrowolnie również innych zaległości. Z materiału dowodowego sprawy wynikało, że spółka zalegała z płatnościami podatku rolnego na rzecz Gminy W. za okres: III i IV rata za 2012r., za 2013r. oraz I i II rata za 2014r. w łącznej kwocie 723,00 zł, w stosunku do spółki prowadzono postępowanie egzekucyjne w 2012r. Wobec spółki wystawiono kolejne tytuły wykonawcze. Spółka posiadała zaległości podatkowe wobec Gminy D. w podatku rolnym z tytułu I i II raty za 2014r. w kwocie: 1.387,841 zł, w podatku od nieruchomości za okres siedmiu miesięcy 2014r. w kwocie 378,00 zł oraz zaległości w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 592,71 zł. Ponadto Burmistrz Miasta Ł. w piśmie z dnia 16 lipca 2014r. podał, iż spółka posiada zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 1.019 zł oraz w podatku od środków transportowych z tytułu I raty 2014r. w kwocie 1248,90 zł. W piśmie tym zawarto również informację, iż dla spółki wydana została decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2014 na kwotę 61.583 zł, od której spółka wniosła odwołanie. Ponadto z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. pismem z dnia 12 czerwca 2014r. wynikało, że skarżąca jako płatnik dokonywała nieterminowych wpłat podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy: październik 2011r. - grudzień 2011r., luty 2012r. - grudzień 2012r., styczeń 2013r.- luty 2013 r., maj 2013r., listopad 2013 r. - grudzień 2013 r. Z kolei Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. Inspektorat w L. w pismach z dnia 20 czerwca 2014r. i z dnia 3 lipca 2014r. poinformował, że spółka za okres 2009-2014 regulowała większość składek po obowiązującym terminie płatności i w przeszłości wobec spółki prowadzone było postępowanie egzekucyjne. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności uzasadniały stanowisko organów podatkowych, że niewywiązywanie się z obowiązku terminowego regulowania nawet niewielkich kwot zobowiązań publicznoprawnych, wielokrotnie prowadzone wobec spółki postępowania egzekucyjne, rodzi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 3 lipca 2014r. nie zostanie wykonane. Na prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane wskazywała również podnoszona w zaskarżonym postanowieniu okoliczność, że w rachunkach zysków i strat za lata 2009-2011 spółka wykazała straty w kwotach odpowiednio: 3.599.184,56 zł (2009r.); 2.454.365,52 zł (2010r.); 1.555.240,42 zł (2011r.). Natomiast w rachunku zysków i strat za lata 2012 - 2013 spółka wskazała zysk finansowy netto w wysokości odpowiednio: 230.333,90 zł i 3.501.245,16 zł, który przeznaczyła na pokrycie strat poniesionych w latach ubiegłych. Ponadto w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2013r.skarżąca wykazała środki trwałe w budowie w kwocie 25.284.635,46 zł oraz zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w kwocie 37.226.055,57 zł, a także należności krótkoterminowe w kwocie 10.775.482,06 zł oraz zobowiązania krótkoterminowe w kwocie 14.742.325,89 zł. Zatem wartość zobowiązań krótkoterminowych znacznie przewyższa wartość należności krótkoterminowych, a zdolność spółki do regulowania zobowiązań krótkoterminowych uzależniona jest od terminowości regulowania należności przez kontrahentów spółki, na które spółka nie ma wpływu. Skarżąca podniosła, że opisane przez organy opóźnienia w płatnościach dotyczą stosunkowo niewielkich kwot i związane są głównie okresem, kiedy rozwijała swoją działalność. Ponadto zdaniem skarżącej fakt, że należności zostały zapłacone, aczkolwiek z opóźnieniami, świadczy, że spółka reguluje wszelkie zobowiązania podatkowe. Odnosząc się do tej argumentacji wypada jedynie zauważyć, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p. oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony, co w niniejszej sprawie bez wątpienia organy uczyniły. W ocenie Sądu również zarzuty naruszenia przez organy art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organy orzekające w sprawie działały na podstawie przepisów prawa, które zostały powołane w postanowieniach obu instancji. Nie sposób także zarzucić organom brak merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego. Organy zebrały pełen materiał dowodowy, którego ocena znalazła odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia. Uwzględniając wszystkie powyższe stwierdzenia, Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia 3 lipca 2014r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Podsumowując, Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.