I SA/Gd 809/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 września 2025 r., sygn. akt SKO Gd/675/25 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2022 rok wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej "K.p.a."), art. 251 ust. 1, 3 i 4, art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1530, dalej "u.f.p.") oraz art. 15, art. 29 i art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 439, dalej "u.f.z.o."), po rozpatrzeniu odwołania P. w S. (dalej "Skarżący") od decyzji Starosty Kartuskiego (dalej "Starosta") z dnia 30 grudnia 2024 r. w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. Starosta, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek uchylenia przez SKO uprzedniej decyzji Starosty, określił Skarżącemu, jako organowi prowadzącemu Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy w S. (dalej "OREW", "Ośrodek"), kwotę dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu powiatu w wysokości 33.570,50 zł wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Organ zakwestionował wykorzystanie dotacji na pokrycie kosztów dojazdu dzieci do i z placówki. 2.2. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, SKO decyzją z dnia 5 września 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną jest zaliczenie do kwot mogących podlegać finansowaniu z dotacji kosztów dojazdu dzieci do i z placówki. Ze Statutu OREW z 2022 r. nie wynika obowiązek Ośrodka dowożenia dzieci do i z placówki. Skarżący wyjaśnił, że koszt dowodu dzieci do i z ośrodka w 2022 roku wyniósł 96.059,58 zł, z czego 61.714,18 zł pokryły gminy miejsca zamieszkania podopiecznego. Różnica pokryta z dotacji przez Skarżącego wyniosła 34.345,40 zł. Skarżący przedstawił umowy z gminami w sprawie pokrycia kosztów dowodu dzieci oraz faktury za zakup paliwa do samochodów. Skarżący poniósł także inne koszty związane z transportem podopiecznych np. w ramach wycieczki, koszty związane z eksploatacją samochodu. Jednakże ww. koszty nie zostały zakwestionowane i nie zostały ujęte w kwocie dotyczącej dowodu dzieci do i z Ośrodka. W odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania, która dokładnie część środków przeznaczonych na zakup paliwa służącego do przewozu dzieci z miejsca ich zamieszkania do Ośrodka i z powrotem została pokryta z dotacji, Skarżący odpowiedział, że wyliczenie kosztów przewozu uczniów w sposób ściśle sprecyzowany jest niemożliwe m.in. z uwagi na zmiany cen kosztów paliwa w ciągu miesiąca, na fakturach wykazany jest łączny koszt zakupu paliwa na dowóz uczniów do Ośrodka oraz na organizowane wycieczki edukacyjno-terapeutyczne, wyjazdy plenerowe itp. Z informacji przekazanych przez gminy finansujące transport wychowanków w 2022 r. wynika, iż łącznie przekazały one kwotę 62.489,08 zł, a nie 61.714,18 zł. W związku z tym organ uznał korzystnie dla strony jej wydatki na dojazd dzieci do i z Ośrodka zgodnie z oświadczaniem strony na kwotę 96.059,58 zł. Tym samym organ prawidłowo ustalił kwotę zwrotu dotacji w wysokości 33.570,50 zł. Kwota ta nie zawiera innych składowych poza kosztami dojazdu podopiecznych z i do placówki. W niniejszej sprawie nie zakwestionowano ogólnie kwot "wydatków bieżących przedszkola związanych z transportem" lub też "wydatków związanych z prowadzeniem placówki". Kwota 33.570,50 zł dotyczy jedynie kosztów dowozu dzieci z i do placówki. Dowóz ten nie został ujęty w obowiązkach Ośrodka wynikających ze statutu. Obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu oraz opieki w czasie przewozu do odpowiedniego ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, wybranego przez rodziców, w tym przez zwrot bezpośrednio rodzicom poniesionych przez nich kosztów. W toku postępowania Skarżący nie wykazał, że dowóz dzieci jest obowiązkiem podmiotu wynikającym ze statutu. W toku postępowania strona nie wykazała, iż kwota 33.570,50 zł została wydatkowana na inne cele niż koszty dowozu dzieci z i do placówki. W niniejszej sprawie zakwestionowano koszty dowozu dzieci z i do placówki, co stanowi obowiązek gminy miejsca zamieszkania dziecka. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. przez zakwestionowanie jako możliwych do sfinansowania z dotacji oświatowej wydatków w postaci kosztów dowozu niepełnosprawnych wychowanków do i z placówki Skarżącego, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem w określonej wysokości finansowane z dotacji mogą być wydatki bieżące przedszkola, w tym wydatki związane z transportem; - art. 35 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) u.f.z.o. w wyniku sprzecznego z ustawą zakwestionowania wydatków poniesionych przez Skarżącego, sfinansowanych z dotacji oświatowej, które dotyczyły wydatków na wyraźne potrzeby uczniów przedszkola; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez niewłaściwą ocenę dowodów i nieprzyjęcie istotnych wyjaśnień Skarżącego, co przyczyniło się do wydania niewłaściwej decyzji odnoszącej się do zwrotu kwot poniesionych na wydatki związane z prowadzeniem placówki, które mogły zostać sfinansowane z dotacji oświatowej; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez nieprzekonujące i niepełne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji i orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych przez Skarżącego w odwołaniu. Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 4.1. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4.2. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 809/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając rozpoznawaną sprawę pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 5.2. Skarżący jest organem prowadzącym OREW i otrzymał w 2022 r. dotację oświatową. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny zgodności z prawem zobowiązania Skarżącego do zwrotu kwoty 33.570,50 zł jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Sąd stwierdza, że przeprowadzone w sprawie zwrotu dotacji postępowanie oraz kończąca je decyzja organu odpowiadają przepisom prawa. Kwestię zwrotu dotacji reguluje art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., który stanowi, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 5 u.f.p.). Zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Sporna w sprawie pozostaje kwestia uznania za nieprawidłowo pokryte z dotacji wydatków na pokrycie kosztów dowozu wychowanków do i z Ośrodka, a niepokrytych ze środków uzyskanych na podstawie odrębnych przepisów i umów zawartych w tym zakresie z właściwymi gminami. Sąd potwierdza słuszność stanowiska organu we wskazanym zakresie. Zatem finansowanie z dotacji powyższych wydatków zasadnie uznane zostało za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Uwzględniając, że zarzuty skargi koncentrują się na kwestionowaniu stanowiska organu w zakresie określenia do zwrotu wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wskazać należy, że z uwagi na brak legalnej definicji, za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem przyjmuje się wydatkowanie przez beneficjenta przekazanych mu środków finansowych w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów, niż określone dla danego rodzaju dotacji w umowie dotacyjnej czy w przepisach powszechnie obowiązującego prawa lub też wydatkowanie dotacji na cele i zadania określone dla danego rodzaju dotacji jednakże w sposób nieefektywny i bez zachowania należytej staranności w wydatkowaniu środków publicznych i w ten sposób doprowadzenie do nieuprawnionego i nieuzasadnionego ekonomicznie wydatkowania tych środków (M. Stawiński, Komentarz do art. 252 ustawy o finansach publicznych pod. red. Z. Ofiarskiego, Lex/el. 2021). Tym samym dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. W przypadku dotacji oświatowej jej beneficjent jest zobligowany przeznaczyć środki na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Oznacza to zatem, że każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Przy czym wydanie decyzji określającej kwotę dotacji przypadającej do zwrotu wymaga przede wszystkim jednoznacznego ustalenia zarówno okoliczności świadczących o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, jak i wykazania, która część dotacji i dlaczego została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 u.f.z.o., wskazać należy, że przyznana Skarżącemu dotacja była przeznaczona na dofinansowanie realizacji zadań Ośrodka w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacja ta mogła być wykorzystana wyłącznie na pokrycie: - wydatków bieżących Ośrodka, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki, w tym na wynagrodzenia osób fizycznych w określonej wysokości (pkt 1 lit. a i lit. aa) oraz na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (pkt 1 lit. b), - wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących: książki i inne zbiory biblioteczne, środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu, sprzęt rekreacyjny i sportowy, meble, pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej 10.000 zł (tj. określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania; pkt 2 lit. a-e). Zgodnie z art. 35 ust. 2 u.f.z.o., przez wydatki bieżące, o których mowa w ust. 1 pkt 1, należy rozumieć wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi (art. 236 ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 4 u.f.p.). Przywołania ponadto wymaga art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.), który stanowi, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki; 7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych. Z powyższych regulacji wynika, że z dotacji oświatowej mogą być finansowane tylko zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Nie wystarczy, aby wydatek został zaliczony do wydatków bieżących, ale musi on również realizować cel, na który dotacja została udzielona (por. wyrok NSA z 16 lutego 2021 r., sygn. akt I GSK 2729/18, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez placówkę, czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyroki NSA: z 25 września 2015 r., II GSK 1769/14; z 8 maja 2014 r., II GSK 229/13; z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12; z 26 sierpnia 2014 r., II GSK 1002/13). Zasadnie zakwestionowane zostało pokrycie z dotacji poniesionych przez Skarżącego w 2022 r. wydatków na dowóz wychowanków do i z Ośrodka, niepokrytych ze środków uzyskanych na podstawie odrębnych przepisów i umów zawartych w tym zakresie z właściwymi gminami. Kwestia dowozu dzieci do placówek oświatowych została uregulowana w art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego. Zgodnie z treścią tego przepisu, obowiązkiem gminy jest: 1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia; 2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą: a) 24. rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, b) 25. rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Zgodnie z art. 39a ust. 1 Prawa oświatowego obowiązki objęte art. 39 ust. 4 tej ustawy gmina spełnia albo poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że obowiązki gminy w zakresie zapewnienia niepełnosprawnym uczniom bezpłatnego transportu i opieki w czasie tego przewozu z i do najbliższej placówki oświatowej mają charakter zobowiązania przemiennego, co oznacza, że realizacja przez gminę jednej z alternatywnych powinności skutkuje wypełnieniem wskazanego obowiązku, jednakże - co wymaga podkreślenia - wybór sposobu realizacji omawianej powinności publicznoprawnej organu gminy jest pozostawiony rodzicom dziecka i to oni decydują jaki wariant dowozu dziecka wybrać (por. wyroki NSA z dnia 1 lipca 2025 r. sygn. akt III OSK 1244/22, LEX nr 3892728, z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 831/23, LEX nr 3707715, z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 1867/22, LEX nr 3767582, z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 3280/21, LEX nr 3772362). Na gruncie unormowań zawartych w art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego należy przyjąć, że oświadczenie rodziców niepełnosprawnego dziecka w kwestii dowozu tego dziecka do placówki oświatowej wiąże organ gminy w tym znaczeniu, że jeżeli sami wyrażają zamiar dowożenia dziecka, to organ wykonawczy gminy nie może uchylić się od zawarcia umowy co do zwrotu kosztów przejazdu ucznia oraz jego opiekuna. W przeciwnym przypadku - jeżeli rodzice dziecka nie zgłaszają takiego zamiaru - oznacza to, że obowiązkiem gminy jest we własnym zakresie zorganizowanie dowozu niepełnosprawnego dziecka oraz zapewnienie mu opieki. Z akt sprawy wynika, że rodzice wychowanków uczęszczających do OREW realizację dowozu pozostawili gminom, w których zamieszkują. Jedna z gmin samodzielnie realizowała dowóz wychowanków do OREW, pozostałe zaś zawarły umowy na dowóz ze Skarżącym, jako organem prowadzącym OREW, indywidualnie ustalając warunki realizacji tego zadania. Jak zasadnie wskazał organ pierwszej instancji, realizacja przez OREW zadania polegającego na dowozie uczniów niepełnosprawnych, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127 Prawa oświatowego, z domu do placówki i z placówki do domu jest realizacją obowiązkowego zadania własnego poszczególnych gmin, w których OREW jest jedynie wykonawcą. Skarżący znał i zgodził się na warunki oraz stawki za dowóz oferowane przez gminy. Nie ma zatem podstaw prawnych do finansowania z dotacji udzielonej Skarżącemu dowozów organizowanych przez gminy. Co więcej, jak zasadnie wskazały organy, dowóz wychowanków do i z Ośrodka nie został wskazany jako statutowe zadanie. Zadanie to nie wynika z treści statutu OREW, który szczegółowo określa cele główne i szczegółowe Ośrodka w stosunku do jego wychowanków i ich rodzin, zadania oraz formy ich realizacji. Przy czym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie wszystkie obowiązki spoczywające na organie prowadzącym szkołę mogą być finansowane z dotacji oświatowej. Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę (przedszkole, placówkę) bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyroki NSA z: 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12, LEX nr 1488069; 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13, LEX nr 1479237). W świetle powyższych ustaleń, prawidłowe było zakwestionowanie pokrycia z udzielonej dotacji wydatków na dowóz niepełnosprawnych wychowanków do i z Ośrodka, niepokrytych ze środków uzyskanych na podstawie odrębnych przepisów i umów zawartych w tym zakresie z właściwymi gminami. Tym samym, pokrycie tej części wydatków z udzielonej dotacji stanowiło wykorzystanie dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem. Wbrew wywodom Skarżącego, nie istnieją podstawy prawne do pokrywania zakwestionowanych wydatków z dotacji oświatowej. Przy czym kwestionowane wydatki nie dotyczyły wyjazdów w celach kulturalnych, na zajęcia terapeutyczne czy wycieczki, lecz dowozu dzieci do i z placówki, który to obowiązek jest zadaniem własnym gminy. W związku z tym przywoływane przez Skarżącego orzeczenia sądowe zasadnie zostały uznane przez organ odwoławczy za nieprzystające do zaistniałej w rozpatrywanej sprawie sytuacji faktycznej. W świetle powyższych ustaleń, za niezasługujące na uwzględnienie uznał Sąd podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Niezasadne okazały się również podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, ujętych w art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., gdyż przeprowadzone przez organy postępowanie czyniło zadość opisanym w tych przepisach zasadom, doprowadzając do prawidłowego odtworzenia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej oceny w ramach przyznanej organom swobody, co urzeczywistniło zasadę prawdy obiektywnej, zaś zasadne pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego stanowiska organów znalazły swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sformułowanych uzasadnieniach wydanych decyzji. 5.3. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę jako niezasadną.