I SAB/Gd 14/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi P.T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie skargi na bezczynność w sprawie egzekucji administracyjnej 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dopuściło się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz Skarżącego kwotę 100 złotych (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Z akt sprawy wynika, że samochód osobowy o numerze rejestracyjnym [...] został zaparkowany w dniach 05.05.2023 r. oraz 07.05.2023 r. w strefie płatnego parkowania w G. bez uiszczenia podstawowej opłaty parkingowej. Z powodu nieuiszczenia opłat dodatkowych, wynikających z nieopłaconych postojów, zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505) zwanej dalej u.p.e.a., w dniu 14.06.2023 r. zostało wystawione wobec właściciela pojazdu, P. T. (dalej: strona, Skarżący) upomnienie, które zostało wysłane na adres właściciela pojazdu ujawniony w Centralnej Ewidencji Kierowców i Pojazdów. Ww. upomnienie nie zostało odebrane przez stronę, a w dniu 05.07.2023 r. uzyskało walor skutecznie doręczonego. W związku z tym, że po doręczeniu zobowiązanemu upomnienia Zarząd Dróg i Zieleni w Gdyni nie otrzymał dokumentów, które pozwalałyby na zdjęcie ze strony odpowiedzialności za nieopłacone postoje, zaś dane pozyskane z systemu informatycznego Centralnej Ewidencji Pojazdów jednoznacznie wskazały właściciela pojazdu, Zarząd Dróg i Zieleni w Gdyni, działając w imieniu zarządcy tych dróg - Prezydenta Miasta Gdyni, wystawił tytuł wykonawczy, a następnie przekazał do realizacji właściwemu miejscowo i rzeczowo organowi egzekucyjnemu, tj. Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w Suwałkach. W toku wdrożonego przez ten organ postępowania egzekucyjnego strona złożyła zarzut wobec tego postępowania. Jako uzasadnienie zarzutu zobowiązany wskazał nieistnienie obowiązku. W uzasadnieniu podniósł, że nie otrzymał upomnienia. Dodatkowo wskazał, że nie znalazł zawiadomienia o nieopłaconych postojach za wycieraczkami pojazdu. Postanowieniem z dnia 13 maja 2024 r. Kierownik Referatu Windykacji jednostki budżetowej Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni, działając m. in. na podstawie art. 34 § 2 oraz art. u.p.e.a. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku złożony przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Pismem z dnia 27 maja 2024 r. strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie Kierownika Referatu Windykacji jednostki budżetowej Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni z 13 maja 2024 r., w którym zakwestionowała skuteczność doręczenia upomnienia. Pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. Kierownik Referatu Windykacji jednostki budżetowej Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni przekazał zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku – dalej: SKO (data wpływu 10 czerwca 2024 r.). W związku z nieudzieleniem odpowiedzi przez SKO na zapytanie strony z dnia 7 marca 2025 r. o stan sprawy, a także w związku z uzyskaną informacją, że sprawa zostanie rozpoznana w lutym 2025 r. Skarżący w dniu 5 kwietnia 2025 r. złożył ponaglenie do SKO celem rozpoznania zażalenia z 27 maja 2024 r. na ww. postanowienie Kierownika Referatu Windykacji z 13 maja 2024 r. Pismem z 13 maja 2025 r. Skarżący złożył ponowne ponaglenie, w którym wskazał, że od momentu złożenia zażalenia upłynął już blisko rok, co z pewnością mija się z założeniami wyrażonymi w art. 35 K.p.a. W dniu 23 maja 2025 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjną skargę na bezczynność SKO. Skarżący zarzucił SKO brak dotrzymania ustawowych terminów wyrażonych w art. 35 k.p.a., a także uchylenie się od obowiązku wyrażonego w art. 36 k.p.a. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że od momentu złożenia zażalenia na postanowienie Kierownika Referatu Windykacji Jednostki Budżetowej Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni z dnia 13.05.2024 r., upłynął już rok, a w sprawie nadal nie wydano rozstrzygnięcia - co z pewnością mija się z założeniami wyrażonymi w art. 35 k.p.a. W opinii Skarżącego, organ uchylił się także od obowiązku wyrażonego w art. 36 k.p.a., bowiem do dnia składania skargi Skarżący nie został poinformowany o żadnych przyczynach zwłoki, zależnych czy też niezależnych od organu. Biorąc pod uwagę fakt, iż organ nie odpowiada ani na zapytania o stan sprawy, ani nie reaguje na ponaglenia, zdaniem strony, można dojść do wniosku, iż działanie organu jest świadome. Organ do tej pory nie przedstawił żadnego potwierdzenia odbioru/nadania rzekomego ponaglenia do zapłaty (według organu skutecznie doręczonego). Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o zobowiązanie SKO do niezwłocznego przekazania Sądowi akt sprawy celem wykazania braku podejmowania czynności przez organ, oraz braku wywiązywania się przez organ z obowiązków i terminów zawartych w art. 35 i art. 36 k.p.a.; stwierdzenie, że SKO dopuściło się bezczynności postępowania, zasądzenie od organu sumy pieniężnej w wysokości 1500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych 00/100) na rzecz Skarżącego - tytułem zadośćuczynienia; oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania administracyjnego na rzecz strony Skarżącej; ewentualnie - nałożenie stosownej administracyjnej kary pieniężnej na organ z uwagi na rażącą bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu SKO wskazało, że postanowieniem z dnia 30 maja 2025 r. SKO uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenie przez ten organ. W replice z 20 czerwca 2025 r. Skarżący wskazał, że w zakreślonym terminie organ nie rozpoznał sprawy, ani nie uzasadnił przyczyn opóźnienia, podkreślił przy tym, że ostateczne załatwienie sprawy w dniu 30 maja 2025 r. nie wyłącza zaistnienia bezczynności, czy też uchylania się organu od obowiązku określonego w art. 36 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a., orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art.149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przechodząc do kwestii zasadniczej, należy zaznaczyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym wyłącznie z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekłość postępowania natomiast to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Zatem bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość obejmuje przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19), stwierdzając w jej uzasadnieniu, że "z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód". Nadto, w powołanej uchwale stwierdzono, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw pojęcia bezczynności i przewlekłości uzyskały "odmienny znaczeniowo sens". Zdaniem Sądu, organ w zasadzie nie dokonywał żadnych czynności w toku prowadzenia sprawy, a jedynie - już po nadaniu skargi do sądu (23 maja 2025 r.) – wydał postanowienie z 30 maja 2025 r., którym uchylił postanowienie organu pierwszej instancji. Z akt sprawy nie wynika jednak, by organ zmuszony był do wykonania dodatkowych, nadzwyczajnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Sąd uznał zatem, że brak działania organu i niepodjęcie przez niego w przewidzianym okresie czynności w sprawie jest przejawem bezczynności, nie zaś przewlekłego prowadzenia postępowania organu, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. w części dotyczącej przewlekłości postępowania SKO (punkt 2. sentencji wyroku). Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie zasady szybkości postępowania, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika - co nie jest kwestionowane przez strony - że zażalenie Skarżącego z dnia 27 maja 2024 r. na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 13 maja 2024 r. wpłynęło do organu w dniu 3 czerwca 2024 r., a następnie w dniu 10 czerwca 2024 r. zostało przekazane do SKO. Co do zasady, postępowanie to powinno zostać zakończone w terminach wynikających z art. 35 k.p.a. Określony w tym przepisie maksymalny termin dwóch miesięcy upłynął bezskutecznie. Postanowienie rozstrzygające zażalenie Skarżącego zostało natomiast wydane w dniu 30 maja 2025 r., a więc po upływie wskazanego terminu. W konsekwencji skarga na bezczynność organu w sprawie nierozpoznania zażalenia okazała się uzasadniona, gdyż SKO nie załatwiło przedmiotowej sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., co wskazuje na to, że pozostawał w bezczynności. Jednocześnie Sąd stwierdził też, że stwierdzona bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest więc naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na jego zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15; wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17; w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Biorąc pod uwagę czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy - rok - Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. uznał, że stwierdzona bezczynność organu miała charakter rażący (punkt 1. sentencji wyroku). W opinii Sądu, analiza zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie, która nie nosi znamion szczególnie skomplikowanej, SKO dopuściło się rażącej bezczynności, bowiem nie reagowało na zapytania Skarżącego, nie informowało o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie, lekceważyło ponaglenia Skarżącego, a orientacyjnie wskazanego terminu rozpoznania zażalenia (na luty 2025 r.) organ nie dotrzymał. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Gdyby bowiem taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis miałby treść odmienną, obligującą wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidującą taką możliwość. Przewidziane w ustawie fakultatywne jedynie działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu powyższego środka przemawia przedstawiony powyżej fakt wydania przez SKO postanowienia uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ustawodawca pozostawił sądowi orzekającemu ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na konieczność wymierzenia grzywny. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, Sąd ocenił jako niezasadny także wniosek strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. W tym zakresie żądania skargi podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt 2. sentencji wyroku). Sąd zważył nadto, że korzystanie przez skarżącego z prawa wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej nie może być rozpatrywane w kategoriach nadużycia prawa do sądu. Ocena działań stron postępowania sądowoadministracyjnego pod kątem nadużycia prawa wymaga każdorazowo wnikliwej analizy, tak by mieć pewność, że rzeczywiste prawo do sądu nie doznaje żadnego uszczerbku (zob. m.in. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 512/13; z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1171/14; z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 61/15 oraz z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OZ 439/15). Zdaniem Sądu nie sposób twierdzić, że skarżący, jako strona postępowania administracyjnego, które toczy się dłużej niż to wynika z przepisów ustawowych, wykorzystuje instytucje skargi na bezczynność i przewlekłość organu wbrew celowi i funkcji tej instytucji. Niewątpliwie skarżący składając skargą do sądu realizuje prawo do sądowej kontroli działalności administracji publicznej w zakresie niezachowania terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Podkreślić należy, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie (oczywiście po uprzednim wniesieniu ponaglenia, o ile przepis nie znosi tego wymogu). Powyższe oznacza, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie, po upływie dwumiesięcznego terminu przewidzianego prawem na załatwienie niniejszej sprawy - jako dopuszczalna, nie stanowiła nadużycia prawa do sądu. Końcowo Sąd wyjaśnia, że zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego, w tym zarzut niedoręczenia upomnienia, wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.