II SA/Gd 11/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. D. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 października 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 9 czerwca 2017 r., nr [..], ustalającą skarżącemu opłatę w kwocie 23859,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w B., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..], obręb B., wskutek podjęcia przez Radę Gminy uchwały Nr LI/550/2014 z dnia 30 października 2014 r.. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi B. w gminie K. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przysługuje mu emerytura wojskowa w wysokości 3807,01 zł miesięcznie, a wynagrodzenie jego żony wynosi 3986,63 zł miesięcznie. Gospodarstwo domowe skarżącego liczy pięć osób, w tym troje synów – student w trybie stacjonarnym, uczeń szkoły średniej i uczeń niepublicznej szkoły podstawowej. Na poczet wydatków miesięcznych skarżący zaliczył przede wszystkim ratę kredytu mieszkaniowego w wysokości 1781,84 zł, ratę kredytu samochodowego w wysokości 1400 zł, czesne za szkołę niepubliczną - 1000 zł oraz stałe opłaty związane z użytkowaniem lokalu mieszkalnego. Według skarżącego uiszczenie renty planistycznej w ustalonej przez organ wysokości spowoduje na płaszczyźnie finansowej, że jego rodzina zostanie zepchnięta na margines życia społecznego. Do wniosku skarżący dołączył wydruki przelewów bankowych z miesiąca października dokonane tytułem spłaty raty kredytu samochodowego i raty kredytu mieszkaniowego oraz opłat za odprowadzanie wody, za energię elektryczną i wywóz nieczystości, a także odpis decyzji o waloryzacji emerytury skarżącego i dowód otrzymywanego wynagrodzenia jego żony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewiduje, że sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W świetle przedstawionych przez skarżącego okoliczności Sąd uznał, że nie zdołał on w wystarczający sposób uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Pod pojęciami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z ujawnionych przez skarżącego danych wynika, że miesięczny dochód jego pięcioosobowej rodziny wynosi łącznie 7787,64 zł, z czego po odliczeniu wydatków związanych z obsługą kredytu mieszkaniowego i samochodowego, opłaty czesnego w szkole prywatnej i kosztów eksploatacyjnych związanych z mieszkaniem, na życie pozostaje im kwota około 3000 zł. Badając zasadność złożonego wniosku Sąd miał na uwadze nie tylko opisaną przez skarżącego sytuację finansową, ale również okoliczności wynikające z akt administracyjnych niniejszej sprawy. W aktach znajduje się natomiast umowa notarialna sprzedaży z dnia 20 stycznia 2017r., mocą której skarżący zbył nieruchomość stanowiącą działkę nr [..], za cenę 80000 zł. Kwota 20000 zł została zapłacona skarżącemu przed zawarciem umowy, a pozostała kwota 60000 zł złożona została na rachunek depozytowy notariusza i wypłacona jemu po zawarciu umowy. Zaskarżoną decyzją ustalono skarżącemu jednorazową opłatę w wysokości 23859,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości. Sąd uznał, że co najmniej od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej, tj. od dnia 8 lutego 2017 r., skarżący powinien był liczyć się z ewentualną koniecznością uiszczenia takiej opłaty tym bardziej, że o treści art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1073), zwanej dalej u.p.z.p. i możliwości nałożenia takiego obowiązku został pouczony przy zawieraniu umowy sprzedaży działki (§ 6 umowy). W orzecznictwie przyjmuje się, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży nieruchomości należy w pierwszej kolejności zabezpieczyć na poczet opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, zatem skarżący winien podjąć czynności zmierzające do zabezpieczenia odpowiedniej kwoty na ewentualne uiszczenie tej opłaty (tak postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1392/16; z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 524/17, dostępne na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl) W tej sytuacji powołanie się we wniosku o wstrzymanie na sytuację finansową skarżącego i jego rodziny nie uprawdopodobniło, że uiszczenie nałożonej opłaty spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej (zob. postanowienia NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13, dostępne na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl). Tymczasem z dokumentów nadesłanych przez skarżącego oraz twierdzeń zawartych we wniosku wynika, że sytuacja finansowa w gospodarstwie domowym skarżącego jest stabilna. Zarówno on, jak i jego żona, uzyskują stały miesięczny dochód w łącznej wysokości 7793,64 zł. Dokonywanie natomiast szczegółowych wyliczeń miesięcznych wydatków skarżącego w celu wykazania negatywnych skutków uiszczenia opłaty planistycznej dla sytuacji majątkowej rodziny, nie jest zasadne, gdyż skarżący dysponuje majątkiem, którego wartość stanowi zabezpieczenie roszczeń gminy o zapłatę przedmiotowej renty planistycznej, bez konieczności przeznaczania na ten cel bieżących dochodów. Kwota uzyskana przez stronę z tytułu sprzedaży nieruchomości przewyższa bowiem wysokość opłaty planistycznej ustalonej zaskarżoną decyzją i to te środki powinny posłużyć realizacji nałożonego obowiązku. Jednocześnie skarżący nie wykazał, i z akt sprawy również to nie wynika, by nie dysponował on już środkami uzyskanymi ze zbycia nieruchomości. W konsekwencji, przeznaczenie dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości na uiszczenie opłaty związanej ze wzrostem jej wartości spowoduje, że wykonanie decyzji organu pozostanie bez wpływu na sytuację majątkową skarżącego i tym samym nie będą zagrożone warunki bytowe rodziny. W tej sytuacji twierdzenia wnioskodawcy o tym, że na skutek wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i społecznego zmarginalizowania rodziny pod względem finansowym, pozbawione są podstaw. Nie można także przyjąć z góry, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą realną groźbę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uiszczenia opłaty planistycznej ma bowiem charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie albo niemożliwy, albo może nastąpić tylko przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zwrócić należy uwagę, że jednorazowa opłata, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. w świetle przepisów prawa podatkowego jest niepodatkową należnością budżetową, o której mowa w art. 60 pkt 8 z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2077). Stanowi bowiem dochód własny gminy. Na podstawie art. 64 ustawy o finansach publicznych właściwy organ na wniosek zobowiązanego może natomiast udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu ww. należności, tj. umorzyć zobowiązanie w całości lub części, odroczyć jego spłatę bądź rozłożyć zobowiązanie na raty. Możliwość uzyskania ulgi w stosunku do przedmiotowej opłaty stanowi dodatkową okoliczność wskazującą, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje powstania dla skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.