II SA/Gd 120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi V. P. na decyzję Wojewody z dnia 9 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. V. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 stycznia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z 15 listopada 2013 r. dotyczącą sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 17 października 2013 r. do Starosty Powiatowego wpłynęło zgłoszenie V. P. dotyczące budowy ogrodzenia nieruchomości, w skład której wchodzą działki nr [...], zlokalizowane przy ul. B. w R. oraz nieruchomości obejmującej działki nr [...], znajdujące się przy ul. G. Do zgłoszenia dołączono kserokopię mapy, z odręcznym zaznaczeniem przebiegu planowanego ogrodzenia wzdłuż ulic. Starosta postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz aktualną mapę zasadniczą pobraną z zasobów Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa S. z oznaczonym miejscem zamierzenia budowlanego, w terminie 7 dni liczonego od dnia otrzymania postanowienia. Następnie Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, ze zm.), wniósł sprzeciw do zamierzenia objętego zgłoszeniem. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że V. P. udzieliła pisemnej odpowiedzi na postanowienie z dnia 6 listopada 2013 r., jednak nie uzupełniała braków zgłoszenia. Od tego rozstrzygnięcia V. P. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła staroście naruszenie ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz naruszenie art. 30 ust. 2 i art. 31 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu odwołania stwierdziła, że przedłożyła wszystkie wymagane prawem dokumenty. Powołując się na zasady ogólne postępowania administracyjnego wskazała, że zostały one przez organ naruszone, w tym niezapewniono stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Nadto w ocenie skarżącej decyzja w sprawie sprzeciwu nie została uzasadniona, czym Starosta naruszył art. 67, 78 § 1, 80 i 107 k.p.a. W zaskarżonej do sądu decyzji z dnia 9 stycznia 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wojewoda stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 28 ustawy Prawo budowlane rozpoczęcie robót budowlanych wymaga - co do zasady - legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29 ustawy Prawo budowlane, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych niewymagających takiego pozwolenia na budowę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2012r., sygn. akt IV SA/Po 1193/11). Organ odwoławczy ustalił, że skarżąca zgłosiła zamiar budowy ogrodzenia od ul. B. w R. na działkach nr [...] oraz ogrodzenia od strony ul. G. w R. na działkach nr [...]. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że budowa ogrodzeń od strony dróg wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 2 tej ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. W przepisie tym zawarto wprost konieczność dołączenia do zgłoszenia oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Tym samym według organu odwoławczego żądanie przedmiotowego oświadczenia od skarżącej było uzasadnione. Wojewoda stwierdził przy tym, że organ pierwszej instancji był zobowiązany działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a przepisy mające zastosowanie do omawianej sytuacji wymagają złożenia konkretnych dokumentów. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ obowiązany jest nałożyć, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie, musi wnieść sprzeciw, w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 prawa budowlanego). Takie też stanowisko wynika z orzecznictwa sądowego m.in. z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 8/13. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku V. P. zarzuciła organowi drugiej instancji naruszenie: - wszystkich zasad postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 6, 7, 8, 9 10, 11, 77, 80, 107 i 220 k.p.a.; - art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną interpretację oraz art. 31 ust. 1 tej ustawy poprzez błędne jego zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji lub jej umorzenie albo zmianę decyzji na korzyść skarżącej, a także o zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca wskazała, że zgłoszenie budowy ogrodzenia zawierało wszystkie informacje, o których mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane. Do pisma dołączyła mapkę swojej posesji z zaznaczoną linią przebiegu ogrodzenia, zaznaczając jednocześnie, że ogrodzenie będzie wykonane z materiałów standardowych, a jego wysokość nie będzie przekraczała 2,20 m. W piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku strona wskazała, że zgłoszenie jest kompletne, wybudowanie ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia, jeśli wystąpią okoliczności wskazane w ustawie. Nadto strona wskazała organowi, że przepis art. 30 ustawy Prawo budowlane jest przepisem ogólnym abstrakcyjnym, który mieści w swoim zakresie wiele stanów faktycznych - zatem zgłoszenie w zależności od tego jakiego przedmiotu będzie dotyczyło, będzie bardziej lub mniej sformalizowane, a zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy, ogrodzenie nie jest budowlą, gdyż przepis ten nie wymienia ogrodzenia jako budowli. Skarżąca twierdzi, że żądanie złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest absurdalne, gdyż prowadzi do wniosku, że właściciel nie może wybudować ogrodzenia na swojej posesji w sytuacji, gdy działki na niej leżące nie są przeznaczone na cele budowlane. Ponadto w ocenie skarżącej skoro przedmiotowe ogrodzenie nie jest budowlą, to wynika wprost z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, że zgłaszający nie jest obowiązany do wykazania organowi, że nieruchomość, która ma być ogrodzona przeznaczona jest na cele budowlane, ponadto starosta jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, zatem zgodnie z art. 220 k.p.a. nie może żądać zaświadczenia potwierdzającego przeznaczenie nieruchomości. Wskazała również, że wbrew twierdzeniom wojewody, działki skarżącej, które miały być ogrodzone nie leżą bezpośrednio przy ulicy, gdyż są od niej oddzielone działkami gminnymi. Powoduje to, że skarżąca nie miała obowiązku dokonać zgłoszenia, a uczyniła to jedynie asekuracyjnie. Dodała też, że pojęcie ogrodzenie jest pojęciem wieloznacznym, gdyż ogrodzeniem można nazwać zarówno zwykły drut stalowy rozciągnięty między palikami osadzonymi bezpośrednio na niewielką głębokość w ziemi, a także instalację o znacznie solidniejszej konstrukcji. Zarzucając organom obu instancji naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego skarżąca wskazała nadto, że zasady te są normami prawnymi, a ich naruszenie jest naruszeniem prawa i praworządności. Organ ustalając zakres postępowania wyjaśniającego, obowiązany jest dążyć do ustalenia okoliczności faktycznych nie tylko mających znaczenie prawne dla realizacji interesu społecznego, ale w równej mierze i okoliczności faktycznych mających znaczenie dla realizacji interesu indywidualnego. Przywołując wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNCP z 1994 r., nr 9, poz. 181) skarżąca stwierdziła, że w państwie prawa nie ma miejsca na mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przełożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie prawa własności. W niniejszej sprawie organy nie wskazały, jaki interes publiczny jest powodem sprzeciwu wobec budowy ogrodzenia na działkach skarżącej. Skarżąca dodała, że organ administracji powinien wykazać inicjatywę dowodową, zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu oraz prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie z urzędu dopuszczać dowody przemawiające za pozytywnym załatwieniem sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił przy tym, że kwestia sformalizowania postępowania wynika wprost z przepisów prawa. W piśmie procesowym z 11 marca 2014 r. skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że prezentuje jedynie ogólną wykładnię przepisów, nie interpretując ich w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy. Pogląd wojewody na temat sformalizowania postępowania narusza według skarżącej art. 12 k.p.a. Organ naruszył przepisy art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane, który stwierdza wprost, że wykonanie ogrodzenia zwolnione jest z uzyskania pozwolenia na jego wykonanie, a nie budowę. Organ naruszył również art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, gdyż w tej sprawie nie występuje żadna z okoliczności w nim wskazanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle przedstawionych kryteriów sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wyjaśnia się w doktrynie, instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W niniejszej sprawie, jak wynika z ustaleń organu oraz akt sprawy, w dniu 17 października 2013 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie V. P. dotyczące budowy ogrodzenia nieruchomości w skład której wchodzą działki nr [...] zlokalizowanych przy ul. B. w R. oraz nieruchomości obejmującej działki nr [...], znajdujące się przy ul. G. Zgłaszając zamiar budowy ogrodzenia nieruchomości od strony ulic skarżąca powołała się na art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Do przedmiotowego zgłoszenia dołączono kserokopię mapy z odręcznie zaznaczonym przebiegiem planowanego ogrodzenia. Z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika nadto, że Starosta wezwał V. P. do przedłożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz aktualnej mapy zasadniczej pobranej z zasobów Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa, z zaznaczonym miejscem zamierzenia budowlanego. Na to wezwanie skarżąca odpowiedziała pismem, w którym stwierdzała między innymi, że zgłoszenie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do tego, czy organy architektoniczno – budowlane zasadnie stwierdziły, że zgłoszenie budowy ogrodzeń było niekompletne, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, natomiast skarżąca mylnie pojmuje treść i cel obowiązku przedłożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że obowiązek ten wynika wprost z treści art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jest to bowiem oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej i służy wykazaniu, że inwestor ma prawo do wykonania prac budowlanych objętych zgłoszeniem. Legalną definicję prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawiera art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pod pojęciem tym należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Jak wynika zatem z przywołanych przepisów, oświadczenie to dotyczy jedynie cywilnoprawnej podstawy takiego prawa do nieruchomości, w treść którego wchodzi uprawnienie do zrealizowania inwestycji. Tym samym za błędną należy uznać argumentację skarżącej, wykazującą absurdalność tego obowiązku, jako uniemożliwiającego właścicielowi gruntu budowę na nim ogrodzenia. Należy podkreślić, że sam fakt własności gruntu przysługującej zgłaszającemu uprawnia do złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Wzór oświadczenia, o którym mowa, został określony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120, poz. 1227, ze zm.). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, organ pierwszej instancji nakładając na inwestora, postanowieniem, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, winien pouczyć, gdzie jest dostępny wzór oświadczenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 982/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wprawdzie zabrakło takiego pouczenia w postanowieniu z dnia 6 listopada 2013 r., nie miało to jednak znaczenia dla trafności rozstrzygnięcia, gdyż jak prawidłowo ustalił organ zgłaszająca odmówiła złożenia jakichkolwiek dodatkowych dokumentów, pozostając w przekonaniu kompletności dokonanego zgłoszenia. Niemniej jednak sąd zauważa, że pouczono skarżącą o sposobie uzyskania dodatkowych informacji. Sąd podziela również pogląd, że o niekompletności niniejszego zgłoszenia może też świadczyć nieprzedłożenie aktualnej mapy zasadniczej pobranej z urzędowego rejestru z zaznaczonym przebiegiem planowanego ogrodzenia. Jak już to wskazano, obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest obowiązkiem bezwzględnym i ustawowym, a wynika z samego zgłoszenia zamiary wykonania określonych robót budowlanych. Jeśli chodzi natomiast o szkice czy rysunki, obowiązek ich przedstawienia, w myśl art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zależy od potrzeb. Użyte w ustawie sformułowanie "w zależności od potrzeb" rozumieć jednak należy w taki sposób, że obowiązek dołączenia szkiców lub rysunków powstanie zawsze, gdy zażąda tego organ. Organ ten będzie również oceniał, czy dostarczone szkice lub rysunki są właściwe, albowiem zagadnienie to poddane zostało uznaniu administracyjnemu poprzez użycie wyrazu "odpowiednie" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2075/09; LEX nr 953026). Oznacza to, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, po przyjęciu zgłoszenia, może stwierdzić konieczność uzupełnienia braków dokumentacji. Wydaje wówczas, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, postanowienie nakładające na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w określonym terminie. Ocena konieczności przedstawienia niektórych dokumentów pozostawiona jest organowi (J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2002, s. 200). Organ nie ma przy tym obowiązku przedstawiania w postanowieniu, jakie wątpliwości zaistniały w trakcie analizy zgłaszanego zamierzenia budowlanego. Jego zadaniem jest bowiem ocena, czy spełnione są wymagania formalne związane ze zgłoszeniami wykonywania robót i obiektów budowlanych oraz ustalenie czy nie zachodzą przesłanki negatywne określone w przepisie art. 30 ust. 6 i 7 ustawy Prawo budowlane. Dla dokonania tej oceny musi dysponować odpowiednim materiałem dowodowym, a materiał ten obowiązany jest dostarczyć inwestor. Odnosząc to do okoliczności niniejszej sprawy sąd zauważa, że dopiero w skardze akcentuje się okoliczność braku obowiązku zgłoszenia z uwagi na fakt, że działki skarżącej nie przylegają bezpośrednio do ulic (przylegają natomiast według pełnomocnika skarżącej do działek gminnych). Oświadczenie zawarte w skardze pozostaje przede wszystkim w sprzeczności z treścią samego zgłoszenia, w którym skarżąca wprost oświadcza o zgłoszeniu budowy ogrodzenia od strony ulic: B. i G. Dodatkowo jednak potwierdza prawidłowość nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia mapy zasadniczej z zasobów Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa S. z oznaczonym miejscem zamierzenia budowlanego, gdyż dołączony do zgłoszenia rysunek nie był dostatecznie czytelny. Sąd przy tym zauważa, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia wymaga budowa ogrodzeń od strony ulic, dróg, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych. Zatem sąsiadująca z działkami inwestora działka gminna może być również, jako ogólnodostępna, innym miejscem publicznym. Niemniej kwestia ta nie jest przedmiotem oceny sądu, ponieważ nie podlegała wyjaśnieniu przez rozstrzygające sprawę organy, a to na skutek niewykonania przez skarżącą zobowiązania prawidłowo nałożonego postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. Podkreślić też należy, że w przypadku wątpliwości zgłaszającego odnośnie treści żądania wskazanego w postanowieniu, winien on - przed upływem zakreślonego terminu - zwrócić się do organu o stosowne wyjaśnienia lub przedstawić swoje wątpliwości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r.; sygn. akt II OSK 2075/09). Nie może natomiast zgłaszający oczekiwać, że nieprzedłożenie wymaganych dokumentów pozostanie bez reakcji organu, który ma ustawowy obowiązek w takim przypadku wnieść sprzeciw. W konsekwencji przedstawionych rozważań sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji wyrażającą sprzeciw wobec zgłoszenia przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie narusza art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do wywodów skargi dotyczących naruszeń "wszystkich zasad postępowania administracyjnego" sąd stoi na stanowisku, że zarzuty w tym zakresie są niezasadne. Wydanie decyzji w sprawie zgłoszenia nie jest bowiem poprzedzone typowym postępowaniem administracyjnym, a zakres postępowania dowodowego wyznacza tu treść art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zawierającego przepisy szczególne wobec norm Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym zasady postępowania administracyjnego, w tym również te, na które powołuje się skarżąca, w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych należy pojmować przez pryzmat specyfiki tej instytucji prawnej. Wyjaśnić trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl Kodeksu postępowania administracyjnego wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawy administracyjnej. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami k.p.a., mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie Prawo budowlane (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia). Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy jest dopiero postępowanie wskutek sprzeciwu będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji. Wydanie decyzji o sprzeciwie w terminie ustawowym, określającym czasowo zakres kompetencji organu właściwego do przyjęcia zgłoszenia do podjęcia takiego rozstrzygnięcia powoduje, że inwestor nie może przystąpić do wykonywania robót budowlanych w czasie obowiązywania decyzji o sprzeciwie. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie powoduje, że zostaje uruchomiony tryb rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. Do postępowania przed tym organem mają zastosowanie przepisy k.p.a., wobec braku odrębnych przepisów procesowych w tym zakresie w ustawie Prawo budowlane (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 160/13, LEX nr 1317330 i przywołane w nim orzecznictwo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08, LEX nr 530044; z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 724/08, publ. w ONSAiWSA z 2011 r., nr 2, poz. 26; z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08). Stwierdzenie zatem, że sprzeciw jest zasadny i zgodny z normującymi jego wydanie przepisami ustawy Prawo budowlane – mającymi charakter i materialny i procesowy, a decyzja organu drugiej instancji nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania administracyjnego, czyni nieistotnymi dywagacje skargi dotyczące prymatu interesu publicznego nad jednostkowym, naruszenia praworządności czy innych zasad postępowania z tego względu, że strona skarżąca opisuje ich treść w oderwaniu od norm wynikających z art. 30 ustawy Prawo budowlane, posiłkując się nieadekwatnym do okoliczności niniejszej sprawy stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego czy też Sądu Najwyższego, a w tym kontekście nie widzi zasadności wezwania opartego na przepisie art. 30 ust. 2 tej ustawy. Zarzuty odnośnie naruszenie przepisów art. 76, art. 78 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. są nietrafne i nieadekwatne w ustalonych przez organ odwoławczy okolicznościach sprawy, przy czym skarżąca nie wykazała, na czym polegałaby istotność tych naruszeń. Z kolei zarzut naruszenia art. 220 k.p.a. jest całkowicie chybiony, przepis ten dotyczy wydawania zaświadczeń, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Oceniając zatem, że decyzja Wojewody z dnia 9 stycznia 2014 r. nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.