II SA/Gd 191/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji wydanej po wznowieniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki A z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją ostateczną z dnia 7 kwietnia 2011 roku, nr 320/2011, Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A spółce jawnej w G. pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych w zabudowie wolnostojącej - Osiedle Mieszkaniowe B oraz zagospodarowanie terenu w obrębie działki nr [...] przy ul. A. w B. E. C. i G. C. - wnioskiem z dnia 19 września 2011 roku, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją wskazując, iż realizowana inwestycja oddziaływuje na należącą do nich nieruchomość. Starosta - po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 25 października 2011 roku, decyzją z 14 grudnia 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskodawcy (na wezwanie organu) wyjaśnili, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedzieli się 1 września 2011 roku. Organ stwierdził także, iż "inwestor dostarczył dokumenty, z których wynikało, że wnioskodawcy dowiedzieli się o zaistniałej sytuacji już na początku lipca i nie został zachowany termin zgodny z art. 148 § 1 k.p.a." Organ stwierdził również, iż przy piśmie z dnia 21 listopada 2011 roku inwestor przedłożył opracowanie projektowe dotyczące zabezpieczenia skarpy leżącej w granicach działki nr [...] przy ul. A. w B. Organ wskazał na treść art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., ponieważ organ nie znalazł żadnego błędu w postępowaniu dotychczasowym, który mógłby stanowić podstawę do nowego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania nowej decyzji. Decyzja dotychczasowa jest prawidłowa. Ponadto organ wyjaśnił, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. stanowi o braku podstaw do jej uchylenia. W odwołaniu od powyższej decyzji E. C. i G. C. stwierdzili, że brak w aktach sprawy w dniu 22 listopada 2011 roku przedłożonego przez inwestora opracowania projektowego, dotyczącego zabezpieczenia skarpy leżącej w granicach działki nr [...] przy ul. A. w B., uniemożliwił im zapoznanie się z tym opracowaniem, a tym samym ustosunkowanie się do jego treści. Stwierdzili także, że nie mogą zaakceptować zaproponowanego przez inwestora rozwiązania zabezpieczenia skarpy, ponieważ wzmocnienie skarpy nawierzchnią trawiastą jest rozwiązaniem, które stwarza zagrożenie powstania katastrofy budowlanej z uwagi na fakt znajdowania się skarpy w bezpośrednim sąsiedztwie wjazdu na ich nieruchomość - działkę nr [...]. Skarpa powstała w związku z realizowaną przez inwestora inwestycją i wymaga zabezpieczenia w taki sposób, aby nie stwarzała zagrożenia dla odwołujących się, jak i przyszłych mieszkańców realizowanej inwestycji. Obecnie zaprojektowane zabezpieczenie skarpy jest rozwiązaniem, które ogranicza odwołującym się swobodne i bezpieczne korzystanie z ich nieruchomości, posiadającej znacznie ograniczony dostęp do drogi. Decyzją z dnia 20 lutego 2012 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki lub ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tej działki jest stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa i czy zachowane są odległości przewidziane stosownymi przepisami. Wojewoda stwierdził, iż odwołującym się należy się przymiot strony. Zaznaczył przy tym, że - jak wynika z pism inwestora, wnioskodawcy w lipcu dowiedzieli się o rozpoczęciu budowy na sąsiedniej działce, a nie o wydanym pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z art. 148 k.p.a., termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, kiedy strona dowiedziała się o decyzji, a organ nie ma podstaw do podważania terminu wskazanego przez odwołujących się. Wojewoda stwierdził również, iż nie uwzględnił zarzutu odwołania dotyczącego tego, że odwołujący się nie mieli możliwości zapoznania się z opracowaniem projektowym dotyczącym zabezpieczenia skarpy leżącej w granicach działki nr [...] przy ul. A. w B. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że pomiędzy działkami nr [...] i [...] powstanie skarpa, która może mieć wpływ na zagospodarowanie i użytkowanie działki nr [...] m in. ze względu na ograniczony dostęp do drogi, co powinno mieć swoje odzwierciedlenie w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu. Zatwierdzony projekt budowlany jest zatem niekompletny. W skardze na powyższą decyzję skarżąca – A spółka jawna w G. zarzuciła jej naruszenie przepisów w postaci: – art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że uczestnicy postępowania, którzy żądali wznowienia postępowania, mają przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, – art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ administracji, dlaczego jego zdaniem wnioskodawcy mają przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, – art. 148 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że wnioskodawcy złożyli wniosek o wznowienie postępowania po upływie terminu określonego w przywołanym przepisie, – art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w przedmiotowym postępowaniu, możliwe jest wyłącznie na podstawie przepisów techniczno-budowlanych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Obiekt posadowiony na nieruchomości skarżącej nie został zlokalizowany z naruszeniem jakichkolwiek przepisów odrębnych, w szczególności dotyczących odległości od granicy działki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, na czym polega oddziaływanie obiektu na działkę sąsiednią, będącą własnością wnioskodawców. Ponadto skarżąca stwierdziła, że to na organie spoczywa obowiązek zbadania czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu, co ona kwestionuje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch kolejnych etapach. Pierwszy z nich inicjuje złożenie podania o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku, badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej w skrócie jako k.p.a.) przesłankach wznowienia postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. Art. 148 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). W przypadku ustalenia przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. oraz, że został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. organ wznawia postępowania w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Takie postępowania kończy się wydaniem jednej z decyzji określonych w art. 151 k.p.a. W sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ I instancji stwierdzi, że został on złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a., wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Nie dochodzi wówczas do wznowienia postępowania, a w konsekwencji nie ma podstaw do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Również organ II instancji - jako organ ponownie rozpoznający sprawę, musi najpierw zbadać czy wniosek został złożony w terminie. W przedmiotowej sprawie E. C. i G. C. w dniu 19 września 2011 roku (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 kwietnia 2011 roku. W piśmie powołali się na przepisy "art. 145 ust. 4 k.p.a." oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane). Art. 145 k.p.a. nie posiada ustępu 4., natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiera przesłankę wznowienia postępowania w związku z brakiem udziału strony w postępowaniu bez jej winy. Z kolei art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane określa krąg stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Należało zatem uznać, że wnioskodawcy oparli swoje żądanie wznowienia postępowania na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zastosowanie zatem znajdował w sprawie art. 148 § 2 k.p.a., który wymaga ustalenia daty, w której wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji kończącej postępowanie będące przedmiotem wniosku. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że wezwanie z dnia 28 września 2011 roku wystosowane do wnioskodawców przez organ pierwszej instancji zostało nieprawidłowo sformułowane, albowiem organ zażądał podania terminu, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawcy wyjaśnili, że o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania dowiedzieli się w dniu 1 września 2011 roku. Po otrzymaniu tego wyjaśnienia, organ I instancji - postanowieniem z dnia 10 października 2011 roku wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 7 kwietnia 2011 roku, wskazując w jego uzasadnieniu jedynie, że wniosek został złożony w terminie. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 14 grudnia 2011 roku nie zostały zawarte żadne ustalenia i rozważania co do zachowania przez wnioskodawców terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., mimo że już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji inwestor wnosił o umorzenie postępowania, powołując się na określone dokumenty, z których - jego zdaniem - wynikało, iż wniosek został złożony z uchybieniem tego terminu (dowód: pismo inwestora z dnia 7 listopada 2011 roku, k. 137 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy bezzasadnie uznał natomiast, że "organ nie ma podstaw do podważania terminu wskazanego przez wnioskodawców". W tym miejscu należy wyjaśnić, iż w przypadku stwierdzenia przez organ pierwszej instancji, iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., organ ten jest obowiązany do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Wydanie - w takich okolicznościach - błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania, powoduje zamknięcie możliwości wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Co nie oznacza, iż zamyka organom drogę do badania tej kwestii. W przypadku bowiem stwierdzenia uchybienia terminu z art. 148 k.p.a. już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ ma obowiązek umorzyć postępowanie w sprawie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, str. 881 i 900; tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2008 roku, sygn. akt I OSK 1978/06, Baza Orzeczeń LEX nr 453469 oraz w wyroku z dnia 6 października 2000 roku, sygn. akt I SA 855/99, Baza Orzeczeń LEX nr 54136; a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 28 maja 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 18/08, Baza Orzeczeń LEX nr 400689). Również organ odwoławczy - rozpatrując odwołanie od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, w sprawie, w której doszło do wydania błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania, w przypadku ustalenia, iż wniosek jest spóźniony, winien decyzję organu I instancji uchylić i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji. Powyższe rozważania wskazują, że ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest obowiązkiem organów obu instancji. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powyższej kwestii w ogóle nie zbadał, poprzestając na stwierdzeniu, iż "organ nie ma podstaw do podważania terminu wskazanego przez odwołujących się". Dodatkowo organ stwierdził jedynie, że z pism inwestora wynika, iż odwołujący się w lipcu dowiedzieli się o rozpoczęciu budowy na sąsiedniej działce, a nie o wydanym pozwoleniu na budowę, a zgodnie z art. 148 k.p.a. termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, kiedy strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, podobnie jak i organ I instancji, nie wyjaśnił należycie kwestii zachowania przez wnioskodawców terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie mógł przy tym poprzestać na oświadczeniu wnioskodawców w tym zakresie, albowiem ustalenie ww. kwestii jest obowiązkiem organu. Dokonanie prawidłowych ustaleń dotyczących powyższej kwestii jest bowiem niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ponieważ przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2010 roku, sygn. II OSK 773/09, Baza Orzeczeń LEX nr 597851 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2011 roku, sygn. II SA/Kr 1502/10, Baza Orzeczeń LEX nr 993253). Organ odwoławczy - wydając decyzję kasacyjną, nie zakwestionował decyzji organu pierwszej instancji z tej przyczyny, że organ I instancji nie zbadał czy wnioskodawcy dochowali terminu do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania, jak również we własnym zakresie nie dokonał niezbędnych ustaleń w tym zakresie, a w szczególności nie przeanalizował wnikliwie stanowiska inwestora zajętego w piśmie z dnia 19 stycznia 2012 roku. Konieczność dokonania wyczerpujących i dokładnych ustaleń w tym zakresie wynikała - w ocenie Sądu, z treści pism i oświadczeń składanych przez inwestora zarówno w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, jaki w postępowaniu odwoławczym. Inwestor konsekwentnie zarzucał bowiem, iż wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony albowiem już w lipcu 2011 roku toczyły się rozmowy pomiędzy przedstawicielami inwestora, a wnioskodawcami - dotyczące zakresu robót budowlanych objętych przedmiotową inwestycją, a w szczególności sposobu zabezpieczenia spornej skarpy. Na okoliczność prowadzenia takich rozmów wskazuje również znajdujące się w aktach pismo wnioskodawców z dnia 12 lipca 2011 roku, skierowane do inwestora. W odpowiedzi na to pismo inwestor, pismem z dnia 1 sierpnia 2011 roku, przedstawił swoje stanowisko w sprawie, informując jednocześnie wnioskodawców, że przedmiotowa inwestycja prowadzona jest w oparciu o prawomocną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Inwestor w swoich pismach - kierowanych do organów - wykazywał zatem, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie tylko, że wnioskodawcy wiedzieli o inwestycji, lecz również, że wiedzieli oni o decyzji o pozwoleniu na budowę znacznie wcześniej niż 1 września 2011 roku. W tym miejscu wskazać należy, że do obowiązków kierownika budowy, zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, należy między innymi umieszczenie na budowie, w widocznym miejscu, tablicy informacyjnej. Zgodnie zaś z treścią § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 roku w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. nr 108, poz. 953 ze zm.) tablica informacyjna zawiera m.in. numer pozwolenia na budowę oraz nazwę, adres i numer telefonu właściwego organu nadzoru budowlanego. Tablica informacyjna stanowi zatem stosowne źródło wiedzy o decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla danej inwestycji. Można bowiem z jej treści uzyskać wiedzę na temat tejże decyzji, a jej uściślenie jest możliwe po zasięgnięciu informacji od właściwego organu administracji publicznej. W orzecznictwie administracyjnym powszechnie przyjęty jest pogląd, że bieg terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2011 roku, sygn. akt II SA/Łd 692/11, Baza Orzeczeń Lex nr 966521; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 roku, sygn. akt II OSK 991/10, Baza Orzeczeń Lex nr 1083727). W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił czy tablica informacyjna znajdowała się na placu budowy, która - jak wynika z pism stron załączonych do pisma inwestora z 7 listopada 2011 roku (pismo w aktach organu I instancji ), rozpoczęła się najpóźniej na początku lipca 2011 roku. W świetle przedstawionych przez inwestora okoliczności sprawy, organ odwoławczy powinien był zatem - zdaniem Sądu, co najmniej uznać, że w kwestii zachowania przez wnioskodawców terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. istnieją uzasadnione wątpliwości, które wymagają wnikliwego wyjaśnienia, zgodzie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., czego nie uczynił, naruszając ww. przepisy w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Wydając decyzję kasacyjną, bez wyjaśnienia kwestii dotyczącej zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, organ odwoławczy naruszył również art. 80 k.p.a. Dokonane bowiem przez niego ustalenia w tym zakresie, z uwagi na braki materiału dowodowego, a także nieprzeanalizowanie materiału dowodowego zaoferowanego przez inwestora, należało uznać za dokonane w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami wynikającymi z tego przepisu. Ponadto brak odniesienia się do zaoferowanych przez inwestora dowodów, a także jego twierdzeń, zawierających uzasadnienie dla konsekwentnie zajmowanego w toku przedmiotowego postępowania stanowiska dotyczącego uchybienia przez wnioskodawców terminowi z art. 148 § 2 k.p.a., stanowi również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga, aby w uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej zawarł w szczególności przyczyny, z powodu których odmówił określonym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Wypełnienia powyższego wymogu nie stanowi stwierdzenie o braku podstaw do podważania oświadczenia wnioskodawców o zachowaniu ww. terminu. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ odwoławczy nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, czy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a., a jego stanowisko, zgodnie z którym wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie, było co najmniej przedwczesne. Ustalenie to zostało bowiem poczynione - jak wykazano powyżej, z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co za tym idzie, organ odwoławczy w tym stanie rzeczy nie mógł wydać decyzji kasacyjnej, w której wskazywał na konieczność merytorycznego badania przedmiotowej sprawy. Dopiero bowiem ustalenie, iż wniosek małżonków C. wpłynął w terminie, może otworzyć drogę do przeprowadzenia przez organy postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania, a w szczególności dokonania ustaleń czy wnioskodawcy winni zostać uznani za stronę postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę decyzji ostatecznej z dnia 7 kwietnia 2011 roku, nr [...], która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z tych też przyczyn brak było podstaw, aby Sąd rozpoznawał obecnie pozostałe zarzuty strony skarżącej zawarte w skardze. Kontrolując decyzję kasacyjną, Sąd bada bowiem jedynie czy były podstawy do jej wydania na danym etapie postępowania i czy przy jej wydaniu organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tym zakresie, Sąd uznał, iż nie jest zasadny zarzut skargi, zgodnie z którym prowadząc niniejsze postępowanie organ odwoławczy naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), Jak wynika bowiem z akt sprawy organ II instancji - przed wydaniem decyzji - nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, o którym musiałby zawiadomić strony, a skarżąca spółka ustosunkowała się do treści odwołania, składając w toku postępowania odwoławczego pismo z dnia 19 stycznia 2012 roku. Mając na uwadze wskazane powyżej uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Uchylenie zaskarżonej decyzji skutkuje powrotem postępowania w niniejszej sprawie do etapu postępowania odwoławczego, w toku którego organ odwoławczy będzie zobowiązany dokonać dokładnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych, wraz z odniesieniem się do stanowisk stron postępowania, w przedmiocie zachowania przez wnioskodawców terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 257 zł.