II SA/Gd 286/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi U. W., A. W., A. G., P. G., B. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z 13 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia na wniosek J.G., środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn.: Stacja demontażu pojazdów przy ul. S., na działkach o nr [..]-[..], w obrębie 6 na terenie miasta L. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Burmistrz Miasta wszczął postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów przy ul. S. na działkach o nr [..]-[..], w obrębie 6 na terenie miasta L. w następstwie wniosku J.G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A. z 20 grudnia 2010r. Inwestycję oprotestowali mieszkańcy Osiedla [..] w L. sąsiadującego z planowaną inwestycją. Pismem z 7 lutego 2012 r. organ zwrócił się do wnioskodawcy o rozszerzenie wniosku o inwestycję polegającą na prowadzeniu punktu skupu surowców wtórnych i uzupełnienie raportu o dodatkowe informacje wynikające z prowadzenia punktu skupu surowców wtórnych, analogicznie jak dla stacji demontażu pojazdów. Organ wskazał, iż konieczność złożenia raportu w tym zakresie wynika ze stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej przez Burmistrza Miasta 27 maja 2008 r. dla inwestycji polegającego na budowie punktu skupu surowców wtórnych, zlokalizowanego na tej samej nieruchomości. Burmistrz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, odpowiednio o wydanie uzgodnienia i opinii w przedmiocie realizacji przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny trzykrotnie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, który dwukrotnie uzupełnił wniosek, wysyłając wyjaśnienia. W trzecim wezwaniu organu opiniującego zobowiązano skarżącego do przedstawienia raportu dla przedsięwzięcia polegającego na demontażu pojazdów wraz z punktem skupu surowców wtórnych, z uzasadnieniem analogicznym jak w piśmie Burmistrza Miasta z 7 lutego 2012 r. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z 9 września 2011r., J.G. wskazał, że brak jest podstaw formalnych i merytorycznych do złożenia ponownego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz opracowania bądź rozszerzenia przedłożonego raportu dotyczącego projektowanej stacji demontażu o punkt skupu surowców wtórnych, bowiem punkt ten jest instalacją wybudowaną legalnie, na podstawie ważnego pozwolenia na budowę. Postanowieniem z 7 października 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny negatywnie zaopiniował warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ opiniujący wskazał, że nie jest możliwe wydanie pozytywnej opinii w sprawie lokalizacji stacji demontażu pojazdów w oderwaniu od zagadnień dotyczących punktu skupu surowców wtórnych - czyli bez odpowiedniego uzupełnienia wniosku. Nadto organ wskazał szczegółowo na braki raportu w zakresie rozważenia wszelkich czynników wpływających na oddziaływanie hałasowe obu inwestycji planowanej i już istniejącej na tym terenie. W dniu 8 grudnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał J. G. do przekazania dodatkowych wyjaśnień odnośnie informacji zawartych we wniosku o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz złożonej wraz z nim dokumentacji. Strona przedłożyła odpowiednie informacje w dniu 10 stycznia 2012, przysyłając dokument zatytułowany "suplement do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Postanowieniem z 5 marca 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na lokalizacji stacji demontażu pojazdów przy ul. S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dokonując oceny wpływu inwestycji na środowisko, uwzględnił oddziaływanie funkcjonującego już punktu skupu złomu. Obwieszczeniem z 13 marca 2012r. Burmistrz Miasta zawiadomił o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu. W toku postępowania dopuszczono dowód z opinii biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko H. R. z 5 kwietnia 2012 r. Ze sporządzonej opinii wynika, że w przedłożonym raporcie brak jest jasnej i jednoznacznej oceny zakresu i poziomu oddziaływania skumulowanego, co dotyczy zarówno skutków wspólnego funkcjonowania punktu skupu złomu i stacji demontażu pojazdów, jak i sąsiadującej linii kolejowej oraz ewentualnie innych obiektów przemysłowych w bezpośrednim sąsiedztwie. Biegły w opinii szczegółowo wskazał na konieczność uzupełnienia raportu (w tym m.in. w zakresie emisji hałasu związanej ze środkami transportu, czasu pracy maszyn, ekranu akustycznego, efektu odbijania fal dźwiękowych od ekranu akustycznego) oraz przedstawił wnioski dotyczące treści przyszłej decyzji środowiskowej na różnych etapach przedsięwzięcia. Decyzją z 14 maja 2012 r. Burmistrz Miasta powołując się na art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. nr 199, poz.1227 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397) odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji dal planowanej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że przedsięwzięcia polegające na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów oraz skupu surowców wtórnych są ze sobą powiązane technologicznie. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, raport powinien uwzględniać skumulowane oddziaływania na środowisko, wynikające z emisji pochodzących z już istniejących, działających instalacji (punkt skupu surowców wtórnych) i planowanych (stacja demontażu pojazdów). Dla przedsięwzięcia dotyczącego punktu skupu surowców wtórnych została stwierdzona nieważność decyzji ostatecznej o środowiskowych uwarunkowaniach, stąd też nie można rozpatrywać przedsięwzięcia obejmującego lokalizację stacji demontażu pojazdów bez odpowiedniego uzupełnienia wniosku o kwestie związane z istniejącym skupem złomu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 21 czerwca 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ocenił jako prawidłową weryfikację przez organ pierwszej instancji raportu oddziaływania na środowisko przedłożonego przez wnioskodawcę. Kolegium wskazało, że z raportu i załączników do niego wynika, że do badania poziomu hałasu przyjęto pięć źródeł hałasu oraz dziesięć punktów obserwacyjnych. Z kolei, jak wskazano w odwołaniu, do wykonania tych pomiarów na potrzeby raportu wykorzystano sprawozdanie z kontrolnego pomiaru poziomu dźwięku przenikającego do środowiska z dnia 26 marca 2010 r. Badanie to zostało wykonane w dniu 15 marca 2010r., zaś obliczenia wykazały, że średnie wartości poziomów dźwięku w przyjętym punkcie pomiarowym wyniosły 55.6 dB do 56,4 dB w przypadku układania złomu na placu oraz 58,8 dB w przypadku załadunku złomu na kontener. Te wartości, jak wynika z odwołania, zostały przyjęte przez autorów raportu do wykonania analizy poziomu dźwięku i określenia parametrów ekranu akustycznego. W aktach postępowania znajdują się również inne badania pomiarowe przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, sporządzone w dniach 21 września 2010 r. oraz 20 maja 2011 r., z których wynika, że wartości hałasu związane z prowadzeniem przedsięwzięcia przez skarżącego są wyższe. Podobne wnioski mogą zostać zdaniem organu wyciągnięte po analizie dokumentu, który został sporządzony przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną. Wskazuje to w ocenie Kolegium, że przeprowadzona na zlecenie skarżącego ocena hałasu została wykonana w oparciu o dane, które są najbardziej korzystne dla inwestora, z pominięciem pomiarów i wartości wskazujących na wyższy, niż przyjęty poziom emisji hałasu do środowiska, na co wskazał biegły powołany przez organ pierwszej instancji. Według Kolegium już tylko negatywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 7 października 2011 r. uzasadniała odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. Dopuszczalne natomiast było odstąpienie od warunków realizacji przedsięwzięcia wskazanych przez organ uzgadniający, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska i wydanie decyzji odmawiającej uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. Kolegium wskazało, że podstawą odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia był również brak w raporcie elementów, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Biegły H. R., opiniujący raport sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania wskazał, że raport jest niekompletny ze względu na brak jednoznacznego określenia w nim skumulowanego oddziaływania na środowisko skutków wspólnego funkcjonowania punktu skupu złomu i stacji demontażu pojazdów oraz sąsiadującej linii kolejowej. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinny zostać uwzględnione parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia odnoszące się do obiektów istniejących i planowanych winny podlegać sumowaniu. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że co do zasady, braki raportu o oddziaływaniu na środowisko nie powinny stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej określenia uwarunkowań środowiskowych, przedsięwzięcia, lecz winny obligować organ do żądania uzupełnienia raportu. Organ pierwszej instancji nie wezwał skarżącego do uzupełnienia raportu po sporządzeniu przez biegłego H. R. opinii na potrzeby postępowania. W niniejszej sprawie nie było to jednak konieczne, bowiem starania takie były czynione wcześniej. Zarówno Burmistrz Miasta, jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wzywali stronę do uzupełnienia raportu o informacje dotyczące oddziaływań związanych z prowadzeniem punktu skupu surowców wtórnych. Skarżący jednak konsekwentnie wskazywał, że nie uzupełni raportu o żądane informacje. Wyrokiem z 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 531/120 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd wskazał między innymi, że: "ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w postaci stacji demontażu pojazdów musiało zatem nastąpić przy uwzględnieniu oddziaływania skumulowanego tej inwestycji i już istniejącego punktu skupu złomu", "organy administracji (...) winny były wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie raportu wyłącznie poprzez uzupełnienie poszczególnych aspektów oddziaływania skumulowanego obu przedsięwzięć", "w świetle wniosków opinii biegłego, która potwierdziła braki raportu, obowiązkiem organu pierwszej instancji było zobowiązanie strony do uzupełnienia raportu o niezbędne informacje ", "pojawienie się nowego istotnego dowodu wskazującego na konkretne braki raportu w zakresie oceny emisji hałasu, niezależnie od ewentualnych wcześniejszych wezwań, winno skutkować wezwaniem skarżącego do uzupełnienia raportu o szczegółowe kwestie wskazane w sporządzonej opinii", "skarżący we wniesionym odwołaniu zakwestionował twierdzenia biegłego, że w raporcie nie uwzględniono oddziaływania skumulowanego, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Treść zarzutów w tym zakresie wymagała szczegółowego wyjaśnienia, czego organ zaniechał. Organ winien przesłać biegłemu zarzuty do opinii, celem ustosunkowania się do nich przez biegłego i ewentualnie przeprowadzić rozprawę z udziałem biegłego i stron postępowania, celem wyjaśnienia wątpliwości i umożliwienia stronie zadawania pytań biegłemu oraz przedstawienia swojego stanowiska. Następnie organ winien dokonać szczegółowej oceny stanowisk biegłego oraz wnioskodawcy i wystosować wezwanie do uzupełnienia raportu w takim zakresie jaki okaże się niezbędny do rozstrzygnięcia wniosku". Rozpatrując po raz kolejny sprawę, Burmistrz zwrócił się do PPIS w oraz RDOŚ z wnioskiem o wydanie kolejnej opinii oraz uzgodnienia. Pismem z 18 kwietnia 2013 r. organ sanitarny ponownie wydał negatywną opinię w przedmiocie warunków realizacji przedsięwzięcia, natomiast postanowieniem z 13 listopada 2013 r. RDOŚ wydał uzgodnienie pozytywne. W związku z wpływającymi protestami mieszkańców osiedla [..] w L., organ pierwszej instancji zdecydował się na przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, na okoliczność dokonania obliczeń poziomu drgań i hałasu na granicy zabudowy mieszkaniowej przy ul. K. w L. Ekspertyza ta wykonana została w marcu 2014 r. Z jej treści wynika, że w celu weryfikacji założeń dotyczących poziomu mocy akustycznej praso - nożyc przyjętych do obliczeń w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonano własnych obliczeń, w oparciu o które wyznaczono poziom o 10 dB wyższy od wartości przyjętej w raporcie. Przyjęcie czasu emisji hałasu według danych podawanych przez J. G. (t=2h/8h) spowoduje zaniżenie wartości wskaźnika LAeqD kluczowego w niniejszej sprawie. Natomiast dla czasu emisji te większego lub równego 4h/8h występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu do 4 dB i więcej. Na podstawie przeprowadzonych pomiarów drgań stwierdzono, że w pomieszczeniu mieszkalnym w budynku przy ul. K. podczas pracy praso - nożyc występują nieznaczne przekroczenia wartości dopuszczalnej dla drgań pionowych. Wykonane dotychczas przez p. J.G. ogrodzenie nie spełnia wymogów "ekranu akustycznego". Zaleca się, aby ekran akustyczny został zaprojektowany jako pionowy, jednostronnie pochłaniający. Jednocześnie powinien być posadowiony jak najbliżej praso - nożyc znajdujących się na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Organ pierwszej instancji wezwał p. J.G. do ustosunkowania się do wykonanej ekspertyzy, co też odwołujący uczynił w piśmie z 28 marca 2014r. Odwołujący wskazał, że podwyższenie ogrodzenia celem ograniczenia hałasu było jego inicjatywą, jednak dalej będzie dążył do zmniejszenia istniejących uciążliwości. J. G.złożył wykonaną na własne zlecenie ekspertyzę odnoszącą się do obliczenia emisji hałasu punktu skupu złomu przedsiębiorstwa B. w L., wykonaną przez mgr inż. S. C. Z przedłożonego opracowania wynika, że wysokość ekranu akustycznego wynosząca 4 metry jest wystarczająca do wytłumienia hałasu dla realizowanego procesu technologicznego przy założeniu, że będzie on posiadał odpowiednie wypełnienie, które zostało wskazane w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Opracowanie przedłożone przez odwołującego zostało przesłane do analizy doktorowi W. B., autorowi ekspertyzy wykonanej na zlecenie organu pierwszej instancji. Zdaniem doktora W. B. opracowanie mgr. inż. S. C. zawierało błędy, które jednak miały zostać wyeliminowane na podstawie ustaleń, które autorzy obu opracowań poczynili w dniu 26 maja 2014r. W ocenie biegłego działającego na zlecenie Burmistrza nowe opracowanie, datowane na dzień 30 maja 2014r. jest poprawne i nie zawiera żadnych błędów. Decyzja administracyjna wydana na wniosek J. G. powinna zawierać obowiązek wykonania ekranu akustycznego o parametrach podanych przez mgr. inż. S. C. w ostatniej wersji opracowania, tj. z 30 maja 2014r. W związku z wykonaniem nowego opracowania organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odpowiednio o wydanie opinii i uzgodnienia. Jednocześnie do organu pierwszej instancji ponownie wpłynęły uwagi ośmiorga mieszkańców Osiedla [..]w L. Po dokonaniu uzupełnień dokumentacji przez J.G., postanowieniem z 11 sierpnia 2014 r. RDOŚ ponownie orzekł o uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia pod nazwą stacja demontażu pojazdów przy ul. S. w L. Po dokonaniu uzupełnień pozytywną opinię wydał również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (pismo z 6 listopada 2014 r.). Decyzją z 16 grudnia 2014r. Burmistrz orzekł o odmowie ustalenia na rzecz J. G. środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji obejmującej lokalizację stacji demontażu pojazdów przy ul. S. w L., na działkach nr [..]-[..] w obrębie 6 na terenie miasta L. Decyzja o tej treści została wydana pomimo pozytywnej opinii i uzgodnienia przez PPIS i RDOŚ. Podstawą wydania orzeczenia niekorzystnego dla wnioskodawcy były protesty mieszkańców z ul. K. (Os. [..]), którzy nie akceptują inwestycji. W rozpatrywanym przypadku zasadnym było w ocenie organu pierwszej instancji kierowanie się zasadą przezorności. Jej założeniem jest ocena potencjalnych skutków oddziaływania na środowisko planowanych działań oraz podjęcie stosownych czynności mających na celu minimalizację i kompensację oddziaływania planowanej inwestycji. Opinia i uzgodnienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nakładają szereg warunków, których możliwość spełnienia jest ograniczona ze względu na fakt istnienia punktu skupu złomu w miejscu planowanej stacji demontażu pojazdów. Powyższe doprowadziło zdaniem Burmistrza Miasta do konieczności odmowy wydania pozytywnej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. W wyniku złożenia odwołania przez J. G. decyzją z 11 lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższe orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić wyłącznie w przypadku: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy ooś, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy ooś), gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy ooś), gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy ooś). Prowadząc ponownie postępowanie, pismem z 23 marca 2015 r. Burmistrz wezwał J. G. do uzupełnienia wniosku o dodatkowe wypisy z rejestru gruntów obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie., Zobowiązanie to zostało wykonane w dniach 1 i 14 kwietnia 2015 r. Po uzupełnieniu braków formalnych przez wnioskodawcę poinformowano strony o wszczęciu postępowania oraz zwrócono się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego odpowiednio o uzgodnienie i opinię w sprawie realizacji przedsięwzięcia. Oba powyższe organy podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska. W dniu 7 maja 2015r. wpłynął protest mieszkańców osiedla [..] w L. (sąsiadującego z miejscem planowanej inwestycji), w którym poskarżono się na emisje związane z działalnością prowadzoną na działkach nr [..]-[..] oraz na długie godziny pracy sprzętu na przedmiotowym terenie. Organ pierwszej instancji biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego zwrócił się do wnioskodawcy z propozycją realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, poprzez przeniesienie praso - nożyc i oddalenie ich od granicy działki z działką sąsiadującą z osiedlem domków jednorodzinnych, wykonanie dylatacji przeciwdrganiowej oraz ekranu akustycznego. Burmistrz podał w wątpliwość możliwość zachowania dopuszczalnych poziomów hałasu w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, bowiem wielokrotne badania przeprowadzane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska wskazywały na ich przekroczenie. W odpowiedzi na przedstawioną propozycję dotyczącą zmiany realizacji przedsięwzięcia J. G.wskazał, że nie jest ona możliwa do realizacji, bowiem wiązałaby się z koniecznością zamknięcia zakładu na 6 - 8 tygodni oraz zbyt wysokim kosztem przeniesienia praso - nożyc. Kolejną decyzją z 28 sierpnia 2015r. Burmistrz ponownie orzekł o odmowie określenia na rzecz J. G. środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja demontażu pojazdów przy ul. S. w L., na działkach nr [..]-[..] w obrębie 6 na terenie miasta L.". W uzasadnieniu w/w orzeczenia organ pierwszej instancji zwrócił uwagę na fakt, że uzgodnienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska nie jest zawsze wiążące dla organu wydającego decyzje w sprawie środowiskowych uwarunkowań. To wójt (burmistrz, prezydent), a nie organ uzgadniający wydaje decyzję w powyższym zakresie. W toku przeprowadzonych konsultacji społecznych do organu pierwszej instancji ponownie wpłynęło stanowisko mieszkańców Osiedla [..], w którym wskazano na nieprawidłowości i zakłócenia związane z pracą skupu złomu. Wybudowany przez J. G. drewniany płot, mający stanowić ekran akustyczny, nie spełnia swojej roli, co potwierdza ekspertyza biegłego z listy Wojewody dr W. B. Do organu pierwszej instancji wpłynęły również dokumenty potwierdzające zakłócanie spokoju mieszkańców i prowadzenie nielegalnego demontażu pojazdów. Są to między innymi wyroki nakazowe Sądu Rejonowego z 11 maja 2015r. i 5 marca 2015r. uznające wnioskodawcę za winnego zakłócania spokoju i porządku publicznego oraz prowadzenia recyklingu pojazdów bez wymaganego pozwolenia, jak również kopia zarządzenia WIOŚ z 7 stycznia 2015r., stwierdzającego nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska i informacja Starostwa Powiatowego z 5 marca 2015r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko w związku z prowadzeniem demontażu bez wymaganego zezwolenia. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z 9 listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza z 28 sierpnia 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji powinien przede wszystkim bezwzględnie zastosować się do wytycznych dotyczących prowadzenia postępowania, które zostały przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z wyroku z 15 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Gd 531/12 oraz wezwać wnioskodawcę o inne wyjaśnienia i ewentualne uzupełnienia dotyczące raportu. W przypadku zmiany raportu powinno oczywiście zostać uzyskane stosowne uzgodnienie i opinia. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogłaby mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek, o których mowa w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 lutego 2015r.. Pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. organ pierwszej instancji wezwał J.G. do uzupełnienia dokumentacji zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Gdańsku z 15 lutego 2013 r. oraz decyzji SKO z 9 listopada 2015 r. W dniu 16 lutego 2016 r. wnioskodawca przedstawił wyjaśnienia autorów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z których wynika, że uwzględnione w dotychczasowych obliczeniach źródła uciążliwości hałasowej obejmują zarówno punkt skupu złomu, jak też projektowaną stację demontażu pojazdów. Poziom skumulowanego oddziaływania zakładu jednoznacznie określają uzgodnione z biegłym W. B.obliczenia emisji hałasu punktu skupu złomu i projektowanej stacji demontażu pojazdów z czerwca 2014 r. Odnośnie oddziaływania wibracji autorzy raportu wskazali, że pomiary wykonane przez W. B. wykazały nieznaczne przekroczenia drgań w budynku mieszkalnym przy jednoczesnej pracy praso - nożyc i ładowarki. Przy tak małym przekroczeniu źródłem wibracji mógł być równie dobrze przejeżdżający w sąsiedztwie pojazd. Zdaniem autorów raportu to nie praso - nożyce z punktu skupu złomu stanowią zagrożenie dla środowiska pod względem oddziaływania drgań (także na klimat akustyczny) w jego otoczeniu, lecz kolej i pociągi przejeżdżające po torach linii [..]. W dniu 22 stycznia 2016 r. do siedziby organu pierwszej instancji wpłynął natomiast kolejny protest osób zamieszkujących przy ul. K. w L., to jest A. G., P. . U. W., A. W., B. G., M. G., I. B. i J. B. Decyzją z 11 kwietnia 2016 r. Burmistrz Miasta orzekł o ustaleniu na wniosek J. G. środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. Stacja demontażu pojazdów przy ul. S. na działkach o nr [..]-[..] w obrębie 6 na terenie miasta L. W sentencji decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Nadto w sentencji decyzji stwierdzono konieczność ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nałożono obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej. Jednocześnie odstąpiono od ustalenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, jak również od ustalenia wymogów w zakresie oddziaływania transgranicznego. Nie stwierdzono również konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Zwrócono także uwagę na skargi składane przez mieszkańców osiedla [..]. Wydanie decyzji z dnia 11 kwietnia 2016 r. nastąpiło na podstawie uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 11 sierpnia 2014 r. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 6 listopada 2014 r. Jednocześnie Burmistrz Miasta wziął pod uwagę zgłaszane w toku postępowania zastrzeżenia społeczeństwa i określił w decyzji, iż na etapie eksploatacji przedsięwzięcia praso - nożyce i koparko - ładowarkę należy eksploatować z wykluczeniem jednoczesnej pracy, w celu minimalizacji drgań i emisji hałasu. W decyzji określono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, m. in. związane z wyposażeniem obiektu i terenu na którym znajduje się przedsięwzięcie w urządzenia zabezpieczające stan środowiska przed emisją hałasu i wibracji, poprzez zaprojektowanie i wykonanie ekranu akustycznego o określonych parametrach, ekranu przeciwdrganiowego, zaopiniowanego przez specjalistę w zakresie ochrony środowiska, oraz wykonanie pasa zieleni izolacyjnej. Wnioskodawca w wyjaśnieniach z 22 lutego 2016 r. zaznaczył, że budowa ekranu akustycznego będzie możliwa dopiero po uzyskaniu niniejszej decyzji i pozwolenia na budowę. Planowana inwestycja znajduje się poza obszarami Natura 2000 i nie będzie miała na nie bezpośredniego wpływu. Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta z 11 kwietnia 2016 r. złożyli A. G., P. G., U. W., A. W., B. G., M. G., I. B. – B. i J. B. Odwołujący się wskazali, że nie zgadzają się na planowaną działalność na działkach nr [..]-[..]. Nadto zarzucili organowi pierwszej instancji stronniczość, brak rzetelności, zatajenie stanu faktycznego i pominięcie udziału społeczeństwa w ocenie oddziaływania na środowisko. Stanowiska organów opiniujących oraz wypowiadających się w sprawie biegłych odwołujący się uznali za teorię, nie mającą odniesienia do rzeczywistości. Sprawa toczy się już 7 lat, w tym czasie stacja demontażu pojazdów cały czas funkcjonowała, co powoduje ciągły hałas i skażenie. Podejście organu prowadzi do legalizacji istniejącej stacji demontażu i aprobaty bezprawnego działania J.G. Już sam punkt skupu surowców wtórnych prowadzony przez wnioskodawcę, jest działalnością oddziałującą rażąco negatywnie na środowisko. Prowadzenie postępowania w sprawie działającego nielegalnie punktu skupu surowców wtórnych jest fikcją. Prace związane z demontażem pojazdów są dla odwołujących uciążliwe, bowiem odbywają się w odległości zaledwie 35 m od miejsca ich zamieszkania, po 12 - 16 godzin dziennie. Praca ładowarek i zgniatarki ma negatywny wpływ na domy odwołujących się, powodując pękanie ścian i drgania drewnianych stropów. Potwierdzeniem stanowiska odwołujących się są interwencje Policji, WIOS, Burmistrza Miasta i Starosty. W trakcie prowadzonych kontroli J. G. prowadzi działalność w sposób nieszkodliwy, jednak na co dzień jest inaczej. Podczas tych kontroli nie działają wszystkie urządzenia, które w dniach normalnej działalności zakładu emitują ponadnormatywny hałas. Przed kontrolami J. G. czyni przygotowania, mające na celu stworzenie wrażenia legalnej działalności skupu złomu i stacji demontażu. Aby badania i kontrole były rzetelne, powinny one zostać wykonane przy istnieniu takich samych warunków pracy, jakie są zgłaszane przez odwołujących się. Zdaniem osób wnoszących odwołanie rocznie na terenie użytkowanym przez wnioskodawcę demontuje się około 6000 sztuk, a nie jak wskazano w decyzji 540 sztuk pojazdów. Zgromadzone w sprawie fotografie i materiał filmowy potwierdzają, że liczba 540 pojazdów, przyjęta do obliczeń przez autorów raportu, jest znacznie zaniżona. Odwołujący się wskazali, że w związku z prowadzoną działalnością do atmosfery usuwane są substancje z układów klimatycznych pojazdów (freony). W punkcie 9.3 raportu błędnie wskazano odległość stacji demontażu od zabudowy mieszkalnej (100 m). Zdecydowanie nie jest to odległość "znaczna", jak wskazano w punkcie 15.6 raportu. W odwołaniu odniesiono się również do budowy ekranu akustycznego i wskazano, że dotychczas zbudowany został jedynie drewniany płot, a w istocie inwestor nie ma zamiaru realizować projektu i zmniejszać emisji szkodliwego hałasu. Do obliczeń zaniżono również czas pracy całej instalacji (od 6 do 8 godzin). W projekcie nie uwzględniono zaś szkodliwego hałasu impulsowego, który jest szczególnie uciążliwy. Odwołujący się wskazali również na błędy merytoryczne w opinii RDOŚ i podnieśli, że w związku z demontażem pojazdów do gleby odprowadzane są oleje i płyny z demontowanych pojazdów. Nielegalna działalność jest również prowadzona na działkach sąsiednich nr [..] i [..]. Ostatnia kontrola Wojewódzkiego Inspektora Środowiska przeprowadzona w dniach 4.11 -17.12.2014 r. była jak zwykle pobieżna, a i tak potwierdziła istniejące naruszenia. Wydane zalecenia pokontrolne nie są realizowane. Zdaniem odwołujących się niemożliwym do spełnienia jest warunek wykluczenia jednoczesnej pracy praso - nożyc i koparko - ładowarki. Aby załadować złom do praso - nożyc konieczne jest użycie innego sprzętu ciężkiego. Deklarowany przez J. G. czas pracy praso - nożyc (2 godziny dziennie) jest w ocenie odwołujących się fikcją. W odwołaniu powołano się również na prowadzone postępowania karne i wyroki nakazowe wydane przez Sąd Rejonowy. Już samo ukaranie J. G. na ich podstawie potwierdza, że nielegalny proceder powinien być zamknięty, a nie legalizowany. Odwołujący się wskazali na fakt wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, która implementuje dyrektywę 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. Zgodnie z zapisami ustawy gospodarka odpadami powinna być prowadzona w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, zaś odpady powinny być przetwarzane wyłącznie w instalacjach i urządzeniach, które mogą być eksploatowane tylko wówczas, gdy spełniają odpowiednie normy i wymagania. Zgodnie z ustawą z dniem 21 stycznia 2015 r. J.G. powinien posiadać pozwolenie na przedsięwzięcie polegające na odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Nadto prowadzona przez wnioskodawcę działalność kwalifikuje się do nałożenia kar, o których mowa w art. 194 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wszelka argumentacja podnoszona przez odwołujących jest w ich ocenie bagatelizowana przez urzędy. Za nieprzekonujące należy uznać wyjaśnienie, że wydanie pozytywnej decyzji na stację demontażu pojazdów z pewnymi ograniczeniami pozwoli Burmistrzowi Miasta na kontrolę działalności wykonywanej przez J. G. Przez 7 lat nic nie zostało w tej sprawie zrobione. Wnioskodawca nie przestrzega wydanej na jego rzecz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w sprawie punktu skupu surowców wtórnych. W końcowej części odwołania wniesiono o konkretne, obiektywne i rzetelne rozpatrzenie sprawy, poprzez bazowanie na przepisach prawa, a nie na nieprawdziwych okolicznościach podnoszonych przez J. G. Wraz z odwołaniem przedłożono 27 załączników, w tym między innymi złożone wcześniej w toku postępowania protesty, wyroki nakazowe Sądu Rejonowego, pisma i zarządzenia pokontrolne WIOS. Po wpływie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , organ odwoławczy pismem z 30 maja 2016 r. wezwał A. G. i P. G. do wykazania interesu prawnego do złożenia środka zaskarżenia. Wyżej wymienione osoby przełożyły stosowne wyjaśnienia w dniu 21 czerwca 2016 r. i zostały potraktowane jako strony postępowania. W dalszej kolejności, na etapie postępowania w drugiej instancji, wydane zostało postanowienie organu odwoławczego z 15 lipca 2016 r., mocą którego zlecono organowi pierwszej instancji dokonanie uzupełniającego postępowania dowodowego, poprzez zastosowanie się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 531/12 i wyjaśnienie: 1) czy w świetle wniosków zawartych w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, opinii biegłego H. R. z 5 lutego 2012 r. oraz opinii dr W. B. z marca 2014 r., wyniki pomiarów hałasów z 30 maja 2014r., uwzględniają skumulowane oddziaływanie na środowisko punktu skupu surowców wtórnych oraz stacji demontażu pojazdów, 2) czy hałas emitowany przez stację demontażu pojazdów i punkt skupu surowców wtórnych powoduje jakąkolwiek dodatkową uciążliwość w momencie przejazdów pociągów na linii kolejowej [..], a jeśli tak, to jaki jest skumulowany poziom hałasu trzech powyższych źródeł. Wydanie powyższego postanowienia miało na celu wykonanie wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 531/12. W dniu 10 października 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo odwołujących się, stanowiące uzupełnienie odwołania. Do pisma załączono stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 czerwca 2016 r., opisujące dotychczas podjęte działania w sprawie. Nadto odwołujący się przedłożyli dwie skargi na J. G., złożone do Burmistrza Miasta w dniach 7 września 2016 r. oraz 30 września 2016 r. W dniu 27 października 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła opinia biegłych W. B. i Ł. B., sporządzona w związku ze zleconym uzupełnieniem postępowania dowodowego. Z opinii tej wynika, że w toku postępowania dokonano obliczeń emisji hałasu zarówno ze źródeł projektowanych jak i istniejących, a więc przedstawione zostały wyniki obliczeń hałasu skumulowanego od projektowanych i istniejących źródeł. Nadto wskazano, że opinia biegłego H.R. nie jest jasna. Z wiedzy osób sporządzających opinię wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego punktu skupu surowców wtórnych oraz projektowanej stacji demontażu pojazdów nie ma innych źródeł hałasu instalacyjnego, a więc nie istnieje potrzeba kumulowania instalacyjnego z innych źródeł niż te, które zostały uwzględnione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nadto problem hałasu powodowanego przez przejeżdżające pociągi został opisany przez autorów raportu w sposób wystarczający i nie wymaga żadnych uzupełnień. W opinii wskazano także, że w obliczeniach hałasu z 30 maja 2014 r. dokonano obliczeń skumulowanego oddziaływania hałasu od projektowanej stacji demontażu pojazdu i istniejącego punktu skupu surowców wtórnych. Przystępując do rozpoznania sprawy Kolegium wskazało, że podstawą działania organów administracji w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej: ustawa ooś), która określa: 1) zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko, transgranicznego oddziaływania na środowisko; 2) zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska; 3) organy administracji właściwe w sprawach wymienionych powyżej. Założeniem ustawy jest między innymi zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniach, w których występuje element ochrony środowiska. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy ooś "uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ". Jak każda decyzja wydawana w trybie administracyjnym, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna spełniać wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które odnoszą się zarówno do jej osnowy, jak i uzasadnienia. Niezależnie od powyższego decyzja środowiskowa musi zawierać dodatkowe elementy, określone w przepisach prawa materialnego, a konkretnie w art. 82 ustawy ooś, który odnosi się do sentencji orzeczenia, jak i w art. 85 tej ustawy, który odnosi się do uzasadnienia. Analiza treści decyzji Burmistrza Miasta z 11 kwietnia 2016 r. prowadzi do stwierdzenia, że przy wydawaniu w/w orzeczenia nie doszło do naruszenia art. 82 i art. 85 ust. 2 ustawy ooś. Decyzja zawiera bowiem wymagane elementy, o których mowa w tych przepisach. W tym kontekście Kolegium wskazuje, że przystępując do rozpatrzenia odwołania w oparło się na zapisach raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z których wynika, że realizacja inwestycji nie będzie wiązała się z prowadzeniem prac budowlanych. Wynika to z zapisów punktu 5 raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (str. 26), gdzie wskazano, że stacja demontażu pojazdów będzie prowadzona przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury. Powyższe znajduje potwierdzenie w punkcie 14.1 raportu, który dotyczy fazy budowy instalacji. W raporcie wskazano, że planowany zakres robót adaptacyjnych, wiążących się ze zmianą sposobu wykorzystania istniejących obiektów jest minimalny i obejmuje zaadaptowanie budynku warsztatowego na sektor demontażu pojazdów, skierowanie ścieków opadowych i odcieków z placu do miejskiej kanalizacji sanitarnej oraz ogólne uporządkowanie terenu. Jedynymi pracami, które mogą wymagać wydania decyzji o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś, są prace związane z budową ekranu akustycznego. Sam ekran akustyczny nie został jednak uwzględniony w katalogu inwestycji, które wymieniono w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Dlatego też wystąpienie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę tego ekranu (co jest wymagane w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 836/08 i powoływany w nim wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Po 260/2000) nie będzie musiało wiązać się z przedłożeniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też w decyzji ustalającej te uwarunkowania brak jest konieczności czynienia rozważań odnośnie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisku na etapie postępowań, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy ooś (w tym pozwolenia na budowę), bowiem w/w decyzje nie będą musiały być uzyskane. Następnie Kolegium wskazało w ślad za własną decyzją z 11 lutego 2015 r., że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić wyłącznie w przypadku: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy ooś), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy ooś, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy ooś), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy ooś), 5. gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy ooś). W niniejszym postępowaniu Kolegium nie stwierdziło wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa powyżej. Dla terenu, na którym położone są działki nr [..]-[..], w obrębie 6 na terenie miasta L. nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co stwierdził w uzasadnieniu Burmistrz Miasta. Po dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji do dnia wydania niniejszego orzeczenia, Rada Miejska nie podejmowała uchwał w przedmiocie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano powyżej, postanowieniem z 11 sierpnia 2014 r. RDOŚ pozytywnie orzekł o uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia pod nazwą stacja demontażu pojazdów przy ul. S. w L. Po dokonaniu uzupełnień pozytywną opinię wydał również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (pismo z 6 listopada 2014 r. ). Z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie., Z oceny tej nie wynika również, by przedsięwzięcie znacząco oddziaływało na obszar Natura 2000 i aby mogło spowodować nieosiągnięcie celów, o których mowa w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły z 22 lutego 2011 r. Następnie Kolegium wskazało, że w związku z prowadzeniem dodatkowego postępowania dowodowego na etapie odwoławczym, w ocenie Kolegium ostatecznie zrealizowane zostały wszystkie wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 531/12. Z treści opracowań z 30 maja 2014 r. oraz z października 2016 r. wynika, że w postępowaniu ocenie poddane zostało skumulowane oddziaływanie na środowisko punktu skupu surowców wtórnych i stacji demontażu pojazdów. Analiza akt postępowania doprowadziła Kolegium do wniosku, że na całym etapie postępowania przed pierwszą instancją prawidłowo zapewniono udział społeczeństwa. Odnosząc się natomiast do treści odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przede wszystkim, o czym mowa była powyżej, do tej pory nie został wykonany ekran akustyczny, o parametrach ściśle określonych w postanowieniu RDOŚ z 11 sierpnia 2014 r. Kolegium podkreśliło, że wykonanie tego ekranu ma na celu wzięcie pod uwagę interesu odwołujących się, odnoszącego się do uciążliwości hałasowych. Przedsięwzięcie planowane przez J. G. jest zamierzeniem nie wiążącym się z budową innych elementów infrastruktury poza w/w ekranem, bowiem działalność w zakresie demontażu pojazdów wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury już istniejącej. Aby móc legalnie prowadzić tę działalność, niezbędne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do czego wnioskodawca zmierza w niniejszym postępowaniu. Nadto Kolegium wskazało, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umożliwi odwołującym się podjęcie działań zmierzających do "wymuszenia" na wnioskodawcy takiego prowadzenia działalności, które uwzględnia teoretyczne na tym etapie założenia, związane między innymi z czasem pracy zakładu, odprowadzaniem niebezpiecznych substancji i jednoczesną pracą niektórych urządzeń. Organ, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, może przeprowadzić kontrolę jej wykonania - na podstawie art. 379 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 672 z późn. zm.). Nadto warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlegają także egzekucji na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W szczególności organ, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uprawniony jest do zastosowania jako środka egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia. Brak jakiejkolwiek decyzji nadającej się do wykonania i egzekucji powoduje, że działalność J. G. nie jest obecnie w żaden sposób ograniczona władczym rozstrzygnięciem organu administracji. W sytuacji gdy przykładowo obecnie na J. G. żaden organ nie nałożył obowiązku, by praca jego zakładu miała odbywać się na jedną 8 godzinną zmianę w 6 dniowym tygodniu pracy, odwołujący się nie mają żadnego środka przymusu aby doprowadzić do tego, żeby praca ta nie odbywała się (jak wskazują) po 12 - 16 godzin dziennie. Zawarcie w decyzji z 11 kwietnia 2016 r. takiego zapisu powoduje natomiast, że o łamaniu tego postanowienia odwołujący się mogą poinformować Burmistrza, który ma możliwość podjęcia kroków prawnych, o których mowa powyżej zmierzających do wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Podkreślił także organ odwoławczy, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie jest zablokowanie procesu inwestycyjnego dla inwestycji, których funkcjonowanie wiąże się z negatywnym oddziaływaniem na środowisko, lecz nałożenie na inwestora takich obowiązków, które doprowadzą do tego, że w/w oddziaływanie będzie jak najmniej uciążliwe dla otoczenia. Postępowanie to prowadzone jest jednak według reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, regulującego również sposób zbierania dowodów. Przeprowadzone w sprawie dowody zgodnie z powyższymi regułami nie wykazały, by uciążliwości powodowane przez ruch zakładu J. G. były tak uciążliwe, jak wskazują odwołujący się. By prowadzona od 7 lat działalność oddziaływała na środowisko w jak najmniejszym stopniu, najpierw konieczne jest nałożenie na inwestora obowiązków, zmierzających do zminimalizowania negatywnych oddziaływań, a do tego konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium nie zakwestionowało twierdzeń odwołujących się, że w przeszłości inne organy wielokrotnie stwierdzały nieprawidłowości dotyczące działalności zakładu J. G. Nie zmienia to jednak faktu, że nałożenie mocą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dodatkowych restrykcji na wnioskodawcę (i to na jego wniosek), należy uznać za działanie pożądane i prowadzące do tego, by wskazywane powyżej nieprawidłowości ograniczyć. Skargę na powyższą decyzje wnieśli U. W., A. W., A. G., P. G., M. G. i B. G. zarzucając: 1/ naruszenie art. 49 k.p.a. w zw. z art 74 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. u. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do doręczenia decyzji poprzez obwieszczenie; 2/ naruszenie art 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, tj. nie ustalenie rzeczywistej emisji hałasu i wibracji oraz powodowanych zanieczyszczeń gleby i powietrza (poprzez nie określenie rzeczywistych parametrów) oraz wpływu przedsięwzięcia na sąsiednie otocznie; 3/ naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie żądań skarżącego, mimo iż dotyczyły one okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. nie zobowiązanie wnioskodawcy do przedłożenia planu przesunięcia praso-nożyc i oddalenia ich od granicy działki, wykonania dylatacji przeciw-drganiowej oraz ekranu akustycznego przed wydaniem decyzji oraz nie zobowiązanie go do określenia terminów wykonania tych prac; 4/ naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez ocenę materiału dowodowego niezgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, polegające na uznaniu za wiarygodne parametrów wskazanych w raportach składanych do akt sprawy, a nie wynikających z bardzo obszernego materiału dowodowego przedłożonego przez mieszkańców przy ul. K., a mianowicie dokumentacji fotograficznej, nagrań z normalnej pracy punktu, wyliczeń wynikających z ich obserwacji, dokumentacji z Sądu, Policji i WIOŚ 5/ naruszenie art. 80 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie uwzględnienie przy wydaniu decyzji wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, a które to społeczeństwo nie akceptuje lokalizacji inwestycji na warunkach wskazanych w decyzji; 6/ naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit a i ust. 2 lit b ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie uwzględnienie w decyzji warunków ograniczenia oddziaływania decyzji na sąsiednie obszary. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając pierwszy zarzut wskazali skarżący, że zgodnie z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko zawiadomienie stron poprzez obwieszczenie jest możliwe, jeżeli podmiotów w postępowaniu jest więcej niż 20. Z decyzji nie wynika, aby liczba uczestników przekraczała 20, a więc w ocenie skarżącego należało przedmiotową decyzję doręczyć indywidualnie do każdej ze stron, co ułatwiłoby obliczenie początku biegu terminu do wniesienia skargi. Dalej skarżący podali, że obwieszczenie wywieszono w dniu 24 lutego 2017 r. Zawiadomienie zatem zostało dokonane z dniem 10 marca 2017 r. i tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi, który upływał w dniu 9 kwietnia 2017 r. Pozostałe zarzuty uzasadnione zostały argumentacją, która jest tożsama z tą zawartą w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponownie wskazali skarżący na przekroczenie norm emisji hałasu podając, że źródłami tego hałasu jest kilka użytkowanych urządzeń (praso-nożyce, ładowarko-koparki i transport ciężarowy). Okoliczności przekroczenia tych norm i dużo dłuższe godziny pracy potwierdzają liczne postępowania karne. Zarzucili skarżący, że obszerny materiał dowodowy potwierdzający naruszenia prawa i nadmierną ingerencje w środowisko dostarczyli do orzekających w sprawie organów, jednak materiał ten został pominięty, żaden organ się do niego nie odniósł. Całkowicie niezrozumiałe dla skarżących jest stanowisko Kolegium, że wykonanie ekranu akustycznego nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem przed wydaniem pozwolenia na budowę takiego ekranu nie trzeba przedkładać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazują skarżący, że brak takiego ekranu przy planowanej, a w zasadzie już istniejącej inwestycji, negatywnie wpływa na środowisko, gdyż przedsiębiorstwo przekracza obowiązujące normy emisji hałasu i wibracji. Domagają się skarżący wnikliwego zbadania emisji hałasu przez inwestycję i ograniczenia tej emisji. Podkreślili skarżący, że niezrozumiałe jest dla nich twierdzenie Kolegium, że niniejsza decyzja ma na celu umożliwienie skarżącym skuteczne inicjowanie działań kontrolnych co do działalności wnioskodawcy. Zdaniem skarżących decyzja powinna określać taki sposób prowadzenia działalności oddziaływającej na środowisko, aby takie kontrolne działania nie były potrzebne i aby ta działalność w jak najmniejszym stopniu negatywnie wpływała na środowisko. Określenie dozwolonych godzin pracy punktu i zakaz jednoczesnego korzystania z praso -nożyc i ładowarko - koparek są nierealistyczne i niewykonalne. Skarżący jako bezpośrednio sąsiadujący z terenem działalności swój sprzeciw opierają na podstawie udokumentowanej nielegalnej działalności od 7 lat w tym miejscu na podstawie stanu faktycznego udokumentowanego zdjęciami i nagraniami filmowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, organy obu instancji poczyniły wszelkie starania celem wszechstronnego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie prowadzonego postępowania dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie wyjaśniające zostało zatem przeprowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353) (dalej powoływanej jako "ustawa"). Z punktu widzenia art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz 59 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej kluczowe znaczenie w sprawie miało ustalenie, do jakiej kategorii przedsięwzięć zalicza się inwestycja, albowiem dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne. Jednocześnie realizacja planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Inwestycja objęta wnioskiem należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397), istnieje więc obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej ocenę odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postepowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej). Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W niniejszej sprawie oba organy ostatecznie pozytywnie zaopiniowały realizacji przedsięwzięcia pn.: Stacja demontażu pojazdów przy ul. S., na działkach o nr [..]-[..], w obrębie 6 na terenie miasta L. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej). Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa a art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływani na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), 5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, ze w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się na wstępie do zarzutów skargi należało uznać, że są one chybione. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut naruszenia art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a., gdyż niniejsza sprawa była wielokrotnie przedmiotem orzekania tak Burmistrza Miasta, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze i za każdym razem organy przeprowadzały dodatkowe postępowanie dowodowe, gromadziły materiał dowodowy, oceniały go, dawały wyraz tej ocenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Także każde rozstrzygnięcie było upubliczniane poprzez obwieszczenie. Strony zainteresowany wnosiły protesty, wnosiły także dowody mające istotne znaczenie dla sprawy, przedstawiały swoje stanowisko orzekające zaś organy wnikliwie je analizowały. Naruszenia art. 80 k.p.a. upatrują skarżący w uznaniu za wiarygodny raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, że z obszernego materiału dowodowego załączonego do sprawy przez skarżących wynika, że parametry emisji szkodliwego oddziaływania na otoczenie są wyższe niż te wynikające z raportu. Wskazać tutaj należy, że sporządzony raport oddziaływania na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a.. (wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/WA 15/07, Lex nr 362515). Wyjaśnić przy tym należy, że zupełnie inna jest rola Sądu kontrolującego decyzję środowiskową w aspekcie oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy tego, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 52 ustawy środowiskowej, a więc nie może to być ocena merytoryczna (vide: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 795/16 - Lex nr 2136682 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1076/15 - Lex nr 2118230 i II OSK 2661/14 - Lex nr 2118244, 11 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2313/13 - Lex nr 1754669, 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13 - Lex nr 1572744, 20 marca 2014 r. sygn., akt II OSK 2564/12 - Lex nr 1511156, 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13 - Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11 - Lex nr 1340187). Naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej wywodzą skarżący z braku uwzględnienia w wydanej decyzji braku akceptacji lokalnego społeczeństwa dla lokalizacji inwestycji w warunkach wskazanych w decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zaznacza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia mające na celu ochronę środowiska przy realizacji przedsięwzięcia, natomiast żaden przepis prawa nie wymaga, aby do pozytywnej decyzji konieczne było uzyskanie akceptacji, zgody właścicieli sąsiadujących z inwestycją nieruchomości. Skarżący zarzucają także naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1a i ust. 2b ustawy środowiskowej w braku uwzględnienia w decyzji warunków ograniczeni oddziaływania inwestycji na sąsiednie obszary. Zarzut ten jest niezasadny i być może jest wynikiem braku zrozumienia istoty decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta nakłada na inwestora obowiązki takiego rodzaju, aby na sąsiednich obszarach zminimalizować skutki inwestycji, aby osoby przebywające, zamieszkujące tereny sąsiednie w jak najmniejszym stopniu odczuwały uciążliwe sąsiedztwo. Do momentu wydania tej decyzji inwestor mógł prowadzić działalność za drewnianym płotem, jak podnoszą skarżący, z przekroczeniem norm hałasu, po więcej niż 8 godzin na dobę, w porach nocnych, mógł używać wszystkich uciążliwych urządzeń jednocześnie, a skarżący nie posiadali skutecznego środka aby się przed tym uchronić, żeby zwyczajnie zawalczyć o swój komfort mieszkania. Zaskarżona decyzja zobowiązuje inwestora do postawienia ekranu akustycznego od strony ul. K. o wysokości 5 m i długości 80m z 10 m zagięciem w stronę praso-nożyc. Z pewnością pojawienie się tego ekranu w dużym stopniu "wyciszy" uciążliwą działalność. Ponadto decyzja ogranicza czas pracy stacji demontażu pojazdów do 8 godzin dziennie przez 6 dni w tygodniu. Wykluczona jest jednoczesna praca praso-nożyc i koparko-ładowarki, w celu minimalizacji drgań i emisji hałasu. Decyzja zawiera szereg innych ograniczeń celem zmaksymalizowania komfortu zamieszkiwania sąsiadów. Do czasu jej wydania inwestor nie posiadał żadnych ograniczeń w prowadzeniu działalności, ani co do jej natężenia, ani co do czasokresu pracy na dobę. Ustanowione wymogi dają skarżącym podstawę do egzekwowania ich zachowania. Teraz organy administracji po otrzymaniu zgłoszenia będą władne skontrolować działalność i wyegzekwować przestrzeganie nałożonych wymogów. Decyzja nakłada też obowiązek wykonania przez inwestora analizy porealizacyjnej w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia działalności w ramach decyzji i przedłożenia tej analizy Burmistrzowi Miasta i RDOŚ. W ocenie Sądu wyartykułowane w zaskarżonej decyzji wymogi dla przedsięwzięcia spowodują, że uciążliwość inwestycji dla skarżących zostanie zdecydowanie ograniczona. Reasumując, w ocenie Sądu uzasadnienie kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w przepisach art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej) zawierającej podstawową informację o przedsięwzięciu. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnił stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W opisanych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.