II SA/Gd 542/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. B. i B. B. na decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie niezbędności wejścia na nieruchomość celem wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 24 lutego 2011 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących D. B. i B. B. kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 24 lutego 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane), Prezydent Miasta orzekł o niezbędności wejścia inwestora - Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. na teren sąsiedniej nieruchomości nr [...], położonej w G. przy ul. P., stanowiącej własność D. i B. B., w związku z planowanym remontem ściany zewnętrznej zespołu garażowego oraz konserwacją urządzeń elektrycznych zamontowanych na ścianie zespołu garażowego, w tym urządzenia sterującego oświetleniem ulicy P.. W decyzji wskazano, że roboty budowlane należy wykonać maksymalnie w ciągu 90 dni, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, oraz określono warunki wykonywania robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie ww. decyzji informując, że nie uzyskał zgody właścicieli nieruchomości sąsiedniej tj. D. i B. B. na wejście na ich teren w celu wykonania ww. prac. Wyjaśnił również, iż przedmiotowy budynek (zespół garaży) jest usytuowany na granicy z działką sąsiednią nr [...] i w związku z tym nie ma możliwości remontu jego ściany zewnętrznej oraz konserwacji urządzeń elektrycznych zamontowanych na tej ścianie, w tym urządzenia sterującego oświetleniem. Z tych przyczyn organ uznał, iż wydana decyzja umożliwi inwestorowi realizację robót budowlanych. W odwołaniu od powyższej decyzji D. i B. B. wnieśli o jej uchylenie zarzucając jej niezgodność z prawem. W uzasadnieniu odwołania stwierdzili, że decyzja nie została skierowana do trzeciego współwłaściciela działki nr [...], to jest L. B., który wniósł o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę garażu na tej działce. Ich zdaniem, zaskarżona decyzja uniemożliwi realizację tego zamierzenia. Stwierdzili również, iż ściana szczytowa zespołu garażowego nie wymaga takiego zabezpieczenia, jakie zostało określone w decyzji organu I instancji. Podali, że nie jest możliwe wykonanie tej decyzji ze względu na istniejące legalne ogrodzenie ich działki. Ponadto wskazali, że ściana szczytowa zespołu garażowego przekracza granicę nieruchomości na całej długości. Zarzucili nadto, że do akt nie została dołączona zgoda pozostałych współwłaścicieli zespołu garażowego na wykonanie planowanych prac. Odnośnie urządzeń elektrycznych na ścianie zespołu garażowego wskazali, że wystąpili z pozwem do sądu powszechnego o ich usunięcie. Decyzją z dnia 9 maja 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) oraz art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie uzyskał zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości nr [...] na prowadzenie planowanych prac. Wyjaśnił również, iż stosownie do treści art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, rozpatrując wniosek inwestora o zezwolenie na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, organ ogranicza się jedynie do dokonania oceny niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, a w przypadku zasadności wniosku, zobowiązany jest do określenia zakresu czasowego i przedmiotowego zamierzonych robót budowlanych. Oznacza to, że na etapie tego postępowania organ nie bada przebiegu granicy pomiędzy działkami właściciela sąsiedniej nieruchomości i inwestora. Z tych przyczyn Wojewoda uznał, iż decyzja organu I instancji została opatrzona prawidłową podstawą prawną oraz właściwie określa zakres czasowy i przedmiotowy wnioskowanych robót budowlanych. W skardze na powyższą decyzję D. i B. B. zarzucili jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: art. 9 i art. 10 § 1 w zw. z art. 28 oraz art. 140 k.p.a. poprzez pozbawienie strony postępowania – L. B. możliwości czynnego udziału w całym postępowaniu, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez globalne powołanie się na dowody bez wskazania, które dowody odnoszą się do konkretnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, art. 8 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący u uczestników zaufania do władzy publicznej. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, polegające na przyjęciu przez Wojewodę, że przepis ten może być podstawą do trwałego ograniczenia przysługującego im prawa własności nieruchomości. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że organ błędnie ustalił krąg stron postępowania, nie przyznając przymiotu strony L. B. - jednemu ze współwłaścicieli działki nr [...]. Nie został on powiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o kolejnych czynnościach dokonywanych przez organ. Ponadto wskazali, że organ dokonał zbiorczego omówienia materiału dowodowego, bez analizy poszczególnych dowodów. Nie wskazano przy tym szczegółowo dowodów, na których oparł się organ, ani też nie wskazano, które dowody zostały uznane za wiarygodne. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja całkowicie oderwana jest od odwołania. W jej uzasadnieniu Wojewoda nie odnosi się bowiem do zawartych w nim zarzutów. Ich zdaniem, Wojewoda naruszył art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając podstawy prawnej decyzji i poprzestając na zacytowaniu odpowiednich przepisów, bez dokonania ich analizy w kontekście przedmiotowej sprawy. Powyższe naruszenia stanowią również naruszenie art. 8 k.p.a. Skarżący stwierdzili nadto, że umożliwienie inwestorowi wejścia na ich nieruchomość doprowadzi do trwałego ograniczenia ich praw. Wykonanie elewacji cementowo-tynkowej, o grubości co najmniej kilku centymetrów, na ścianie garażu, doprowadzi do zajęcia, na stałe, przez ten garaż dodatkowej powierzchni z nieruchomości skarżących. Zajęcie części nieruchomości uniemożliwi właścicielom korzystanie w pełnym zakresie z ich nieruchomości. Wyjaśnili, iż chcą wybudować na swojej działce garaż, który ma być usytuowany tuż obok ściany, która ma być remontowana. Dokonanie przez inwestora remontu garażu spowoduje przesunięcie jego ściany w głąb nieruchomości skarżących, co uniemożliwi postawienie nowego garażu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu, co też w niniejszej sprawie uczynił. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane). Zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Z art. 47 ust. 2 cyt. ustawy wynika zaś, że w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Z ww. przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż przesłankami wydania pozytywnego rozstrzygnięcia na ich podstawie są: 1) potrzeba wykonania robót budowlanych, 2) niezbędność wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, 3) brak zgody na takie wejście właściciela nieruchomości sąsiedniej. Odnosząc się do pierwszej z ww. przesłanek zaznaczyć należy, iż zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, przewidziane w art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, dotyczy jedynie tych prac przygotowawczych lub robót budowlanych, które regulowane są przepisami ustawy - Prawo budowlane, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny oz. w Łodzi w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 274/02 (LexPolonica nr 365640). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył również, iż zezwolenie takie może być wydane po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę lub po dokonaniu zgłoszenia określonych robót. Potrzeba wykonania prac budowlanych powinna bowiem wynikać z pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, od którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Jak słusznie wywodził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny oz. w Krakowie w wyroku z dnia 3 października 2002 roku (sygn. akt II SA/Kr 1894/98, LexPolonica nr 2283020): "Z uwagi na fakt, iż wyżej przytoczona regulacja prawna zamieszczona jest w ustawie - Prawo budowlane, uznać należy, że odnosi się ona do kwestii regulowanych tą ustawą. Zakres zaś stosowania - Prawa budowlanego określony jest w art. 1 tejże ustawy i odpowiada pojęciu ściśle rozumianego prawa budowlanego, jako zespołu przepisów prawnych regulujących proces budowlany. Z tego względu przez prace przygotowawcze lub roboty budowlane, o których jest mowa w tym przepisie /art. 47 ust. 1 i 2/ należy rozumieć tylko takie prace lub roboty, które podlegają regulacji Prawa budowlanego. Chodzi tu zatem przede wszystkim o te prace lub roboty budowlane, które wymagają pozwolenia na budowę lub, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Wydając zaś decyzję na podstawie art. 47 ust. 2 wymienionej ustawy o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, organ administracji określić winien między innymi warunki korzystania z tej nieruchomości. Rozstrzygnięcie w tym zakresie może zaś nastąpić w oparciu o treść decyzji o pozwoleniu na budowę czy też w oparciu o wyniki postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych. Jeżeli zaś chodzi o prace przygotowawcze, to mogą one w ogóle wykonywane być tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Jednoznacznie o tym stanowi przepis art. 41 ust. 3 - Prawa budowlanego. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, przewidziane art. 47 ust. 2 - Prawa budowlanego dotyczy jedynie tych prac przygotowawczych lub robót budowlanych, które regulowane są przepisami - Prawa budowlanego, wymagającymi pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zezwolenie takie może być wydane po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę lub po dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót." (tak też Naczelny Sąd Administracyjny oz. w Łodzi w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 roku, sygn. akt II SA/Łd 268/01, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 22 marca 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 839/10, LexPolonica nr 2538071; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 23 marca 2010 roku, sygn. II SA/Łd 135/10, LexPolonica nr 2265859; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 stycznia 2008 roku, sygn. II SA/Po 242/07, Baza Orzeczeń LEX nr 510941; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 lutego 2008 roku, sygn. akt II SA/Kr 1157/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 kwietnia 2009 roku, sygn. VII SA/Wa 110/09, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. także komentarz do art. 47 zawarty w: "Prawo budowlane. Komentarz." red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Tomasz Asman, Jędrzej Dessoulavy - Śliwiński, Elżbieta Janiszewska -Kuropatwa, Alicja Plucińska - Filipowicz, rok wydania: 2011, Wydawnictwo: C. H. Beck, wydanie: 4). To w trakcie tych postępowań badane jest uprawnienie do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, a także zgodność planowanych robót budowlanych z przepisami. Dlatego też w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż rozpatrując wniosek inwestora o zezwolenie na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, organ ogranicza się jedynie do dokonania oceny niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, a w przypadku zasadności wniosku, zobowiązany jest do określenia zakresu czasowego i przedmiotowego zamierzonych robót budowlanych. Postawienie takiej tezy jest możliwe jedynie przy założeniu, że legalność planowanych robót została już zweryfikowana przez właściwe organy. (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 kwietnia 2009 roku, sygn. VII SA/Wa 110/09, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym w ww. wyroku orzeczeniu z dnia 5 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OSK 585/06, niepubl.). W komentarzu do art. 47 ustawy - Prawo budowlane zawartym w: "Prawo budowlane. Komentarz." red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Tomasz Asman, Jędrzej Dessoulavy - Śliwiński, Elżbieta Janiszewska - Kuropatwa, Alicja Plucińska - Filipowicz (rok wydania: 2011, Wydawnictwo: C. H. Beck, wydanie: 4) wskazuje się, iż: "Właściciel (najemca) budynku, lokalu lub nieruchomości gruntowej (sąsiedniej – dopisek Sądu) nie może oczywiście dyktować inwestorowi, jaki zakres robót ten może wykonać. Zakres robót jest ustalony treścią pozwolenia na budowę i zainteresowanemu nie pozostaje nic innego, jak wyrazić zgodę na pełny zakres robót niezbędnych do wykonania lub odmówić takiej zgody. Również przedmiotem jednostronnego stanowiska właściciela (najemcy) budynku, lokalu lub nieruchomości nie może być sposób wykonania robót. (...) rozstrzygnięcie o wejściu na sąsiedni grunt lub do sąsiedniego budynku (lokalu) może być podjęte tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wykonania określonych prac przygotowawczych lub robót budowlanych. (...) Rozpoznając wniosek o zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, organ administracji powinien ograniczyć się wyłącznie do oceny niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania zamierzonych przez inwestora robót budowlanych, objętych wcześniej uzyskanym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem, co do którego organ nie zgłosił sprzeciwu (...)." W niniejszej sprawie organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta o niezbędności wejścia inwestora na teren nieruchomości skarżących (działka nr [...]) w związku z: ▪ planowanym remontem ściany zewnętrznej zespołu garażowego; ▪ konserwacją urządzeń elektrycznych zamontowanych na ścianie zespołu garażowego, w tym urządzenia sterującego oświetleniem ulicy P.. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego - vide art. 3 pkt 6 cyt. ustawy), a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z art. 3 pkt. 7a i 8 ww. ustawy wynika nadto, iż przebudowa polega na wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Remont polega natomiast na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji. Po przeanalizowaniu treści ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wskazane w decyzji organu I instancji prace polegające na "konserwacji urządzeń elektrycznych zamontowanych na ścianie zespołu garażowego, w tym urządzenia sterującego oświetleniem ulicy P." nie stanowią robót budowlanych. Co za tym idzie, orzekając o niezbędności wejścia na teren nieruchomości skarżących w celu wykonania tych prac, organy obu instancji naruszyły przepis prawa materialnego tj. art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albowiem zastosowały go do prac nie będących robotami budowlanymi. Odnosząc się do drugiej z przyczyn wejścia na teren skarżących wskazanej w decyzji tj. planowanego przez inwestora remontu ściany zewnętrznej zespołu garażowego, Sąd zważył, iż w chwili złożenia przez inwestora wniosku, roboty budowlane polegające na wykonaniu remontu istniejącego obiektu budowlanego wymagały zgłoszenia właściwemu organowi (vide - art. 29 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane). Badając zasadność wydania decyzji o niezbędności wejścia inwestora na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania tych robót organ powinien był zatem przede wszystkim ustalić czy inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia właściwemu organowi planowanych robót budowlanych i czy właściwy organ nie wniósł od zgłoszenia sprzeciwu. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż w trakcie postępowania organy nie zbadały czy inwestor dokonał zgłoszenia właściwemu organowi planowanego remontu i czy właściwy organ nie wniósł od zgłoszenia sprzeciwu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nie wypowiedział się co do tej kwestii. Również organ I instancji nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń. Natomiast reprezentujący inwestora członek zarządu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 roku oświadczył, że: "w chwili składania wniosku roboty nie wymagały pozwolenia na budowę, inwestor nie zgłaszał również zamiaru wykonania tych robót właściwemu organowi" (vide k. 630 akt sądowych). Niedokonując ustaleń w tym zakresie organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.). Podstawą oceny niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej musiał być prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Dopiero bowiem wyjaśnienie wskazanych powyżej okoliczności stworzyłoby dostateczną podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Ustaleń takich w niniejszej sprawie zabrakło, choć - stosownie do zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., to na prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie organach ciążył obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził również, iż rozpoznając niniejszą sprawę organy naruszyły także przepisy art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. Z art. 28 k.p.a. wynika, iż stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Art. 10 k.p.a. stanowi zaś, iż strona ma prawo czynnie uczestniczyć w całym toku postępowania. W niniejszej sprawie wskazane powyżej zasady zostały naruszone albowiem kwestionowane decyzje zostały wydane z pominięciem jednego z współwłaścicieli działki nr [...] tj. L. B. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, je uchylił. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja może podlegać wykonaniu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił w decyzji termin, w którym inwestor będzie mógł wejść na teren sąsiedniej nieruchomości, na 90 dni, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Decyzja organu I instancji stała się ostateczna w dniu 9 maja 2011 roku, to jest w dniu wydania, utrzymującej ją w mocy, decyzji organu odwoławczego. Zatem termin, w którym inwestor był uprawniony do wejścia na teren nieruchomości skarżących, upłynął w dniu 7 sierpnia 2011 roku. Oznacza to, że po tym dniu inwestor utracił uprawnienie do wejścia na nieruchomość skarżących w celu przeprowadzenia planowanej inwestycji. Z tych przyczyn orzekanie o możliwości wykonania zaskarżonej decyzji było bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 500 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 274 zł (wynagrodzenie - 240zł, opłaty od pełnomocnictw - 2 x 17zł). Z uwagi na uchylenie ww. decyzji sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.