II SA/Gd 548/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 maja 2025 r. nr WI-I.7843.1.8.225.IG w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu wykonania robót budowlanych oddala skargę. B. Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 28 października 2024 r. do Prezydenta Miasta Gdańska (dalej jako: "Prezydent", "organ I instancji") wpłynęło zgłoszenie B. Sp. z o.o. (dalej jako: "strona", "Spółka", "inwestor", "skarżąca") o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na wymianie baneru reklamowego na istniejącej tablicy reklamowej zalegalizowanej pod wymienne banery na elewacji zachodniej budynku przy ul. O. [...] w G., zgodnie z zaświadczeniem Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 23 października 2018 r. W treści zgłoszenia inwestor poinformował również, że roboty budowlane wykonywane będą na działce nr [...] obr. [...] w G. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2024 r. Prezydent zobowiązał inwestora do dokonania uzupełnienia zgłoszenia poprzez: podanie prawidłowej nazwy zamierzenia, podanie daty rozpoczęcia robót zgodnej z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) oraz załączenie szkiców i rysunków uzgodnionych z Działem Użytkowania Przestrzeni Publicznej GZDiZ, a ponadto dostarczenie planu sytuacyjnego z naniesionymi odległościami od granic sąsiednich działek i innych obiektów budowlanych (m. in. krawędzi drogi czy elewacji budynku). W odpowiedzi na powyższe inwestor w piśmie z dnia 28 listopada 2024 r. stwierdził, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do uzupełnienia zgłoszenia, w związku z czym wnosi o umorzenie postępowania. Inwestor wyjaśnił ponadto, że wymiana banera reklamowego, czyli materiału z treścią reklamową na nowy nie stanowi robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W ocenie strony wymiana winylu/banera została przewidziana w uprzednio dokonanym i przyjętym przez Prezydenta Miasta Gdańska zgłoszeniu z dnia 7 września 2018 r., którym inwestor zgłosił zamiar wykonania robót polegających na instalacji metodą miękkiego montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową w formie baneru reklamowego wraz z oświetleniem LED na elewacji zachodniej budynku przy ul. O. [...] w G. Dla tego zgłoszenia Prezydent wydał zaświadczenie z dnia 23 października 2018 r. o nie wniesieniu sprzeciwu. Zdaniem inwestora zgłoszenie z dnia 7 września 2018 r. obejmowało dwa elementy, jeden stały w postaci stalowej konstrukcji pod winyl reklamowy oraz element zmienny, czyli winyl/baner reklamowy montowany na konstrukcji stalowej. Sama konstrukcja stalowa jest stała i nie podlega usunięciu podczas każdorazowej wymiany winyli. Dlatego w opinii Spółki na podstawie zgłoszenia z dnia 7 września 2018 r. inwestor ma prawo do demontażu winyli i ponownego ich instalowania na istniejącej konstrukcji reklamowej, bez dokonywania każdorazowo nowego zgłoszenia. Zgodnie art. 29 ust. 3 pkt 3c Prawa budowlanego obowiązkowi zgłoszenia podlega instalacja tablic i urządzeń reklamowych. Zatem skoro w katalogu robót objętych obowiązkiem zgłoszenia ustawodawca ujął jedynie tablice i urządzenia reklamowe, to nie można stosować wykładni rozszerzającej i uznać, że obowiązkiem tym objęte są również wymienne treści reklamowe prezentowane na tych tablicach. Tablicą reklamową jest powierzchnia przeznaczona do ekspozycji reklamy, a to zdaniem skarżącej sprawia, że należy rozdzielić tablicę reklamową od samej reklamy, która jest umieszczana na nośniku reklamowym. Demontaż materiału z treścią reklamową nie wpływa na byt prawny samego nośnika reklamowego, jakim jest tablica, dlatego samo zdjęcie banera reklamowego z tablicy reklamowej nie pozbawia tej tablicy dotychczasowych cech legalności. Strona zauważyła ponadto, że wymiana materiału z treścią reklamową nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego. Inwestor załączył pismo, w którym dla omawianej inwestycji wypowiedział się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako: "PINB w Gdańsku"), w którym organ ten stwierdził, że dopóki w obrocie prawnym znajduje się zgłoszenie budowy z dnia 23 października 2018 r. przyjęte bez sprzeciwu przez organ architektoniczno-budowlany w dniu 23 października 2018 r., dopóty musi być ono respektowane przez wszystkie organy administracji, w tym organy nadzoru. PINB w Gdańsku zauważył, że zgłoszeniu przyjętym bez sprzeciwu w 2018 r. zostało jednoznacznie stwierdzone, że winyle z treścią reklamową będą wymienne, a zatem zgłoszenie to pozostaje w obrocie prawnym i będzie ważne tak długo, jak długo konstrukcja na której zawieszane są winyle nie ulegnie zmianom. Prezydent Miasta Gdańska, powołując się na art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, decyzją z dnia 16 grudnia 2024 r. wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia. Organ stwierdził, że inwestor nie wykonał w terminie nałożonych w postanowieniu z dnia 13 listopada 2024 r. obowiązków. Organ zaznaczył również, że w § 4 ust. 1 pkt. 1 uchwały nr XLVII/1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska wprowadzono definicję baneru reklamowego, zgodnie z którą baner jest to tablica reklamowa, wykonana z tkanin, tekstyliów lub folii z tworzyw sztucznych. W ocenie Prezydenta wymiana tkaniny, tekstyliów czy folii z tworzyw sztucznych, na istniejącej konstrukcji wsporczej stanowi za każdym razem nowy baner reklamowy i podlega obowiązkowi zgłoszenia odpowiedniemu organowi architektoniczno- budowlanemu, zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3c Prawa budowlanego. Organ zauważył, że zgodnie z art. 2 pkt 16b ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; dalej jako: "u.p.z.p.") tablica reklamowa to przedmiot materialny, przeznaczony do lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy. Z powyższej definicji zdaniem organu wynika, że wszystko co ma płaską powierzchnię i służy ekspozycji reklam jest tablicą reklamową, a zatem przedmiotowe winyle/bariery stanowią w związku z tym tablice reklamowe. Tym samym zdemontowanie siatki reklamowej i pozostawienie samych elementów konstrukcyjnych powoduje, że zlikwidowana zostanie dotychczasowa tablica reklamowa, a pozostawione elementy konstrukcyjne, np. kotwy, nie są już bowiem przedmiotem o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy. Wojewoda Pomorski (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 16 maja 2025 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest ustalenie czy wymiana winylu reklamowego na istniejącej konstrukcji stanowi roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3c Prawa budowlanego i czy w związku z tym wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno- budowlanemu. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że samo pojęcie "instalowania", nie zostało zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7), niemniej ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (obecnie art. 29 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 pkt 3 Prawa budowlanego). W odniesieniu do części z nich wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zatem instalowanie tablic bądź urządzeń reklamowych nie prowadzące do powstania obiektu budowlanego, podlega zwolnieniu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Następnie, przywołując treść art. 2 pkt. 16a, 16b, 16c i 16d oraz art. 37a u.p.z.p. Wojewoda wskazał, że baner reklamowy wraz elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami stanowi tablicę reklamową, a jego instalacja do ściany budynku objęta jest obowiązkiem zgłoszenia na mocy art. 29 ust. 3 pkt 3c ustawy Prawo budowlane. W realiach przedmiotowej sprawy inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia instalacji takiej tablicy reklamowej Prezydentowi w dniu 7 września 2018 r. Zgłoszenie to obejmowało instalację metodą miękkiego montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową, w formie baneru reklamowego wraz oświetleniem LED, na elewacji zachodniej budynku przy ul. O. [...] w G. Zgłoszenie z dnia 7 września 2018 r. cały czas pozostaje w obiegu prawnym. Wnioskiem z dnia 28 października 2024 r. inwestor zgłosił natomiast "wymianę baneru reklamowego". Z wyjaśnień Spółki wynika, że wymianie ma ulec sam winyl reklamowy, który był przewidziany do cyklicznej zmiany w przyjętym przez Prezydenta zgłoszeniu z dnia 7 września 2018 r. Sama konstrukcja mocująca baner do ściany budynku pozostanie natomiast bez zmian i nie jest przedmiotem nowego zgłoszenia. Na podstawie poczynionych powyżej ustaleń, w opinii organu odwoławczego zaplanowana przez inwestora wymiana baneru na nowy, na legalnie istniejącej i przeznaczonej do tego konstrukcji mocującej, nie stanowi robót budowlanych, o których mowa art. 29 ust. 3 pkt 3c ustawy Prawo budowlane. Tym bardziej, że sposób użytkowania zgłoszonego w dniu 7 września 2018 r. obiektu został przez organ I instancji zaakceptowany (zaświadczenie z 23 października 2018 r. Prezydenta o przyjęciu zgłoszenia). W pierwszym zgłoszeniu, w opisie inwestycji inwestor wyraźnie bowiem wskazał, że winyle reklamowe będą wymienne. Tym samym przepis zobowiązujący do zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej zamiaru instalacji tablic i urządzeń reklamowych nie ma, zdaniem Wojewody, zastosowania w omawianym postępowaniu. Odnosząc się do uchwały nr XLVII/1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. Wojewoda zauważył, że przestrzeganie ustaleń tej uchwały jest obowiązkiem inwestora i to niezależnie czy wykonane przez niego prace są objęte obowiązkiem zgłoszenia robót budowlanych, czy też nie. Natomiast narzędziem sankcyjnym gminy do egzekwowania władztwa w wyżej opisanym obszarze jest kara administracyjna (pieniężna), zgodnie z treścią art. 37d ust. 1 u.p.z.p. Fakt zwolnienia z obowiązku zgłoszenia nie oznacza, że takie obiekty można wykonywać niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami prawa miejscowego, czy też przepisami techniczno-budowlanymi. Ewentualne wykonywanie do takich robót niezgodnie z prawem podlega kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie Wojewody w przypadku zgłoszenia robót budowlanych, które nie są objęte zakresem działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, nie może mieć zastosowania art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. W związku powyższym, Wojewoda zobowiązany był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed organem I instancji, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody w zakresie części jej uzasadnienia, tj. w zakresie stanowiska w którym, organ wskazuje, że niezależnie od tego czy dana inwestycja wymaga zgłoszenia budowlanego czy nie, podlega ona ocenie pod kątem zgodności z zapisami przepisów miejscowych w tym wypadku uchwały nr XLVII/ 1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańsk (tzw. uchwała reklamowa). Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 16b u.p.z.p. w związku z postanowieniami uchwały nr XLVII/ 1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańsk poprzez niezasadne przyjęcie, że wymiana treści reklamowej na tablicy reklamowej niezależnie od tego, że nie podlega ona pod Prawo budowlane (nie wymaga ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę) podlega ocenie zgodności z postanowieniami aktów prawa miejscowego w tym uchwały reklamowej, w sytuacji w której w przypadku wymiany treści reklamowej nie mamy do czynienia z nową inwestycją. Zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonywana jest z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym i nauce prawa przyjmuje się, że decyzje organów administracji publicznej mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, także w zakresie samego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 k.p.a., uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i ma z niego wynikać ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. A zatem, istnieje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego samego uzasadnienia decyzji, a ściślej mówiąc, zaskarżenia decyzji wyłącznie ze względu na jej uzasadnienie, które może być przez ten sąd oceniane z punktu widzenia zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1982 r., I SA 47/82, "Państwo i Prawo" 1985, z. 1, s. 147 oraz glosa J. Borkowskiego, "Państwo i Prawo" 1985, z. 1, s. 147–150, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51, a także glosa J. Zimmermanna, "Nowe Prawo" 1984, nr 5, s. 153–160 oraz wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA 1896/97, LEX nr 44519; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lutego 2018 r., I SA/Gl 1097/17). W takim wypadku, uwzględniając skargę sąd może, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uchylić decyzję w całości lub w części, a więc także w części dotyczącej uzasadnienia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 maja 2017 r., II SA/Wr 49/17). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c P.p.s.a. podstawą uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie jest naruszenie przez organ wydający zaskarżony akt przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do obu rodzajów naruszeń prawa ustawodawca przewidział dodatkowy kwalifikator dla określania podstaw uchylenia zaskarżonego aktu w postaci wpływu bądź istotnego wpływu na wynik sprawy. O wpływie na wynik sprawy można mówić w sytuacji, w której przy braku takiego naruszenia przepisów prawdopodobnie organ wydałby decyzję o odmiennej treści. W przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organy administracji przepisu (przepisów) prawa materialnego lub procesowego, niezbędne jest wykazanie, jaki miało ono wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2017 r., II GSK 2234/15, z 10 lipca 2007 r., I OSK 1092/06, z 26 marca 2010 r., I FSK 392/09). Natomiast jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania wywierającego wpływ lub istotny wpływ na wynik sprawy, to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) P.p.s.a. (zob. wyroki NSA z 6 kwietnia 2016 r., II GSK 2511/14, z 16 lutego 2005 r., FSK 1471/04). Do uchylenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, ale konieczne jest określenie, czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w przypadku naruszenia procedury, istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ administracji") z dnia 16 maja 2025 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 16 grudnia 2024 r. o sprzeciwie wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "wymianie baneru reklamowego na istniejącej tablicy reklamowej (...) pod wymienne banery" na zachodniej ścianie elewacji budynku przy ul. O. [...] w G. Co istotne, zakres zaskarżenia obejmuje wyłącznie uzasadnienie rozstrzygnięcia Wojewody, w którym organ wadliwie, zdaniem skarżącej, wskazuje, że zwolnienie z obowiązku zgłoszenia nie oznacza, że takie obiekty można wykonywać niezgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami prawa miejscowego, jak uchwałą nr XLVI1I/1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane na terenie Miasta Gdańska (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2018 r., poz. 1034; zwanej dalej: "uchwałą krajobrazową"). Zdaniem Wojewody przestrzeganie ustaleń tej uchwały jest obowiązkiem inwestora, niezależnie od tego czy wykonane przez niego prace są objęte obowiązkiem zgłoszenia robót budowlanych czy też nie. W ocenie Wojewody kwestię sporną w sprawie stanowiło to, czy wymiana winylu reklamowego na istniejącej konstrukcji stanowi roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane i czy w związku z tym wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu. Analizując przepisy ustawy Prawo budowlane oraz u.p.z.p. organ administracji przyjął, że instalowanie tablic reklamowych bądź urządzeń reklamowych, w tym banerów reklamowych nie prowadzące do powstania obiektu budowlanego podlega zwolnieniu z konieczności uzyskana pozwolenia na budowę i wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Dodatkowo, uwzględniając realia sprawy, w której inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia instalacji takiej tablicy reklamowej, obejmującego instalację metodą miękkiego montaży wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową, w formie baneru reklamowego wraz z oświetleniem LED, na elewacji zachodniej budynku przy ul. O. [...] w G., Wojewoda przyjął, że przepis art. 29 ust. 3 pkt 3c Prawa budowlanego nie ma zastosowania w sprawie. W ocenie Sądu dokonana przez organ administracji wykładnia przepisów prawa materialnego jest prawidłowa, a ocena stanu faktycznego jest trafna. Inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia tego rodzaju robót budowlanych (w dniu 7 września 2018 r.), a zgłoszenie to pozostaje w obrocie prawnym. Skoro zakres zamierzonych robót budowlanych mieścił się w uprawnieniach, które przysługiwały inwestorowi ze względu na istniejące już w obrocie prawnym zgłoszenie, to tym samym postępowanie w sprawie zgłoszenia było bezprzedmiotowe. Nie można ubiegać się o uprawnienia, które już stronie przysługują. Wniosek "o to samo" nie powinien skutkować wszczęciem postępowania, a jeżeli już do tego doszło to postępowanie takie należy umorzyć. Prowadzenie postępowania w sprawie, w której nie powinno ono się toczyć, i zakończenie do decyzją obliguje organ odwoławczy do jej uchylenia i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Z tego względu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W przedmiotowej sprawie skarżący zakwestionował fragment uzasadnienia, w którym organ administracji zastrzegł, że zwolnienie z obowiązku zgłoszenia nie oznacza, że takie obiekty można wykonywać niezgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami prawa miejscowego, jak uchwałą krajobrazową. W ocenie Sądu, wyrażone przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko w zakresie niezgodności zgłoszonych robót z postanowieniami uchwały krajobrazowej, pomimo tego, że wykraczało poza przysługujące organowi w niniejszych okolicznościach kompetencje do rozpoznania istoty sprawy, nie miało wpływu na wynik sprawy. Ujawnione okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują bowiem na konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania z powodu błędnej wykładni prawa materialnego i de facto braku kompetencji materialnoprawnych do rozpoznania sprawy. W tych okolicznościach organ odwoławczy nie mógł wypowiadać się w kwestiach odnoszących się do istoty niniejszej sprawy, a treść jego stanowiska wyrażonego poza zakresem kompetencji nie mogła zmienić podjętego w sprawie rozstrzygnięcia i jego zasadniczych motywów. Oceny tej nie mogły zmienić zarzuty skargi kwestionujące stanowisko Wojewody odnośnie niezgodności inwestycji z uchwałą krajobrazową. Wszelkie bowiem argumenty skargi w tym zakresie dla zasadniczych motywów kontrolowanej decyzji pozostają irrelewantne prawnie. Wobec tego, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji w zaskarżonym zakresie, gdyż fakt odniesienia się przez Wojewodę w decyzji uchylającej i umarzającej do kwestii merytorycznych, nie wpłynął na prawidłowość zastosowania przez niego art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Tylko zaś w takim wypadku możliwe byłoby zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w odniesieniu do kwestionowanego uzasadnienia decyzji odwoławczej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. Wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki są dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.