II SA/Gd 569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. – Ś. i A. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. K. B. – Ś. i A.Ś. we wniesionej do Sądu skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2017 r., nr [..] zawarli wniosek o wstrzymanie jego wykonania "do czasu wydania decyzji przez Głównego Konserwatora Zabytków (...) o wykreślenie przedmiotowej działki z rejestru zabytków". Zarzucili, że wysokość nałożonej grzywny została określona niezgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego postanowienia zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. a wydane postanowienie jest nieprecyzyjne. Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885). Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżących wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący w żaden sposób nie wykazali bowiem zaistnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek nie zawiera wskazania jakichkolwiek okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w ich majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd uwzględnił również, że zaskarżone postanowienie wydane zostało po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2017 r., nr [..], mocą którego nałożono na skarżących grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję sanitariatu (w.c.) wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w K., gmina K. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy, nie znajdując podstaw prawnych do jego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono zaś, że postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie wywołuje skutku trudnego do odwrócenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 201/17, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący mogą bowiem uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75% lub w całości. Zagwarantowanie wykonania obowiązku publicznoprawnego jest uzasadnieniem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący ma zapewnioną ochronę, której skuteczność jest uzależniona od woli samego skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1080/15, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy dodać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.