II SA/Gd 654/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2018 r. nr SKO [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 8 lutego 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. G. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. G., reprezentowany przez radcę prawnego K. T.-W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2018 roku, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 8 lutego 2018 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obiektu infrastruktury technicznej – budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [..] na działce nr [..] obręb L., gmina S. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 16 stycznia 2017 roku A., reprezentowana przez M. M., zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [..] na działce nr [..], położonej w L., gmina S. We wniosku wskazano, że inwestycja obejmuje budowę wieży wolnostojącej o wysokości całkowitej konstrukcji 56 m n.p.t. (wraz z posadowieniem wieży oraz odgromnikiem), wraz z instalacją na nim anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży. W załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" ze stycznia 2017 roku dookreślono, iż w skład analizowanej stacji bazowej wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych posadowionych u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i anteny paraboliczne zawieszone na wieży, natomiast przedmiotowa "Kwalifikacja przedsięwzięcia" – stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, 71 t.j.; dalej: rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć) – uwzględnia jedynie anteny sektorowe. Na wieży miało zostać umieszczone dwanaście anten sektorowych – po cztery na każdym z trzech azymutów (0°, 120° i 240°), przy czym każda z anten sektorowych może mieć moc EIRP (równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny) w przedziale 1000≤2000W. Pismem z dnia 7 lutego 2017 roku Wójt Gminy wezwał inwestora do usunięcia braków w podaniu poprzez przedłożenie karty informacyjnej przedsięwzięcia w Referacie Ochrony Środowiska Urzędu Gminy celem zbadania, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. Inwestor złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia 17 lutego 2017 roku informując, iż zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, 353 z późn. zm.; dalej: u.u.i.ś.) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć jedynie kartę informacyjną przedsięwzięcia. Natomiast zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższych wyjaśnień Wójt Gminy pismem z dnia 28 lutego 2017 roku zawiadomił inwestora o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, 23 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016, 778 t.j. z późn. zm.; dalej: u.p.z.p.). Pismem z dnia 5 kwietnia 2017 roku inwestor zwrócił się do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie opinii środowiskowej. Wobec niewydania decyzji inwestor pismem z dnia 20 kwietnia 2017 roku złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 roku SKO stwierdziło, iż nie rozpoznając wniosku w terminie Wójt Gminy pozostawał w bezczynności. Ponadto wyznaczono termin 30-dniowy na załatwienie sprawy. Zaświadczeniem z dnia 24 maja 2017 roku Wójt Gminy stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W toku postępowania, w pismach z dnia 11 lipca 2017 roku, J. K., H. G., S. G., A. B., K. S.-F. oraz mieszkańcy wsi R. i L. wnieśli sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2017 roku Wójt Gminy odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [..] na działce nr [..] w obrębie geodezyjnym L., gmina S. Z uzasadnienia decyzji wynikało, iż inwestycja godzi w potrzeby interesu publicznego, sprzeciwia się jej lokalna społeczność, a planowany obiekt budowlany zakłóci panoramę miejscowości L. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzją z dnia 20 listopada 2017 roku SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie SKO zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom art. 53 ust. 3 u.p.z.p., ponieważ nie dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także odpowiedniej oceny stanu faktycznego w nawiązaniu do ustawy oraz przepisów odrębnych. Ponadto zarzucono organowi, iż nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie szkodliwej emisji oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi. Podobnie mimo wątpliwości np. co do definicji niektórych anten, organ nie wyjaśnił tej kwestii. Pismem z dnia 13 grudnia 2017 roku Wójt Gminy wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych poprzez udzielenie informacji na temat równoważnej mocy promieniowania izotropowego rozpatrywanej jako sumaryczna moc promieniowania przez wszystkie elementy antenowe pracujące na tym samym kierunku. W ocenie organu nie wykazano we wniosku, że oddziaływanie stacji nie przekroczy dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi. Wobec wyczerpujących wyjaśnień wnioskodawcy zawartych w piśmie z dnia 18 grudnia 2017 roku, decyzją z dnia 8 lutego 2018 roku Wójt Gminy wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [..] na działce nr [..] w obrębie geodezyjnym L., gmina S. Przebieg planowanej inwestycji określił załącznik nr 1 do decyzji. Zaznaczono, iż dopuszcza się niewielkie zmiany przebiegu inwestycji w granicach działki. Ponadto wskazano warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, w tym powierzchnię zabudowy, nieprzekraczalną linię zabudowy 10 m od drogi gminnej (dz. nr [..]), oraz zakres planowanej inwestycji, wskazując, że obejmować ona będzie wieżę o maksymalnej wysokości do 56 m wraz z posadowieniem wieży i odgromnikiem oraz anteny sektorowe, paraboliczne (radiolinie) i elementy torów antenowych, których moc EIRP wyniesie (1000-2000) dla pojedynczych anten. K. S.-F., J. K., A. K., A. B. i D.G. złożyli odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmownej dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. M.M. także wniósł odwołanie od powyższej decyzji wyrażając swoje niezadowolenie wynikające ze spadku wartości posiadanych przez niego działek, które mieszczą się w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej stacji. Dodatkowo wskazał na brak określenia w zaskarżonej decyzji docelowej mocy anten i kierunku ich oddziaływania, nieokreślenie zagrożenia mogącego nastąpić jako przekroczenie natężenia promieniowania elektromagnetycznego oraz zażądał dookreślenia nieprzekraczalnych parametrów, w tym m.in. ilości anten czy maksymalnej mocy promieniowania izotropowego ze wszystkich anten. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2018 roku Samorządowe Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy. SKO zauważyło, iż skarżący nie wskazali konkretnych zarzutów. Jedynie skarżący M. M. przedstawił zarzuty, jednakże część z nich dotyczyła żądania podjęcia kwestii monitorowania eksploatacji przedmiotowej stacji po jej uruchomieniu, co w sposób oczywisty nie jest problemem rozstrzyganym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, ale w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W ocenie SKO zaskarżona decyzja zawiera warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych oraz ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków. Nadto – zgodnie z przepisami dotyczącymi oddziaływania inwestycji na środowisko oraz biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych –jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga K. S.-F., J. K., A. K., A. B. i D. G., reprezentowanych przez radcę prawnego K. T.-W. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji SKO z dnia 21 sierpnia 2018 roku oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 8 lutego 2018 roku. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania, w szczególności: a) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie objawiające się związaniem przez organ drugiej instancji wyłącznie zarzutami odwołań, brakiem podjęcia przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; rezygnacji z zasady pogłębiania zaufania; wadliwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym wadliwym przeprowadzeniu środków dowodowych. 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741, ze zm.; dalej: u.g.n.) poprzez jego niezastosowanie objawiające się w arbitralnym przejęciu, iż przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji tej kwestii nie zbadały i nie odniosły się do niej w uzasadnieniu swoich decyzji; b) art. 2 pkt. 5 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie objawiające się w przyjęciu przez organy administracji, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy w obecnym kształcie inwestycją celu publicznego nie jest; c) art. 54 pkt. 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie objawiające się w braku określenia w zaskarżonych decyzjach szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które wynikają z przepisów odrębnych - między innymi dopuszczalnej liczby anten, ich charakterystyki, parametrów technicznych, kierunku w jakim powinny być skierowane; d) art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie objawiające się w przyjęciu przez organ pierwszej instancji, że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, podczas gdy prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie niniejszego przepisu sprowadza się do jednoznacznego wniosku, że zaskarżona decyzja narusza przepisy odrębne; e) art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93, ze zm., dalej: k.c.) poprzez ich niezastosowanie objawiające się w braku merytorycznej oceny przez organ administracji faktu zakłócania przez inwestora korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, w czasie gdy takie korzystanie w stosunku do nieruchomości sąsiednich zostaje naruszone. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie stwierdzając, iż przywołane w skardze zarzuty są bezpodstawne i błędnie zaprzeczają oczywistym ustaleniom zawartym w zaskarżonej decyzji. W ocenie SKO decyzja zawiera wszelkie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z odrębnych przepisów a także określa m.in. interesy osób trzecich. Ponadto decyzja zawiera dwa załączniki, które zawierają szczegółową analizę inwestycji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych SKO zauważyło, iż postępowanie co do zarzutów obejmuje dwa etapy, tj. ewentualne wdrożenie postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach, a po drugie rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponadto SKO wywiodło, że nie ma obowiązku sumowania oddziaływania poszczególnych anten. Dodatkowo pismem z dnia 19 lipca 2018 roku SKO zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dowodu dotyczącego ustalenia (wykazania – wyliczenia) oddziaływania stacji na tereny sąsiednie, a także dokonania ustaleń zgodności inwestycji z przepisem art. 121 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W dniu 24 lipca 2018 roku organ nadesłał "Analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1W/m2". Zgodnie z treścią tego pisma analiza była dołączona do wniosku inwestora o wydanie zaświadczenia o braku konieczności przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko, lecz została włączona do akt sprawy dopiero na żądanie dotyczące uzupełnienia materiału dowodowego. Z przywołanej analizy oraz wniosku inwestora i kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że moc EIRP planowana dla pojedynczych anten mieści się w granicach przyjętych w przepisach zarówno dla maksymalnych jak i minimalnych pochyleń wiązek. Pismem z dnia 9 listopada 2018 roku K. S.-F., J. K., A. K. i A. B. cofnęli swoją skargę. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 roku Sąd odrzucił skargę K. S.-F., J. K., A. K. i A. B. w związku z nieuiszczeniem należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu administracyjnego wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, 1302 t.j.; dalej: p.p.s.a.) stanowiąc, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2018 roku, nr SKO [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 8 lutego 2018 roku, nr [..], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - obiektu infrastruktury technicznej – stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [..] na działce nr [..] obręb L., gmina S. Podstawę prawną kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie jej charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wskazanie parametrów technicznych inwestycji jest zatem obligatoryjnym elementem treści wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego, przy czym inwestor powinien przedstawić takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji istotne jest określenie częstotliwości pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten oraz całego przedsięwzięcia, a także ustalenie, czy odległość od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten znajduje się w minimalnych odległościach od miejsc dostępnych dla ludności, wskazanych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć. Z przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 roku, sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 roku, sygn. akt II OSK 2706/13, CBOSA). Dołączona do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego "Kwalifikacja przedsięwzięcia" zawiera informacje wymagane dla wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego, w tym tabele obrazującą minimalne i maksymalne pochylenie wiązek anten sektorowych dla każdej zaplanowanej anteny (A1-A4; B1-B4; C1-C4) wskazując: ilość anten, azymut każdej zaplanowanej anteny, wysokość jej zawieszenia, tilt, maksymalne EIRP, odległość w osi głównej wiązki promieniowania oraz minimalną wysokość każdej anteny do osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu. W dokumencie wskazano ponadto, że przeprowadzone obliczenia dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć wykazały, że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 4 decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego można wydać po uzyskaniu uzgodnienia od właściwego organu. Stosownie do art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Zasadnie skarżący podnieśli, iż przedmiotowa decyzja nie zawiera liczby anten, ich mocy i kierunku ustawienia. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, nie tylko we wniosku złożonym przez inwestora, ale także w decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie m.in. z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej liczbie ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2017 roku, II OSK 559/16; wyroki WSA: z 8 listopada 2011 roku, II SA/Bd 991/11; z 13 marca 2014 roku, II SA/Kr 1465/13; z 8 listopada 2017 roku, II SA/Po 492/17; z 10 lipca 2018 roku, II SA/Rz 412/18; CBOSA). Natomiast w nawiązaniu do zarzutu dotyczącego braku zbadania zakłócania przez inwestora warunków korzystania z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę, należy przypomnieć, iż art. 144 k.c. stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Niewątpliwie stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem w dyspozycji inwestora, co może potencjalnie wprowadzać na terenie wyznaczonym w otoczeniu tego obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. II OSK 596/17, CBOSA). Realizacja inwestycji nie może wpływać w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, w tym przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu zostało przeprowadzone w sprawie postępowanie, które wykazało, że sposób oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko został ustalony w oparciu o normy wynikające z obowiązujących przepisów. Zaświadczeniem z dnia 24 maja 2017 roku Wójt Gminy stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto Sąd zauważa, że kwestionowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycji celu publicznego jest chybione. Przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018, 2204 t.j.; dalej: u.g.n.) rozpatrywany w świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p, wprost wymienia wśród celów publicznych budowę obiektów łączności publicznej, a do takich należy wieża telekomunikacyjna wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Takie też rozumienie art. 6 pkt 1 u.g.n. przyjęte jest powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 roku, sygn. akt II OSK 2189/14, CBOSA). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.