II SA/Gd 701/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 18 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia linii brzegowej rzeki 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi D. C. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującą należny podatek od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 101 § 3 k.p.a., Starosta odmówił zawieszenia postępowania o ustalenie linii brzegu śródlądowej wody powierzchniowej rzeki G. – dla działki położonej w obrębie B. młyn, gmina L., oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...]. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że w toku postępowania o ustalenie linii brzegowej rzeki G. z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie wystąpił Z. M. ze względu na rozstrzygnięcie wstępne przez inny organ. Z inicjatywy Z. M. bowiem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przeprowadził kontrolę prac geodezyjno – kartograficznych dotyczących ustalenia przebiegu granic działek objętych postępowaniem, w wyniku których wydał pozytywną opinię nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości w przebiegu linii brzegowej rzeki G. Zwrócił tylko uwagę na konieczność ustabilizowania punktów na gruncie. W tej sytuacji powołując się na dyspozycję art. 97 § 4 k.p.a., Starosta uznał, że rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej ustalenia linii brzegowej nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W wyniku rozpoznania zażalenia złożonego przez Z. M. postanowieniem z dnia 18 września 2012 r., Nr [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia. Wyjaśniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie Starosty nie jest orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, ani też kończącym postępowanie, ale wydanym w toku postępowania głównego. Wskazano, że przepis art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu po nowelizacji wprowadzonej w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., przewiduje zaskarżalność zażaleniem postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Tylko wskazane w powyższym przepisie postanowienia podlegają zaskarżeniu, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne. Skargę na powyższe postanowienie wniósł Z. M. twierdząc, że zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie daje podstaw do ograniczania prawa do zażalenia. W powyższym zakresie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 lipca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 626/11, oraz przedstawicieli doktryny prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy postępowania. W aktualnym stanie prawnym, na postanowienie to nie służy również zażalenie. Art. 141 § 1 k.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 101 § 3 k.p.a. dotyczący zaskarżalności postanowień podejmowanych w szeroko pojętej kwestii zawieszenia postępowania stanowi, iż zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W toku postępowania związanego z zawieszeniem postępowania organ wydać może cztery rodzaje postanowień – o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. wymienia enumeratywnie dwa rodzaje zaskarżalnych postanowień – o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Brak jest aktualnie podstaw do uznania, iż poza postanowieniami wymienionymi w treści przepisu, zaskarżeniu podlegają inne postanowienia w nim niewymienione, w szczególności, że pod pojęciem postanowienia o zawieszeniu postępowania ustawodawca rozumiał również postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Przed zmianą kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. przepis ten miał następującą treść: na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Takie brzmienie przepisu uzasadniało interpretację, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania. Obecnie brak jest podstaw do podobnej interpretacji treści art. 101 § 3 k.p.a. Pogląd, że dodanie do dotychczas obowiązującej treści sformułowania "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" oznacza, że aktualnie zażalenie przysługuje na trzy postanowienia "w sprawie zawieszenia" z wyjątkiem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie jest, w ocenie Sądu, przekonywujący. Jest on niezgodny z literalną jak i funkcjonalną wykładnią omawianego przepisu Wskazać należy, że w przypadku podjęcia zawieszonego postępowania jak i odmowy zawieszenia postępowania, postępowanie administracyjne jest kontynuowane. Organ wydając postanowienie zarówno o podjęciu, jak i odmowie zawieszenia postępowania ocenia, że nie istnieją przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Prawidłowość takiego stanowiska organu będzie podlegać kontroli w razie zaskarżenie niekorzystnego dla strony orzeczenia odwołaniem. Brak możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania jak i odmowie zawieszenia postępowania wpływa na przyspieszenie biegu postępowania administracyjnego i odpowiada zasadzie szybkości postępowania administracyjnego sformułowanej w art. 12 k.p.a. Dodatkowo wskazać należy, że przyjęte w kodeksie postępowania administracyjnego po 10 kwietnia 2011 r. rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania jest analogiczne do unormowania przewidzianego w art. 194 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulującego dopuszczalność zażalenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis ten stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Na tle tego przepisu przyjmuje się, że zażalenie dopuszczalne jest jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania - o zawieszeniu i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Analogiczne brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. uzasadnia obecnie taką samą jego wykładnię. Podobne stanowisko na tle wprowadzonej przez ustawodawcę zmiany przepisu art. 101 § 3 k.p.a. wyrażone zostało w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. (vide: postanowienia WSA w Białymstoku - z 29 września 2011 r. II SA/Bk 466/11 Lex 1122843 i z 21 lutego 2012 r. II SA/Bk 513/11, postanowienia WSA w Warszawie z 29 listopada 2011 r. II SA/Wa 2184/11 i z 22 marca 2012 r. V SA/Wa 270/12 i wyroki tego Sądu z 16 lutego 2012 r. IV SA/Wa 1822/11 i z 25 kwietnia 2012 r. VII SA/Wa 127/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r. sygn. II S.A./Gd112/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12 września 2012 r. II S.A./Gd 409/12 – wszystkie orzeczenie dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Organ II instancji powinien był w niniejszej sprawie na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Wydane postanowienie jest zatem prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jako bezzasadną.