II SA/Gd 741/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Gminy Kościerzyna z dnia 17 listopada 2021 r., nr XI/306/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Łubiana 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 32/5, położonej w obrębie geodezyjnym Łubiana, w gminie Kościerzyna, 2. zasądza od Rady Gminy Kościerzyna na rzecz skarżącego S. S. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pan S. S. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy Kościerzyna z dnia 17 listopada 2021 r., nr XI/306/21, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Łubiana, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości oraz zarzucając przy tym organowi naruszenie: art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z rażącym naruszeniem ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kościerzyna, przyjętego uchwałą z dnia 12 listopada 2014 roku, nr X/396/14 (dalej: Studium), w zakresie działki numer [...] i pominięcie faktu, że ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych; art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP polegające na niezachowaniu zasady proporcjonalności i bezzasadnym oraz nieadekwatnym ograniczeniu Skarżącemu prawa własności działki nr [...], poprzez jej niezakwalifikowanie w planie zagospodarowania przestrzennego, jako terenu możliwego do zagospodarowania w kierunku zabudowy mieszkaniowej; art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 k.c., polegające na nieuwzględnieniu prawa własności, poprzez nieproporcjonalną i nieuzasadnioną ingerencję organu w prawo własności Skarżącego; art. 17 punkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego polegające na wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu wyłącznie na stronie internetowej Gminy; art. 7b k.p.a. poprzez sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z rażącym naruszeniem ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kościerzyna, w zakresie działki numer [...] i pominięcie faktu, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Rada Gminy Kościerzyna uchwałą nr VII/89/19 z dnia 7 sierpnia 2019 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Lubiana. Uchwała ta została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 775/19. Następnie Rada Gminy Kościerzyna dnia 17 listopada 2021 r. podjęła zaskarżoną uchwałę nr XI/306/21. Skarżący wskazał, że działka oznaczona numerem geodezyjnym [...] będąca jego własnością, stanowi lasy oraz łąki o VI klasie gruntu. Zważywszy na klasę posiadanych przez Skarżącego gruntów oraz fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] znajdują się grunty o przeznaczeniu na cele przemysłowo-usługowe oraz mieszkaniowe, nie ma argumentów przemawiających za dalszym utrzymywaniem przeznaczenia działki o nr [...] jako terenów leśnych. Organ poprzez sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z rażącym naruszeniem ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kościerzyna, przyjętego uchwałą nr X/396/14 z dnia 12 listopada 2014 roku, naruszył obowiązujący jeszcze w tamtym czasie art. 9 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszył też art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Skarżącego, organ ograniczając jego prawo własności powinien był wyjaśnić szczegółowo przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka nr [...]. W szczególności powinien był wyjaśnić, dlaczego nie przychylił się do postulowanej przez Skarżącego zmiany przeznaczenia jego działki oraz tego, czy nieuwzględnienie jego wniosku odpowiada zasadzie proporcjonalności. Organ bowiem nie wykazał, że zachodzi niezbędna konieczność takiego ograniczenia prawa własności Skarżącego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. W ocenie organu, Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na zaistnieniu związku między uchwałą Gminy Kościerzyna z dnia 17 listopada 2021 r., nr XI/306/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego Łubiana, a własną indywidualną sytuacją prawną. W ocenie organu skarga jest również niezasadna, ponieważ zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kościerzyna, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 12 listopada 2014 r., nr X/396/14, działka nr [...] położona w obrębie [...], gmina [...], położona jest na obszarze przeznaczonym pod tereny lasów, który częściowo leży w zasięgu granic możliwego, docelowego zainwestowania zabudowy wsi. Zgodnie z poprzednio obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Łubiana na terenie gminy Kościerzyna, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 28 kwietnia 2006 r., nr 111/315/06 (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 95 z 11 września 2006 r. poz.1979), działka nr [...] położona była na obszarze przeznaczonym pod tereny rolnicze oraz lasy (strefa ozn. symbolem 87.R, ZL). Powyższy plan obowiązywał do dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Wedle Rady Gminy, zaskarżony plan dopuszcza fakultatywne zagospodarowanie terenu poprzez zabudowę zagrodową, lokalizację obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu i infrastruktury technicznej, komunikacji, urządzeń wodnych, obiektów liniowych, hydrotechnicznych, obiektów budowanych i urządzeń gospodarki leśnej, zieleni, tereny dostępu do wód publicznych, przy czym w zakresie lokalizacji zabudowy obowiązują ograniczenia wynikające z polityki przestrzennej gminy, które określa § 8 ust. 2 pkt 33 m.p.z.p. W ocenie organu, ustalenia zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego są zgodne z ustaleniami zawartymi w Studium. Organ podkreślił, że cały obszar działki Skarżącego stanowi teren leśny, a tylko jego część znajduje się w granicach docelowego zainwestowania zabudowy wsi. Ponadto na przedmiotowym obszarze istnieje możliwość lokalizacji obiektów budowlanych, pod warunkiem posiadania przez inwestora zabudowy minimum 10 ha gruntów rolnych lub odpowiednio gruntów leśnych położonych na obszarze gminy Kościerzyna i będących własnością inwestora. W ocenie organu, biorąc pod uwagę ustalenia wynikające ze Studium, ilość terenów przeznaczonych pod zabudowę nie uzasadnia konieczności wprowadzania na wskazanym obszarze nowych terenów pod zabudowę w planie miejscowym. Zdaniem organu, nieuwzględnienie uwagi dla obszaru, który zarówno w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak i w obowiązującym Studium jest i był określony jako tereny leśne, na którym dotychczas nie była dopuszczalna jakakolwiek forma zabudowy mieszkaniowej, w tym siedliskowej, nie narusza prawa własności Skarżącego. Działka nr [...] graniczy bezpośrednio z jeziorem [...] i terenem kolejowym, za którym położone są nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny obiektów produkcyjnych i składów magazynów (P) i stanowi bufor zieleni. Nie ma ona dostępu do drogi publicznej, a w prognozie oddziaływania na środowisko dla projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego [...] gm. [...] podkreślono, że w opracowanym planie zagospodarowania należy w (...) możliwie maksymalnym stopniu zachować walory krajobrazowe i przyrodnicze terenu. Zdaniem organu, wprowadzenie w uchwalonym m.p.z.p możliwości realizacji zabudowy gruntów leśnych dla celów związanych z gospodarką leśną pod ściśle określonymi warunkami jest przejawem wyważenia praw indywidualnych i interesu publicznego. Na gruntach całkowicie leśnych oraz rolnych Rada Gminy Kościerzyna po raz pierwszy od wielu lat zrezygnowała z całkowitego zakazu zabudowy i dopuściła zabudowę związaną z produkcją leśną wyznaczając jednocześnie granice tej dopuszczalności, w celu zabezpieczenia potrzeb ładu przestrzennego i ochrony środowiska. Te rozwiązania nie wynikały z arbitralnej decyzji gminy, lecz z istniejących okoliczności i uwarunkowań dotychczasowego sposobu użytkowania terenów leśnych, które w sposób spójny wpisały się w postanowienia planu kwestionowane przez Skarżącego. Wprowadzone zapisy planu są także zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne i prawne, nie ma zatem zdaniem organu podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia interesu Skarżącego w sposób nieuzasadniony. Organ wskazał następnie, że popełnione w trakcie procedowania planu uchybienia polegające na braku informacji w treści ogłoszenia o wyłożeniu projektu w siedzibie Urzędu Gminy nie miały wpływu na wynik sprawy, bowiem spełnione zostały wymogi wynikające z procedury planistycznej, a brak w treści ogłoszenia informacji o wyłożeniu w siedzibie organu nie może stanowić o istotności naruszenia. W siedzibie organu miała miejsce w dniu 29 czerwca 2021 r. dyskusja publiczna, w czasie której plan został wyłożony, omówiony i uczestnicy zgłaszali uwagi. Organ wyjaśnił też, że w toku procedury planistycznej organy samorządu terytorialnego nie są zobowiązane do stosowania przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Będąca przedmiotem rozpoznania skarga wniesiona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Badanie dopuszczalności skargi należy więc przeprowadzić w kontekście art. 101 ust. 1 u.s.g., którego treść mająca zastosowanie w sprawie oznacza, że skarga na uchwały organów samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, a takim niewątpliwie jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, publ. OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4). W związku z tym Skarżący, chcąc skutecznie wywieść skargę na uchwałę gminy, musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Przy czym, już dla stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu konieczne jest wykazanie, że po stronie organu uchwałodawczego doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony. Innymi słowy, Skarżący obowiązany jest wykazać, że dany akt naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jego sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia Go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Natomiast do uwzględnienia skargi nie dojdzie, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (zob. wyrok NSA z 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd orzeka w "granicach" naruszonego interesu prawnego Skarżącego, a więc przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z 5 czerwca 2014 r., II OSK 117/13 i z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem Skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu może nastąpić tylko w odniesieniu do planu w zakresie dotyczącym tych nieruchomości. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Skarżący jest właścicielem działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do zaskarżonej uchwały, działka ta objęta jest przeznaczeniem "R,ZL1". Teren R,ZL, zgodnie z § 34 części tekstowej planu miejscowego, przewiduje przeznaczenie jest na tereny rolnicze, lasy, tereny wód powierzchniowych śródlądowych. Przeznaczenie dopuszczalne, fakultatywne to: zabudowa zagrodowa, lokalizacja obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu i infrastruktury technicznej, komunikacji, urządzeń wodnych, obiektów liniowych, hydrotechnicznych, obiektów budowlanych i urządzeń technicznych gospodarki leśnej, zieleni, tereny dostępu do wód publicznych. Na terenach użytkowanych rolniczo dopuszcza się lokalizacje budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej, przetwórstwa rolno-spożywczego, obiektów agroturystycznych. Objęcie działki Skarżącego postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść jego uprawnień właścicielskich (m.in. w zakresie prawa do zabudowy i jego uwarunkowań) uzasadnia jego legitymację do wniesienia skargi. W okolicznościach przedmiotowej sprawy istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją Skarżącego, a zaskarżoną uchwałą. Skarżący domagał się dopuszczenia możliwości zabudowy na terenie stanowiącym Jego własność, co nie zostało przez Radę Gminy uwzględnione i wpływa na zakres Jego uprawnień właścicielskich. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. - dalej jako "u.p.z.p."), istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Poprzez tryb sporządzania planu miejscowego, którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy rozumieć sekwencję czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego, których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń (por. wyroki NSA: z 25 maja 2009 r. II OSK 1778/08 i z 11 września 2008 r. II OSK 215/08, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Procedura planistyczna, stosownie do art. 17 u.p.z.p. powinna przebiegać w sposób następujący: wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej, przez obwieszczenie oraz udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia; 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; 4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko; 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36; 6) występuje o: a) opinie o projekcie planu do: gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej; wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym; regionalnego dyrektora ochrony środowiska; właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych; właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii; właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego; starosty, jako właściwego organu ochrony środowiska w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów leżących w odległości nie większej niż 40 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe co najmniej 220 kV, oraz b) uzgodnienie projektu planu z: wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych; organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych; właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę; właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa; dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani; właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych; ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej; właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu; zarządem województwa w zakresie uwzględnienia wyników audytu krajobrazowego, o którym mowa w art. 38a; dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią; Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo ruchu kolejowego, oraz podmiotem zarządzającym w zakresie zagospodarowania właściwego portu lub przystani morskiej oraz c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne; 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie co najmniej jedną dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. W przedmiotowej sprawie, powołując się na art. 28 ust. 2 u.p.z.p., procedurę planistyczną ograniczono do: sporządzenia projektu planu, zwrócenia się do właściwych organów o opinię i uzgodnienia, sporządzenia wykazu ponownych uzgodnień i opinii, ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, przeprowadzenia dyskusji publicznej oraz sporządzenia wykazu uwag złożonych do projektu planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z 3 czerwca 2020 r., w wyniku wniesionej przez Wojewodę w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. skargi, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Kościerzyna z dnia 7 sierpnia 2019 r., nr VII/89/19, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Łubiana. Fakt ten jednak nie upoważniał Rady Gminy do uchwalenia kolejnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego samego obszaru, bez ponowienia procedury planistycznej. Ustawodawca w art. 28 ust. 2 u.p.z.p. wskazał, że jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi. Niewątpliwie literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, że ma on zastosowanie jedynie do sytuacji, w której nieważność uchwały została stwierdzona w wyniku rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody. W tej sprawie nieważność uchwały z 7 sierpnia 2019 r., nr VII/89/19, stwierdził Sąd. Nawet dokonując wykładni celowościowej tego uregulowania, prowadzącej do wniosku, że przepis ten ma zastosowanie także, w sytuacji stwierdzenia nieważności uchwały przez Sąd, i tak nie można uznać, że mógł mieć on zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Istotnym jest bowiem, że poprzednia uchwała rady gminy została wyeliminowana z obrotu prawnego całości. W doktrynie prawa pojęcie nieważności jest postrzegane w kategoriach "sankcji stosowanej w przypadku szczególnie dotkliwego naruszenia prawa, której skutki są różnie określane i rozumiane w odniesieniu do rozmaitych gałęzi prawa" (J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, Łódź-Zielona Góra 1997, s. 34). Przyjmuje się, że nieważność aktu prawa miejscowego, a więc także uchwały o m.p.z.p., daje podstawy do jego wyeliminowania ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Konieczny jest jednak w takich przypadkach akt stwierdzający nieważność uchwały. W przypadku aktów prawa miejscowego aktem takim jest wyrok sądu administracyjnego uwzględniający skargę na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego bądź też rozstrzygnięcie organu nadzoru (szerzej na ten temat zob. D. Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 372 i n., T. Bąkowski [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, art. 28.). Skoro zatem stwierdzono nieważność całej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to uznać należy, że projekt planu będący podstawą podjęcia takiej uchwały wymaga doprowadzenie do zgodności z prawem w całości. To zaś wyznacza zakres ewentualnych niezbędnych czynności wskazanych w art. 17 u.p.z.p. Podzielić należy wyrażony w orzecznictwie pogląd, że w takiej sytuacji należy powtórzyć całą procedurę planistyczną, w zakresie opracowania nowego projektu planu. Nie ma przy tym potrzeby podejmowania ponownej uchwały o przystąpieniu do jego sporządzania (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., II OSK 894/20, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie odróżnić należy konieczność przeprowadzenia ponownej procedury planistycznej od możliwości wykorzystania w niej materiałów planistycznych z poprzedniego postępowania. Sam fakt pominięcia opisanych wyżej elementów procedury planistycznej stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Brak informacji o przystąpieniu do sporządzenia planu uniemożliwiło wniesienie przez osoby zainteresowane, w tym Skarżącego wniosków do planu miejscowego, co narusza określone w art. 6 ust. 2 u.p.z.p. prawo podmiotowe obywateli do kształtowania swego prawa własności, w granicach określonych ustawą, a w szczególności d zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (por. Wyrok WSA w Olsztynie z 7 maja 2008 r., II SA/Ol 179/08, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Doprowadziło to do sporządzenia projektu planu bez odniesienia się do stanowiska osób zainteresowanych, czego ustawodawca nie przewiduje. Wójt nie zawiadomił także na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucji i organów właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (art. 17 pkt 2 u.p.z.p.). Podkreślić trzeba, że stwierdzanie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przez Sąd, nie stwarza konieczności ponownego jego uchwalenia. Ta decyzja należy do wyłącznej właściwości Rady Gminy, zatem nie można w tej mierze oczekiwać, że organy właściwe dla opinii i uzgodnień miały wiedzę przygotowywaniu kolejnego planu miejscowego, w miejsce tego którego nieważność stwierdzono w całości. Powiadomienie dokonane na potrzeby planu, którego nieważność stwierdzono w całości, nie odnosi się do procedury sporządzenia kolejnego planu miejscowego. Funkcja tego powiadomienia sprowadza się do poinformowania określonych podmiotów o tym, że będzie sporządzony plan miejscowy, co nie jest oczywiste po stwierdzeniu nieważności poprzedniego planu, ponieważ brak jest prawnego obowiązku sporządzenia i uchwalenia kolejnego planu miejscowego. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu kierowana jest do Wójta, który na jej podstawie ogłasza dopiero o przystąpieniu do rozpoczęcia prac planistycznych, do których podmioty zainteresowane mogą składać stosowne wnioski, co nie było możliwe w tej sprawie. Brak umożliwienia złożenia wniosków do planu poskutkowało także naruszeniem art. 17 pkt 4 u.p.z.p. poprzez sporządzenie projektu planu bez rozparzenia takich wniosków. Naruszenie to ma charakter istotny, gdyż nie można wykluczyć, że złożenie przez zainteresowany podmiot określonego wniosku doprowadziłoby do jego uwzględnienia i zmiany treści projektu planu. Tak samo brak co najmniej zaktualizowania skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, doprowadził do podjęcia przez Radę Gminy uchwały bez świadomości jej oczekiwanych skutków finansowych. W ponowionej procedurze planistycznej pominięto również uzyskanie opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej, co także stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, w sytuacji sporządzania nowego projektu planu miejscowego. Nie może być przy tym argumentem, że w istocie nowa treść planu w stopniu nieznacznym różni się od poprzedniej, ponieważ na etapie przygotowywania projektu planu, organy opiniodawczy bądź uzgadniający takiej wiedzy nie mają, a poza tym ocena w tym zakresie należy do ich kompetencji. Istotnym naruszeniem procedury planistycznej jest również brak wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, w sposób przewidziany ustawą. Zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p., Wójt zobowiązany jest do wyłożenia planu miejscowego do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej. Ze znajdującego się w aktach sprawy obwieszczenia Wójta wynika, że projekt planu udostępniono jedynie na stronie internetowej. Ustawodawca nie przewidział alternatywnych sposobów wyłożenia projektu planu miejscowego, wymagając jego fizycznego udostępnienia oraz udostępnienia w formie elektronicznej w BIP. Wójt poprzestając na wyłącznie na udostępnieniu projektu planu jedynie na stronie internetowej, bezprawnie ograniczył zainteresowanym podmiotom udział w prowadzonej procedurze planistycznej. Nieprzekonujące jest przy tym stanowisko organu, że powodem takiego stanu rzeczy był stan pandemii. Z żadnego przepisu prawa wprowadzonego w związku z pandemią nie można wywieść zwolnienia z obowiązku fizycznego wyłożenia planu miejscowego. Wójt ze względu na pandemię mógł wstrzymać się z wyłożeniem planu w ogóle, uznając że w tamtym czasie działanie takie stanowiłoby zagrożenia dla życia czy zdrowia. Skoro jednak zdecydował się na procedowanie projektu planu, zobowiązany był do jego wyłożenia zgodnie z regułami z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Obowiązek fizycznego wyłożenia projektu planu potwierdza również treść załącznika nr 7 rozporządzania Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 80, poz. 717 – dalej "rozporządzenie"), z którego jasno wynika, że w obwieszczeniu należy wskazać miejsce i godziny możliwości zapoznania się z projektem. Naruszenie przepisów rozporządzenia w tej sprawie polega również na sporządzeniu wspólnego wykazu opinii i uzgodnień projektu planu (§ 12 pkt 10 i 11 rozporządzenia), jednakże to uchybienie nie jest uchybieniem istotnym. Zgodnie z § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia materiały planistyczne powinny być aktualne na dzień przekazania projektu do opiniowania i uzgodnienia, natomiast materiały takie sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, muszą być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania projektu planu. W okolicznościach sprawy brak jest dowodu na weryfikację aktualności materiałów planistycznych, co nie pozwala na kontrolę spełnienia przez Radę Gminy tego obowiązku. Odnosząc się natomiast do zasad sporządzania planu miejscowego, zdaniem Sądu błędnym jest określenie w § 34 części tekstowej planu (karta terenu R,ZL) wspólnych postanowień dotyczących określenia zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów rolnych, lasów i wód powierzchniowych. To, że funkcje te nie wykluczają się wzajemnie, nie oznacza, że podlegają temu samemu reżimowi prawnemu. Grunty rolne i leśne nie mogą być zagospodarowane w sposób tożsamy. W art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409) zdefiniowano grunty rolne jako grunty: 1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; 2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; 3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; 4) pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych; 5) parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi; 6) rodzinnych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych; 7) pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; 8) zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa; 9) torfowisk i oczek wodnych; 10) pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych (ust. 1). Gruntami leśnymi są zaś, w rozumieniu ustawy, grunty: 1) określone jako lasy w przepisach o lasach; 2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; 3) pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2569 ze zm.), przez nieruchomość rolną - należy rozumieć nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne (pkt 1); gospodarstwo rolne to gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w którym powierzchnia nieruchomości rolnej albo łączna powierzchnia nieruchomości rolnych jest nie mniejsza niż 1 ha (pkt 2), natomiast działalność rolnicza to prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. W k.c. wskazano, że nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej (art. 461). Lasem jest natomiast grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne (art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, Dz. U. z 2022 r. poz. 672 ze zm.). Przywołane regulacje odrębnie definiują zatem tereny rolne i tereny leśne, podobnie jak Załącznik nr 1 rozporządzenia, który także rozróżnia przeznaczenie trenów wedle tego kryterium. Ustawodawca konsekwentnie rozróżnia grunty rolne i leśne. Najdobitniej wskazuje na to ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W art. 3 rozróżniono zakres ich ochrony ze względny na funkcje które pełnią, natomiast w art. 4 pkt 31 wykluczono możliwość sytuowania zabudowy zagrodowej na gruntach leśnych, podobnie jak budynków i urządzeń służących wyłącznie produkcji rolniczej. To, że tych dwóch funkcji nie traktuje się zamiennie, potwierdza także art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, dopuszczający zmianę użytku leśnego na rolny wyłącznie w przypadkach szczególnie uzasadnionych i na podstawie zgody Starosty albo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. W tej sprawie oznacza to, że treść § 34 ust. 2 i 3 zaskarżonej uchwały narusza § 4 pkt 1 – 3 rozporządzenia, a także wskazane powyżej przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także ustawy o lasach. Ważne jest, że plan miejscowy reguluje zagospodarowanie nieruchomości na przyszłość, co oznacza, że w przypadku gdy dopuszcza możliwość na określonym terenie więcej niż jedną funkcję, to musi uwzględniać istniejące uregulowania prawne odnoszące się do każdej z tych funkcji. Tymczasem ust. 2 § 34. części tekstowej planu przewiduje na całym terenie przeznaczenie fakultatywne: zabudowa zagrodowa, lokalizacja obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu i infrastruktury technicznej, komunikacji, urządzeń wodnych, obiektów liniowych, hydrotechnicznych, obiektów budowlanych i urządzeń technicznych gospodarki leśnej, zieleni, tereny dostępu do wód publicznych. Jednocześnie w ust. 3 pkt 5 wskazuje się, że na terenach użytkowanych rolniczo dopuszcza się lokalizacje budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej, przetwórstwa rolno-spożywczego, obiektów agroturystycznych. Zapisy takie budzą wątpliwości interpretacyjne, ponieważ można wywnioskować z nich, że dopuszczalne fakultatywne zagospodarowanie trenów leśnych obejmuje większy zakres niż tylko związany z gospodarką leśną, co może wiązać się zagospodarowaniem gruntów leśnych niezgodnie z przepisami. Regulacja ta narusza zdaniem Sądu art. 15 ust. 2 pkt u.p.z.p. Ponadto podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, że nie ma podstaw w świetle regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a zwłaszcza określenia przedmiotu ochrony w art. 3 ust. 1 tej ustawy do rozróżnienia przeznaczenia gruntów na cel podstawowy i cel uzupełniający (dopuszczalny/fakultatywny – przyp. własny). Wprowadzenie przeznaczenia uzupełniającego przez dopuszczalność przeznaczenia na sieć infrastruktury technicznej jest równoznaczna z przeznaczeniem również na inny cel gruntów rolnych (leśnych – przyp. własny). Przeznaczenie uzupełniające: sieć infrastruktury technicznej obejmuje szeroki zakres różnych inwestycji związanych np. z budową urządzeń przesyłowych. Wprowadzenie zapisu przeznaczenia gruntów rolnych (leśnych- przyp. własny) również na przeznaczenie uzupełniające jest obejściem wymogu ustanowionego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z regulacją art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z 27 marca 2003 r. u.p.z.p. (por. Wyrok NSA z 28 lutego 2017 r., II OSK 1554/15, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika ze zarówno ze stanowiska Rady Gminy oraz Skarżącego, działka do Niego należąca stanowi niemalże w całości las. Potwierdza to wyrys i wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kościerzyna (Uchwała Rady Gminy Kościerzyna z 12 listopada 2014 r., nr X/396/14). Informacja ta wynika również z ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dopuszczenie możliwości przeznaczenia tej nieruchomości (w tym obszarze) na cele rolne nie jest zgodne ze Studium i stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto – co istotniejsze, w przypadku gruntów leśnych, ich przeznaczenie na cele rolne stanowić będzie o ich przeznaczeniu na cele inne niż leśne w ujęciu definicji z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W związku z tym, przeznaczenie gruntu leśnego na cele rolne będzie zawsze wymagać zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 5 tej ustawy i w efekcie, dokonania tej zmiany przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (por. K. Osajda (red. serii), P. Popardowski (red. tomu), Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Komentarz do art. 7, Warszawa 2024). Brak wymaganej zgody należy kwalifikować zarówno jako istotne naruszenie trybu, jak i zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z akt sprawy nie wynika, aby Rada Gminy taką zgodą dysponowała. Stwierdzony Zakres i stopień naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego oraz trybu jego sporządzania powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości – w zakresie interesu prawnego Skarżącego. Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że skoro w Studium wskazano część działki Skarżącego jako obszar możliwego, docelowego zainwestowania zabudowy wsi, to oznacza to obowiązek Rady Gminy przeznaczenia tej części nieruchomości pod zabudowę. Obszar ten, jak wynika z pkt 4.2 Studium, jest obszarem możliwym do przeznaczenia na zabudowę, w zależności od potrzeb rozwoju przestrzennego, wynikających z przyjętych kierunków rozwoju, prognoz demograficznych oraz możliwości rozwoju infrastruktury. Jest również określony jako las. Zatem zasadność poszerzenia terenów zabudowy wsi leży w granicach władztwa planistycznego gminy, prowadzącej na określonym obszarze politykę przestrzenną. Ważne jest, że w tej sprawie zaskarżony do Sądu plan miejscowy nie ograniczył Skarżącemu sposobu korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy. Ponadto, że będąca poza granicami tej sprawy sprzeczność Studium w tym zakresie, powoduje, że nie można stwierdzić, iż przeznaczenie działki Skarżącego w planie miejscowym na las, stoi w sprzeczności z zapisami studium. Odmowa zmiany przeznaczenia nieruchomości zgodnie z żądaniem Skarżącego mieści się w zakresie władztwa planistycznego gminy, zwłaszcza jeśli stoi za tym ochrona wartości jaką jest właśnie ochrona gruntów leśnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepis ten dobitnie wskazuje, że ustalenia planu miejscowego są ze swej istoty wyrazem władztwa planistycznego gminy, w wyniku którego korzystanie z własności nieruchomości może doznawać szeregu ograniczeń. Oczywiście ograniczenia te muszą mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego, co zostało podniesione między innymi w art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., który obliguje organy planistyczne do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności. Nie oznacza to jednak, jak wynika to chociażby z przywołanego art. 6 ust. 1 u.p.z.p., że ustalenia planu nie mogą w żaden sposób wkraczać w sferę praw podmiotowych właściciela nieruchomości. Ograniczenie w korzystaniu z własności nieruchomości może i bywa konsekwencją objęcia prawną ochroną innych wartości wysoko cenionych, określnych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym wymagań ochrony środowiska, zgodnie z przywołanym wyżej art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. (por. Wyrok NSA z 17 kwietnia 2024 r., II OSK 1858/21, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) orzekł jak w pkt 1. wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 wskazanej ustawy, w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) zaliczając do nich uiszczony od skargi wpis (300 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł). Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, ponieważ wniosek tym zakresie złożyła Rada Gminy, a Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy (art. 119 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).