II SA/Gd 786/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. G. oraz M. S. na decyzję Wojewody z dnia 1 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę. W dniu 3 marca 2011 r. do Starosty Powiatowego w W. wpłynął wniosek W. i L. L. o wydanie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego, znajdującego się na działkach nr [...] i nr [...] położonych przy ul. A w W. Pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r., zawiadomiono strony o wszczęciu, na wniosek W. L. i L. L., postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego, znajdującego się na działkach nr [...] i nr [...], położonych przy ul. A w W.. M. S., P. G. oraz E. i S. G. wnieśli uwagi i zapytania do toczącego się postępowania. Twierdzą, że nowa inwestycja powinna być zgodna z gabarytami nowopowstałych w okolicy obiektów. Wskazali, że grunt terenu przeznaczonego pod inwestycję jest niestabilny a do lustra wody jest około 150 cm, gdyby więc doszło do tak wysokiej zabudowy może to stwarzać zagrożenie dla pozostałych budowli. Brak udrożnienia wody burzowej z działki nr 10, na której został podwyższony teren, powoduje przy obfitych opadach spływ wody na ich posesję, która położona jest niżej. Twierdzą również, że miejsca parkingowe powinny znajdować się przed budynkiem a wjazd do garażu podziemnego powinien zostać usytuowany po przeciwnej stronie planowanej inwestycji, a zarazem jak najdalej od ich budynku. Starosta W. postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), nałożył na W. i L. L., obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w przedstawionym projekcie budowlanym, w terminie do dnia 29 kwietnia 2011 r. Z uzupełnionym projektem budowlanym zapoznał się P. G. i E. G., którzy wskazali następnie, że projekt nie spełnia ich uwag zawartych w piśmie z dnia 15 kwietnia 2011 r. w zakresie wysokości projektowanego obiektu oraz projektowanego wjazdu na działkę. Pismem z dnia 6 maja 2011 r. organ I instancji poinformował E. i S. G., że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie przysługuje im status strony postępowania. Starosta W. decyzją z dnia 6 maja 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego rozbudowę o część usługową (biura) wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., kanalizacji deszczowej, co., wentylacji mechanicznej, elektryczną, gazową (bez przyłączy i instalacji zewnętrznych) oraz na przebudowę zewnętrznej instalacji telekomunikacyjnej (usunięcie kolizji) - na dziatkach nr [...] i [...], obr.10 przy ul. A w W. Uznano, że projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w art. 34 ustawy Prawo Budowlane, a ponadto jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. z dnia 18 grudnia 2001 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2002 r., nr [...] poz. [...]) i z przepisami techniczno – budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Projekt budowlany został ponadto sporządzony i sprawdzony przez uprawnionych projektantów i spełnia wymagania wynikające z art. 20 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do uwag wniesionych przez P. G. i M. S. organ wyjaśnił, że zgodnie z wykonaną w projekcie analizą, projektant dostosował gabaryty budynku do istniejącej zabudowy. Projekt konstrukcyjny zakłada zaś "wykonanie ścianki szczelnej dookoła istniejącego obiektu (na działce nr [...]) w sąsiedztwie nowoprojektowanego obiektu (....). Projektowaną zabudowę posadowić na płycie fundamentowej z lokalnymi pogrubieniami i uskokami". Organ wyjaśnił również, że nie posiada kompetencji do oceny zaproponowanych rozwiązań pod względem użytkowym a jedynie sprawdza bilans miejsc postojowych i bada zgodność zastosowanego rozwiązania z przepisami. Powołując się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 678/05 oraz na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 1031/06 organ wyjaśnił, że pozwolenie na użytkowanie zjazdu z drogi zbiorczej leżącej w pasie drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] zostało wydane z uchybieniem art. 19 kpa, a tym samym organ, który udzielił pozwolenia nie posiadał do tego kompetencji, właściwym bowiem do rozstrzygnięcia tej kwestii jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W.. Projekt budowlany posiada jednakże pozytywne uzgodnienie z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w G.. Organ wyjaśnił również, iż przedłożony projekt przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego dotyczy tylko funkcji mieszkalnej i biurowej, a że funkcje biurowe zalicza się do usługowej to finalna nazwa obiektu będzie nosić nazwę "budynek usługowo (biura) – mieszkalny". Projekt budowlany zawiera również projekty branżowe, w tym "wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej z instalacją odwodnienia parkingu", w którym przewidziano, że wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachów i powierzchni zjazdu na parking oraz odpływów z instalacji odwodnień liniowych na parkingu podziemnym odprowadzane mają być do kanału deszczowego DN200 zlokalizowanego w ulicy A". Projekt w tym zakresie został również uzgodniony przez gestora kanalizacji deszczowej tj. Urzędu Miasta W. Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli P. G. i M. S., domagając się jej uchylenia oraz nakazania inwestorowi dokonania zmiany projektu architektonicznego planowanej przebudowy i rozbudowy budynku, tak aby wjazd do garażu podziemnego został zlokalizowany z drugiej strony budynku, oraz nakazania inwestorowi usytuowania wjazdu na teren jego działek od strony budynku nr [...] W ocenie odwołujących się decyzja wydana została z naruszeniem art. 6 i art. 7 kpa poprzez: wydanie decyzji z naruszeniem art. 35 § 1 pkt. 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt. 4 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe przeprowadzenie weryfikacji projektu budowlanego niezgodnego z przepisami architektoniczno budowlanymi, braku szczegółowej analizy gruntu, w której zostanie jednoznacznie wyjaśnione jaki wpływ na sąsiednie budynki zlokalizowane przy planowanej inwestycji będzie miała rozbudowa i przebudowa budynku; wydanie decyzji z naruszeniem art. 35 § 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 11 ust. 1 pkt. 1, art. 13 ust. 2 i art. 309 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie weryfikacji projektu budowlanego niezgodnego z przepisami architektoniczno budowlanymi, w oparciu o nieprawidłową analizę zacieniania budynku; wydanie decyzji z naruszeniem art. 35 § 1 pkt. 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 323 powołanego rozporządzenia, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie weryfikacji projektu budowlanego niezgodnego z przepisami architektoniczno - budowlanymi, bowiem wydano decyzję pomimo braku szczegółowej analizy natężenia hałasu i drgań w stosunku do nieruchomości sąsiednich, jakie mogą być następstwem planowanej liczby miejsc parkingowych oraz w kontekście przewidywanej działalności usługowej jaka ma być prowadzona na rozbudowywanej nieruchomości; wydanie decyzji w sprzeczności z treścią art. T3.3 uchwały Rady Miasta W. z dnia 18 grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. - w zakresie uciążliwego oddziaływania planowanej inwestycji i obniżenia estetyki otoczenia oraz niezachowania istniejącej struktury układu przestrzennego przez gabaryty i charakter projektowanej inwestycji. Wojewoda decyzją z dnia 1 września 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że działki, o numerach geodezyjnych nr [...] i [...] znajdują się w terenach miejskich miasta W. w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdzie dla terenu objętego powyższą inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. z dnia 18 grudnia 2001 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2002 r., nr [...] poz. [...]). Teren inwestycji znajduje się w jednostce terytorialnej oznakowanej w planie symbolem T.3. Ustalenia planu dla fragmentów jednostki terytorialnej T3, na których nie zostały wydzielone strefy specjalne ani obszary o ustaleniach szczegółowych przewidują: w punkcie T3.1 - obowiązuje zakaz utrwalania obiektów i funkcji związanych z działalnością gospodarczą i produkcyjną lub usługową o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko; w punkcie T3.2 - dopuszcza się możliwość wprowadzenia funkcji niemieszkalnych do zabudowy wielorodzinnej pod warunkiem niepowodowania uciążliwego oddziaływania na otoczenie; w punkcie T3.3 - dopuszcza się możliwość wprowadzenia funkcji niemieszkalnych do zabudowy jednorodzinnej pod warunkiem niepowodowania uciążliwego oddziaływania na otoczenie, niepowodowania zmiany charakteru otoczenia i niepowodowania pogorszenia estetyki otoczenia; w punkcie T3.4 - nie zezwala się na terenie jednostki na lokalizowanie funkcji przemysłowej, baz i składów. Wyjątek stanowić może drobna nieuciążliwa produkcja jako funkcja towarzysząca na terenach zabudowy jednorodzinnej o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki. W części dotyczącej parametrów zabudowy w punkcie T3.7 postanowiono, że na obszarach zabudowy jednorodzinnej obowiązuje zachowanie istniejącej struktury układu przestrzennego (gabaryty, charakter nowej zabudowy winny nawiązywać do obiektów sąsiednich i sposobu zabudowy sąsiednich działek). Według organu odwoławczego planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach projektu zaplanowano bowiem: przebudowę istniejącego budynku wielorodzinnego (3 mieszkania) na budynek jednorodzinny z jednym mieszkaniem, zmianę dachu skośnego na stropodach płaski, przebudowę części obiektu na funkcje wspomagające rozbudowę oraz rozbudowę tego budynku w kierunku południowym o część usługową, z przeznaczeniem na biura o wysokości czterech kondygnacji. W postanowieniach planu zarówno w zabudowie jednorodzinnej jak i w zabudowie wielorodzinnej dopuszcza się wprowadzenie funkcji niemieszkalnych - pod warunkiem nieuciążliwego oddziaływania na środowisko. W przebudowywanym budynku pozostawiono funkcję mieszkalną, natomiast część rozbudowywaną przeznaczono na pomieszczenia usługowe - biurowe wraz z halą garażową na 25 miejsc postojowych w budynku Pozostałe miejsca parkingowe przewidziano na zewnątrz budynku oraz w istniejącym budynku garażowo - magazynowym. Powyższe zadanie inwestycyjne nie stanowi funkcji uciążliwej i tym samym nie stoi w sprzeczności z zapisami obowiązującego planu miejscowego dla jednostki terytorialnej T3. Organ odwoławczy ustalił, że gabaryty projektowanego obiektu nie odbiegają od gabarytów istniejącej zabudowy sąsiedniej. Wyjaśnił przy tym, że charakter otaczającej zabudowy jest bardzo zróżnicowany i niejednorodny, gdyż od północy działka sąsiaduje z średniowysokimi pięciokondygnacyjnymi budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi o średniej wysokości 15,4 m, od strony zachodniej i wschodniej z istniejącą zabudową mieszkalno - usługową składającą się z zabudowy jednorodzinnej, zabudowy wielorodzinnej, budynków usługowych i przemysłowych, od strony południowej zaś z ulicą A oraz drogą serwisową. Dołączona do projektu budowlanego sylweta wykonana wzdłuż ulicy A potwierdza, że zarówno w pierwszej jak i w drugiej linii znajduje się zabudowa o wysokości takiej samej jak obiekty projektowane. Ustalił także organ odwoławczy, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym rozbudowywana inwestycja nie będzie uciążliwie oddziaływała na otoczenie i nie spowoduje zmiany charakteru otoczenia oraz nie obniży jego estetyki. Projektowana przebudowa i rozbudowa ze względu na swój rodzaj i charakter oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska, nie wprowadza zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, powietrza oraz wód podziemnych i powierzchniowych. Budynek z przeznaczeniem na usługi biurowe nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na otoczenie a wszelkie uciążliwości nie będą przekraczać dopuszczalnych norm ochrony środowiska i nie będą występować poza granicami działki. Uznano za nieuzasadniony zarzut dotyczący usytuowania i przeniesienia wjazdu na działkę z drugiej strony budynku jest nieuzasadniony. W planowanej inwestycji przewiduje się ogółem 38 miejsc parkingowych, gdzie dojazd do działki odbywa się drogą publiczną. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 25 lutego 2011 r. Wyjaśniono także, że źródłem hałasu oraz drgań gruntu jest przede wszystkim ruch kołowy odbywający na drodze krajowej Nr [...] w ulicy A. Uznano, że projekt zagospodarowania terenu planowanej rozbudowy i przebudowy jest zgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), w zakresie odległości budynków od granicy działki, spełnienia warunków przesłaniania i dostępu do światła dziennego w odniesieniu do działek sąsiednich graniczących z działką nr [...] i [...] i przepisów przeciwpożarowych. Zamierzenie inwestycyjne zgodne jest zarówno z § 11 i § 13 warunków technicznych, na co wykazuje dołączona do projektu prawidłowo wykonana analiza przesłaniania, jak i z § 60 ust. 1 i 2 warunków technicznych a pokoje w budynkach sąsiednich mają zapewnione nasłonecznienie w godzinach od 7.00 do 17.00. Podkreślono w decyzji, że względu na lokalizację geograficzną względem słońca budynku projektowanego oraz budynków sąsiednich, budynki te nie zacieniają się wcale, a budynek projektowany znajduje się od strony wschodniej budynku skarżących. Na podstawie dołączonych do projektu badań geotechnicznych, organ stwierdził, że podłoże gruntowe jest nośne i nadaje się do bezpośredniego posadowienia fundamentów budynków na istniejących gruntach i nie będzie miało ujemnego wpływu na istniejący zabudowę na działce nr [...]. Natomiast dla zabezpieczenia budynków sąsiednich przed działaniem wód gruntowych, wokół projektowanego budynku zaprojektowano ścianę z mikrofali z betonu wodoszczelnego. Projekt konstrukcyjny wykonany na podstawie dokumentacji geologicznej i opinii hydrogeologicznej zawiera wymóg prowadzenia monitoringu w trakcie prowadzenia prac budowlanych związanych z odwodnieniem terenu przedmiotowej inwestycji w celu zapewnienia ochrony osób trzecich. Projekt przewiduje wykonanie na etapie projektu wykonawczego określenia sposobu monitoringu stateczności podłoża gruntowego. Odprowadzenie wód opadowych z terenu posesji projektuje się do istniejącej miejskiej kanalizacji deszczowej, na co inwestorzy uzyskali pozytywne uzgodnienie. Ustalono, że w projekcie zostały spełnione wymagania ochrony przeciwpożarowej dla budynku. Projekt uzyskał wymagane prawem uzgodnienia w tym: z Zespołem Uzgodnienia Dokumentacji Starostwa Powiatowego w W. w zakresie przyłącza wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowe, rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno higienicznych oraz rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i należąca do właściwej izby zawodowej. Projektant złożył przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Za nieuzasadniony uznano zarzut dotyczący obniżenia wartości nieruchomości odwołujących się i zmniejszania się estetyki otoczenia. Organ ocenił, że jest to zarzut subiektywny, niemający odzwierciedlenia w przepisach prawa. Planowana inwestycja znajduje się w terenie zabudowy miejskiej miasta W., gdzie na terenach budowlanych zachodzą procesy inwestycyjne a budowane obiekty z uwagi na ich funkcję oraz przeznaczenie nie mogą być i nie będą identyczne jak otaczające je zabudowa. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w przedłożonym materiale dowodowym. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli P. G. i M. S., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucają sprzeczności projektowanej inwestycji z punktem T3.3 i T3.7 planu zagospodarowania przestrzennego. Twierdzą, że wybudowanie czterokondygnacyjnego budynku biurowego z halą garażową spowoduje zmianę charakteru otoczenia i obniżenie estetyki otoczenia. Gabaryty zabudowy powinny zostać dostosowane do zabudowy działki skarżących, czy też działki przy ul. A nr [...], które są budynkami jednorodzinnymi dwukondygnacyjnymi, a nie do zabudowy wielorodzinnej, która nie ma związku urbanistycznego z posesjami położonymi wzdłuż ul. A tworzy inne linie zabudowy. Ponadto skarżący zarzucają naruszenie art. 64 § 2 kpa, wskazując również, że postanowienie przedłużające termin do uzupełnienia braków do dnia 5 maja 2011 r. zostało wydane bez podstawy prawnej. Stawiają zarzut lokalizacji wjazdu na nieruchomość inwestorów w sposób sprzeczny z prawem. Na nieruchomość inwestorów prowadzą dwa zjazdy, ale co do jednego z nich, zlokalizowanego wzdłuż granicy z działką skarżących wydana została decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na jego użytkowanie, której nieważność stwierdził następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt. VII SA/Wa 678/05. Po stwierdzeniu nieważności sprawa nie została na nowo rozpoznana.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, oceniając, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. W świetle zaś z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody z dnia 1 września 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia 6 maja 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego rozbudowę o część usługową (biura) wraz z wewnętrznymi instalacjami na działkach nr [...] i [...], obręb 10 przy ul. A w W. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), zgodnie z którym (w brzmieniu z dnia podjęcia zaskarżonej decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzania – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Art. 35 ust. 3 stanowi zaś, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, a tym samym organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań i z kolei, nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełnia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 474/10.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2278/09, Baza orzeczeń Lex nr 607048). Przed wydaniem decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza, czy złożony przez inwestora wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego spełnia wymagania określone w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy w szczególności dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; W sytuacji, gdy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest niekompletny, to jest nie spełnia wszystkich wymagań, o których mowa w powołanym przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, to w zależności od charakteru istniejących braków organ stosuje albo art. 64 § 2 kpa albo art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane w celu ich usunięcia. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalno – prawnym organ powinien wezwać do jego uzupełniania w trybie art. 64 § 2 kpa, natomiast w sytuacji materialno – prawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust 3 Prawo budowlane, przewidujący nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 616/06, Baza orzeczeń Lex nr 258274; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/10, Baza orzeczeń Lex nr 756037). Wezwanie na podstawie art. 64 § 2 kpa służy uzupełnieniu braków formalnych wniosku, np. niewskazanie adresu wnoszącego podanie oraz nie spełnienie innych wymagań co do treści pisma, przez które należy rozumieć braki podania wskazane w art. 63 § 2 i 3 kpa co do określenia żądania, podpisu strony, dołączenia pełnomocnictwa oraz wymagania określone w przepisach szczególnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 822/10, Baza orzeczeń Lex nr 676275). Przepis art. 35 ust. 3 odnosi się zaś wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10, Baza orzeczeń Lex nr 746927). Jak wynika z akt sprawy, Starosta W. postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wezwał W. i L. L. do usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym w zakresie: przedłożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu o podpis projektanta (łącznie ze sprawdzającym); określenia rodzaju projektowanej usługi; wskazania na projekcie zagospodarowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych ruchowo; uwzględnienia w bilansie faktycznej ilości miejsc postojowych; doprowadzenia odległości projektowanych miejsc postojowych do budynku mieszkalnego do zgodności z warunkami technicznymi; wskazania sposobu rozwiązania występującej kolizji planowanej inwestycji z przyłączem telekomunikacyjnym; ujednolicenia tytułu i oświadczenia projektantów branżowych; odniesienia się do istniejącego na działce nr [...] przy granicy z działką [...] budynku pod kątem oddzielania przeciwpożarowego; określenia wpływu planowanej inwestycji na budynki sąsiednie, ze względu na obniżenie się lustra wód gruntowych na skutek budowy i ewentualnych ruchów ziemi; przedłożenia ekspertyzy technicznej rozbudowywanego budynku; wyjaśnienia różnicy w podanych wysokościach obiektu; odniesienia się w części konstrukcyjnej do obciążeń wynikających z projektowanej na dachu zieleni; usunięcia nieścisłości występujących w opisie technicznym; przedłożenia warunków technicznych dotyczących możliwości odprowadzenia wód deszczowych oraz załącznik nr 1 do uzgodnienia z Urzędem Miejskim w W.; przedłożenia decyzji na użytkowanie budynku garażowo – magazynowego; przedłożenia zaświadczenia z Izby projektantów; wniesienia opłaty skarbowej. Niewątpliwie wskazane w postanowieniu braki projektu budowlanego mają charakter materialno - prawny, którego usunięciu służy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, tak więc przedmiotowe postanowienie organu I instancji zostało wydane zgodnie z prawem, a termin nałożony tym postanowieniem, mający charakter instrukcyjny a nie ustawowy, może podlegać przedłużeniu. W tym zakresie wadliwości postępowania przed organem I instancji Sąd nie stwierdza. Jedynie w odniesieniu do obowiązku złożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mającego charakter wymogu formalnego wynikającego z przepisu szczególnego, powinien być zastosowany tryb przewidziany w art. 64 § 2 kpa. Niemniej, wówczas usunięcie braku formalnego powinno nastąpić w terminie 7 dni liczonych od daty doręczenia wezwania. Tymczasem, jak wynika z akt, postanowienie z dnia 20 kwietnia 2011 r. wyznaczające termin do dnia 29 kwietnia 2011 r. tego dnia doręczone zostało inwestorowi. Natomiast od dnia 29 kwietnia powinien rozpocząć się bieg terminu ustawowego dla złożenia wskazanego oświadczenia, który kończyłby się dnia 6 maja 2011 r. Inwestorowi "przedłużono" termin oznaczony w postanowieniu do dnia 5 maja 2011 r. Przedłużenie terminu instrukcyjnego jako dopuszczalne nie ma wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia, natomiast termin ustawowy w odniesieniu do braku podlegającego trybowi w art. 64 § 2 kpa niewątpliwie w ogóle nie został przez organ zastosowany, choć powinien. Niemniej Sąd ocenia, że uchybienie polegające na naruszeniu tego przepisu nie jest istotne: wnoszący podanie otrzymał zobowiązanie 29 kwietnia 2011 r., wszystkie braki – zarówno ten formalny jak i materialne odnoszące się do projektu usunięto w ciągu sześciu dni od daty otrzymania zobowiązania. Krytycznie trzeba jednak przy tym ocenić oznaczenie tak krótkiego terminu wykonania zobowiązania, które nie uwzględnia jako daty początkowej dnia odbioru postanowienia. Jednakże również to naruszenie, odnoszące się do zarówno do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jak i zasad postępowania – art. 8 i 9 kpa, nie jest istotne, bowiem chroniony prawem interes wnoszącego podanie nie został naruszony. W tych okolicznościach zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 64 kpa Sąd uznaje za nieuzasadniony. Kontrolując wydane w sprawie decyzje Sąd doszedł do przekonania, że są one zgodne z prawem, gdyż spełniają wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wydane zostały w toku zasadniczo prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie prawidłowo zostało ustalone, że inwestor domagał się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego rozbudowę o część usługową (biura) wraz z wewnętrznymi instalacjami wod. – kan., kanalizacji deszczowej, c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej, gazowej (bez przyłączy i instalacji zewnętrznych) oraz na przebudowę zewnętrznej instalacji telekomunikacyjnej (usunięcie kolizji) – na działkach nr [...] i nr [...], obr. 10 przy ul. A w W. Projekt budowlany zakłada przebudowę istniejącego już budynku wielorodzinnego (3 mieszkania) na budynek jednorodzinny z jednym mieszkaniem, zmianę dachu skośnego na o stropach płaskich, przebudowę części obiektu na funkcje wspomagające rozbudowę oraz rozbudowę tego budynku w kierunku południowym o części usługowe z przeznaczeniem na biura o wysokości czterech kondygnacji wraz z jedną kondygnacją podziemną z przeznaczeniem na hale garażowe. Przedstawiony w sprawie projekt budowlany podlegał obowiązkowemu badaniu pod kątem zgodności z ustaleniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. z dnia 18 grudnia 2001 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2002 r. nr [...], poz. [...]. Prawidłowo organy architektoniczno – budowlane ustaliły, że działki nr [...] i [...] znajdują się w jednostce terytorialnej oznakowanej w planie - T3, na której nie zostały wydzielone strefy specjalne ani obszary o ustaleniach szczegółowych. Dla jednostki T3 przewidziano w planie następujące ustalenia: T3. 1 - obowiązuje zakaz utrwalania obiektów i funkcji związanych z działalnością gospodarczą, produkcyjną lub usługową o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko; T3.2 – dopuszcza się możliwość wprowadzenia funkcji nie mieszkalnych do zabudowy wielorodzinnej pod warunkiem niepowodowania uciążliwego oddziaływania na otoczenie; T3.3 – dopuszcza się możliwość wprowadzenia funkcji nie mieszkalnych do zabudowy jednorodzinnej pod warunkiem: niepowodowania uciążliwego oddziaływania na otoczenie, niepowodowania zmiany charakteru otoczenia, niepowodowania obniżenia estetyki otoczenia; T3.4 – nie zezwala się na terenie jednostki na lokalizowanie funkcji przemysłowej, baz i składów. Wyjątek stanowić może drobna, nieuciążliwa produkcja jako funkcja towarzysząca na terenach zabudowy jednorodzinnej o uciążliwości niewykraczającej poza granice działki; T3.7 – na obszarach zabudowy jednorodzinnej obowiązuje zachowanie istniejącej struktury układu przestrzennego (gabaryty, charakter nowej zabudowy winny nawiązywać do obiektów sąsiednich i sposobu zabudowy sąsiednich działek). Trafna i usprawiedliwiona treścią planu jest ocena organu odwoławczego, że cytowane postanowienia umożliwiają wprowadzenie do zabudowy jednorodzinnej funkcji niemieszkalnej jedynie pod warunkiem niepowodowania uciążliwego oddziaływania na otoczenie, niepowodowania zmiany charakteru otoczenia i niepowodowania pogorszenia estetyki otoczenia. Niewątpliwe planowana w niniejszej sprawie inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na otoczenie, ponieważ jak trafnie wskazał organ II instancji nie można zaliczyć jej ani do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397). Brak uciążliwości usług określonych jako "biurowe" nie może budzić wątpliwości. Samo zaś prowadzenie usług nawet nieuciążliwych wiąże się z określonym wpływem na przykład na obciążenie komunikacyjnego układu drogowego. Skoro jednak uchwałodawca dopuścił w przedmiotowej strefie usługi nieuciążliwe, dopuszczalne jest również wzmożone korzystanie z istniejących na tym obszarze dróg, wraz z koniecznym parkowaniem dla samochodów, dla planowanej inwestycji przewidzianym zresztą w garażu podziemnym. Nie można podzielić także zarzutu odnoszącego się do "pogorszenia estetyki" otoczenia skutkiem planowanej zabudowy. Jak słusznie twierdzi Wojewoda, zarzut ten jest całkowicie subiektywny. Skarżący w skardze nie poparli go takim uzasadnieniem, z którego można byłoby powziąć wątpliwości co do tego, że wprowadzenie przedmiotowego budynku biurowego do zabudowy mieszkaniowej obniża estetykę otoczenia. Słusznie organ odwoławczy twierdzi, że na terenach miejskich przeznaczonych pod zabudowę zachodzą procesy inwestycyjne, w wyniku których zabudowa nowopowstała i istniejąca nie musi być identyczna. Zdaniem Sądu "pogorszenie estetyki", o której mowa w uchwale o planie będzie dotyczyć obiektów budowlanych o obniżonym standardzie, nieodpowiadających otoczeniu pod względem walorów architektonicznych. Z treści skargi ani dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie można wyprowadzić wniosku, że z takim obiektem mamy do czynienia, zatem zarzut skargi ocenia Sąd jako całkowicie dowolny. Organ odwoławczy dokonał również wnikliwej oceny, czy gabaryty i charakter nowej zabudowy nawiązują do obiektów sąsiednich i sposobu zabudowy sąsiednich działek. Jak trafnie zauważono na podstawie sporządzonego "Projektu zagospodarowania terenu" działki, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja graniczą: od północy z istniejącą zabudową mieszkalno – usługową, z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi osiedla mieszkaniowego, wszystkie o wysokości 5 kondygnacji mieszkalnych z wysuniętym ponad grunt podpiwniczeniem o całkowitej wysokości 15,4 m; od zachodu i wschodu z istniejącą zabudową mieszkalno – usługową, składająca się z zabudowy jednorodzinnej, zabudowy wielorodzinnej, budynków usługowych i przemysłowych; od południa z działką drogową ulicą A oraz drogą serwisową. Dodatkowo, dołączony do projektu budowlanego rysunek o nazwie: "sylweta ul. A", jak słusznie wskazuje organ odwoławczy, potwierdza, że zarówno w pierwszej linii zabudowy jak i w drugiej linii znajduje się zabudowa o wysokości takiej samej jak projektowane obiekty na działce na [...] i [...]. Ocena dokonana przez organ odwoławczy nie jest dowolna, znajduje odzwierciedlenie w prawidłowych ustaleniach popartych zebranym materiałem dowodowym. Prawidłowa jest również ocena organu odwoławczego, że projekt zagospodarowania przedmiotowych działek jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Usprawiedliwione jest więc stanowisko, że spełnione zostały wymagania dotyczące odległości budynków od granicy działki, jak również warunki przesłaniania i dostępu światła dziennego w odniesieniu do działek graniczących z działkami nr [...] i [...]. W projekcie spełnione zostały wymagania ochrony przeciwpożarowej dla budynku. Niewątpliwie przedstawiony projekt budowlany wraz z załącznikami jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. W szczególności do projektu dołączono uzgodnienie z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G., która pozytywnie zaopiniowała projekt zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] m.in. w części dotyczącej dojazdu za pośrednictwem istniejących zjazdów z drogi serwisowej mającej powiązanie z drogą krajową nr [...]. W konsekwencji zarzut skarżących dotyczący zlokalizowania wjazdu na przedmiotową nieruchomość niezgodnie z prawem nie ma istotnego znaczenia w sprawie, albowiem dla potrzeb postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wymagana jest jedynie pozytywna opinia zarządcy drogi. Wyjaśnić trzeba natomiast, że stosownie do treści art. 32 ust. 4a nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1. W przepisie tym mowa jest o tych robotach budowlanych, których dotyczy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Tak zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Nie wynika również z akt sprawy, żeby na terenie inwestycji istniał obiekt budowlany, który podlegałby rozbiórce, bądź by istniał samowolnie wybudowany wjazd na działkę. Nie dowodzą tego dokumenty składane przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Jak trafnie wywodził organ, z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 678/05 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 1031/06 wynika, że pozwolenie na użytkowanie zjazdu z drogi zbiorczej leżącej w pasie drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] zostało wydane z uchybieniem art. 19 kpa, ponieważ organ, który udzielił pozwolenia nie posiadał do tego kompetencji, właściwym do rozstrzygnięcia tej kwestii jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. Brak jest w aktach sprawy decyzji organu nadzoru podjętej w tej materii, jednakże kwestia istotna, jaką w niniejszej sprawie było uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie zjazdu z właściwym zarządcą drogi, słusznie została ocenia przez organ jako rozstrzygająca. Sąd podkreśla, że stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie było takich podstaw w przedstawionych okolicznościach sprawy, jak trafnie oceniły oba organy. Ocena prawidłowości i kompletności przedmiotowego projektu budowlanego została przez organ odwoławczy należycie wykazana i uzasadniona, w świetle przepisów prawa materialnego, art. 35, oraz art. 32 i 34 Prawa budowlanego. W toku postępowania organy zachowały wymogi określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, w sposób wyczerpujący i zrozumiały, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, wykazując zasadność podjętych rozstrzygnięć. Wojewoda nie naruszył zatem przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zebrany materiał dowodowy oceniony został zgodnie z regułą określoną w art. 80 kpa, a uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 kpa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.