II SA/Gd 837/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Alicja Landowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki oddala skargę. W. S. oraz Stowarzyszenie A w B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2008br. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lipca 2008 r. Nr [...], którą odmówiono W. S. odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i nie wyrażono zgody czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B., gmina K. Skarżący domagają się uchylenia wskazanej powyżej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wnieśli o wstrzymanie jej wykonania. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W. S. pismem z dnia 15 listopada 2007 r., z związku z otrzymanym upomnieniem, zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyrażenie zgody na czasowe pozostawienie domku letniskowego na działce nr [...] w B. do czasu wyrębu drzewostanu. Swoją prośbę uzasadnił tym, że powstała skutkiem rozbiórki luka w lesie nie będzie mogła być zalesiona z uwagi na pozostały w sąsiedztwie wysoki drzewostan. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną decyzją z dnia 8 lipca 2008 r. odmówił odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B. Odwołanie od tej decyzji złożył W. S., który w swoim uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie jest niekorzystne ze względów społecznych i gospodarczych oraz wpłynie na degradację istniejącego środowiska. Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że decyzją ostateczną nr [...] z dnia 19 grudnia 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 17 października 2000 r., wydaną w trybie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., nakazującą W. S. rozbiórkę obiektu o przeznaczeniu letniskowym, usytuowanego na działce nr [...] w B., gmina K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 312/01 oddalił skargę W. S., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2005 r. w sprawie sygn. akt OSK 1406/04 oddalił skargę kasacyjną. Po wznowieniu postępowania administracyjnego na wniosek strony z przesłanki określonej w art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 5 lipca 2006 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 19 grudnia 2000 r. Działający w trybie odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 20 września 2005 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2201/06 oddalił skargę na powyższą decyzję GINB. Zgodnie z przepisem art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością wykorzystania obiektu co do którego wydany został nakaz rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 lub w wypadku o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu w sposób określony w decyzji. Organ II instancji zwrócił uwagę, iż przepis art. 39 nie definiuje przesłanek "społeczne lub gospodarcze", które stanowią podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o możliwości odroczenia rozbiórki, pozostawiając tę sprawę uznaniowości organu administracyjnego. W przypadku przedmiotowego obiektu budowlanego, jak twierdzi organ, takie przesłanki nie występują. W omawianym przypadku należy wziąć pod uwagę fakt, iż skoro obiekt budowlany, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny, konieczność doprowadzenia tego terenu do pierwotnego, naturalnego stanu, utrzymywanego jako las, uzasadnia odmowę odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki znajdującego się tam obiektu, tym bardziej, że jest to teren Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego. Organ odwoławczy zaznaczył, że rozporządzenie Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 58 poz. 1189) określa szczególne cele ochrony tego Parku. Zgodnie z tym rozporządzeniem Wojewody, szczególnym celem ochrony Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego jest zachowanie unikatowych form ukształtowania terenu, utrzymanie spójności przestrzennej ekosystemów leśnych i ich denaturalizacja, utrzymanie naturalnej różnorodności fauny i flory, ochrona i rewaloryzacja mozaiki krajobrazu leśnego, a także przedpoli punktów i ciągów widokowych czy też ochrona walorów krajobrazowych tego terenu. Tym samym odmowa odroczenia terminu rozbiórki wykonania przymusowej rozbiórki oraz niezezwolenie na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji z dnia 8 lipca 2008 r. jest uzasadniona. Organ II instancji wskazał również, że Stowarzyszenie A w B. nie występowało o dopuszczenie go do prowadzonego postępowania na prawach strony, dlatego niezasadne jest skierowanie tej decyzji do Stowarzyszenia. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia dotyczącego nakazu rozbiórki została potwierdzona przez sądy administracyjne cytowanymi powyżej prawomocnymi wyrokami. Sprawa odpowiedzialności za dokonaną samowolę budowlaną w sposób jednoznaczny ciąży na właścicielu, a ponowne kwestionowanie powyższego obowiązku, w związku z rozpatrywaniem wniosku o odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki, nie znajduje uzasadnienia. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem, iż względy społeczne i gospodarcze przemawiają za odroczeniem rozbiórki. Ponadto wymogi ochrony środowiska oraz prawidłowej gospodarki leśnej powodują, że właśnie względy społeczne nakazują egzekwowanie wydanego nakazu, bowiem istnienie takich obiektów narusza określone chronione przez ustawodawcę dobra jak ład przestrzenny, walory krajobrazowe czy szczególną wartość przyrodniczą terenu leśnego podlegającego' ochronie. Tolerowanie czasowego istnienia samowolnie wybudowanego domku letniskowego, istniejącego wśród innych obiektów letniskowych także wybudowanych samowolnie, prowadziłoby do precedensu i pretekstu do zaniechania egzekucji nakazów rozbiórki innych kilkudziesięciu domków letniskowych we wsi B. W odniesieniu do pozostałych argumentów odwołania, dotyczących potrzeby rekreacji dla rodziny czy też korzyści gospodarczych czy społecznych związanych z usytuowaniem domków letniskowych na tym terenie, organ II instancji uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż nie mieszczą się wśród opisanych przesłanek. Wzniesienie obiektu w warunkach samowoli budowlanej zawsze odbywa się na ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z ewentualnością rozstrzygnięcia sprzecznego z jego interesami. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku W. S. o odroczenie terminu rozbiórki przedmiotowego obiektu. W. S. oraz Stowarzyszenie A w B. we wniesionej skardze zarzucili naruszenie prawa materialnego, art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., mające wpływ na wynik sprawy oraz wskazali na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego min. art. 7, art. 8, art. 11 kpa. Nadto skarżący podnieśli, iż doszło do naruszenia art. 31 § 4 kpa poprzez pominięcie w postępowaniu Stowarzyszenia A w B. W uzasadnieniu skarżący podtrzymali argument, iż względy społeczne i gospodarcze przemawiają za odroczeniem rozbiórki. Nadto wskazali na rozbieżność stanowisk organów obu instancji dotyczące względów społecznych i gospodarczych odroczenia wykonania rozbiórki. Skarżący wskazali, iż w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. istnieje możliwość czasowego odroczenia rozbiórki w przypadku braku kolizji z planem zagospodarowania przestrzennego. Podnieśli, iż organy w przedmiocie odroczenia przymusowej rozbiórki w sposób odmienny potraktowały właścicieli działek sąsiadujących z działką W. S. Ponadto w ocenie skarżących decyzja organu II instancji w swoim uzasadnieniu nie zawiera wnikliwego i logicznego uzasadnienia oraz nieodniesiono się w nim do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego podniesionych w odwołaniu, co narusza art. 107 § 3 kpa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. Sąd odrzucił skargę Stowarzyszenia A w B., z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego oraz postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna nie podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć obu organów przy rozpatrzeniu opisanego wyżej wniosku skarżącego stanowił przepis art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.). Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPS 4/01 (opubl. ONSA z 2002 r., nr 2, poz. 58), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po dniu 1 stycznia 1995 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, może mieć zastosowanie przepis art. 39 powołanej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, znajdującego się na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości B. Ponieważ, jak wynika z niespornych okoliczności sprawy, budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., należało, uwzględniając treść art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., rozstrzygnąć sprawę na podstawie art. 39 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., tym samym zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji trafnie odwołuje się do wskazanego przepisu prawa materialnego. Ustalenie stanu faktycznego w decyzji organu I instancji jest niekwestionowane i prawidłowe, wydany w sprawie samowoli budowlanej nakaz rozbiórki wynika z decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia 19 grudnia 2000 r., którą Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 17 października 2000 r., wydaną w trybie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., nakazującą W. S. rozbiórkę obiektu o przeznaczeniu letniskowym, połozonego na działce nr [...] w B., gmina K. W przepisie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć" (wykonanie przymusowej rozbiórki), co wskazuje, jak trafnie wywodzi organ II instancji, na uznaniowy charakter podejmowanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Organ podejmujący decyzję zobowiązany jest do dokładnego zbadania, czy zaistniały w danej sprawie względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Pojęcia te mają charakter niedookreślony, zatem organ jest zmuszony do każdorazowego ich interpretowania w kontekście okoliczności każdorazowej sprawy. Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego rozpatrujące niniejszą sprawę obowiązkowi temu nie uchybiły. W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie i przekonująco wywiodły, że żadne względy społeczne i gospodarcze nie przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu, który ma być rozebrany. Podkreślano jego letniskowy, rekreacyjny charakter i słusznie organ I instancji, a ślad za nim organ odwoławczy oceniły, iż z tego względu nie służy do zaspokajania podstawowych potrzeb, a zatem za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne ani gospodarcze. Ocena tak, zdaniem Sądu jest przekonująca. Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji słusznie również uznał, iż są względy społeczne (wymogi ochrony środowiska i oraz prawidłowej gospodarki leśnej), które z kolei przemawiają za rozbiórką jego domku letniskowego. Trafnie organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, który jest chroniony, a cele tej ochrony określone zostały w rozporządzeniu Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 roku (Dz. U. Województwa Pomorskiego nr 58, poz. 1189), zatem aby prawidłowo stosować przepisy prawa, zasady ochrony środowiska oraz gospodarki leśnej - wymagana jest rozbiórka samowolnie wzniesionego budynku. Stosowanie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. nie oznacza, że można pomijać okoliczności stanowiące odwrotność okoliczności przemawiających za czasowym pozostawianiem obiektu. Uzasadnienia decyzji obu organów spełniając wymóg art. 107 § 3 kpa są wystarczające dla wyjaśnienia powodów odmowy skorzystania z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., wobec czego decyzje te nie naruszają prawa. Wskazać należy, że uznanie administracyjne nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, jednakże nie nakazuje również spełniania każdego żądania wnioskodawcy. W świetle ukształtowanego w doktrynie i akceptowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobu interpretacji przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek może, ale nie musi prowadzić do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, a prawem do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie dysponuje właściwy w sprawie organ administracji (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 206/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07 - oba wyroki dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie tylko w wyjątkowych sytuacjach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, o czym świadczą określone w nim przesłanki odroczenia wykonania rozbiórki, natury społecznej lub gospodarczej, świadczące o tym, że realizacja celu jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę niesprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2603/01, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż "treść art. 39 wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi", np. gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny (por. także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 206/07, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Skarżący uptaruje "ważne względy społeczne i gospodarcze" w możliwości "rekreacji przez jednostkę i rodzinę" oraz w fakcie uiszczania przez nich opłat, w tym podatków, na rzecz gminy. Skarżący wskazuje także na treść decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia 29 grudnia 1987 r. Stanowisko to jak i przytaczane przez skarżącego pisma nie mają rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ organy obu instancji trafnie i przekonująco wyjaśniły, że ani względy społeczne, ani gospodarcze nie przemawiają za celowością dalszego czasowego wykorzystania spornego obiektu budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie to stanowisko i ocenę przesłanek wskazanych w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. dokonane przez organy nadzoru budowlanego w pełni popiera. Rozpoznając niniejszą sprawę organy prawidłowo wzięły pod uwagę aktualny stan faktyczny sprawy, w tym fakt znajdowania się działki nr [...] na terenie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72). Organ II instancji odniósł się do okoliczności dotyczących wpływu przedmiotowego obiektu budowlanego na przyrodę i środowisko mając na uwadze twierdzenia strony dotyczące ochrony środowiska zawarte we wniosku i odwołaniu, tym samym prawidłowo zrealizował obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 kpa oraz art. 107 kpa, dotyczące należytego wyjaśnienia sprawy oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia, które powinno zawierać stanowisko organu odnośnie twierdzeń i zarzutów stron. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął przy tym, iż z ogólnych zapisów rozporządzenia Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. U. Województwa Pomorskiego nr 58, poz. 1189), dotyczących całego Parku, wynika konieczność szczególnej ochrony całego jego terenu, w tym działki, na której znajduje się domek skarżących, dodatkowo uzasadniająca usunięcie przedmiotowej samowoli budowlanej. W rozporządzeniu Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 r. podkreślono wagę utrzymania spójności przestrzennej ekosystemów leśnych, znajdujących się na terenie Parku, wskazując dodatkowo w punkcie drugim § 2 rozporządzenia, iż przedmiotowy Park utworzono w celu renaturalizacji ekosystemów leśnych, czyli w celu przywrócenia środowisku leśnemu stanu naturalnego, możliwie bliskiego stanowi pierwotnemu sprzed wprowadzenia w nim zmian przez człowieka. Jako jeden z celów ochrony Parku wymieniono także oszczędne użytkowanie i planowe, kompleksowe kształtowanie przestrzeni uwzględniające ochronę walorów krajobrazowych, w tym lokalnego krajobrazu kulturowego (§ 2 pkt 9). Sąd zważył również, iż - wbrew stanowisku skarżącego, dla zastosowania przesłanek określonych w art. 39 Prawa budowlanego nie ma znaczenia okoliczność, że obecnie na terenie wsi B. nie obowiązuje plan. Nie ma również znaczenia fakt, że, uchwalono Studium i przystąpiono do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Karsin (Uchwała Nr XVI/11/08 z 28 lipca 2008 r.) oraz, co wynika z treści pisma złożonego przez skarżącego na rozprawie, toczy się obecnie postępowanie w sprawie wyłączenia gruntów leśnych na rekreacyjne i w przyszłości prawdopodobnie uchwalony zostanie plan miejscowy tej wsi, którego ustalenia, na które powołuje się skarżący, powinny przewidywać, że teren, na którym doszło do samowoli budowlanej, przeznaczony będzie na cele rekreacyjne. Wyjaśnić należy skarżącemu, że odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie właścicielowi obiektu dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Odroczenie terminu wykonania rozbiórki oznacza tylko i wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku wykonania nakazu wynikającego z decyzji ostatecznej, nie powoduje natomiast uchylenia tego nakazu. Ponadto czas, na jaki odroczona być może przymusowa rozbiórka, musi być wyraźnie w decyzji wskazany i uzasadniony konkretnymi względami społecznymi lub gospodarczymi, a nie pismami Wójta Gminy, czy też zapisami przyszłego planu miejscowego. Ewentualne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w nieokreślonej przyszłości i o bliżej nieznanej treści nie może uzasadniać odroczenia terminu wykonania rozbiórki, podobnie jak jego brak na danym terenie. Sąd nie podzielił również poglądu skarżącego co do naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie mające na celu ustalenie okoliczności wskazanych w przepisie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W wyniku tego postępowania prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy i wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 8 i 11 kpa. poprzez nierealizowanie zasady zaufania obywatela do administracji oraz braku przekonywania strony do słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnień obu decyzji wynika, że organy w sposób wyczerpujący i jasny wyjaśniły swoje stanowisko oraz przesłanki, którymi się kierowały. Przytaczane przez skarżącego wybiórcze stwierdzenia z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania, zastosowania w niniejszej sprawie mieć nie mogą, odnoszą się bowiem do konkretnych okoliczności w innych sprawach, nieprzystających do niniejszej. Dokument, do którego odwołuje się skarżący w skardze (decyzja Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa z dnia z dnia 29 grudnia 1987 r.) nie ma wpływu na treść wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć opartych o przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r.. Na tym etapie postępowania nie można bowiem kwestionować zasadności nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, ponieważ ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę nie może być w tej sprawie przedmiotem kontroli ani organów, ani Sądu, a toczące się postępowanie nadzwyczajne (wznowieniowe) nie doprowadziło do jej wyeliminowania z obrotu prawnego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela przy tym przytoczonego w skardze poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. VII SA/Wa 757/05 (dotyczącym obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] w B.), a zgodnie z którym "decyzja Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Urzędu Wojewódzkiego mogłaby być istotna do ewentualnego zastosowania w niniejszej sprawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane". W ocenie Sądu pismo Urzędu Wojewódzkiego z dnia 29 grudnia 1987 r. przedstawia zdezaktualizowane stanowisko tego organu sprzed 20 lat, a jego treść pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanek społecznych i gospodarczych, które mogłyby uzasadniać odroczenie rozbiórki, a które muszą występować w chwili wydawania decyzji przez organy nadzoru budowlanego. Nie jest trafny zarzut nieodniesienia się w zaskarżonej decyzji do naruszeń zasad ogólnych kpa przez organ I instancji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji, organ odwoławczy nie zakwestionował poglądu organu pierwszej instancji, zgodnie z którym charakter obiektu budowlanego (domek letniskowy), który ma być rozebrany, pozwala stwierdzić, iż ani względy społeczne, ani gospodarcze nie przemawiają za jego utrzymaniem. Organ II instancji również zwrócił uwagę na to, iż przedmiotowy obiekt budowlany pełni funkcję rekreacji indywidualnej, przy czym podkreślił, iż jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny. Skupił się zatem na otoczeniu przedmiotowego obiektu, słusznie uznając, iż są to względy społeczne, które również – przeciwnie niż chciąłby skarżący, przemawiają za jego rozbiórką. Skoro organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił przesłanki materialne, które legły u podstaw jego decyzji, co zostało zaaprobowane przez organ II instancji, naruszenia przepisów art. 7-11 kpa w ogóle nie miały miejsca. Sąd nie dopatruje się również naruszenia art. 31 kpa, poprzez niepowiadomienie Stowarzyszenia A w B. o toczącym się niniejszym postępowaniu administracyjnym. Jest niesporne, że Stowarzyszenie nie zgłosiło żądania dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu. Natomiast zawiadomienie z urzędu, o czym mowa w art. 31 § 4 kpa uwarunkowane jest uznaniem przez organ, że organizacja społeczna (w tym stowarzyszenie) może być zainteresowane udziałem w tym postępowaniu (w sprawie dotyczącej innej osoby) ze względu na cele statutowe i gdy przemawia za tym interes publiczny. Nie oceniając, czy celem statutowym Stowarzyszenia jest obrona samowoli budowlanych jego członków, z pewnością jednak interes publiczny w niniejszej sprawie, sprzeczny, jak wynika z jej okoliczności, z interesem Stowarzyszenia, nie wymagał konieczności powiadamiania go we wskazanym trybie. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego tego, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do kwestii odmiennego traktowania odroczenia rozbiórki na sąsiadujących ze sobą działkach nr [...] i nr [...], Sąd zważył, iż sam skarżący w skardze wyjaśnił, iż decyzja nakazująca rozbiórkę domku znajdującego się na działce nr [...] została uchylona decyzja WINB z dnia 31 maja 200 1 r. Nie występuje zatem tożsamość obu spraw, skoro w niniejszej sprawie nadal pozostaje w obrocie nakaz rozbiórki domku skarżących zlokalizowanego na działce nr [...]. Dodatkowo Sąd chciałby podkreślić, iż zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w niniejszej sprawie "Tolerowanie czasowego istnienia samowolnie wybudowanego domku letniskowego, istniejącego wśród innych obiektów letniskowych także wybudowanych samowolnie, prowadziłoby do precedensu i pretekstu do zaniechania egzekwowanych nakazów rozbiórki innych kilkudziesięciu domków letniskowych zlokalizowanych we wsi B." Sądowi z urzędu jest wiadome, że w B. zlokalizowanych jest przynajmniej kilkanaście domków letniskowych, co do których wydano ostateczne decyzji nakazujące ich rozbiórkę. Co do części z nich zgłoszono wnioski o czasowe odroczenie rozbiórki. Wnioski te nie zostały uwzględnione przez organy nadzoru budowlanego, a skargi na decyzje wydane w tym przedmiocie zostały prawomocnie oddalone (por. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 455/07, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2006 r., którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr [...] w B.; prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 206/07, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2006 r., którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B.; prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 77/08, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2007 r., którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B.; prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 734/03, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2003 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2002 roku, którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B.; dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom skarżącego, pozostawienie samowolnie wybudowanego domku skarżącego na terenie wsi B., w sąsiedztwie wskazanych wyżej działek, stanowiłoby naruszenie art. 8 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż W. S. nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą odroczenia wykonania rozbiórki organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.