II SAB/Gd 124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: WSA Jolanta Górska WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w P. na bezczynność A Spółka z o.o. z siedzibą w C. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuję A Spółka z o.o. z siedzibą w C. do rozpatrzenia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] w P. z dnia 3 marca 2016 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od A Spółka z o.o. z siedzibą w C. na rzecz skarżącego [...] w P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia 3 marca 2016 r. Ze skargi wynika, że w dniu 3 marca 2016 r. skarżący, działając w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), wystąpił do B. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanów umów zawartych przez Spółkę z poszczególnymi podmiotami, które występowały na [...] Starym Rynku z okazji Dni [...] w latach 2013, 2014 i 2015, a także skanów dokumentów księgowych potwierdzających przekazanie tymże wykonawcom wynagrodzenia. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 14 marca 2016 r. Spółka udostępniła część wnioskowanych dokumentów, informując przy tym, iż nie zostały udostępnione przez Spółkę umowy wykonawców, którzy zastrzegli poufność oraz informacje w zakresie honorariów wykonawców. Pismem z dnia 16 marca 2016 r. wysłanym drogę elektroniczną, skarżący wezwał Spółkę do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na powyższe Spółka pismami z dnia 20 kwietnia 2016 r. i 2 maja 2016 r. przedłużyła termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego odpowiednio do dnia 2 i 9 maja 2016 r. W dniu 9 maja 2016 r. Spółka wezwała skarżącego do uszczegółowienia wniosku z dnia 3 marca 2016 r. poprzez wskazanie co skarżący rozumie pod pojęciem podmiotów, które występowały na [..] Starym Rynku z okazji Dni [..], podkreślając przy tym, iż bez wyjaśnienia tych kwestii nie jest możliwe załatwienie wniosku skarżącego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Skarżący w piśmie z dnia 17 maja 2016 r. wskazał, że żądanie z dnia 3 marca 2016 r. zawierało wszelkie dane konieczne do wykonania obowiązków nałożonych na podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia 24 maja 2016 r. Spółka, odnosząc się do treści odpowiedzi skarżącego, wskazała, iż nie dysponuje informacją publiczną, o którą on wnioskował. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się na definicję językową pojęcia "występuje", które, jak wskazała, ma dużą ilość synonimów, w związku z czym, zdaniem Spółki nie jest wiadome, co miał na myśli skarżący w swym żądaniu. W związku z tym, według Spółki zaistniały podstawy do stwierdzenia, iż nie posiada ona wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej. Skarżący wniósł o uznanie, iż B. pozostaje w rażącej bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, o zobowiązanie B. do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 marca 2016 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku w przedmiotowej sprawie oraz o zasądzenie od Spółki na rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Z uzasadnienia skargi wynika, że według skarżącego Spółka w odpowiedzi na jego wniosek udostępniła jedynie część żądanej informacji publicznej, wskazując przy tym bez wyjaśnienia, iż nie załącza umów wykonawców, którzy zastrzegli sobie poufność oraz wysokości honorariów, czym naruszyła przepis art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka nie wskazała przesłanek, o których mowa w powyższym przepisie i nie określiła, czy odmowa dotyczy tajemnicy przedsiębiorstwa, czy też prywatności osoby fizycznej. W związku z tym nieudostępnienie przez Spółkę informacji publicznej na podstawie stwierdzenia, iż wykonawcy zastrzegli sobie poufność, jest bezpodstawne. Skarżący za nieuzasadnione uznał wątpliwości Spółki co do treści żądania wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2016 r., w konsekwencji których błędnie uznał, że Spółka nie dysponuje informacją publiczną, o którą wnioskuje skarżący. Przeczą temu działania Spółki podejmowane w toku postępowania, w tym udostępnienie części żądanych dokumentów, przedłużanie terminu rozpoznania sprawy ze względu na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i konieczność zgromadzenia niezbędnych dokumentów. To potwierdza, że wniosek skarżącego został przez Spółkę zinterpretowany prawidłowo. Według skarżącego stanowisko Spółki wyrażone w pismach z dnia 9 i 25 maja 2016 r. jest raczej wyrazem niechęci co do udostępnienia żądanej przez niego informacji publicznej niż wątpliwości interpretacyjnych w zakresie treści wniosku. To przesądza, zdaniem skarżącego, o rażącej bezczynności Spółki. W odpowiedzi na skargę B. wniosła o jej odrzucenie z powodów formalnych, ewentualnie o oddalenie. Spółka wyjaśniła, że w toku rozpoznawania wniosku skarżącego, zachowując wymóg informowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, podjęła czynności wyjaśniające celem sprecyzowania treści wniosku skarżącego co do kręgu podmiotów, o informacje dotyczące których występował. Wobec odpowiedzi skarżącego, który powtórzył, że wniosek dotyczył podmiotów, które występowały na [..] Starym Rynku z okazji Dni [..], Spółka poinformowała, że nie dysponuje taką informacją publiczną. Wyjaśniła, że w języku polskim słowo "występuje" ma dużą ilość synonimów i oznacza: wychodzić, wylęgać, wyrajać się, wysypywać się, trafiać się, pojawiać się, znajdować się, rosnąć, wegetować, istnieć, przemawiać, wypowiadać się, grać, współwystępować, ukazywać się, pokazywać się, pojawiać się, powstawać, wykwitać, mieć miejsce, wypisywać się, wycofywać się, odchodzić, opuszczać, składać rezygnację. Z uwagi na fakt, iż w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej żądana informacja stanowi katalog zamknięty, nie jest możliwe, by organ domyślał się o jaką informację chodzi, dlatego też wskazane było żądanie udzielenia wyjaśnień. Wobec tego, zdaniem Spółki skarga jest niezasadna, albowiem skarżący pozostawał w bezczynności co do doprecyzowania treści jego żądania. Spółka podkreśla, iż w czasie Dni [..] udział w nich brało szereg podmiotów, a pod pojęciem występował można było rozumieć zarówno przeciętnych obywateli, jak i polityków i artystów, ale też w Dniach [..] brały udział podmioty, które nie występowały na [..] rynku z okazji Dni [..], a np. prezentowały na [..] rynku swe osiągnięcia i to zarówno artystyczne, kulturalne czy gospodarcze. Z tych przyczyn niezbędnym było domaganie się sprecyzowania treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśli przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764), zwana dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Przedmiotową skargą A. zwalcza bezczynność B. w przedmiocie udostępnienia skanów umów zawartych przez tą Spółkę z podmiotami występującymi w latach 2013-2015 na [..] Starym Rynku z okazji Dni [..] oraz skanów dokumentów księgowych obrazujących wypłacane tym podmiotom wynagrodzenia. Skarga analizowana pod kątem bezczynności B. zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Oznacza to, że udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, że jest on w posiadaniu informacji o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również spółki komunalne działające na podstawie art. 9 i następnych ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 573). Przepisy powołanej ustawy umożliwiają bowiem tworzenie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, spółek akcyjnych, a także przystępowanie do takich spółek przez jednostki samorządu terytorialnego takich samych oraz różnych szczebli. Wówczas takie spółki samorządowe realizują zadania publiczne będące zadaniami własnymi gminy (np. zaopatrzenie mieszkańców w wodę, odprowadzanie ścieków, upowszechnianie kultury i promocja regionu) i przez udział gminy w strukturze właścicielskiej dysponują funduszami publicznymi (por. wyroki WSA w Olsztynie z 13 grudnia 2005 r., II SA/Ol 799/05, LEX nr 871096 oraz z 5 stycznia 2006 r., II SA/Ol 894/05, LEX nr 871155). Z takim podmiotem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem adresat żądania skarżącego B. jest samorządową spółką kapitałową powołaną przez trzech udziałowców: Gminę Miejską [..],. Gminę Wiejską [..] oraz Starostwo Powiatowe w C., do realizacji zadań własnych gminy z zakresu szeroko pojętej kultury, sportu i promocji walorów turystyczno – krajoznawczych regionu, co potwierdza załączony do akt odpis postanowienia o wpisie tego podmiotu do Krajowego Rejestru Sądowego. Wobec powyższego z punktu widzenia podmiotowego B. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., znajdującej się w jej posiadaniu. W tej sytuacji rozważyć należało charakter żądanej informacji publicznej w świetle dyspozycji art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742). O publicznym charakterze żądanej przez skarżącego informacji przesądza w oczywisty sposób przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. Dotyczy ona bowiem w istocie majątku podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c (m.in. majątkiem samorządowym), oraz o obciążeniach tego majątku. Skarżący bowiem domagał się udostępnienia umów zawartych w latach 2013-2015 przez B. z wykonawcami występującymi z okazji Dni [..] na Starym Rynku w C. oraz dokumentów księgowych dotyczących wynagrodzeń pobieranych przez tych wykonawców z tytułu świadczonych usług artystycznych. Spółka komunalna dysponując majątkiem samorządowym realizuje działalność promocyjną i kulturalną organizując między innymi wydarzenia kulturalne integrujące społeczność lokalną, w tym angażuje artystów (wykonawców) występujących na takich wydarzeniach zawierając z nimi stosowane umowy i ponosi koszty z tym związane. Wydatkuje zatem majątek gminny, którym dysponuje, na wykonywanie zadań własnych gminy z zakresu promocji regionu i kultury. Finansuje z tych środków występy zatrudnianych wykonawców. W tej sytuacji informacje związane z umowami zawieranymi z wykonawcami uczestniczącymi w organizowanych przez Spółkę wydarzeniach lokalnych, w tym informacje dotyczące wynagrodzenia pobieranego przez tych artystów, są informacjami o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i jako takie winny podlegać udostępnieniu. Przy tym sąd nie podziela stanowiska Spółki, że żądanie udostępnienia informacji sformułowane we wniosku z dnia 3 marca 2016 r. było nieprecyzyjne. Spółka jako organizator Dni [..] i podmiot angażujący występujące tam podmioty ma najlepszą wiedzą o charakterze i profilu tej imprezy, w świetle którego należało odczytywać zakres żądania skarżącego i nie uciekać od wykonywania ustawowych obowiązków zasłaniając się trudnościami semantycznymi terminu "występuje" w języku polskim. Z wniosku wynika bowiem wyraźnie, że skarżący domagał się udostępnienia informacji związanych z występami podmiotów, z którymi zawarto umowy i którym w ramach tych umów z tytułu występu wypłacono wynagrodzenie. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w orbicie zainteresowania skarżącego pozostawały wyłącznie odpłatne umowy o świadczenie usług bądź umowy podobne. W orzecznictwie przyjmuje się, że treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego dostarcza wiedzy na temat majątku publicznego i sposobu jego zagospodarowania i co do zasady stanowi informację publiczną (zob. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r. I OSK 916/12, z dnia 25 marca 2014 r. I OSK 2351/13, z dnia 11 grudnia 2014 r. I OSK 213/14 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2010 r., II SAB/Wa 192/09, z dnia 26 lutego 2010 r., II SAB/Wa 192/09, w Opolu z dnia 8 grudnia 2011 r., II SAB/Op 31/11 z dnia 30 września 2010 r., II SAB/Op 12/10, w Poznaniu z dnia 8 lipca 2004 r., IV SA/Po 224/06, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). U.d.i.p. określa obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując w jaki sposób postępowanie winno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w związku z art. 14 i 13 ustawy) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy). Spółka część umów udostępniła, ale co do części odmówiła udostępnienia powołując się na zastrzeżoną przez wykonawców poufność, informując o tym skarżącego pismem. Tymczasem odmowa udostępnienia informacji publicznej z przyczyn określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. winna przybrać formę decyzji, której w niniejszej sprawie zabrakło. Spółka bowiem z powołaniem się na zastrzeżenie poufności nie udostępniła niektórych umów z wykonawcami oraz informacji odnośnie ich wynagrodzeń. Uczyniła to w sposób sprzeczny z wymogami u.d.i.p. naruszając tym samym art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Powyższe oznacza, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Ocena dopuszczalności ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, w zależności od rodzaju podmiotu, winna zostać poprzedzona analizą okoliczności ad casum, które takie ograniczenia mogłyby uzasadniać. W odniesieniu do osób fizycznych badaniu podlega zasadność ograniczenia dostępu do informacji publicznej w zakresie, w jakim informacje te odnoszą się do prawnie chronionej sfery jego prywatności chociażby w świetle ustawy o ochronie danych osobowych. Dostęp do informacji publicznej gwarantować ma przejrzystość działalności organów władzy publicznej jednakże przy jednoczesnym zachowaniu prawa do prywatności osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), a cel informacyjny jest spełniony także wówczas, gdy informacja publiczna pomija chociażby dane osobowe (por. wyrok z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 620/12, dostępny na stronie https:orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w przypadku przedsiębiorców, bo i z takimi można mieć do czynienia wśród wykonawców występujących na Dniach [..], należało badać, czy spełniono warunek respektowania tajemnicy przedsiębiorcy, którym jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione, oraz zbadania charakteru informacji objętych tą tajemnicą, co wymagało wnikliwego przeanalizowania treści umowy, odtworzenia poprzedzających ją negocjacji i uzgodnień oraz charakteru prowadzonej działalności. Powyższe uwagi znajdują również zastosowanie do ograniczenia dostępu do informacji o wynagrodzeniach wykonawców, albowiem wskazać należy, że każda informacja odnosząca się do ponoszonych wydatków, o ile dotyczą one mienia publicznego, jest informacją publiczną. Informacją taką są również dane odnoszące się do wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia zatrudnianych podmiotów. W takiej sytuacji to na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji spoczywał obowiązek jasnego i precyzyjnego ustalenia i wykazania, czy podmioty, o informacje o których zabiega skarżący, spełniają przesłanki do ograniczenia dostępu do tych informacji. Dopiero weryfikacja tak zebranych danych pozwoliłaby na wniosek co do dopuszczalności ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Tego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Organy z uchybieniem art. 7, art. 77 § 2 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przedwcześnie i w formie sprzecznej z ustawą rozstrzygnęły o nieudostępnianiu umów z niektórymi wykonawcami oraz o nieujawnianiu informacji o wynagrodzeniach wykonawców. W ocenie Sądu dopiero szczegółowa analiza zakresu zawartych umów cywilnoprawnych z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd oceny prawnej pozwoli na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, czy umowy te w całości bądź tylko konkretne jej elementy nie podlegały udostępnieniu. Oznacza to, że Spółka nie wywiązując się z obowiązków nałożonych przepisami art. 10 w związku z art. 14 i 13 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. pozostawała w rozpatrywanej sprawie w bezczynności. Z tych względów, skoro wnioskodawca nie mógł zapoznać się z żądaną informacją publiczną w sposób publicznie lub powszechnie dostępny, należało uznać, że B. jako podmiot o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. był zobowiązany w terminie określonym u.d.i.p. do rozpoznania wniosku o udzielenie tej informacji w formach przewidzianych przez ustawę. Ze względu na to, iż w żadnej z wymienionych form działania Spółka nie rozstrzygnęła kompleksowo wniosku skarżącego, skargę należało uznać za zasadną i dlatego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji mając dodatkowo na uwadze treść przepisów art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zakreślającej 14 - dniowy termin załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania, ale wadliwie ocenił, że ze względów podmiotowych i przedmiotowych nie jest zobowiązany do jej udostępnienia w całości. Postępowanie Spółki nie było ukierunkowane na lekceważenie złożonego wniosku i terminu jego rozpoznania, ale było wynikiem pozostawania Spółki w mylnym przeświadczeniu, że ze względu na nieprecyzyjność żądania wniosku, Spółka jest zwolniona z jego prawidłowego rozpoznania. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od B. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi jest bezczynność.