II SAB/Gd 14/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek – Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowiącą działki nr położone w G. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w sprawie, 3. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Prezydent Miasta miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego F. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga F.M. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 16 kwietnia 1984 r. Prezydent Miasta wywłaszczył za odszkodowaniem działki nr [..] i [..] położone w G., będące własnością S. i K. M. Następnie, decyzjami z dnia 18 grudnia 2006 r. i z dnia 11 stycznia 2007 r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji wywłaszczeniowej Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 1984 r. w części dotyczącej odszkodowania. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 16 lutego 2007 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania Prezydent Miasta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej decyzją z dnia 14 września 2012 r. ustalił odszkodowanie za wywłaszczenie działek nr [..] i [..] na łączną kwotę 9 703 173,87 zł i dokonał wypłaty odszkodowania za rzecz uprawnionych. Dalej, decyzjami z dnia 17 grudnia 2012 r. i z dnia 10 września 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził nieważność uprzednich unieważniających decyzji Wojewody z dnia 18 grudnia 2006 r. i z dnia 11 stycznia 2007 r. W konsekwencji, Wojewoda decyzją z dnia 21 października 2014 r. ponownie stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 1984 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania. Jednakże, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia 13 marca 2015 r. uchylił tę decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 1984 r. w części dotyczącej odszkodowania. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1520/15, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 marca 2015 r. a wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1567/16, ze wskazaniem, że decyzja wywłaszczeniowa z dnia 16 kwietnia 1984 r. dotknięta jest wadą nieważności. W rezultacie, Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia 6 grudnia 2018 r. stwierdził nieważność decyzji wywłaszczeniowej Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 1984 r. w części dotyczącej odszkodowania. Jednocześnie, Prezydent Miasta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczone działki nr [..] i [..] i decyzją z dnia 30 maja 2014 r. uchylił uprzednio wydaną decyzję z dnia 14 września 2012 r. oraz odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia był bowiem fakt, że w dacie orzekania funkcjonowała decyzja z dnia 16 kwietnia 1984 r. Jednakże, Wojewoda decyzją z dnia 21 października 2015 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 maja 2014 r. w całości, orzekając jednocześnie o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2012 r. ze wskazaniem, że właściwym trybem nadzwyczajnym w niniejszej sprawie jest stwierdzenie nieważności decyzji. W konsekwencji, po wszczęciu z urzędu postępowania nieważnościowego, decyzją z dnia 24 listopada 2015 r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2012 r. Decyzja ta została zaskarżona, jednakże na skutek wycofania odwołania, Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia 7 marca 2019 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Wnioskiem z dnia 21 listopada 2019 r. Prezydent Miasta wystąpił do Ministra Inwestycji i Rozwoju o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 września 2012 r., wskazując, że ponowne zaistnienie w obrocie prawnym decyzji z dnia 14 września 2012 r. przywróci właściwy stan prawny, gdyż uniknie ponownemu naliczeniu i wypłacie odszkodowania za nieruchomość, która była już przedmiotem orzekania. Wnioskiem z dnia 2 maja 2019 r., który wpłynął do organu w dniu 6 maja 2019 r., uprawnieni spadkobiercy wystąpili do Prezydenta Miasta o kontynuowanie postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W dniu 27 maja 2019 r. skarżący wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy, które Wojewoda w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. uznał za nieuzasadnione. W dniu 6 grudnia 2019 r. skarżący ponownie wniósł ponaglenie, które Wojewoda postanowieniem z dnia 30 stycznia 2020 r. również uznał za nieuzasadnione. Następnie, Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 15 stycznia 2020 r. zawiesił postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego a Wojewoda postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r. uchylił to postanowienie. Na postanowienie Wojewody wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga, która postanowieniem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 783/20, została odrzucona. W dniu 25 stycznia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, podnosząc, że od czasu wydania przez Wojewodę postanowienia z dnia 7 sierpnia 2020 r. organ I instancji nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie i przede wszystkim nie załatwił wniosku skarżącego i pozostałych spadkobierców poprzednich właścicieli. Skarżący wniósł przy tym o wyznaczenie Prezydentowi Miasta, wykonującemu zadania starosty z zakresu administracji rządowej terminu 1 miesiąca na wydanie decyzji w przedmiotowym postępowaniu oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta przedstawił tło sprawy i wskazał, że wobec zaistniałej sytuacji, w której nie istnieje decyzja administracyjna będąca tytułem do wypłaconego w 2012 r. odszkodowania za wywłaszczenie w kwocie aż 9 703 173,87 zł, a decyzja Wojewody z dnia 24 listopada 2015 r. była prawidłowa w czasie jej wydania, to wobec stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 1984 r. dokonanego na podstawie decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 6 grudnia 2018 r., Wojewoda nie miałby aktualnie podstaw do wydania decyzji o treści jak jego decyzja z dnia 24 listopada 2015 r., z powodu prawidłowości co do istoty, nieważnej dziś decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2012 r. Dalej, Prezydent wskazał, że akta sprawy zakończonej decyzją z dnia 14 września 2012 r., jak i ponowny wniosek w sprawie ustalenia odszkodowania z dnia 12 maja 2019 r. wraz z dotychczasową korespondencją zostały najpierw przekazane do Wojewody wraz z zażaleniem na postanowienie z dnia 15 stycznia 2020 r., a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz ze skargą. Prezydent wskazał jednocześnie, że wypłata odszkodowania na rzecz wnioskodawców, która miała miejsce na mocy decyzji z dnia 14 września 2012 r., już nastąpiła. Toczące się równolegle przez okres ostatnich kilku lat zawiłe procedury administracyjne i sądowoadministracyjne doprowadziły do tego, że dochodziło do momentów, kiedy najpierw należało ustalić odszkodowanie, potem odszkodowanie było nienależne, by ostatecznie sprawa stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, w części odszkodowania z 1984 r., zakończyła się powrotem do sytuacji prawnej sprzed 2012 r. Ostatecznie zatem, decyzja z 1984 r. została wycofana z obrotu prawnego, co oznacza, że decyzja Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia odszkodowania z 2012 r. jest prawidłowa. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, Prezydent wskazał, że brak jest podstaw do uznania, że organ administracji dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wielowątkowość przedmiotowej sprawy oraz fakt, że organ podejmuje próby przywrócenia stanu prawnego stanowiącego podstawę do słusznie przyznanego i wypłaconego już odszkodowania na rzecz osób uprawnionych, kierując się racjonalnością, słusznym interesem Skarbu Państwa i interesem społecznym, sprawiają, że nie można zarzutów uznać za trafione. Ponadto, zgodnie z art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi administracji akt albo odpisu orzeczenia. Organ musi zatem dysponować aktami umożliwiającymi rozstrzygnięcie sprawy, analogicznie jakby procedował w sprawie po raz pierwszy. Ponieważ zaś organ nie dysponuje aktami sprawy, bowiem zostały one przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz ze skargą na postanowienie Wojewody z dnia 7 sierpnia 2020 r. nie zachodzi przesłanka bezczynności organu. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykazała, że Prezydent Miasta pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku złożonego m.in. przez skarżącego z dnia 2 maja 2019 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie działek nr [..] i [..] położonych w G., dokonane decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 1984 r. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., gdyż w dniach 27 maja 2019 r. oraz 6 grudnia 2019 r., skarżący wystąpił do Wojewody z ponagleniami w związku z niedotrzymaniem przez organ I instancji terminu rozpoznania sprawy. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, wskazać należy, że naczelna zasada postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735) – zwanej dalej k.p.a., stanowi, iż organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie przy tym z treścią art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). W rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Jednocześnie, w myśl art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., mamy do czynienia z bezczynnością organu (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 306/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie działek nr [..] i [..] położonych w G., dokonane decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 1984 r., gdyż w terminie zakreślonym przez przepisy prawa nie zakończył postępowania wydaniem odpowiedniego aktu rozstrzygającego. Konieczność podjęcia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie pojawiła się po raz kolejny po stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2012 r. decyzją Wojewody z dnia 24 listopada 2015 r. i umorzeniu postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji przez Ministra Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia 7 marca 2019 r. Nadto, wniosek m.in. skarżącego o kontynuowanie postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wpłynął do Urzędu Miejskiego w dniu 6 maja 2019 r. Tym samym, uznając, że sprawa należy do szczególnie skomplikowanych, powinna zostać załatwiona przez Prezydenta Miasta najpóźniej do dnia 6 lipca 2019 r. Z akt sprawy wynika jednakże, że w terminie tym organ nie podjął w sprawie żadnej czynności, jak i nie poinformował stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. Niewątpliwie przy tym, przepis art. 35 § 5 k.p.a. stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Jednakże, zawieszenie postępowania, na które powołuje się Prezydent, miało miejsce dopiero w dniu 15 stycznia 2020 r. i trwało do dnia 7 sierpnia 2020 r., kiedy to Wojewoda wydał postanowienie o uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 15 stycznia 2020 r. Tym samym, zawieszenie to, jako że nie wystąpiło w okresie od dnia 6 maja 2019 r. do 6 lipca 2019 r. nie przedłużało terminu załatwienia sprawy przez Prezydenta. Tak samo, wniesienie skargi do Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewody z dnia 7 sierpnia 2020 r., jako że miało już miejsce po 6 lipca 2019 r. nie mogło przedłużać terminu załatwienia sprawy przez Prezydenta. Przede wszystkim jednak, jak stanowi przepis art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Samo więc wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie może powodować zaprzestania czynności w postępowaniu. Również, okoliczność pozostawania akt w innym organie czy sądzie nie zwalnia organu administracji publicznej od obowiązku dołożenia starań w kierunku podjęcia wymaganego rozstrzygnięcia. Także, zaskarżenie przez Prezydenta Miasta decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 7 marca 2019 r. nie wstrzymało terminu załatwienia niniejszej sprawy, tym bardziej, że skarga ta została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z dnia 28 czerwca 2019 r., wydanym w sprawie I SA/Wa 977/19. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że od dnia 7 sierpnia 2020 r. nie zostały podjęte przez organ żadne czynności zmierzające do jej załatwienia a w tym zakresie organ nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, które by ten stan usprawiedliwiały. W tym zaś czasie organ dysponował wszystkimi aktami sprawy. W ocenie Sądu, nie może odnieść skutku odwoływanie się przez organ do przepisu art. 286 § 2 p.p.s.a. Istotnie, termin do załatwienia sprawy powiązany został z doręczeniem organowi akt sprawy, jednakże, jak wskazuje się w orzecznictwie, organ nie może biernie oczekiwać na zwrot akt lecz każdorazowo ma obowiązek, pod rygorem stwierdzenia pozostawiania w bezczynności, podjęcia działań w celu uzyskania akt i terminowego załatwienia sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta Miasta do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowiącą działki nr [..] i [..], położone w G. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności. Kierując się jednocześnie wymogiem art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, iż naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O rażącym naruszeniu prawa w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwłoka w wykonaniu obowiązku musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Zatem o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezczynność Prezydenta Miasta miała charakter rażący, albowiem od wpływu w dniu 6 maja 2019 r. złożonego m.in. przez skarżącego wniosku, oprócz nieskutecznego zawieszenia postępowania w dniu 15 stycznia 2020 r., które zostało w dniu 7 sierpnia 2020 r. wyeliminowane z obrotu prawnego, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie zmierzających do podjęcia rozstrzygnięcia, co nie znajduje usprawiedliwienia w świetle przedstawionych okoliczności. Ponadto, organ w ogóle nie informował stron o przyczynach zwłoki i o nowym terminie załatwienia sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania