II SAB/Gd 190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. K. wniósł skargę na bezczynność Spółki A. określanej dalej w skrócie jako "Spółka", polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 27 marca 2014 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa", przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy (vide skarga z dnia 24 października 2014 roku – k. 2 – 5 akt sądowych oraz pismo precyzujące treść skargi z dnia 27 listopada 2014 roku – k. 38 akt sądowych). Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, wskazując na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, stwierdził, że użycie w tym przepisie terminu "zadania publiczne" eliminuje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań, a dystrybucja energii elektrycznej jest zadaniem publicznym. W świetle tego uznał, że żądanie udostępnienia dokumentacji stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Dalej wyjaśnił, że w formie pisemnego wezwania z dnia 27 marca 2014 r. wystąpił do Spółki o udostępnienie dokumentacji dotyczącej posadowienia urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na jego nieruchomości, a także wezwał Spółkę do udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1. Na jakiej podstawie zostały wybudowane urządzenia energetyczne na przedmiotowej nieruchomości? 2. Czy i kto wyraził na to zgodę? 3. Kiedy urządzenia energetyczne zostały załączone pod napięcie? 4. Czy urządzenia były remontowane, modernizowane albo przebudowywane? 5. Jaka jest szerokość pasa gruntu, na którym własność doznaje ograniczenia z uwagi na posadowienie i eksploatację urządzeń energetycznych, w szczególności, jaki pas gruntu jest wyłączony z zabudowy? Skarżący wskazał, że pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Spółka, w odniesieniu do wniosku o przesłanie kopii decyzji administracyjnych, podała, że nie posiada żądanej informacji, nadsyłając jedynie kserokopię protokołu odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji urządzeń z dnia 2 listopada 1971 r. Natomiast w zakresie wniosku dotyczącego udzielenia odpowiedzi na zadane pytania Spółka wskazała, że są to informacje przetworzone, w związku z czym poprosiła o wykazanie interesu publicznego. Zdaniem skarżącego, wnioskowane dane składały się z prostych informacji (udzielenia na proste jednoznaczne pytania, nie wymagające szczegółowego analizowania dokumentów, wykonania jakichkolwiek obliczeń czy analiz), które nie wymagały od podmiotu zobowiązanego poniesienia nadmiernych nakładów w celu opracowania i przekazania informacji końcowej. Żądanej informacji publicznej (odpowiedzi na pytania) nie można zatem uznać za informację przetworzoną. Ponadto wskazał, że jeżeli wnioskodawca żądający informacji przetworzonej, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać decyzję w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy o odmowie udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak szczególnego interesu publicznego. Skarżący wyjaśnił, że do dnia wniesienia skargi do sądu nie otrzymał informacji we wnioskowanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej czy też w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej. Spółka A. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Spółka wyjaśniła, że odpowiedź na zadane przez skarżącego pytania wymaga dokonania odpowiednich zestawień, analiz, dokonania odpowiednich czynności, zwrócenia się do odpowiednich wydziałów realizujących czynności eksploatacyjne, przeanalizowania wszelkiej dokumentacji związanej z przedmiotowymi urządzeniami na przestrzeni całego okresu ich funkcjonowania. Dane o jakie występuje strona skarżąca stanowią jakościowo nową informację nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci. Stąd Spółka zwróciła się do skarżącego o wykazanie owego interesu. Spółka wyjaśniła, że jedynym sposobem udzielenia żądanych przez skarżącego informacji w pełnym zakresie jest przeprowadzenie kwerendy wszystkich dokumentów związanych z posadowieniem urządzeń, a także w związku z ich eksploatacją. Rozmiar czynności niezbędnych do wykonania, w celu udzielenia odpowiedzi, nie ogranicza się do przeglądu kilkudziesięciu dokumentów. W tym konkretnym przypadku rozmiar tych czynności jest znaczny, dotyczy bowiem przejrzenia całej dokumentacji odnoszącej się do przedmiotowych urządzeń z tej przyczyny, że linia nie jest posadowiona jedynie w jednym miejscu, lecz przechodzi przez szereg nieruchomości, o różnym stanie prawnym, zasilana jest z różnych stacji, a okoliczności związane z posadowieniem urządzeń na konkretnych gruntach nie zawsze realizowane były w jednakowy sposób, gdyż przepisy przewidywały różne sposoby i metody posadowienia urządzeń. Powyższe odnosi się także do eksploatacji urządzeń i ewentualnej przebudowy - te na ogół nie są dokonywane w odniesieniu do całej linii, lecz do tych fragmentów, które są konieczne i tego w danym okresie wymagają. Odpowiedź zatem na pytania w tym zakresie wymagałaby przeprowadzenia stosownych zabiegów i wyłuskania poszczególnych danych w odniesieniu do każdego obcinka linii. Spółka dodała, że dane w zakresie szerokości pasa gruntu wyłączonego z zabudowy, doznającego ograniczenia wobec eksploatacji, także nie są informacją prostą, gdyż odpowiedź zależy od sposobu zagospodarowania działki, miejsca usytuowania urządzeń na danej działce, rodzaju i przeznaczenia danej działki - analiza tych danych i dokonania odpowiednich analiz umożliwiałby ewentualnie odpowiedź na zadane przez stronę skarżącą pytania. Na fakt, że powyższe nie jest informacją prostą wpływa choćby okoliczność, iż w każdej sprawie o ustanowienie służebności przesyłu, czy w zakresie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości dotyczącej konkretnej działki, na okoliczności, o które pyta strona skarżąca, powoływany jest dowód z opinii właściwego biegłego sądowego ds. elektroenergetyki, który bada i analizuje poszczególne dane. Dane w tym zakresie zatem nie tylko nie są informacją prostą, lecz dodatkowo wymagają wiadomości specjalnych, przy analizie konkretnej działki. Spółka dodatkowo podniosła, że ocena "szczególnej istotności dla interesu publicznego" ma charakter uznaniowy po stronie podmiotu zobowiązanego, gdyż brak jest ustawowej definicji tego pojęcia. Celem wprowadzenia tego ograniczenia jest więc przeciwdziałanie nadużywania uprawnienia do uzyskiwania informacji publicznej przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych, a za taki należałoby uznać działanie skarżącego. Nie bez znaczenia dla oceny istnienia interesu publicznego pozostaje charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych. Dla dokonania prawidłowej oceny w powyższym przedmiocie znaczenie ma jednak nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy chodzi bowiem m.in. o to, czy uzyskanie określonej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności, przy czym ustalenie, czy coś jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zależy od okoliczności danej sprawy i w każdej sprawie należy to zbadać i ocenić indywidualnie. Powyższe z pewnością nie koreluje z celem jaki przyświeca skarżącemu, biorąc pod uwagę formę i sposób, a także cel uzyskania informacji, o jakie zapytuje on w swym piśmie, ten bowiem powiązany jest ewidentnie z realizacją prywatnego interesu w zakresie wynagrodzenia. W ocenie Spółki udostępnienie skarżącemu informacji w zakresie pytań objętych pismem z 27 marca 2014 r. wiąże się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich zestawień i wyciągów, a także dokonaniem stosownych analiz w związku z urządzeniami, nie wyłączając wiadomości specjalnych. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego, czemu skarżący nie uczynił zadość. Informacja w zakresie odpowiedzi na zadane pytania jest informacją przetworzoną, zatem zażądanie odpowiedzi na nie, bez wykazania interesu publicznego, jest niewystarczające i nie rodzi po stronie Spółki obowiązku wyartykułowanego w wezwaniu. Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. skarżący sprecyzował żądanie skargi wskazując, że skarga dotyczy nieudostępnienia informacji publicznej poprzez udzielenia odpowiedzi na pytania zadane we wniosku z dnia 27 marca 2014 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. Spółka poinformowała, że wydała decyzję o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie. Do pisma załączyła kopię pisma z dnia 15 grudnia 2014 r. skierowanego do skarżącego, w którym Spółka – przytaczając treść art. 14 ust. 2 ustawy - wyjaśniła, że skarżący, w terminie 14 dni do otrzymania wezwania z dnia 16 czerwca 2014 r., nie złożył wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, co skutkuje umorzeniem postępowania. Ponadto w piśmie tym zawarto pouczenie, zgodnie z którym od zawartego w nim rozstrzygnięcia służy wnioskodawcy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Przy piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. Spółka nadesłała oryginał dokumentu z dnia 15 grudnia 2014 r. oraz oryginał potwierdzenia jego odbioru przez pełnomocnika skarżącego. W piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. skarżący oświadczył, że nie cofa skargi. Stwierdził, że pisma Spółki z dnia 15 grudnia 2014 r. nie można uznać za decyzję o umorzeniu postępowania o dostępie do informacji publicznej. Nie zawiera ono bowiem elementów określonych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", a nadto zostało skierowane i doręczone pełnomocnikowi skarżącego, podczas gdy stroną postępowania jest K. K.. Dodał także, że w momencie wniesienia skargi strona przeciwna pozostawała w bezczynności, zaś późniejsze wystosowanie pisma, którego nie można uznać za decyzję, oznacza, iż dalej Spółka pozostaje w bezczynności. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Spółki A. polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu K. K., w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, żądanej przez niego w piśmie z dnia 27 marca 2014 r. informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w tymże piśmie, a dotyczące okoliczności posadowienia i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych na jego nieruchomości położonej w miejscowości Z., działka nr [...]. Powyższe wynika z pisma skarżącego z dnia 27 listopada 2014 r., w którym sprecyzował on żądanie skargi. Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, ponieważ w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Baza Orzeczeń LEX nr 236545). Oceniając, czy Spółka pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 27 marca 2014 r. w zakresie wskazanym w skardze, należało ustalić, czy jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Baza Orzeczeń LEX nr 423325). Z powyższego wynika, że żądane przez skarżącego informacje, dotyczące okoliczności lokalizacji, budowy, uruchomienia, ewentualnej modernizacji, remontu albo przebudowy infrastruktury elektroenergetycznej jak i terenu zajętego pod tę infrastrukturę, należą do informacji o danych publicznych a jednocześnie o majątku podmiotu wykonującego zadania publiczne oraz dysponującego majątkiem publicznym. Usytuowanie ww. infrastruktury zostało dokonane przez Zakład Energetyczny G. (por. protokół odbioru technicznego nr [...] z 2 października 1971 r., znajdujący się w aktach przesłanych przez Spółkę), a zatem stanowi ona majątek pochodzący z zadysponowania majątkiem Skarbu Państwa, który obecnie pozostaje w dyspozycji Spółki A, którą należy traktować jako podmiot wykonujący zadania publiczne (o czym niżej). W konsekwencji informacje żądane przez skarżącego stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z powołanego przepisu wynika, że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, a niebędące organami władzy publicznej. W świetle art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.), Spółka A. jako operator systemu dystrybucyjnego, jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa, a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych (OTK-A 2006/7/87, Dz. U.2006/141/1012, Baza Orzeczeń LEX nr 198687). Dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny oceny nie zmienia okoliczność, że przedsiębiorstwo energetyczne jest przede wszystkim uczestnikiem rynku i przedsiębiorcą, jak również odmienność (na tle prawa obowiązującego w okolicznościach przytoczonego wyroku TK) aktualnego funkcjonowania rynku energetycznego, ustalonego nowelizacją ustawy - Prawo energetyczne, wskutek wejścia w życie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz. U. U.E.EL z dnia 15 lipca 2003 r., nr 176, poz. 37, ze zm.). Dla porządku należy zaznaczyć, że dyrektywa nr 2003/54 aktualnie nie obowiązuje, została uchylona mocą Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. U. UE L z dnia 14 sierpnia 2009 r., nr 211, poz. 55). Niemniej, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. mimo, że dokonywał oceny zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy - Prawo energetyczne w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną w 2005 r., a opartą na wynikającym z dyrektywy 2003/54/WE rozdziale systemów energetycznych, to swoje wnioski wyprowadził z Konstytucji RP. Z tych przyczyn nie ma podstaw do twierdzenia, że rozważania Trybunału utraciły aktualność. Również obecnie, po zmianach dokonanych w ustawie Prawo energetyczne, a także na gruncie obecnie obowiązującej dyrektywy 2009/72/WE (art. 2 pkt 35 dyrektywy) operator systemu dystrybucyjnego pozostaje przedsiębiorstwem energetycznym, które ze względu na dysponowanie zasobami energetycznymi wykonuje zadania publiczne. Dyrektywa 2009/72/WE w art. 25 ust. 1 wskazuje, że operator systemu dystrybucyjnego jest odpowiedzialny za zapewnienie długoterminowej zdolności systemu do zaspokajania uzasadnionego zapotrzebowania na dystrybucję energii elektrycznej, za eksploatację, utrzymanie i rozbudowę w warunkach opłacalności ekonomicznej bezpiecznego, niezawodnego i wydajnego systemu dystrybucji energii elektrycznej na swoim obszarze, z należytym poszanowaniem środowiska i efektywności energetycznej. Postanowienia obecnie obowiązującej dyrektywy 2009/72/WE potwierdzają aktualność tezy postawionej przez Trybunał Konstytucyjny we wskazanym wyroku, że dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego i ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju. Zdaniem Sądu, rozdział usług sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej przewidziany w znowelizowanej ustawie - Prawo energetyczne pozostaje bez wpływu na ocenę Sądu odnośnie wykonywania przez Spółkę zadań publicznych. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, rola przedsiębiorstw energetycznych jest kluczowa w zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego, ze względu na fakt, że to właśnie te podmioty wykonują działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Jednocześnie ze względu na ich znaczenie, wykonywanie tego rodzaju działalności gospodarczej zostało obwarowane wieloma obowiązkami, jakie te podmioty w zakresie wykonywanej działalności muszą wykonywać, a które przekładają się na odpowiedni poziom bezpieczeństwa energetycznego. Bezpieczeństwo energetyczne zaliczane jest do szeroko rozumianego bezpieczeństwa ekonomicznego, ponieważ energia i surowce energetyczne stanowią produkty strategiczne mające realny wpływ na wszystkie elementy prawidłowego funkcjonowania państwa. Są zatem determinantą działania organów państwa nie tylko na polu gospodarczym, lecz także politycznym, ekologicznymi i społecznym (por. Komentarz do art. 1 ustawy Prawo energetyczne, red. Zdzisław Muras, Mariusz Swora, LEX). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że art. 5 Konstytucji RP wskazuje najdonioślejsze wartości i najbardziej podstawowe cele, w których realizację powinny się włączyć wszelkie organy władzy publicznej, wykorzystując wszystkie ich kompetencje (zob. wyrok TK z dnia 13 maja 2009 r., Kp 2/09, OTK-A 2009, nr 5, poz. 66), przy tym zawsze należy postrzegać je przez pryzmat zasady zrównoważonego rozwoju. Jak podkreśla to orzecznictwo, zasada ta pełni przede wszystkim rolę dyrektywy wykładni. Wtedy gdy pojawiają się wątpliwości co do zakresu obowiązków, rodzaju obowiązków i sposobu ich realizacji należy posiłkować się zasadą zrównoważonego rozwoju (por. Komentarz j.w.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy - Prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Zawarte w tym przepisie formułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Baza Orzeczeń LEX nr 737513). Budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi jednocześnie cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). W konsekwencji powyższych rozważań przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest Spółka A. wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Baza Orzeczeń LEX nr 737513; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Fakt, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz fakt, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 27 marca 2014 r. informacje (w postaci odpowiedzi na zawarte w piśmie pytania), dotyczące okoliczności usytuowania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych na działce skarżącego, stanowią informację publiczną w myśl ustawy, obligowały Spółkę do załatwienia wniosku skarżącego w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. W niniejszej sprawie postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 27 marca 2014 r. Spółka powinna zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić żądanej informacji albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji, albo decyzję o umorzeniu postępowania, bądź zawiadomić wnioskującego, że informacji tej nie posiada. Spółka A. do momentu wniesienia skargi zrealizowała zawarte w ww. piśmie żądanie udostępnienia dokumentów dotyczących lokalizacji infrastruktury elektroenergetycznej, doręczając w dniu 16 czerwca 2014 r. skarżącemu kserokopię protokołu odbioru technicznego linii energetycznej. W dacie wniesienia skargi Spółka pozostawała zatem w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w pozostałym zakresie, to jest w odniesieniu do odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. Spółka, uznając tę informację za informację przetworzoną, wezwała bowiem jedynie skarżącego do wykazania interesu publicznego. Następnie – już w toku niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego – Spółka skierowała do skarżącego pismo z dnia 15 grudnia 2014 r., w którym - powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz 14 ust. 2 ustawy, poinformowała skarżącego o swym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy poprzez umorzenie postępowania o udostępnienie żądanej informacji. W piśmie tym wskazano, że dotyczy ono rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 27 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zawarto w nim również pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia rozstrzygnięcia – zgodne z treścią art. 17 ust. 2 ustawy. Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność, sąd musi uwzględnić stan faktyczny z daty orzekania. Jeżeli bowiem w toku postępowania sądowo-administracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że nie pozostaje w stanie bezczynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1979/1, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Zarówno z twierdzeń Spółki, jak i z treści nadesłanego przez Spółkę do przedmiotowej sprawy pisma z dnia 15 grudnia 2014 r. wynika, że już po wniesieniu skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, Spółka zakończyła przedmiotowe postępowanie w ten sposób, że skierowała do skarżącego (na adres jego pełnomocnika) rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. Rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 grudnia 2014 r. Zatem w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd Spółka nie pozostawała już w bezczynności. Odnośnie stanowiska pełnomocnika skarżącego, zawartego w piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r., Sąd wyjaśnia, że - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice przedmiotowej sprawy zostały zakreślone jej przedmiotem, który stanowi bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie mu informacji publicznej polegającej na udzieleniu odpowiedzi na - zawarte we wniosku z dnia 27 marca 2014 r., pytania. Ocena legalności rozstrzygnięcia podjętego przez Spółkę w dniu 15 grudnia 2014 r. wykracza zatem poza granice niniejszej sprawy. Sąd jedynie musi w tej sprawie ocenić czy rozstrzygnięcie zostało w ogóle wydane, czy też nie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędącymi organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 ustawy, który w ustępie 1. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, stosuje się odpowiednio. Wyjaśnić także należy, że zawarty w art. 17 ustawy zwrot "odpowiednie stosowanie przepisu art. 16" oznacza w tym kontekście, iż rozstrzygnięcia podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej, niezależnie od tego, czy zostaną one formalnie nazwane "decyzjami", "orzeczeniami", czy po prostu "rozstrzygnięciami", względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą – winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy oraz w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie, w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 28/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Sąd podkreśla przy tym, że na gruncie omawianej sprawy aktualna pozostaje również reguła, ugruntowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to treść aktu, a nie jego forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej cztery elementy: oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu – gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. (por. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91; z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt SA/Wr 559/82, ONSA 1983, nr 1, poz. 3; z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2213/01, Baza Orzeczeń LEX nr 157973; z dnia 15 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2938/99, Baza Orzeczeń LEX nr 51259; z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1225/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Uwagi te należy odpowiednio odnieść również w stosunku do "rozstrzygnięć", o jakich mowa w art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ustawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 28/13, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 60/14 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), wydawanych przez podmioty niebędące organami władzy publicznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd poddał analizie pismo Spółki z dnia 15 grudnia 2014 roku i stwierdził, że zawiera ono wymagane minimum elementów, pozwalających uznać je za dokument stanowiący decyzję w rozumieniu art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ustawy. Pismo to zawiera: oznaczenie podmiotu, od którego pochodzi, oznaczenie adresata, podpis osoby upoważnionej (jak to wskazano w piśmie – osoby uprawnionej), zamieszczoną w ostatnim akapicie – w powiązaniu z przytoczeniem treści art. 14 ust. 2 ustawy – treść rozstrzygnięcia, to jest o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej, a ponadto – zgodne z treścią art. 17 ust. 2 ustawy w związku z art. 129 § 2 k.p.a. – pouczenie o sposobie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Należy przy tym podkreślić, że zawarta w ww. piśmie treść pouczenia zawiera w sobie stwierdzenie, że prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy służy od rozstrzygnięcia zawartego w tym piśmie, co także wskazuje na intencję Spółki zawarcia w tym piśmie rozstrzygnięcia załatwiającego wniosek skarżącego. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, który stwierdził w piśmie z dnia 29 stycznia 2015 roku, że ww. pismo nie może zostać uznane za decyzję z tego powodu, że zostało skierowane do pełnomocnika skarżącego i doręczone temu pełnomocnikowi. W omawianym piśmie Spółka wyraźnie zaznaczyła bowiem, że dotyczy ono "udostępnienia informacji publicznej w sprawie Pana K. K.". Wyjaśniła również, że zostało ono sporządzone "Po rozpatrzeniu wniosku Pana K. K.". Niewątpliwie zatem adresatem zawartego w nim rozstrzygnięcia jest wnioskodawca, czyli K. K.. Natomiast pismo to istotnie zostało wysłane do pełnomocnika skarżącego, który reprezentował go w postępowaniu przez podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (pełnomocnik złożył w imieniu skarżącego wniosek z 27 marca 2015 roku), co wypełnia wymogi określone w przepisie art. 40 § 2 k.p.a. To także z tej przyczyny w treści omawianego pisma wskazana jest również Kancelaria pełnomocnika. Tak więc, wobec faktu udzielenia skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w prawnie określonej formie – przewidzianej dla decyzji administracyjnej, nie można stwierdzić, że Spółka pozostaje w bezczynności w tej sprawie. Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd nie bada zasadności podjętego przez Spółkę rozstrzygnięcia (nie jest bowiem uprawniony do jego merytorycznej oceny), a jedynie ocenia, czy zostało podjęte, w określonym terminie, przewidziane prawem rozstrzygnięcie (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 60/14 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 126/14, oba wyroki publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekania o obowiązku wydania przez Spółkę aktu lub podjęcia czynności. Co za tym idzie, postępowanie dotyczące bezczynności w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Należało zatem je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, wobec wypełnienia przez Spółkę obowiązku, którego dotyczy skarga, że orzekanie o zobowiązaniu do jego wykonania jest bezprzedmiotowe (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Wydanie przez Spółkę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 oraz z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1143/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Stosownie do art. 149 § 1 zdanie 2. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ma bowiem obowiązek ustalenia czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, niezależnie od tego czy w dacie wyrokowania organ pozostawał w bezczynności, czy też nie. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie Sąd wziął pod uwagę niekwestionowaną okoliczność, że Spółka – jeszcze przed wniesieniem skargi, uczyniła zadość żądaniu skarżącego w części, w jakiej domagał się udostępnienia dokumentacji dotyczącej lokalizacji urządzeń energetycznych na jego nieruchomości, przesyłając skarżącemu - przy piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r., na wskazany przez pełnomocnika adres (zgodnie z wnioskiem z dnia 27 marca 2014 r., który wpłynął do Spółki w dniu 1 kwietnia 2014 r.) posiadane dokumenty (protokół odbioru technicznego). W odniesieniu do zakresu żądania objętego niniejszą skargą natomiast – w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ostatecznie rozstrzygnęła poprzez umorzenie postępowania. Wprawdzie wskazany w ustawie czternastodniowy termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej upłynął w dniu 15 kwietnia 2014 r., jednakże Sąd uwzględnił fakt, że Spółka przesłała posiadane dokumenty z niewielkim przekroczeniem ostatecznego terminu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku na udzielenie informacji publicznej wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy. Natomiast rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w pozostałym zakresie nastąpiło w dniu 15 grudnia 2014 r., a zatem po upływie półtorej miesiąca od dnia doręczenia Spółce skargi na bezczynność. W tej sytuacji nie można - zdaniem Sądu - postawić Spółce zarzutu rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Jednakże, w przekonaniu Sądu, celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także uwarunkowane okolicznościami sprawy czynności jakie powinien podjąć i jakie czynności ostatecznie podjął podmiot zobowiązany do udzielania informacji, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji bezczynności Spółki mielibyśmy zatem do czynienia w przypadku, gdyby Spółka w ogóle pozostawiła wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie, bądź znacznie przewlekała jakiekolwiek ustosunkowanie się do wniosku. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzone od Spółki na rzecz skarżącego koszty składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (radcy prawnego) - ustalone na podstawie przepisu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), wraz z opłatą od pełnomocnictwa, w łącznej wysokości 257 zł.