II SAB/Sz 126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014r. sprawy ze skargi Gminy Miasto na bezczynność Spółki A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę . Pismem z dnia [...] Gmina Miasto, reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M. S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Spółki A., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...]. Wyłaniający się z akt sprawy, jej stan faktyczny, przedstawia się następująco. Gmina Miasto, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [..], zwróciła się do Spółka A., w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, o wydanie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji oraz budowy istniejącej linii energetycznej relacji [...], położonych na działkach ewidencyjnych, stanowiących własność Skarbu Państwa jak również Gminy Miasto, wraz ze wskazaniem długości sieci przez poszczególne działki ewidencyjne oraz szerokością pasów technicznych. Spółka A. w odpowiedzi na ww. wniosek dotyczący informacji na temat linii energetycznej, w piśmie z dnia [...] Nr [...] wskazała, iż przedmiotowa dokumentacja objęta jest wykazem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. W tym stanie rzeczy Spółka A. stwierdziła, że powyższa dokumentacja nie podlega udostępnieniu osobom trzecim. W skardze złożonej do Sądu, Gmina Miasto zarzuciła Spółka A. na bezczynność, stanowiącą naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewydanie decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, przy jednoczesnym nieudzieleniu odpowiedzi we wnioskowanym zakresie. Strona skarżąca zaznaczyła, że na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, podmiot odpowiedział z zachowaniem terminu, jednakże w swoim piśmie ( ) udzielił odpowiedzi odmownej. Skarżąca podniosła, że stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania następują w formie decyzji. Zdaniem skarżącej, odpowiedź Spółki A. zawarta w piśmie z dnia [...] nie zawiera elementów koniecznych dla decyzji, w tym uzasadnienia, z którego wynikałaby tożsamość i funkcja osoby, która odmówiła udzielenia informacji. Zauważyła, że w powyższej sprawie organ jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, lecz powołując się na tajemnicę odmówił jej udzielenia. Według Gminy, w opisanej sytuacji podmiot był zobowiązany do wydania decyzji, od której strona skarżąca mogłaby się odwołać, a decyzja ta zostałaby poddana kontroli instancyjnej. Stwierdziła, że forma odpowiedzi, jaka została przyjęta przez organ, a więc zawiadomienie wnioskodawcy, jest dopuszczalna wtedy, kiedy organ w ogóle nie znajduje się w posiadaniu żądanych dokumentów. W odpowiedzi na skargę, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. P. L., wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreśliła, iż, podjęte przez podmiot zobowiązany działania doprowadziły do ustalenia, że przedmiotowa dokumentacja objęta jest wykazem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, zdefiniowanych w załączniku. Zgodnie z zaleceniami wynikającymi z ww. instrukcji, pracownik Spółki A. odmówił udzielenia żądanych przez Gminę Miasto informacji. Według Spółki A., z zachowaniem 14-dniowego terminu, wystosowała do Urzędu Miasta pismo, w którym poinformowała o odmowie udzielenia żądanych przez Gminę informacji. Zdaniem Spółki A., pismo datowane na dzień [...] zawiera minimum wymaganych danych, pozwalających na uznanie tego pisma za decyzję administracyjną. Ponadto pismo to zawierało również informacje wymagane ustawą o dostępie informacji publicznej (art. 13 ust. 1) w tym imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania. Powyższa skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 49/14 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r, pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wskazał, że odpowiedź Spółki A. z dnia [...] nie może być uznana za decyzję administracyjną, bowiem nie zawiera wskazania podstawy prawnej uzasadnienia, a przede wszystkim pouczenia o przysługującym środku odwoławczym. W ocenie strony skarżącej, Spółki A. powinna udzielić informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( ), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) zwaną dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., mających za przedmiot: decyzje administracyjne; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stan bezczynności zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego " " podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten odmawia jej udostępnienia uznając, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może skutecznie domagać się jej udostępnienia. Wniesienie skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być przy tym poprzedzone jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 522/14, opubl. w Lex nr 1492501). Objęty skargą przedmiot dotyczy żądania informacji od podmiotu, będącego przedsiębiorstwem energetycznym, w zakresie udostępnienia danych dotyczących sieci elektroenergetycznej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest więc ustalenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwaną dalej: "u.d.i.p.", zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Lex nr 423325). Z kolei z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Na tle powyższego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty, które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, opubl. w Lex nr 505424). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05 - OTK-A 2006/7/87) stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Zatem obowiązkiem władzy publicznej jest dbanie o bezpieczeństwo energetyczne kraju. Obowiązek ten realizowany jest przez organy administracji publicznej jak i przez inne podmioty. Do tych ostatnich należą przedsiębiorstwa energetyczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są zatem "zadaniami publicznymi". Wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą zatem spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, realizuje ono zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, opubl. w Lex nr 1336285 oraz wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2400/13, opubl. w Lex nr 1446543). Podkreślić wypada, że pogląd, iż przedsiębiorstwo energetyczne, w związku z prowadzoną dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami publicznymi przezeń wykonywanymi, jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; wyrok WSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyrok WSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12; postanowienie WSA z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 268/10; postanowienie WSA z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Sz 49/12, opubl. w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego przyjąć należy, że Spółkę A, będącą przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją energii elektrycznej, należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, zaś informacje objęte wnioskiem skarżącej Gminy Miasto mają charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie uwzględnić należy, że w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., znajduje się uregulowanie ograniczające prawo do informacji publicznej z uwagi na przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych, Dz. U. Nr 11, poz. 95 ze zm.), tajemnicę ustawowo chronioną, czy stosownie do ust. 2 - prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie wynikające z ust. 2 nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, a także przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W sytuacji, gdy dany podmiot jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą ww. przesłanki ograniczające, wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), a także w terminie o którym mowa w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Natomiast powiadomienie o tym, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie "zwykłego" pisma. Zastosowanie w takim przypadku formy decyzji byłoby równoznaczne z jej wydaniem bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (zob. wyrok WSA z 10 lipca 2013 r., II SA/Gd 295/13, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia np. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), z uwagi na przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Z uwagi na tego rodzaju ograniczenia prawa, jak wynikająca z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. tajemnica przedsiębiorcy, a ściślej: " " – które to pojęcie, o ile nie jest tożsame, to niewątpliwie zawiera się w pojęciu "tajemnicy przedsiębiorcy" (por.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), ZNSA 2014, nr 1, s. 21-22; M. Zaremba, Prawo dostępu do informacji publicznej. Zagadnienia praktyczne, Warszawa 2009, s. 227) – powołała się Spółka A. odmawiając udostępnienia skarżącej Gminie wnioskowanych informacji. Sąd podkreśla, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ/podmiot zobowiązany miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy oznacza to, że Sąd nie jest władny aktualnie rozstrzygać, czy żądane informacje, których udostępnienia Gminie odmówiono, rzeczywiście stanowią, jak twierdzi Spółka A., tajemnicę przedsiębiorstwa – zarówno w aspekcie formalnym, jak i materialnym (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej..., s. 22) – a jedynie może badać to, czy odmowa udostępnienia żądanych informacji z powołaniem się na ww. tajemnicę nastąpiła w wymaganej prawem formie, wyłączającej zarzut bezczynności. Jak to już zostało wyżej zasygnalizowane, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Do takiej decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, przepisy art. 16 powołanej stosuje się odpowiednio. Zwrot "odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 u.d.i.p." oznacza w tym kontekście, iż rozstrzygnięcia podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej – niezależnie od tego, czy zostaną one formalnie nazwane "", " ", czy po prostu " ", względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą – winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie, w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 28/13 opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podkreśla przy tym, że na gruncie omawianej sprawy aktualna pozostaje również reguła, ugruntowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to treść aktu, a nie jego forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej cztery elementy: oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu – gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 K.p.a. (por. orzeczenia NSA: z dnia 22 września 1981 r., SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91; z dnia 8 lutego 1983 r., SA/Wr 559/82, ONSA 1983, nr 1, poz. 3, z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2213/01, LEX nr 157973; z 15.03.2001 r., V SA 2938/99, opubl. w LEX nr 51259; z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1225/10, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwagi te należy odpowiednio odnieść również w stosunku do "rozstrzygnięć", o jakich mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p. (por. wyroki WSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 28/13, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 60/14 opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl), wydawanych przez podmioty niebędące organami władzy publicznej. Sąd poddał analizie pismo Kierownika Wydziału Z M Spółki A. i stwierdził, że zawierało ono wymagane minimum elementów, pozwalających uznać je za dokument stanowiący decyzję w rozumieniu art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p. Pismo to m.in. zawierało: oznaczenie podmiotu, od którego pochodzi, oznaczenie adresata oraz podpis osoby upoważnionej, a także zamieszczoną w ostatnim akapicie treść rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. W powołanym piśmie Spółka nie zanegowała twierdzenia, że żądane przez Gminę informacje stanowią informacje publiczną, a więc, że znajduje do nich zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Rozstrzygnięcie sprowadzające się do odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej, Spółka A. sformułowała poprzez użycie zwrotu "powyższa dokumentacja nie podlega udostępnieniu osobom trzecim", z podaniem uprzednio przyczyny, tj. że "dokumentacja", objęta jest wykazem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Analizowane pismo nie zawiera stosownego pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Jednakże pismo to zawiera bez wątpienia minimum niezbędnych elementów, które pozwalają uznać je za decyzję w rozumieniu przyjętym powszechnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Tak więc, wobec faktu udzielenia skarżącej Gminie odpowiedzi na jej wniosek, w prawnie określonej formie – przewidzianej dla decyzji administracyjnej, nie można stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w tej sprawie. Nie zmienia tego okoliczność, że wniosek skarżącej Gminy został rozpatrzony odmownie. Wyjaśnić przy tym ponownie wymaga, że w granicach tej sprawy, Sąd nie badał zasadności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (nie był uprawniony do merytorycznej oceny pisma organu), a jedynie oceniał, czy zostało podjęte, w określonym terminie, przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Niezależnie od powyższego, wobec podnoszonego przez stronę skarżącą braku pouczenia przez Spółkę A. o przysługujących środkach zaskarżenia, należy zauważyć, że niezamieszczenie w piśmie z dnia [...] pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p.), może uzasadniać wystąpienie przez stronę skarżącą do Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia ww. wniosku. Mając na wadze powyższe, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w tej sprawie i orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.