II SAB/Gd 35/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego do rozpatrzenia wniosku R. S. z 19 sierpnia 2013 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny. R. S. pismem z 19 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Prezesa Sądu o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie odpisów wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z lat 2007 – 2009 wydanych zarówno w I, jak i w II instancji w sprawach dotyczących roszczeń przeciwko Skarbowi Państwa za szkody wyrządzone przez zakłady karne (sprawy rejestrowane pod symbolem 028). Celem zachowania oszczędności środków publicznych oraz czasu wnioskodawca zgodził się na przekazanie żądanej informacji na nośniku elektronicznym. W odpowiedzi Prezes Sądu przy piśmie z 5 września 2013 r. przekazał kopie 8 wyroków wraz z uzasadnienie (po ich częściowej anonimizacji) oraz kopie wyroków w sprawach, od których wniesiono apelację. Poinformował, że w latach 2007 – 2009 orzeczenia nie były jeszcze archiwizowane w systemie elektronicznym i w związku z tym oraz z uwagi na koszty nie sposób dostarczyć wszystkich wydanych w tych latach wyroków wraz z uzasadnieniami w formie pisemnej. Zważywszy, że rozstrzygnięcia we wnioskowanych sprawach były identyczne, tzn. powództwa oddalono oraz z uwagi na koszty, udostępniono 8 wybranych losowo orzeczeń z lat 2007 – 2009. Pismem z 19 stycznia 2015 r. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sądu w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2013 r.; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej przez Prezesa Sądu w sprawie Adm. 554-71/13 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) stwierdzenie, że podmiot zobowiązany nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi (art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.d.i.p.") ; 4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 w związku z art. 149 § 2ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."); 5) zwrot poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: -art. 1 ust 1 w zw. z art. 2 ust 1 u.d.i.p., poprzez błędne kwestionowanie prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej w żądanym zakresie; -art. 13 ust 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie bez zbędnej zwłoki; -art. 16 ust 1 u.d.i.p., poprzez brak wydania decyzji w sytuacji, gdy stanowisko organu było negatywne wobec wniosku strony; -art. 3 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust 3 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., poprzez długotrwałą bezzasadną odmowę udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ do dnia złożenia skargi nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał w sprawie decyzji. Prezes Sądu, będąc w posiadaniu całości wnioskowanej informacji publicznej udostępnił jedynie osiem wyroków oraz zawiadomił skarżącego, że są one reprezentatywne dla danej kategorii, w związku z czym uznał, iż jest zwolniony z obowiązku udostępnienia informacji w trybie właściwym dla dostępu do informacji publicznej. Wniosek nie zawierał natomiast ograniczenia żądanej informacji do wyroków reprezentatywnych, zatem organ winien udostępnić wszystkie posiadane wyroki wraz z uzasadnieniami (o ile były sporządzone) zgodnie z treścią wniosku. Ponadto skarżący podkreślił, że wyrok z zasady w każdym postępowaniu cywilnym ogłaszany jest publicznie (art. 154 § 2 k.p.c.), a zatem jest informacją publiczną, co znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle którego wyrok mieści się w kategorii dokumentów, o których mowa w art. 6 ust 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. (wyrok NSA z 16.12.2005 r. OSK 1782/04, wyrok WSA w Warszawie z 25.05.2004 r. II SAB/Wa 83/04, wyrok WSA w Warszawie z 25.04 2004 r. II SAB/wa 58/04), a zatem co do zasady wnioskodawca może żądać udostępnienia wyroków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że poinformował wnioskodawcę o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a P.p.s.a.. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (tak trafnie wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy stwierdzić, że jej przedmiotem uczyniono bezczynność Prezesa Sądu w udostępnieniu wnioskodawcy informacji określonych we wniosku z 19 sierpnia 2013 r.. Z treści skargi wynika, że zarzucana bezczynność wyraża się w fakcie udostępnienia przez Prezesa niepełnej informacji (pismo z 5 września 2013 r.), bez jednoczesnego wydania decyzji odmownej w pozostałym zakresie. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest wstępne przesądzenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy Prezes jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Wprawdzie strony tych okoliczności nie kwestionowały, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy. Podstawowym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Z dniem 1 stycznia 2015 r. przepis art. 13 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz. U. 2014.1662) uzupełnił treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a o tiret trzecie, wprost zaliczając treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu do kategorii danych publicznych. Także i w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie przyjmowano zgodnie, że wyrok z uzasadnieniem stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 6 pkt. 4 lit. a) u.d.i.p. Należy bowiem do kategorii "danych publicznych" w postaci dokumentów urzędowych, których "treść i postać" podlega udostępnieniu. Jednocześnie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1811/10; 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10; 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 933/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na tym tle normatywnym nie ulega wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje w postaci odpisów wyroków (wraz z uzasadnieniem) w określonej kategorii spraw rozstrzyganych przez sąd powszechny stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a wniosek skarżącego musi być uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, podlegający rozpoznaniu na zasadach określonych w tej ustawie. Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie należy zaliczyć także prezesów sądów wszystkich szczebli (w tym sądów okręgowych), będących organami władzy sądowniczej – co także potwierdza jednolite, utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne. Wobec tego Prezes Sądu jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną – "zwykłym" pismem. Zastosowanie w takim przypadku formy decyzji byłoby równoznaczne z jej wydaniem bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok WSA z 10.07.2013 r., II SA/Gd 295/13, CBOSA). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jako istotne jawi się rozróżnienie na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". O ile bowiem dostęp do informacji należących do pierwszej kategorii ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w świetle których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej – to już udostępnienie informacji publicznej "przetworzonej" wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zwrócić należy uwagę, że w świetle tego przepisu nie wystarczy, iż uzyskanie informacji przetworzonej będzie dla interesu publicznego "istotne" – ma ono być dla tego interesu "szczególnie istotne". Przepis ten ma przeciwdziałać zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów "niepublicznych", np. prywatnych lub komercyjnych (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2012, uw. 1 do art. 3, s. 53). Celem u.d.i.p. nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005, s. 147). Jeżeli występowanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w uzyskaniu żądanej informacji nie wynika już z samej treści wniosku, organ winien wezwać wnioskodawcę do jego wykazania, z jednoczesnym zaznaczeniem, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną. Brak (niewykazanie przez wnioskodawcę pomimo wezwania) interesu publicznego powoduje, że należy wydać decyzję odmawiającą udostępnienia przetworzonej informacji publicznej, opartą na art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. np. wyroki NSA: z 11.09.2012 r., I OSK 1015/12; z 05.04.2013 r., I OSK 89/13; a także wyroki WSA: z 17.05.2005 r., II SA/Wa 481/05; z 24.11.2011 r. II SA/Go 667/11; z 07.03.2013 r., II SA/Po 1060/12; z 17.06.2014 r., IV SA/Po 316/14 – CBOSA). W świetle powyższych rozważań nie można uznać, że wystosowanie do wnioskodawcy, w odpowiedzi na jego wniosek z 19 sierpnia 2013 r., "zwykłego" pisma z 5 września 2013 r. – z załączonymi doń tylko wybranymi orzeczeniami spośród żądanych i z wyjaśnieniem, że realizacja tego wniosku w całości nie będzie możliwa "z uwagi na znaczny zakres informacji objętej wnioskiem, brak elektronicznej archiwizacji orzeczeń" – stanowiło właściwe załatwienie przez Prezesa sprawy tego wniosku. W sytuacji bowiem, gdy, jak wynika treści pisma z 5 września 2013 r., organ uznał, że realizacja przedmiotowego wniosku w całości wymagałby odeń znacznego nakładu sił i środków (organizacyjnych, finansowych, osobowych itp. – a więc, że, jak należy rozumieć, ma w tym przypadku do czynienia w istocie z żądaniem informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – organ winien najpierw wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tych informacji, a następnie, w przypadku niewykazania tego interesu, wydać decyzje odmowną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Czynności tych organ dotychczas nie podjął, co czyni zasadnym zarzut bezczynności. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. W okolicznościach badanej sprawy oznacza to, że w tym postępowaniu Sąd nie był władny wiążąco rozstrzygnąć, czy żądane informacje rzeczywiście stanowią informację publiczną przetworzoną, czy też nie. Zmuszony był jedynie poprzestać na konstatacji, że jeżeli – jak można wnioskować z pisma organu z 5 września 2013 r. – informacje te mają charakter informacji przetworzonej, to odmowa ich udostępnienia została dokonana przez Prezesa w niewłaściwym trybie, bo bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, i w niewłaściwej formie, gdyż "zwykłym" pismem zamiast w drodze decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Z tych względów jedynie na marginesie można zauważyć, że ustawodawca nie określił wprost kryteriów, które pozwalałyby na odróżnienie informacji prostej od informacji przetworzonej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że "informacją prostą" jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ewentualnych ograniczeń wynikających z art. 5 u.d.i.p.) – a więc informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem – z tym wszakże, dodawanym niekiedy, zastrzeżeniem, że jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań itp.) nie jest związane z koniecznością poniesienia kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji (zob. np.: wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, CBOSA; por. też: wyrok NSA z 12.12.2012 r., I OSK 2149/12, CBOSA; tak też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa..., uw. 1 do art. 3, s. 49). Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez sam proces tzw. anonimizacji – polegający na usunięciu (unieczytelnieniu, np. zamazaniu, wykreśleniu, zakryciu itp.) z udostępnianego dokumentu określonych jego elementów, które pozwalałyby na identyfikację występujących w dokumencie osób fizycznych – bo czynność ta, jak się przyjmuje, polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu. Podobnie nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych (zob. wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, CBOSA). Z kolei "informacja przetworzona" jest – w myśl powszechnie akceptowanego poglądu – jakościowo nową informacją, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanej i ukształtowanej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 12.12.2012 r., I OSK 2149/12, CBOSA). Wytworzenie takiej informacji wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe (informacje proste). Może tu chodzić o konieczność wykonania pewnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, wyciągów itp., połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia itd. spowoduje powstanie informacji jakościowo nowej, "przetworzonej" właśnie (por. wyrok WSA z 17.04.2013 r., II SAB/Kr 21/13, CBOSA) – w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych – a więc informacji, która zostanie przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego "parametrów", i której wytworzenie wymagać będzie, co do zasady, intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok WSA z 11.06.2013 r., II SA/Bk 230/13, CBOSA). Takie określenie zasadniczych przypadków, w których ma się do czynienia z informacją przetworzoną, nie pozwala wykluczyć uznania, iż niekiedy nawet suma informacji prostych może tworzyć informację przetworzoną. W pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych jemu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (tak wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, CBOSA; podobnie wyrok NSA z 17.10.2006 r., I OSK 1347/05, CBOSA). Mając wszystko to na uwadze należało stwierdzić, że Prezes Sądu, załatwiając jedynie częściowo i wybiórczo wniosek skarżącego z 19 sierpnia 2013 r., dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (ten ostatni przepis dotyczy możliwości poboru opłaty na pokrycie kosztów udostępnienia żądanej informacji). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie wszystkie te terminy upłynęły bezskutecznie przed dniem wniesienia skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązał Prezesa Sądu do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia (pkt 1 wyroku). Na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku), wziąwszy w szczególności pod uwagę, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz w części go załatwił, a niezałatwienie pozostałej części tego wniosku we właściwym trybie i formie nie wynikało z lekceważenia przepisów prawa, lecz raczej z błędnej ich interpretacji. Długi zaś okres bezczynności był, w ocenie Sądu, w istotnej mierze następstwem postawy samego wnioskodawcy, który po otrzymaniu pisma z 5 września 2013 r. aż do dnia wystąpienia ze skargą nie zamanifestował wobec Prezesa swego niezadowolenia ze sposobu załatwienia jego wniosku, czym mógł tylko utwierdzić organ w błędnym przekonaniu, że udzielona odpowiedź była prawidłowa i dla wnioskodawcy satysfakcjonująca. Z tych samych względów Sąd nie uznał zasadności żądania skargi wymierzenia organowi grzywny, co uzasadniało oddalenie skargi w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku).