III SA/Gd 236/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r., nr SKO Gd/3244/21 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 19 kwietnia 2021 r., nr GZDiZ.PU.6470.7.40.2019.ŁG/AK; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. kwotę 6900 (sześć tysięcy dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr GZDiZ.PU.6470.7.40.2019.ŁG/AK Prezydent Miasta Gdańska, po ponownym rozpatrzeniu sprawy: - wymierzył Ś. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w G. karę pieniężną w wysokości 68.227,20 złotych za zajęcie w dniach 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...]), poprzez umieszczenie dwóch jednostronnych banerów reklamowych o treści "[...]" o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2); - umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej Ś. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 11 lipca 2019 r. podczas kontroli legalności zajęcia pasa drogowego stwierdzono zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...]), poprzez umieszczenie dwóch jednostronnych banerów reklamowych o treści "[...]" o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2). Reklama umieszczona pomiędzy drzewami miała wymiary 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2, baner umieszczony na metalowej konstrukcji miał takie same wymiary, to jest 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół z dnia 11 lipca 2019 r. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną wraz z mapą potwierdzającą umieszczenie ww. reklam w pasie drogowym ulicy [...] w G., wydruk strony [...], która widniała na przedmiotowych banerach, a także wydruk wyszukiwarki firm, z których wynika, że [...] prowadzi podmiot Ś. Sp. z o.o. Pismem z dnia 16 lipca 2019 r. organ pierwszej instancji zawiadomił Ś. Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...]) i naliczenia z tego tytułu kary pieniężnej oraz o przeprowadzeniu dowodu z oględzin w dniu 13 sierpnia 2019 r. w miejscu zlokalizowania reklamy. Następnie podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r. oraz 13 sierpnia 2019 r. potwierdzono dalsze umieszczenie przedmiotowych reklam w pasie drogowym. Pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r. zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania dowodowego. Organ wskazał, że w dniu 3 września 2019 r. pełnomocnik strony poinformował o tym, że spółka Ś. Sp. z o.o. nie jest stroną postępowania. W związku z tą informacją upoważniony pracownik w dniu 5 września 2019 r. udał się do "[...]" na ul. Z. i ustalił, że działalność handlowa prowadzona jest przez podmiot Ś. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą przy ul. [...], [...] G. Na powyższą okoliczność sporządzono stosowną notatkę, do której dołączono paragon fiskalny potwierdzający sprzedaż dokonaną przez ww. podmiot. Następnie pismem z dnia 8 października 2019 r. wezwano stronę do potwierdzenia, iż spółka Ś. Sp. z o.o. nie jest ani nie była właścicielem banerów reklamowych, promujących prowadzoną przez tę spółkę działalność, nie umieszczała ich w pasie drogowym oraz do przedstawienia dowodów w tym zakresie. Pismem z dnia 24 października 2019 r. strona udzieliła odpowiedzi, że spółka Ś. Sp. z o.o. nie prowadzi działalności gospodarczej w G. przy ul. [...] oraz, że baner reklamowy "[...]" nie promuje prowadzonej przez spółkę działalności, ponieważ spółka nie prowadzi działalności gospodarczej w formie p. Organ wskazał, że w dniu 10 grudnia 2019 r. przeprowadzono kolejną kontrolę pasa drogowego ul. [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...]), która potwierdziła dalsze umieszczenie przedmiotowych reklam w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną. W trakcie kontroli I. H. obecna na miejscu w lokalu "[...]" oświadczyła, że lokal "[...]" prowadzi spółka " Ś.", której prezesem jest W. K. Organ wskazał, że postępowanie to zostało zakończone w dniu 28 stycznia 2020 r. wydaniem decyzji nakładającej na Ś. Sp. z o.o. kary w wysokości 68.227,20 zł. za zajęcie w dniach 11 lipca - 10 grudnia 2020 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 1 czerwca 2020 r. nr SKO Gd/1617/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło decyzję organu pierwsze instancji z dnia 28 stycznia 2020 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że z akt organu pierwszej instancji nie wynika, w jaki sposób organ dokonał pomiarów przedmiotowych banerów. Ponadto wyjaśnienia wymagała kwestia podmiotu, który prowadzi przedmiotową . Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że pomiary, wykonane w dniu 17 lipca 2020 r. za pomocą dalmierza Leica Disto S910, potwierdziły prawidłowość pomiarów wykonanych w trakcie prowadzonego wcześniej postępowania. (protokół nr [...]). Pismami z dnia 22 lipca 2020 r. organ zawiadomił Ś. Sp. z o.o. oraz Ś. Sp. z o.o. Sp. k. o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając jednocześnie oba podmioty do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie, w dniach od 11 lipca do 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy Z. w G. poprzez umieszczenie w nim dwóch banerów reklamowych o treści "[...]" o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2) celem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uzyskania informacji o stanie faktycznym i prawnym, w szczególności obciążenie karą za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi podmiotu, który dokonał tego zajęcia. Organ wskazał, że w dniu 15 września 2020 r. skierował pismo do N. Sp. z o.o. - właściciela działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G., na której znajduje się budynek, w którym udostępniono lokal w celu prowadzenia [...], w którym wezwano do złożenia wyjaśnień i dokumentów potwierdzających jakiemu podmiotowi udostępniono ww. lokal. W dniu 28 września 2020 r. oraz 29 września 2020 r. wpłynęły dwa pisma spółki Ś. Sp. z o.o. podpisane przez Prezesa Zarządu W. K. zawierające kopie pisma z dnia 11 sierpnia 2020 r. Jedna z tych kopii była podpisana zgodnie z wezwaniem. Obydwa pisma były identyczne w swej treści. W ww. piśmie strona wskazała, że jej zdaniem wezwanie organu nie miało na celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy a jest próbą ustalenia za pomocą uczestników, ważnych okoliczności w sprawie i narusza przepisy postępowania określone w art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Nie przedstawiając żadnych dodatkowych wyjaśnień i dowodów w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie, w dniach od 11 lipca 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. Ś. Sp. z o.o. Sp. k. nie usunęła wymaganych braków formalnych. W dniu 5 października 2020 r. wpłynęło pismo spółki N. Sp. z o.o. informujące organ, iż podmiotem, któremu został udostępniony lokal położony przy ul. [...] w celu prowadzenia [...] jest Ś. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą przy ul. [...]. Ponadto spółka N. Sp. z o.o. udzieliła informacji, iż umowa najmu została zawarta w dniu 1 lipca 2019 r. na czas oznaczony od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. Organ pierwszej instancji wskazał dalej, że W. K. nie stawił się w dniu 20 listopada 2020 r., na przesłuchanie strony mimo prawidłowego zawiadomienia. Natomiast w dniu 29 grudnia 2020 r. wpłynęło niepodpisane pismo spółki Ś. Sp. z o.o. Sp. k. wnoszące o umorzenie prowadzonego postępowania. Organ wskazał, że w dniu 17 lutego 2021 r. przeprowadził kolejną wizję w terenie w sprawie zajęcia w dniach 11 lipca -10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. poprzez umieszczenie w nim dwóch banerów reklamowych o treści "[...]" o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2) i naliczenia z tego tytułu kary pieniężnej. Przedstawiciele spółki Ś. Sp. z o.o. Sp. k. pomimo zgłoszonych wątpliwości w zakresie powierzchni oraz prawidłowego zawiadomienia nie stawili się. Ponownego pomiaru odległości charakterystycznych elementów zagospodarowania pasa drogowego na których umieszczone były reklamy dokonano dalmierzem Leica Disto S910 (a w przypadku lokalizacji nr 1 - również miarką). Organ podkreślił, że ponowne pomiary potwierdziły prawidłowość dokonanych wcześniej pomiarów powierzchni reklam jak i zostały one dokonane z korzyścią dla strony, gdyż odległości między punktami, na których umieszczono reklamy są w rzeczywistości większe, niż stwierdzone wymiary reklam. Długość odcinka pomiędzy drzewami wynosi 8,963 m, wysokość pnia "zajęta" przez reklamę - 1,807 m, długość metalowej konstrukcji nad jezdnią wynosi 8,815 m, wysokość 1,849 m. Organ wskazał, że w dniu 5 marca 2021 r., po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania dowodowego, wpłynęło pismo Ś. Sp. z o.o. Sp. k. wnoszące o przeprowadzenie dowodu z pomiaru banera reklamowego [...] oraz opinii biegłego geodety na okoliczność umiejscowienia nośnika reklamowego na pasie drogowym. Natomiast w dniu 9 marca 2021 r. wpłynęło pismo Ś. Sp. z o.o., w którym zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez nie zawiadomienie z odpowiednim wyprzedzeniem spółki Ś. Sp. z o.o. o oględzinach (wizji w terenie), które odbyły się w dniu 17 lutego 2021 r. Następnie organ przedstawił przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (art. 4, art. 39, art. 40) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. (§ 1) w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał również na § 4 uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XXV/750/04 z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcia pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, zgodnie z którym stawka opłaty za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi gminnej wynosi - 2,30 zł/m2/dzień. Organ wskazał, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi ma charakter decyzji związanej. Przesłankami do jej wymierzenia jest ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie organu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że umieszczone przez spółkę Ś. Sp. z o.o. Sp. k. (na działce nr [...] obręb [...]), dwa jednostronne banery reklamowe o treści "[...]" o łącznej powierzchni 28,80 m2 znajdowały się w pasie drogowym pomimo braku stosownego zezwolenia, to jest bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że w postępowaniu wszczętym z urzędu to organ powinien wyjaśnić okoliczności sprawy. W tym zakresie organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r. (sygn. II OSK 1131/10) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. (sygn. II SA/Kr 1215/20), w których stwierdzono, że strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. W ocenie organu wyjaśnienia N. Sp. z o.o. dowodzą, że stroną zajmującą pas drogowy ul. [...] w G. bez zezwolenia zarządcy drogi jest spółka Ś. Sp. z o.o. Sp. k. Świadczy o tym także paragon z dnia 5 września 2019 r. Organ podkreślił przy tym, że stroną w postępowaniu w sprawie zajęcia pasa bez zezwolenia poprzez umieszczenie reklamy jest jej właściciel. Ponadto organ wskazał, że podczas pierwszej kontroli legalności usytuowania reklam w pasie drogowym ul. [...] w G. przeprowadzonej w dniu 11 lipca 2019 r. dokonano prawidłowych pomiarów reklam umieszczonych w pasie drogowym. Reklama umieszczona pomiędzy drzewami miała wymiary 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2, baner umieszczony na metalowej konstrukcji miał takie same wymiary tj. 1,80m x 8,00m = 14,40 m2. Organ podkreślił, że dwukrotnie dokonał pomiaru powierzchni zajęcia pasa drogowego - przestrzeni gdzie umieszczone były przedmiotowe banery, bowiem w trakcie postępowania prowadzonego po przekazaniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia reklamy nie były już umieszczone w pasie drogowym ul. [...]. Pomiary wykonane dalmierzem Leica Disto S910 wykazały z kolei prawidłowość pomiarów dokonanych podczas pierwszej kontroli, a nawet z niewielką korzyścią dla strony, gdyż długość odcinka pomiędzy drzewami na których umieszczony był baner wynosi 8,963 m, wysokość pnia "zajęta" przez reklamę - 1,807 m, długość odcinka metalowej konstrukcji nad jezdnią wynosi 8,815, wysokość -1,849 m. Organ, odnosząc się do zarzutu uchybienia przepisom postępowania poprzez nie zawiadomienie z odpowiednim wyprzedzeniem spółki Ś. Sp. z o.o. o oględzinach (wizji w terenie), które odbyły się w dniu 17 lutego 2021 r., wskazał, że Ś. Sp. z o.o. została zawiadomiona o tym, że to Ś. Sp. z o.o. Sp. k. zajmowała pas drogowy drogi gminnej ul. [...] w G. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim dwóch banerów reklamowych o treści "[...]" o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2) w dniach 11 lipca – 10 grudnia 2019 r. W ocenie organu udział Ś. Sp. z o.o. w tej czynności byłby bezcelowy, skoro spółka ta nie zgłaszała wątpliwości w zakresie pomiaru, i jak ustalono wcześniej, nie będzie podlegała karze. Organ stwierdził, że w związku ze związanym charakterem decyzji wymierzającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego nie ma w sprawie zastosowania art. 189d k.p.a. zawierający przesłanki jakie organ powinien brać pod uwagę wymierzając administracyjną karę pieniężną. Kwestia ta jest uregulowana w ustawie o drogach publicznych. Natomiast wysokość kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zależna jest bowiem jedynie od stawki opłaty ustalonej przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, powierzchni i terminu zajęcia. Organ nie dopatrzył się przesłanek odstąpienia od nałożenia kary wymienionych w 189f § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. W ocenie organu waga naruszenia nie jest znikoma. Przeciwna ocena byłaby możliwa, gdyby naruszenie prawa było związane z ochroną istotnego interesu strony bądź wystąpieniem sytuacji, w której strona podejmuje działania wprawdzie bezprawne, ale w celu zapewnienia ważnych potrzeb egzystencjalnych. Strona, umieszczając banery reklamowe promujące prowadzoną przez siebie działalność, czerpała korzyści finansowe. Naruszenie trwało przez stosunkowo długi okres, to jest 103 dni. Strona za to samo zachowanie nie została ukarana inną prawomocną decyzją. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą również przesłanki działania siły wyższej, o której mowa w art. 189e k.p.a. Końcowo organ podniósł, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary Ś. Sp. z o.o. za umieszczenie banerów reklamowych stało się bezprzedmiotowe bowiem spółka ta nie umieściła przedmiotowych banerów w pasie drogowym ul. [...] w G. Tym samym nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a zatem prowadzenie postępowania w sprawie wymierzenia temu podmiotowi kary pieniężnej stało się bezprzedmiotowe. Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 14 stycznia 2022 r. nr SKO Gd/3244/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił w sposób szczegółowy dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2. 2a lub 2c. Organ przedstawił także treść przepisów art. 4 pkt 1 i art. 49 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy wskazał, że z zapisów ustawy o drogach publicznych oraz utrwalonego orzecznictwa wynika, że odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego. Niezależnie od tego, w jaki konstrukcyjnie sposób reklama jest zamontowana, a więc czy znajduje się na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, słupa oświetlenia ulicznego, rynny budynku, czy też znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym - wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z KRS nr [...] wynika, że aktualnie skarżąca Spółka działa pod firmą C. Sp. z o.o. Sp. k. Wspólnikiem nie będącym komandytariuszem, reprezentującym spółkę jest Ś. Sp. z o.o., którego prezesem zarządu jest W. K., osoba, która podpisała wniesione odwołanie. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo wymierzył skarżącej spółce Ś. Sp. z o.o. Sp. k. karę za zajęcie pasa drogowego oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec podmiotu Ś. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Z zebranego w sprawie materiału dowodnego (mapy z zaznaczonym przebiegiem pasa drogowego - załącznik do protokołu z dnia 11 lipca 2019 r.) wynika bowiem, że przedmiotowe banery zajmowały pas drogowy ulicy [...] w G. Lokalizacja banerów została ustalona na podstawie zdjęć dołączonych do protokołu z kontroli, oględzin oraz została naniesiona na mapę ewidencyjną. Analiza wskazanych dokumentów nie budzi wątpliwości co do lokalizacji banerów. W aktach sprawy brak jest z kolei dokumentów, z których wynikałoby, że zarządca drogi ustalił w decyzji administracyjnej warunki zajęcia pasa drogowego na przedmiotowe reklamy. Spółka nie przedstawiła rzeczonej zgody na zajęcia pasa drogowego we wskazanym w decyzji okresie. Organ odwoławczy wskazał dalej, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w okresie od 1 lipca do 10 grudnia 2019 r. lokal przy ul. [...] był wynajmowany przez skarżącą Spółkę Ś. Sp. z o.o. Sp.k. i prowadzona tam była [...] (min. oświadczenie Spółki N., paragon fiskalny z 5 września 2019 r.). Także strona w odwołaniu (na stronie 3) wskazała, że dnia 5 września 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie [...]. Wcześniej, to jest przed 6 września 2019 r. działalność taką prowadziła Ś. Sp. z o.o. Kolegium podkreśliło, że niniejsze postępowanie dotyczy jedynie okresu od 11 lipca 2019 r. do 10 grudnia 2019 r. a nie okresów wcześniejszych. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił, że do zajęcia doszło w okresie od 11 lipca 2019 r. do 10 grudnia 2019 r. Analiza protokołów z kontroli legalności usytuowania reklam w pasie drogowym ulicy [...] z dnia: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz 10 grudnia 2019 r. prowadzi do wniosku, iż zdjęcia wykonane w powyższym okresie przedstawiają te same reklamy, w ten sam sposób umocowane do drzewa jak i do konstrukcji stalowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotowe banery nie tylko reklamowały prowadzoną przez skarżącą spółkę działalność, ale także wskazywały drogę do miejsca prowadzenia działalności (strzałki na banerach), co świadczy o tym, że były bezpośrednio związane z prowadzoną tam działalnością. Tym samym w ocenie organu spółka faktycznie zajmowała pas drogowy, a więc korzystała z niego w sposób bezprawny. Organ pierwszej instancji nie musiał codziennie w powyższym okresie fotografować ww. reklam, aby ustalić czasokres zajęcia pasa drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w toku postępowania nie przeprowadziła ona przeciwdowodu wskazującego, iż reklamy wisiały tylko w wymienionych dniach, a potem były zdejmowane i ponownie zakładane akurat wtedy, gdy pracownik organu przeprowadzał oględziny. Zdaniem organu odwoławczego powierzchnia zajętego pasa drogowego została ustalona prawidłowo. Organ wskazał, że opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Prawidłowo organ pierwszej instancji zbadał powierzchnię pasa drogowego zajętą przez rzut poziomy powierzchni reklamy. Tym samym w ocenie organu odwoławczego niezasadne są zarzuty, iż organ powinien użyć do wskazanych pomiarów urządzenia do pomiaru tkanin. Organ odwoławczy wskazał, że urządzenia, którymi posłużył się organ pierwszej instancji w postaci dalmierza jak i miary, aby ustalić powierzchnię zajęcia pasa drogowego, były wystarczające. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że organ był uprawniony przeprowadzić oględziny mimo fizycznego braku banerów korzystając z zebranego wcześniej materiału dowodowego. Brak banerów podczas oględzin w dniu 17 lutego 2021 r. nie przesądza bowiem o obowiązku umorzenia postępowania w całości. Organ odwoławczy nie zgodził się nadto z twierdzeniami skarżącej spółki, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego nie została ustalona przez organ pierwszej instancji w sposób odmienny i dowolny. Organ wydając zaskarżoną decyzję przyjął z korzyścią dla strony, że powierzchnia zajęcia to 1,8 m x 8 m = 14,4 m2 x 2 = 28,80 m2, tak jak ustalono podczas pierwszej kontroli. Organ odwoławczy podkreślił, że podczas późniejszych kontroli oraz podczas oględzin używając dalmierza oraz miary, którą posługiwało się jak widać na zdjęciach parę osób, uzyskano powierzchnię zajęcia większą o kilka centymetrów. Organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tym zakresie art. 40 ust. 10 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Organ ustalając wysokość kary prawidłowo zastosował uchwałę nr XXXIV/879/21 Rady Miasta Gdańska z 25 marca 2021 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Pom z 2021 r. poz. 1385), to jest uchwałę nr XXV/750/04 Rady Miasta Gdańska z 24 czerwca 2004 r. Organ prawidłowo zastosował stawkę za zajęcie 2,30 zł - zajęcie pasa drogowego drogi gminnej przez pozostałe reklamy (zgodnie z § 4 uchwały). Opłata została ustalona w prawidłowej wysokości zgodnie z wyliczeniem: 28,8 m2 x 2,30 zł/m2 x 103 dni x dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego = 68.227,20 zł. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo umorzył nadto postępowanie wobec Ś. Sp. z o.o. jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 3 grudnia 2020 r. poinformował bowiem Ś. Sp. z o.o., że w toku postępowania ustalono, iż to Ś.Sp. z o.o. Sp. k zajmowała pas drogowy w okresie od 11 lipca – 10 grudnia 2019 r. Następnie Ś. Sp. z o.o. pismem z 18 lutego 2021 r. została poinformowana o dokonanych oględzinach oraz pouczono ją o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego brak zawiadomienia Ś. Sp. z o.o. o terminie oględzin w dniu 17 lutego 2021 r. nie stanowi naruszenia jej uprawnień wynikających z art. 79 k.p.a., w sytuacji gdy organ uznał, że strona była o tym powiadomiona, iż to nie ona dokonała zajęcia pasa drogowego. Niepowiadomienie strony nie rodzi dla niej w tym wypadku jakichkolwiek negatywnych konsekwencji i nie narusza jej uprawnień. Odnośnie zarzutu strony, że z uwagi na COVID przesłuchanie powinno odbyć się za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość organ odwoławczy stwierdził, że gdyby skarżąca spółka chciała uczestniczyć w przeprowadzeniu powyższego dowodu powinna zgłosić taką inicjatywę podczas toczącego się postępowania. Obecnie zarzut ten ma na celu jedynie przedłużenie postępowania. Organ pierwszej instancji w odpowiedzi na odwołanie wskazał zaś, że dysponuje wszelkimi środkami, aby przeprowadzić przesłuchanie stron w reżimie sanitarnym. Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony a tym samym nie naruszono art. 6, art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę prawidłowo odniósł się do działu IV ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. Decyzja wydawana na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych jest tzw. decyzją związaną. W powyższym artykule wprost uregulowano przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 189d k.p.a. dotyczący okoliczności branych pod uwagę podczas wymierzania administracyjnej kary pieniężnej. Organ odwoławczy uznał że w sprawie nie mają również zastosowania przesłanki określone w art. 189f § 1 k.p.a., przy spełnieniu których organ administracji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu. Strona umieściła banery reklamowe promujące swoją działalność, wskazujące do niej drogę i tym samym czerpała z tego korzyści finansowe. Powyższe banery wisiały przez dłuższy czas, to jest przez okres 103 dni i tym samym nie można uznać, iż waga naruszenia jest znikoma. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił także z urzędu, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ. Także z akt organu pierwszej instancji nie wynika, że przesłanki z art. 189f § 1 k.p.a. w sprawie zostały spełnione. W sprawie nie zachodzą także przesłanki działania siły wyższej wskazane w art. 189e k.p.a. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku C. Sp. z o.o. Sp. k. zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 541) i § 5 pkt 7), rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r., poz. 885), poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało uznaniem, że: a) pomiar banera reklamowego nr 1, wykonanego z tkaniny, zawieszonego pomiędzy drzewami przy ul. [...], w dniu 11 lipca 2019 r. bez narzędzi umożliwiających określenie powierzchni tej reklamy został dokonany prawidłowo; b) baner reklamowy nr 2, zawieszony na konstrukcji metalowej przy ul. [...] jest tej samej wielkości co baner reklamowy nr 1, w sytuacji braku pomiaru banera nr 2 w dniu 11 lipca 2019 r.; c) użycie dalmierza Leica Disto S910 do pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami oraz konstrukcji metalowej w dniu 17 lipca 2020 r. było wystarczające, podczas gdy pomiar winien być dokonany przy użyciu przyrządu do pomiaru długości tkanin, podlegającego prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej; - art. 40 ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) poprzez jego błędną wykładnię, co skutkowało dokonaniem w dniu 17 lipca 2020 r. pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami oraz konstrukcji stalowej, które według organu drugiej instancji zajmowane były przez banery reklamowe, podczas gdy zgodnie z dyspozycją cytowanego przepisu pomiar powinien obejmować powierzchnię reklamy, jako składnika niezbędnego do ustalenia wysokości kary pieniężnej; - art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało przeprowadzaniem pomiarów geodezyjnych przez osoby nieuprawnione, podczas gdy wyżej cytowane przepisy nakładają obowiązek posiadania uprawnień zawodowych w zakresie geodezyjnych pomiarów podstawowych i redakcji map; 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 28 w zw. z art. 77 oraz 105 k.p.a. poprzez uznanie, że umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej Ś. Sp. z o.o. (KRS [...]) jest zasadne, podczas gdy organy orzekające nie rozstrzygnęły, kto dokonał zajęcia pasa drogowego oraz kto jest właścicielem przedmiotowego banera reklamowego, a ustaliły jedynie jaki podmiot zajmował lokal przy ul. [...]; - art. 6 i art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ drugiej instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez: a) brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji w szczególności dotyczących naruszenia art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach, stwierdzając lakonicznie, że powierzchnia została "ustalona prawidłowo", a urządzenia którymi się posłużył organ I instancji "były wystarczające"; b) brak wykazania przez organ II instancji inicjatywy dowodowej celem wyjaśnienia sprawy, w tym zwrócenia się do Głównego Urzędu Miar o zajęcie stanowiska czy do pomiaru tkanin może służyć inny przedmiot niż użyty w ustawie i rozporządzeniu a służący do naliczenia opłaty; c) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wyłącznie na podstawie pomiarów z dnia 11 lipca 2019 r., wykonanych bez użycia należytych przyrządów do pomiaru tkanin, a także pomimo braku udowodnienia dokonania w dniu 11 lipca 2019 r. pomiaru banera na konstrukcji metalowej; d) braku ustalenia podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego, a jedynie ustalenie spółki, która w dniu 5 września 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie "[...]", co jest o tyle istotne, że przed 6 czerwca 2019 r. pod tym adresem działalność gospodarczą w tym samym zakresie prowadziła spółka Ś. Sp. z o.o. z siedzibą w G., podczas gdy organ winien ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie nałożenia kary pieniężnej, to jest ustalić fakt zajęcia pasa przez obiekt, podmiot, który dokonał zajęcia, brak stosownego zezwolenia, powierzchnię zajętego pasa i liczbę dni zajmowania pasa bez zezwolenia; - art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ administracji publicznej, że zajęto pas drogowy w okresie od 11 lipca 2019 r. do 10 grudnia 2019 r., w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że banery były rozwieszone przez 5 dni, to jest w dniach: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz w dniu 10 grudnia 2019 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu z dokumentów: - odpisu pisma z dnia 31 stycznia 2022 r. C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. do Głównego Urzędu Miar; - odpisu pisma z dnia 21 lutego 2022 r. Prezesa Głównego Urzędu Miar na fakt, że (i) przyrządy do pomiaru długości tkanin podlegają prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej, w konsekwencji urządzenie, które nie podlega legalizacji nie może być użyte do pomiaru tkanin, a także że (ii) Główny Urząd Miar nie wydał żadnego upoważnienia do legalizacji ponownej przyrządów do pomiaru długości tkanin; 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także, na podstawie art. 135 tej ustawy, o rozważenie uchylenia w całości decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że okolicznością istotną w sprawie nałożenia kary pieniężnej z art. 40 ustawy o drogach publicznych jest m.in. powierzchnia zajętego pasa. W ocenie skarżącej do pomiaru banera reklamowego wykonanego z tkaniny z tworzywa sztucznego, na którą bezpośrednio nadrukowuje się treść reklamy, winno być użyte urządzenie podlegających prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej, stosownie do treści art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. Ten argument został podkreślony w piśmie Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r. Skarżąca zarzuciła organowi drugiej instancji pominięcie tego argumentu. Skarżąca podniosła, że w piśmie z dnia 21 lutego 2022 r. Główny Urząd Miar przyznał, że nie wydał żadnego upoważnienia do legalizacji ponownej przyrządów do pomiaru długości tkanin, tym samym w ocenie skarżącej organy obu instancji nie mogły uznać, że użyte urządzenie - dalmierz Leica Disto S910 - było urządzeniem właściwym do dokonania pomiaru tkaniny, celem nałożenia kary pieniężnej. W ocenie skarżącej administracyjna kara pieniężna jest niepodatkową należnością budżetową, a tym samym wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o miarach. Skarżąca poddała nadto w wątpliwość pomiar banera reklamowego zawieszonego na konstrukcji metalowej bowiem dokonanie tego pomiaru bez urządzeń pomagających zbliżyć się do nośnika narażałoby pracownika na upadek z dużej wysokości. W protokole z dnia 11 lipca 2019 r. nie dokonano żadnej adnotacji jakoby pracownik korzystał z pomocy kogokolwiek lub używał specjalistycznych urządzeń umożliwiających mu dostęp do banera zawieszonego na konstrukcji metalowej. Skarżąca podniosła, że użycie do pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami oraz konstrukcji metalowej w dniu 17 lipca 2020 r. dalmierza Leica Disto S910 nie spełnia wymogów określonych w wyżej wymienionych przepisach ustawy - Prawo o miarach, a działania te nie są zgodne z przepisami art. 40 ust. 6 i 12 ustawy o drogach publicznych. Przepisy te nie pozwalają organowi zastąpić "powierzchni reklamy" "potencjalną powierzchnią zajmowaną przez nośnik reklamowy". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w decyzji z dnia 1 czerwca 2020 r. wskazało działania jakie powinien podjąć organ. Jednakże Prezydent Miasta Gdańska nie zastosował się do wytycznych, a działaniem swoich przedstawicieli jedynie podważył swoją wiarygodność. Skarżąca podkreśliła, że organ pierwszej instancji trzykrotnie uzyskiwał inny wymiar nośnika reklamowego (w tym dwukrotnie dokonując pomiaru pustej przestrzeni a nie nośnika reklamowego). Skarżąca zarzuciła również organom obu instancji naruszenie art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podkreślając przy tym, że istotą definicji zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest wydzielenie liniami granicznymi gruntu, który stanowi pas drogowy. W ocenie skarżącej ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że banery reklamowe znajdowały się w pasie drogi publicznej. W aktach sprawy nie ma stosownego urzędowego dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego oraz kolizję, umieszczonego rzekomo w pasie drogowym banera z tymi liniami, pozwalającego stwierdzać niewątpliwe przypadek zajęcia tego pasa drogowego. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji naruszył także art. 10 k.p.a. w zw. z art. 15zzzzzn pkt 3) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) poprzez wzywanie strony do osobistego stawiennictwa w okresie stanu epidemii oraz przeprowadzanie licznych bezcelowych wizji w terenie, podczas gdy obowiązujące przepisy umożliwiały przesłuchanie strony oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień za pośrednictwem transmisji audiowizualnej. W ocenie skarżącej z zebranego materiału dowodowego wynika, że banery były rozwieszone wyłącznie przez 5 dni, to jest w dniach: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz 10 grudnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie. W dniu 14 października 2022 r. doręczono uczestnikowi postępowania C. Sp. z o.o. odpis skargi oraz kopię odpowiedzi organu na skargę. Uczestnik postępowania nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r., o sygn. akt III SA/Gd 296/22, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił skargę C. Sp. z o.o. Sp. k. w G. na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r., nr SKO Gd/3244/21, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że w sprawie zaistniały podstawy do wymierzenia Spółce kary za zajęcie pasa drogowego. Zaakceptowano ustalenie, że przedmiotowe banery zajmowały pas drogowy ulicy [...] w G., co potwierdzają zdjęcia załączone do protokołu z kontroli, oględziny oraz dane z map ewidencyjnych i brak jest zgody na zajęcie pasa drogowego we wskazanym w decyzji okresie. Kontrole zostały przeprowadzone w dniach 11 lipca, 30 lipca, 8 sierpnia, 13 sierpnia oraz 10 grudnia 2019 r., co było wystarczające do przyjęcia okresu zajęcia pasa drogowego. Spółka nie wskazała, aby reklamy wisiały tylko w wymienionych dniach i jako pozbawione racjonalnych podstaw uznano zdejmowanie i ponownie ich zakładanie. Za prawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał dokonane pomiary banerów i użycie urządzenia w postaci dalmierza, zaznaczając, że powierzchnie banerów przyjęto z korzyścią dla skarżącej, w korelacji do danych z pierwszego pomiaru. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy zasadnie wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że w okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. lokal przy ul. [...]był wynajmowany przez skarżącą Spółkę (dawniej Ś. Sp. z o.o. Sp.k.) i prowadzona tam była [...]. Okoliczność te potwierdza wprost znajdujące się w aktach oświadczenie N. Sp. z o.o. z dnia 28 września 2020 r., w którym wprost wskazano, że skarżąca jest dysponentem ww. lokalu na mocy umowy najmu zawartej w dniu 1 lipca 2019 r. na okres 1 lipca 2019 r. – 31 grudnia 2024 r. W realiach sprawy organy odniosły się prawidłowo do okresu zajęcia 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. Analiza protokołów z kontroli legalności usytuowania reklam w pasie drogowym ulicy [...] z dnia: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz 10 grudnia 2019 r. prowadzi do wniosku, iż zdjęcia wykonane w powyższym okresie przedstawiają te same reklamy, w ten sam sposób umocowane do drzewa jak i do konstrukcji stalowej. Co ważne, przedmiotowe banery nie tylko reklamowały prowadzoną przez skarżącą Spółkę działalność, ale także wskazywały drogę do miejsca prowadzenia działalności (strzałki na banerach), co świadczy o tym, że były bezpośrednio związane z prowadzoną tam działalnością. Tym samym Spółka faktycznie zajmowała pas drogowy, a więc korzystała z niego w sposób bezprawny. Organ pierwszej instancji, co oczywiste, nie musiał codziennie w powyższym okresie fotografować wskazanych banerów reklam, aby ustalić dokładny czasokres zajęcia pasa drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w toku postępowania spółka nie przeprowadziła przeciwdowodu wskazującego, iż reklamy wisiały tylko w wymienionych dniach, a potem były zdejmowane i ponownie zakładane akurat wtedy gdy pracownik organu przeprowadzał oględziny. W ocenie Sądu założenie przedstawione w tej materii przez spółkę, ograniczające czasowo umiejscowienie spornych banerów pozbawione jest racjonalnych podstaw. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty, że organ powinien użyć do pomiarów banerów urządzenia do pomiaru tkanin. W realiach sprawy nie ma bowiem mowy o tym aby sporne banery traktować jako tkaniny. Organ odwoławczy wskazał nadto zasadnie, że urządzenia, którymi posłużył się organ pierwszej instancji do pomiaru spornych banerów w postaci dalmierza jak i miary aby ustalić powierzchnię zajęcia pasa drogowego były wystarczające. Treść pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r. w zakresie odnoszącym się do dalmierzy w żaden sposób nie podważa powyższych rozważań organu odwoławczego. Skarżąca z treści tego pisma wyprowadza zaś wadliwe wnioski. Zdaniem Sądu, wobec zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego zasadnym jest twierdzenie, że ponownie rozpoznając sprawę pracownicy organu pierwszej instancji mogli przeprowadzić oględziny mimo fizycznego braku banerów. Ich brak podczas oględzin dokonanych w dniu 17 lutego 2021 r. nie przesądzał bowiem w żadnej mierze o obowiązku umorzenia postępowania z uwagi na to, że na wcześniejszym etapie postępowania zgromadzony został materiał dowodowy. Ustalenia poczynione w trakcie powyższych oględzin zostały należycie z tym materiałem skorelowane. Organ ustalając wysokość nałożonej kary prawidłowo zastosował uchwałę Rady Miasta Gdańska z 25 marca 2021 r. nr XXXIV/879/21 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 1385), to jest uchwałę Rady Miasta Gdańska z 24 czerwca 2004 r. nr XXV/750/04. Organ prawidłowo zastosował stawkę za przedmiotowe zajęcie 2,30 zł - zajęcie pasa drogowego drogi gminnej przez pozostałe reklamy (§ 4 uchwały). Opłata została ustalona w prawidłowej wysokości zgodnie z wyliczeniem: 28,8m2 x 2,30 zł/m2 x 103 dni x 10 - opłaty za zajęcie pasa drogowego = 68.227,20 zł. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo umorzył nadto postępowanie wobec Ś. Sp. z o.o. jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji pismem z 3 grudnia 2020 r. poinformował podmiot Ś. Sp. z o.o., iż w toku postępowania ustalono, iż to Spółka Ś. Sp. z o.o. Sp.k zajmowała pas drogowy w okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. Następnie Ś. Sp. z o.o. pismem z 18 lutego 2021 r. została poinformowana o dokonanych oględzinach oraz pouczono ją o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Zdaniem Sądu brak zawiadomienia Ś. Sp. z o.o. o terminie oględzin wyznaczonych na dzień 17 lutego 2021 r. nie stanowił naruszenia jej uprawnień wynikających z art. 7 i art. 9 k.p.a. w sytuacji gdy organ uznał iż strona była powiadomiona o tym, że to nie ten podmiot dokonał zajęcia pasa drogowego. Niepowiadomienie tej strony postępowania nie spowodowało dla niej jakichkolwiek negatywnych konsekwencji. Zdaniem Sądu akta administracyjne wskazują, że materiał dowodowy zgromadzony w prowadzonym postępowaniu był kompletny i pozwolił na dokonanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Stronie skarżącej zapewniono przy tym czynny udział w każdym stadium postępowania, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji jest w ocenie Sądu wyczerpująca i w pełni przekonująca. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez C. Sp. z o.o. Sp. k. w G. wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 594/23, uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku przyjął, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zasadności nałożenia kary pieniężnej za zajęcie przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r., w związku z usytuowaniem reklam w pasie drogowym ul. [...] w G., co potwierdziły kontrole przeprowadzone w dniach: 11 lipca, 30 lipca, 8 sierpnia, 13 sierpnia oraz 10 grudnia 2019 r. Z akt sprawy wynika, że banery były umocowane do drzewa, jak i do konstrukcji stalowej, reklamując prowadzoną przez skarżącą działalność oraz wskazywały drogę do miejsca prowadzenia działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z akt sprawy wynika, iż banery zostały zmierzone miarą, a następnie po ich usunięciu został użyty dalmierz Leica Disto S910 do pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami. Odnosząc się do pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r., dotyczącego niewydawania upoważnienia do ponownej legalizacji, Sąd pierwszej instancji uznał, że strona wyprowadza z tego pisma nieprawidłowe wnioski, ale nie wskazano jakie są właściwe. Przepisy prawa o miarach w zakresie, w jakim odnoszą się do przyrządów pomiarowych używanych oraz urzędowych czynności pomiarowych, wykonywanych przez organy administracji publicznej inne niż organy administracji miar, mogą mieć zastosowanie do tych pierwszych organów, o ile organy te wprowadzają tego rodzaju przyrządy do użytkowania lub użytkują je w celu wykonywania zadań publicznych. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w wynikach wykładni językowo-systemowej przepisów ustawowych i podustawowych prawa metrologicznego. I tak stosownie do art. 8 ust. 1 prawa o miarach przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane: 1) w ochronie zdrowia, życia i środowiska, 2) w ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, 3) w ochronie praw konsumenta, 4) przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, 5) przy dokonywaniu kontroli celno-skarbowej, 6) w obrocie - i są określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, podlegają prawnej kontroli metrologicznej. W przedmiotowej sprawie w toku kontroli w postępowaniu administracyjnym organy obu instancji oparły swoje ustalenia na pomiarach wykonanych m.in. przy użyciu dalmierza Leica Disto S910. Przy czym w aktach sprawy brak jest dokumentu dotyczącego legalizacji powyższego urządzenia i nie sposób przyjąć w sposób jednoznaczny, że dokonane przy jego użyciu pomiary są w pełni prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest dopuszczalna próba sanowania istotnych i mogących mieć wpływ na wynik sprawy uchybień procesowych kontrolowanych organów w zakresie ustalania stanu faktycznego przez pomijanie badania kwestii legalizacji urządzeń zastosowanych w sprawie do pomiarów, które są istotnym elementem i mają istotny wpływ na wysokość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W toku postępowania należało wyjaśnić tę kwestię najpóźniej przed Sądem pierwszej instancji w celu usunięciu obiektywnych wątpliwości co do legalności ustalenia stanu faktycznego lub prawnego sprawy. Wobec braku pełnego stanowiska WSA co do zakresu zastosowania przepisów ustawy prawo o miarach w kontekście legalizacji dalmierza Leica Disto S910, nie sposób uznać, że kontrola zaskarżonych decyzji została przeprowadzona prawidłowo, z zachowanie dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zbadania wymagała poruszona w piśmie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r., procedura legalizacji ponownej przyrządu pomiarowego znajdującego się w użytkowaniu, która dokonywana jest co do zasady wielokrotnie na wniosek użytkownika (także organów administracji), m.in. ze względu na ustalone okresy ważności poprzedniej legalizacji ponownej (art. 8k ust. 2 pkt 1 prawa o miarach) oraz w przypadku zmiany miejsca użytkowania, w którym była dokonana legalizacja (art. 8k ust. 2 pkt 4 prawa o miarach). Powyższe oznacza, że każdorazowa zmiana lokalizacji przyrządu pomiarowego w powyższym zakresie wymaga przeprowadzenia następczo kolejnej legalizacji ponownej. Zagadnienie to nie zostało wyjaśnione przez Sąd pierwszej instancji, mimo przedłożenia przez spółkę pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r., którym organy nie mogły dysponować. Zgodnie z art. 8n ust. 4 prawa o miarach legalizacja traci ważność w przypadku: 1) stwierdzenia, że przyrząd pomiarowy przestał spełniać wymagania; 2) uszkodzenia przyrządu pomiarowego; 3) uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej; 4) zmiany miejsca instalacji lub użytkowania przyrządu pomiarowego, w którym legalizacja była wykonana. Z przepisu powyższego wynika m.in. obowiązek użytkownika urządzenia pomiarowego, w tym właściwego organu administracji, dokonującego pomiaru za pomocą urządzenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1 prawa o miarach, do poddania urządzenia pomiarowego podlegającego prawnej kontroli metrologicznej, którego legalizacja ponowna utraciła ważność (np. z tej przyczyny, że przyrząd pomiarowy przestał spełniać wymagania techniczne i metrologiczne, albo z tego powodu, że doszło do zmiany miejsca użytkowania przyrządu pomiarowego, w którym legalizacja była wykonana), procedurze ponownej legalizacji, przy czym organ ten z urzędu musi uwzględniać zaistnienie przesłanek utraty ważności legalizacji, a więc m.in. ma obowiązek ciągłego czuwania, aby użytkowany przyrząd pomiarowy spełniał prawnie określone wymagania techniczne i metrologiczne (art. 4 pkt 8 prawa o miarach), co uzasadnia także konieczność przestrzegania wytycznych producenta urządzenia oraz związanej z danym przyrządem instrukcji jego obsługi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji winien odnieść się do wymagań technicznych i metrologicznych dla urządzeń pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas tego rodzaju kontroli, a także wynikających z przepisów warunków właściwego stosowania tych przyrządów, których adresatami są również organy administracji publicznej, będące użytkownikami przyrządów pomiarowych. Przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być legalnie wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane przez organy administracji publicznej w toku wykonywania zadań publicznych, o których mowa w art. 8 ust. 1 prawa o miarach, tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu, ważną legalizację lub decyzję o uznaniu dokumentów potwierdzających dokonanie prawnej kontroli metrologicznej przyrządu pomiarowego przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne (art. 8a ust. 1 i 2 prawa o miarach) oraz jeżeli zostały zachowane określone, na podstawie art. 9a pkt 1 prawa o miarach, warunki właściwego stosowania tych przyrządów oraz miejsc umieszczania na nich cech legalizacji i zabezpieczających. Ponadto organy administracji publicznej użytkujące urządzenia pomiarowe, o których mowa w art. 8 ust. 1 prawa o miarach, mają prawny obowiązek uwzględniania z urzędu utraty z mocy samego prawa ważności legalizacji, z przyczyn wskazanych w art. 8n ust. 4 prawa o miarach. Powyższe uwagi są kluczowe w kontekście poddawanej przez skarżącą kasacyjnie pod wątpliwość legalizację dalmierza Leica Disto S910. Nie sposób bagatelizować obowiązku uwzględniania przez organy administracji publicznej w toku użytkowania przyrządów pomiarowych prawnej kontroli metrologicznej, w szczególności w kontekście ewentualnych błędów pomiaru w określonych dopuszczalnych granicach, pomimo formalnej ważności legalizacji urządzenia pomiarowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji winien zatem odnieść się do kwestii formalnych związanych z przyjęciem jako miarodajnych jedynie wskazań legalizowanych urządzeń pomiarowych. W tym stanie rzeczy wobec braku pełnej oceny przydatności i legalizacji dalmierza Leica Disto S910 do wykonania spornych pomiarów niemożliwe jest uznanie, że kontrola przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji była pełna. Powyższe zasadnymi czyni zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia zasad postępowania z K.p.a. w powiązaniu z przepisami P.p.s.a. Odnosząc się do powołanego w skardze kasacyjnej art. 133 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przepis ten obliguje sąd administracyjny do wydania wyroku po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy. Nie oznacza to jednak, że sąd administracyjny na podstawie tych akt czyni określone ustalenia faktyczne. Przeciwnie, fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalają organy administracji, a rzeczą sądu administracyjnego jest tylko zbadanie, czy przy ustalaniu tych faktów wymienione organy przestrzegały prawa, a zwłaszcza, czy postępowały zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie dowodowe. W przypadku Sądu pierwszej instancji rozpoznającego niniejszą sprawę można więc mówić jedynie o zaaprobowaniu ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, utrwalonych i przedstawionych w aktach sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do tej kwestii, rozpatrywany z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Wbrew bowiem stanowisku spółki Sąd pierwszej instancji nie pominął istotnej części akt i nie czynił własnych ustaleń w sprawie. Określenie użyte w zaskarżonym wyroku, że samego banera nie można traktować jako tkaniny (samej w sobie bez treści) nie świadczy o pominięciu części akt, czy sprzeczności ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, że baner jest wykonany z tkaniny z tworzywa sztucznego. Nie jest bowiem kluczowe w niniejszej sprawie z jakiego materiału (tkaniny naturalnej czy sztucznej, czy tworzywa sztucznego) powstał sporny baner, ponieważ nie ma to istotnego wpływu na wysokość spornej kary. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy nie wynika, aby pomiary przeprowadzone w ramach kontroli w dniach: 1 lipca, 30 lipca, 8 sierpnia, 13 sierpnia oraz 10 grudnia 2019 r. zostały zrealizowane przez osoby nieuprawnione. Osoby te nie wykonywały bowiem prac geodezyjnych, czy pomiarów geodezyjnych, o których mowa w powołanych w skardze kasacyjnej przepisach art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wobec powyższego zarzuty w tym zakresie nie mogły być skuteczne. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji miał obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia również z punktu widzenia aspektów, na które strona nie zwróciła uwagi w skardze, a które mają istotne znaczenie dla dokonania takiej oceny. W niniejszej sprawie Spółka podważała przed WSA prawidłowość pomiarów dokonanych przy użyciu dalmierza Leica Disto S910. Przeprowadzając zatem pełną kontrolę decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, należało uwzględnić także ten aspekt. Wobec powyższego zarzut uchybienia art. 134 § 1 P.p.s.a. uznano za zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu należało oczekiwać od WSA, że uzasadnienie wyroku będzie zawierało stanowisko w sprawie w kontekście podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W tym zakresie sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie do końca odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem winno zawierać stanowisko WSA co do pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r. i legalizacji użytego dalmierza Leica Disto S910. Wobec ujawnionych wadliwości proceduralnych Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w szczególności obrazy prawa materialnego ustawy o drogach publicznych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji uwzględni ocenę prawną wyrażoną powyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny i dokona pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie powyżej wskazanym. Po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego tutejszy Sąd zwrócił się do organu pierwszej instancji, aby nadesłał informację, czy urządzenie dalmierz Leica Disto S910 użyte do dokonania pomiarów banerów reklamowych w przedmiotowej sprawie zostało poddane - przez organy administracji miar lub podmioty upoważnione do przeprowadzania legalizacji - prawnej kontroli metrologicznej, w szczególności czy urządzenie to poddane zostało zatwierdzeniu typu i legalizacji pierwotnej albo legalizacji jednostkowej oraz legalizacji ponownej, czy posiada ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważna legalizację, a jeżeli tak, aby nadesłał stosowne dokumenty w powyższym zakresie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że urządzenie dalmierz Leica Disto S910 użyte do dokonania pomiarów banerów reklamowych w przedmiotowej sprawie nie zostało poddane prawnej kontroli metrologicznej. Urządzenie posiada natomiast wystawiony przez producenta certyfikat kalibracji, którego kopię organ dołączył do pisma. W ocenie organu pierwszej instancji urządzenia takie jak dalmierze laserowe czy tradycyjne miary zwijanie, wykorzystywane standardowo w prowadzonych postępowaniach, nie podlegają prawnej kontroli metrologicznej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o miarach prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń - i są określone w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. poz. 885). W przepisach tych brak jest dalmierzy laserowych. Organ wskazał, że powyższe stanowisko potwierdził Główny Urząd Miar w piśmie z dnia 5 czerwca 2024 r. nr DNK-WN.402.60.2024.1, które organ również dołączył do pisma, dodając, że podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3776/17, w którym stwierdził: "Rozporządzenie to, w katalogu przyrządów pomiarowych, nie ujmuje żadnych odbiorników GPS ani dalmierzy, wobec czego nie wymagają one przeprowadzania kontroli metrologicznej." W piśmie z dnia 8 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ pierwszej instancji nie wykazał w sposób należyty także kwestii przydatności dalmierza do przeprowadzenia przedmiotowego pomiaru. Do pomiaru banera reklamowego z tworzywa sztucznego powinno być użyte urządzenie podlegające prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej. Na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał żądanie skargi oraz wnosi o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zwrócił uwagę, że dokument kalibracji dalmierza został złożony w języku angielskim. Dokument ten posługuje się zwrotami technicznymi i w związku z tym, aby mógł służyć jako dowód powinien być przetłumaczony na język polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ponownie rozpoznając sprawę obowiązany był uwzględnić, że sprawa będąca przedmiotem skargi była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 296/22) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 594/23). Powołanym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie, zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Dokonując ponownej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikającymi z wiążącego w sprawie orzeczenia należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej za zajęcie, w dniach od 11 lipca do 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi, części pasa drogi gminnej ul. [...] w G. poprzez umieszczenie dwóch jednostronnych banerów reklamowych o treści opisanej w decyzji. Jak zaś wynikało z oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego rzeczą Sądu pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy było zbadanie poruszonej w piśmie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r., procedura legalizacji ponownej przyrządu pomiarowego znajdującego się w użytkowaniu organu, a użytego do dokonania pomiarów w przedmiotowej sprawie, tj. dalmierza Leica Disto S910. Sąd pierwszej instancji winien odnieść się do wymagań technicznych i metrologicznych dla urządzeń pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas tego rodzaju kontroli, a także wynikających z przepisów warunków właściwego stosowania tych przyrządów, których adresatami są również organy administracji publicznej, będące użytkownikami przyrządów pomiarowych. W tym zakresie Sąd, rozpoznając ponownie sprawę, miał na względzie, że przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być legalnie wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane przez organy administracji publicznej w toku wykonywania zadań publicznych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo o miarach, tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu, ważną legalizację lub decyzję o uznaniu dokumentów potwierdzających dokonanie prawnej kontroli metrologicznej przyrządu pomiarowego przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne (art. 8a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o miarach) oraz jeżeli zostały zachowane określone, na podstawie art. 9a pkt 1 ustawy, warunki właściwego stosowania tych przyrządów oraz miejsc umieszczania na nich cech legalizacji i zabezpieczających. Ponadto organy administracji publicznej użytkujące urządzenia pomiarowe, o których mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy, mają prawny obowiązek uwzględniania z urzędu utraty z mocy samego prawa ważności legalizacji, z przyczyn wskazanych w art. 8n ust. 4 prawa o miarach. Wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2a ustawy - Prawo o miarach, prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe, w tym przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu lub do użytkowania po dokonaniu oceny zgodności w rozumieniu art. 2 pkt 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30), zwanej dalej "oceną zgodności", które są stosowane w dziedzinach, o których mowa w ust. 1, i zostały określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, podlegają prawnej kontroli metrologicznej. Na podstawie art. 8 ust. 6 ustawy – Prawo o miarach wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r., poz. 885), które to rozporządzenie, w katalogu przyrządów pomiarowych, nie ujmuje jakichkolwiek dalmierzy, wobec czego nie wymagają one przeprowadzania jakiejkolwiek prawnej kontroli metrologicznej, tj. zatwierdzeniu typu, legalizacji pierwotnej, czy legalizacji ponownej. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3776/17 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy zatem, że dalmierz użytkowany przez organ pierwszej instancji co do zasady mogą być stosowane przy pobieraniu należności budżetowych, w tym kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia właściwego zarządcy drogi, bez konieczności poddawania ich prawnej kontroli metrologicznej. Nie mniej jednak powyższe nie oznacza, że postępowanie przez organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Bez względu bowiem na rodzaj użytego urządzenia pomiarowego, nie było dopuszczalne wyznaczenie wymiarów banerów reklamowych znajdujących się w okresie od 11 lipca do 10 grudnia 2019 r. w pasie drogowym ul. [...], po ich zdemontowaniu, poprzez dokonanie pomiaru przestrzeni, w której banery się uprzednio znajdowały. Sąd, mając na względzie, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 594/23 uznał, że wobec ujawnionych wadliwości proceduralnych przedwczesne jest odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w szczególności obrazy prawa materialnego ustawy o drogach publicznych, dokonał oceny zarzutu art. 40 ust. 6 i 12 tejże ustawy. W tym zakresie Sąd miał na względzie, że materialną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej powoływanej w skrócie jako "u.d.p."), w brzmieniu obowiązującym w dacie stwierdzonego zajęcia pasa drogowego. W myśl art. 1 u.d.p. z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Możliwość korzystania z drogi publicznej, co do zasady nie jest objęta żadnym postępowaniem administracyjnym. Wyjątkiem jest m.in. korzystanie z pasa drogowego dla celów niezgodnych z jego funkcją i przeznaczeniem, gdyż wówczas zajęcie pasa wymaga uzyskania stosowanego zezwolenia w formie decyzji. Zezwolenie takie wymagane jest w sytuacji lokalizowania w pasie drogowym reklam. W związku z powyższym istotne dla nałożenia tej kary jest, czy faktycznie dana reklama znajduje się w pasie drogowym. W świetle art. 40 ust. 1 u.d.p., stanowiącego podstawę prawną wydanej decyzji, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 2 zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że w sprawie zachodzi przypadek określony w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., czyli umieszczenie w pasie drogowym reklam. Wskazać należy, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. co do zasady zabrania się dokonywania czynności w pasie drogowym, które mogłyby powodować uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego na cele inne, niż wskazane wyżej, możliwe jest po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.) i skutkuje, stosownie do ust. 3 cyt. artykułu, pobraniem opłaty. Przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną, której wysokość stanowi 10-krotność opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Jak wynika z powołanych przepisów, zarządca drogi, w sytuacji ustalenia niedozwolonego zajęcia pasa drogowego, obowiązany jest wymierzyć karę pieniężną. Związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, w konkretnym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Związanie właściwego organu dyspozycją art. 40 ust. 12 u.d.p. uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, tj. w konkretnym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Działanie w warunkach związania administracyjnego nakłada na organ obowiązek szczególnie starannego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w celu ustalenia bez żadnych wątpliwości stanu faktycznego podlegającego sankcji administracyjnej. W niniejszej sprawie niekwestionowane jest, że sporna reklama dotyczyła działalności, w którą skarżąca była zaangażowana. Wbrew twierdzeniu skarżącej organy wykazały, z jakich względów za właściciela reklamy należy uznać właśnie Spółkę. W okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. lokal przy ul. [...] był wynajmowany przez skarżącą Spółkę (dawniej Ś. Sp. z o.o. Sp.k.) i prowadzona tam była [...]. Okoliczność te potwierdza wprost znajdujące się w aktach oświadczenie N. Sp. z o.o. z dnia 28 września 2020 r., w którym wprost wskazano, że skarżąca jest dysponentem ww. lokalu na mocy umowy najmu zawartej w dniu 1 lipca 2019 r. na okres 1 lipca 2019 r. – 31 grudnia 2024 r. Przedmiotowe banery nie tylko reklamowały prowadzoną przez skarżącą Spółkę działalność, ale także wskazywały drogę do miejsca prowadzenia działalności (strzałki na banerach), co świadczy o tym, że były bezpośrednio związane z prowadzoną tam działalnością. Tym samym Spółka faktycznie zajmowała pas drogowy, a więc korzystała z niego w sposób bezprawny. Organy nie miały natomiast obowiązku poszukiwania dalszych dowodów dla dodatkowego poparcia ww. tezy. Organy nie miały żadnych podstaw do poddawania w wątpliwość, że stroną postępowania jest skarżąca oraz, że sporna reklama dotyczy właśnie tego podmiotu. W ocenie Sądu organy administracji publicznej, prawidłowo uznając, że reklama dotyczyła działalności skarżącej spółki, zachodziły podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowe wobec uczestnika postępowania C. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Organ pierwszej instancji co do zasady również był uprawniony do ustalenia okresu, w jakim umiejscowione były sporne banery, bez konieczności dokonywania codziennych kontroli zajęcia pasa drogowego i fotografowania wskazanych banerów reklam, aby ustalić dokładny czasokres zajęcia pasa drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w toku postępowania spółka nie przeprowadziła przeciwdowodu wskazującego, że reklamy wisiały tylko w wymienionych dniach, a potem były zdejmowane i ponownie zakładane akurat wtedy gdy pracownik organu przeprowadzał oględziny. W ocenie Sądu założenie przedstawione w tej materii przez spółkę, ograniczające czasowo umiejscowienie spornych banerów pozbawione jest racjonalnych podstaw. W ocenie Sądu, w sprawie wykazane zostały również okoliczności, co do umieszczenia spornej reklamy w pasie drogowym drogi publicznej. Dla porządku wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W aktach znajduje się mapa ewidencyjna z wyraźnym zaznaczeniem granicy pasa drogowego ulicy [...] w G. oraz z naniesioną lokalizacja banerów reklamowych. W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (tak wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, CBOSA). Mieć jednak należy na uwadze, że wysokość kary pieniężnej nie została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. Uwzględniając łączną powierzchnię zajęcia pasa drogowego organ przyjął, jako podstawę naliczenia kary powierzchnię 28,80 m2. Podkreślić należy, że wymiary każdego z dwóch banerów tj. 14,40 m2 zostały pierwotnie ustalone w toku kontroli w dniu 11 lipca 2019 r. Jednak nie wskazano wówczas sposobu dokonanych pomiarów, pomiar został wykonany jedynie w odniesieniu do banera umocowanego na drzewach a wynik tego pomiaru odniesiono do banera zamocowanego na konstrukcji metalowej ponad jezdnia, bez wyjaśnienia na czym organ oparł założenia o identycznych wymiarach obydwu banerów. Zatem pomiaru wówczas dokonanego nie można uznać za miarodajny dla obliczenia wysokości kary. Kolejne pomiary odbyły się w dniach 17 lipca 2020 r. i 17 lutego 2021 r., kiedy to już sporne banery zostały usunięte z miejsc pierwotnej lokalizacji. Wówczas do ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego organ użył miary oraz dalmierza (w odniesieniu do miejsca uprzedniej lokalizacji banera nr 1 - zawieszonego na drzewach) i dalmierza (w odniesieniu do miejsca uprzedniej lokalizacji banera nr 2 - na konstrukcji metalowej nad jezdnią). Wyniki pomiarów banerów dały następujące wyniki: baner nr 1 15,05 m2 i 16,20 m2 w dniu 17 lipca 2020 r. oraz baner nr 2 15,13 m2 i 16,30 m2 w dniu 17 lutego 2021 r. Powierzchnia w ten sposób wyznaczona każdorazowo stanowiła zatem inne wartości, jednocześnie różniąc się znacznie, bo o około 1m2 lub 2m2 od przyjętej ostatecznie przez organ powierzchni 14,40 m2. Stawkę opłaty za umieszczenie obiektu budowlanego w pasie drogowym organ należało ustalić stosując uchwałę Rady Miasta Gdańska z 25 marca 2021 r. nr XXXIV/879/21 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 1385), to jest uchwałę Rady Miasta Gdańska z 24 czerwca 2004 r. nr XXV/750/04. Stawka opłaty uzależniona jest od powierzchni zajęcia pasa drogowego i jednocześnie wyznacza wysokość kary pieniężnej w przypadku nielegalnego zajęcia pasa drogowego. W celu nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który zajął bez zezwolenia pas drogowy umieszczając w nim reklamę, niezbędne jest wykazanie, że zajęcie takie rzeczywiście nastąpiło a ponadto określenie powierzchni reklamy zajmującej pas drogowy i liczby dni zajmowania pasa drogowego. Należy zatem zauważyć, że nie wiadomo, czy przyjęte przez organy administracji wymiary przedmiotowych banerów reklamowych odpowiadają rzeczywistym jego parametrom. Dokonanie pomiarów po ich zdemontowaniu nie dotyczyło jednak już przedmiotowych banerów lecz przestrzeni, gdzie były one umieszczone. Wobec znacznych rozbieżności uzyskanych wyników, pomiary powyższe nie mogą być podstawą do precyzyjnego ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego i ustalenia wysokości kary pieniężnej. Przyjęcie na korzyść strony pomiarów dokonanych w dniu 11 lipca 2019 r., których nie można było uznać za prawidłowe, nie stanowi o precyzyjnym obliczeniu powierzchni zajęcia pasa drogowego. Skarżąca natomiast w swym piśmie z dnia 5 marca 2021 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z pomiaru banera reklamowego o treści "[...]". Organy obu instancji nie uwzględniły tego wniosku dowodowego i w żaden sposób do niego się nie odniosły uzasadniając wydane w sprawie decyzje administracyjne. Jedynie przekazując odwołanie do organu drugiej instancji Prezydent Miasta Gdańska wyraził stanowisko, że tego rodzaju wniosek ma na celu przedłużenie postępowania, zaś doświadczenie życiowe każe przypuszczać, że strona nie udostępniłaby banerów do pomiaru, a kwestia ustalenia powierzchni reklam nie budzi wątpliwości. Takiego stanowiska Sąd nie podziela. Po pierwsze, jak wyżej wyjaśniono, sposób ustalenia powierzchni banerów reklamowych budzi wątpliwości, po drugie zaś organ winien się kierować treścią art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie zaś z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wniosek dowodowy zawarty w ww. piśmie strony spełniał warunki określone w art. 78 § 1 k.p.a., winien zostać zatem przeprowadzony, czego jednak organ nie uczynił. W konsekwencji stwierdzić należy, że wprawdzie organ pierwszej instancji wielokrotnie kontrolował pas drogowy ulicy [...] w G., jednak pomiar dokonany w dniu 11 lipca 2019 r. nie mógł być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie, a kolejne pomiary nie dotyczyły przedmiotowych reklam, które zatem nie zostały zmierzone. Natomiast powierzchnia reklamy ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia wysokości kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Nie można wyłącznie na podstawie przybliżonych wymiarów reklamy nakładać na stronę kary, której wysokość – zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 ustawy o drogach publicznych – bezpośrednio zależy od powierzchni reklamy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zebrano wyczerpująco materiału dowodowego, na podstawie którego możliwe byłoby wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i 4, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. Art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Tylko fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (art. 77 § 4 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Istotną przesłanką prawidłowości swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody łącznie. Dodać w tym miejscu należy, że materiał dowodowy sprawy nie dawał podstaw do twierdzenia, że banery reklamowe zostały wykonane z tkaniny. Banery reklamowe nie zostały wykonane z tkaniny lecz z tworzywa sztucznego. Brak jest zatem podstaw, aby pomiaru przedmiotowych banerów reklamowych dokonywać za pomocą przyrządów do pomiaru tkanin. Jak zaś wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 594/23 nie jest kluczowe w niniejszej sprawie z jakiego materiału (tkaniny naturalnej czy sztucznej, czy tworzywa sztucznego) powstał sporny baner, ponieważ nie ma to istotnego wpływu na wysokość spornej kary. Ponadto bezzasadnie podnosiła skarżąca, że decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podkreślić należy, że w ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraził wiążącą w niniejszej sprawie ocenę prawną, że z akt sprawy nie wynika, aby pomiary przeprowadzone w ramach przeprowadzonych kontroli zostały zrealizowane przez osoby nieuprawnione. Osoby te nie wykonywały bowiem prac geodezyjnych, czy pomiarów geodezyjnych, o których mowa w powołanych w skardze kasacyjnej przepisach art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 p.g.k. Wobec powyższego zarzuty w tym zakresie nie mogły być skuteczne. Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższe, z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego ustali stan faktyczny i rozstrzygnie sprawę co do istoty lub w inny sposób zakończy postępowanie administracyjne. Organ podejmie działania mające na celu wykazanie w sposób jednoznaczny obliczenia powierzchni reklamy uwzględniając okoliczność, że banery reklamowe nie znajdują się w miejscu ich uprzedniej nielegalnej lokalizacji, lecz jak wynika z oświadczeń strony pozostają w jej dyspozycji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 6900 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (1500 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (5400 zł).