III SA/Gd 365/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W.Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W.Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, którą orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Skarżąca w skardze zawarła wniosek o zawieszenie lub wstrzymanie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta G., co Sąd uznał za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wskazać należy, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", daje sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kompetencja ta dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, że - po pierwsze - wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów administarcji, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś - może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; także: postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.). Oznacza to, że orzeczenia organów administracji, które wywołują wyłącznie skutki procesowe i nie przyznają stronom praw ani nie nakładają na nie obowiązków, ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, a co za tym idzie nie można wstrzymać ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Taki właśnie charakter ma zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca mu tą sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia oznacza, że decyzja administracyjna nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków na adresata tego rodzaju decyzji, albowiem obowiązki prawne, jakie są związane z powyższym aktem, dotyczą jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Nie doszło zatem w sprawie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, a decyzja organu odwoławczego wywołuje jedynie skutki procesowe polegające na ukształtowaniu toku postępowania poprzez zwrócenie sprawy wymeldowania z pobytu stałego do organu niższej instancji. W konsekwencji brak jest prawnych podstaw do wstrzymania wykonania decyzji kasacyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja kasacyjna nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiej decyzji ostatecznej na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji (por. postanowienie NSA z 6 października 2010 r., II GZ 281/10; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2008 r., II OZ 345/08; postanowienie NSA z 24 stycznia 2008 r., II OZ 19/08; postanowienie NSA z 24 stycznia 2008 r., II OSK 1799/07; postanowienie NSA z 17 stycznia 2008 r., II GZ 220/07). Z uwagi na niemożność stwierdzenia zaistnienia w zaskarżonym akcie materialnoprawnego elementu wykonalności, który mógłby podlegać wstrzymaniu, brak jest podstaw do badania przez Sąd ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy tym należy podkreślić, iż celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Skoro nie było możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.