III SA/Gd 812/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania praw jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie zatrzymania praw jazdy M. C. (dalej jako: strona, skarżący) w związku z przekroczeniem przez kierującego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Organ I instancji wydał decyzję na okres 3 miesięcy tj. od 29 maja 2016 r. do 29 sierpnia 2016 r. i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze, skarżący zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2016 r. z uwagi na występującą przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do usunięcia skutków w postaci braku zapewnienia skarżącemu, jak i jego rodzinie środków do życia. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek ze względu na fakt wykonywania przez skarżącego pracy zawodowej na stanowisku regionalnego menadżera sprzedaży produktów ubezpieczeniowych, skutkiem czego musi on wykonywać pracę zarobkową poza domem i dojeżdżać do poszczególnych agentów ubezpieczeniowych na terenie kraju. Bez możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych utraci on źródło dochodów. Mając na utrzymaniu żonę oraz małoletniego syna, może to spowodować konieczność posiłkowania się przez rodzinę skarżącego z zasiłków z ubezpieczeń społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Należy zatem wstępnie rozważyć czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, w ogóle może podlegać wstrzymaniu. W doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady nie nadają się do wykonania m.in. wszelkie orzeczenia kasacyjne, odmowne a także orzeczenia umarzające, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122; T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, s. 160; postanowienie NSA z 21 stycznia 2011 r. sygn. II OZ 3/11; postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r. sygn. II OZ 489/10; postanowienie NSA z 15 listopada 2005 r. sygn. II OZ 978/05; postanowienie NSA z 24 lutego 2011 r. II OZ 108/11). Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie i zarazem przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja, którą Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie zatrzymania praw jazdy w związku z przekroczeniem przez kierującego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym. Organ zatrzymał skarżącemu prawo jazdy na okres 3 miesięcy tj. od 29 maja 2016 r. do 29 sierpnia 2016 r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym decyzja w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez kierującego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym wydana na okres 3 miesięcy tj. od 29 maja 2016 r. do 29 sierpnia 2016 r. w dniu rozpatrywanie przez Sąd wniosku o jej wstrzymanie tj. 3 listopada 2016 r., nie podlega już wykonaniu, gdyż jest to akt mający charakter okresowy, wywołujący określone skutki prawne w terminie w niej wskazanym. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał również w sposób dostateczny i przekonywujący o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków przez decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2016 r. To, czy skarżący w celu poprawy własnego komfortu wynajmie kierowcę i zreorganizuje pracę, aby móc podróżować samochodem osobowym, zależy tylko woli skarżącego. Nie budzi wątpliwości, że co do zasady, przy obecnych środkach komunikacji, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie stanowi przeszkody w osobistym ustalaniu warunków współpracy z kontrahentami, np. przy pomocy środków komunikacji typu telefon, internet. Skarżący może też korzystać z komunikacji publicznej (pociągi, autobusy, tramwaje). Może to być wprawdzie mniej komfortowe niż samodzielne podróżowanie samochodem osobowym, lecz spadek komfortu nie może być traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku (por. postanowienie NSA z 27 października 2015 r., I OZ 1368/15). Ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy tych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OZ 398/16). Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące może więc co najwyżej utrudnić skarżącemu prowadzenie działalności, lecz nie oznacza jeszcze istnienia realnego zagrożenia dla jej istnienia. Dodać należy, że na gruncie spraw dotyczących decyzji w przedmiocie utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów, a więc spraw dotyczących decyzji o bardziej dotkliwych skutkach dla skarżących niż decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące, wskazuje się, że ograniczenie prowadzenia działalności w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów nie stanowi dostatecznego spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.