III SA/Gd 877/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Gdańsku, na podstawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), nałożył na [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów w wysokości 20.000 zł – ograniczoną na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym z kwoty 48.850 zł. Organ stwierdził następujące naruszenia: skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę lp. 5.3.1 i 5.3.2 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 1.100, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut lp. 5.2.1 i 5.2.2 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 1.250, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę lp. 6.3.11 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 3.500, naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd lp. 6.3.12 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 5.000, nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 30.000, Niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie lp. 1.4 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 8.000. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie upoważnienia z dnia 4 marca 2015 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w K. (zwanej dalej: "spółką", "skarżącą"). Zakres kontroli obejmował okres od 1.04.2014 r. do 31.01.2015 r. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał średnio 32 kierowców. Ustalono, iż przedsiębiorstwo posiada licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną do dnia 5 czerwca 2019 r., oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ważną do dnia 19 maja 2059 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia 31 marca 2015 r. nr [...]. Kontrola wykazała powyższe naruszenia, w związku z czym organ wymierzyła karę pieniężną. Spółka odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie ustawy o transporcie drogowym, stwierdzając naruszenie z lp. 6.2.1 oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. Spółka zarzuciła, że organ pozbawił ją prawa do czynnego udziału w sprawie, m.in. poprzez brak informacji o przeprowadzonym dowodzie w postaci informacji z punktów preselekcyjnych. Według spółki wydanie decyzji bez poinformowania strony o włączeniu do akt sprawy danych z preselekcji jest rażącym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Nadto organ w sposób niedostateczny ustalił okoliczności, w jakich doszło do naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zaznaczyła, że z kierowcami zawiera umowy i tak ich wynagradza, aby nie zachęcać ich do łamania przepisów prawa. Organ orzekający zaś zwielokrotnił nałożenie kary za naruszenia z lp. 1.4 i lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, choć nie wynika to z treści przepisu. W ocenie spółki organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co narusza art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie decyzją z dnia 22 lipca 2016 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i jednocześnie nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej zwanej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 92 a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 1.4, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W myśl przepisu art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (i rozporządzenia WE nr 561/2006. Odnośnie naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że spółka nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie okoliczności, mogących obalić ustalenia organu pierwszej instancji. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że: pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w dniu 31.01.2012r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 24.04.2014 r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 zł, pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr VIN [...]) spółka sprzedała w dniu 31.07.2012r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w dniu 6.12.2012r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr VIN [...]) spółka sprzedała w dniu 19.12.2012r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w dniu 31.01.2012 r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka wyrejestrowała w dniu 22.09.2011 r. (dowód: kserokopia decyzji nr [...]). Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w dniu 05.02.2014r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 02.02.2015r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w 2013r. Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w 2011 r. Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w dniu 05.02.2014r. (dowód: kserokopia faktury sprzedaży nr [...]). Do dnia 24.04.2014r. przedsiębiorca nie dokonał wykreślenia pojazdu z wykazu do posiadanej licencji transportowej nr [...]. W związku z niezgłoszeniem powyższej zmiany zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. Odnośnie niezgłoszenia zmian w licencji odnośnie pojazdów o nr rej. [...] (wyrejestrowanie w dniu 22.09.2011 r.), oraz [...] (sprzedaż pojazdu w 2011 r.), wskazać należy iż powyższe zmiany miały miejsce w 2011 r. Naruszenie lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zostało wprowadzone do ustawy w 2011 r. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), a zaczęły obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. Stąd też brak zgłoszenia przez przedsiębiorcę prawa do posiadania pojazdów: o nr rej. [...] i [...] nie podlegał obowiązkowi zgłoszenia w ciągu 28 dni organowi wydającemu licencję jak również nie podlegał sankcji za brak zgłoszenia. Zgodnie z obowiązującym w chwili udzielenia licencji przepisem art. 14 ust 2 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy był obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2013 r., w cytowanym wyżej art. 14 ust. 2 nakładała na przewoźnika obowiązek zgłoszenia omawianej zmiany w terminie 14 dni od dnia jej powstania. Obecnie brzmienie art. 14 ust. 2 omawianej ustawy "przedłużyło" termin na spełnienie obowiązku zgłoszenia zmiany danych do 28 dni. Skarżąca spółka nie dokonała zgłoszenia zmian do licencji, które miały miejsce jeszcze przed wskazaną powyżej nowelizacją. Zmiana przepisów w tym zakresie w żadnym wypadku nie może zatem wpływać na treść rozstrzygnięcia. W związku z powyższym zasadne było uchylenie decyzji w powyższym zakresie i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6.400 zł za stwierdzone naruszenie z lp. 1.4 załącznika nr 3. Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz zauważył, że przepis ten sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych, za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych. Analiza zapisów z protokołu kontroli, oraz danych z karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca D. S. prowadził pojazd w okresie od godz. 02:07 do godz. 07:04 dnia 07.10.2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy wjeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 57 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 27 minut (kara pieniężna w wysokości 150 zł). Kierowca J. G. prowadził pojazd w okresie od godz. 11:10 do godz. 17:31 dnia 08.10.2014r. nie wykonując prawidłowej przerwy wjeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 minut (kara pieniężna w wysokości 150 zł). Kierowca J. G. prowadził pojazd w okresie od godz. 13:39 do godz. 22:34 dnia 10.10.2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy wjeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 33 minuty i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 3 minuty (kara pieniężna w wysokości 950 zł). W zakresie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy zaznaczył, że sankcjonuje on skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych. Analiza zapisów z protokołu kontroli, oraz danych z karty kierowców A. G., D. S. i K. C. wykazała, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.100 zł za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.3 załącznika nr 3. W kwestii naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 zł. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że: • w pojeździe o nr rej. [...] po analizie danych za okres 01.09.2014-31.10.2014r. stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w dniu 17.10.2014r. od godz. 04:19 do godz. 06:34 (jazda bez włożonej karty kierowcy przez okres 2 godziny i 15 minut). Analiza zapisów z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg wykazała, iż pojazd o nr rej. [...] w dniu 17.10.2014 r. o godz. 05:02:43 przejechał przez punkt preselekcji umiejscowiony w m. N. na drodze krajowej nr [...]. Powyższy zapis stoi w sprzeczności z treścią pisma strony z dnia 25.03.2015 r., zgodnie z którym we wskazanym dniu pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy na terenie prywatnym z wyłączeniem dróg publicznych. Powyższe rozbieżności między danymi cyfrowymi z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego a zapisami z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg wskazują iż w niniejszej sprawie doszło do nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł), w pojeździe o nr rej. [...] po analizie danych za okres 01.09.2014-31.10.2014r. stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w dniu 08.09.2014 r. od godz. 04:12 do godz. 05:30. Analiza zapisów z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg wykazała, iż pojazd o nr rej. [...] w dniu 08.09.2014r. o godz. 05:19:26 przejechał przez punkt preselekcji umiejscowiony w m. N. na drodze krajowej nr [...]. Powyższy zapis stoi w sprzeczności z treścią pisma strony z dnia 25.03.2015 r., zgodnie z którym we wskazanym dniu pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy na terenie prywatnym z wyłączeniem dróg publicznych. Wskazać również należy, iż w dniu 08.09.2014 r. w godzinach: 03:49-03:50, 03:55-03:56, 05:40-06:23, 06:41-06:44 zarejestrowane przejazdy ww. pojazdem bez włożonej karty kierowcy. Powyższe rozbieżności między danymi cyfrowymi z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego a zapisami z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg wskazują iż w niniejszej sprawie doszło do nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł), w pojeździe o nr rej. [...] po analizie danych za okres 01.09.2014-31.10.2014r. stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w dniu 11.10.2014r. od godz. 11:03 do godz. 12:03. Analiza zapisów z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg wykazała, iż pojazd o nr rej. [...] w dniu 11.10.2014r. o godz. 11:48:24 przejechał przez punkt preselekcji umiejscowiony w m. N. na drodze krajowej nr [...]. Powyższy zapis stoi w sprzeczności z treścią pisma strony z dnia 25.03.2015 r., zgodnie z którym we wskazanym dniu pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy na terenie prywatnym z wyłączeniem dróg publicznych. Dodatkowo w toku kontroli stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w wyszczególnionych okresach (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł). w pojeździe o nr rej. [...] po analizie danych za okres 01.09.2014-31.10.2014r. stwierdzono, iż kierowca T. W. prowadził ww. pojazd z wyciągniętą kartą kierowcy. W związku z powyższym stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w dniu 24.10.2014r. w okresach 17:01-17:43 (jazda bez prawidłowej karty kierowcy przez 42 minuty) oraz od godz. 15:32-16:20 (jazda bez prawidłowej karty kierowcy przez 48 minut) (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł), w pojeździe o nr rej. [...] po analizie danych za okres 01.09.2014-31.10.2014r. stwierdzono, iż Pan K. C. prowadził ww. pojazd z wyciągniętą kartą kierowcy. W związku z powyższym stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w dniach: 11.10.2014r. w okresach 16:52-17:59 oraz w godz. 18:11-18:19, jak i w dniu 24.10.2014 w godz. 17:55-18:26 (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł) . w pojeździe o nr rej. [...] po analizie danych za okres 01.09.2014-31.10.2014r. stwierdzono, iż G. D. prowadził pojazd z wyciągniętą kartą kierowcy. W związku z powyższym stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w poszczególnych dniach (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł). Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom spółki, że w okresach w których kontrolerzy stwierdzili przewozy jej pojazdami bez zalogowanej karty kierowcy jazda odbywała się po terenie zamkniętym. Również dane z preselekcji pojazdów zaprzeczają twierdzeniom spółki. Z monitów tych wynika, że w czasie, w którym strona twierdzi, że jej pojazdy wykonywały jazdę po terenie zamkniętym jej pojazdy zostały zarejestrowane na drogach publicznych przez system preselekcji VIATOL. Mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji słusznie nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 30.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zostało udowodnione, że spółka wykonywała przewozy sześcioma różnymi pojazdami w trakcie których jej kierowcy nie rejestrowali swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi . W odniesieniu do naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z kart kierowców w terminie. Z analizy danych z karty kierowcy: 1. A. G. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 04.08.2014r., 17.10.2014r., 10.11.2014r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 4.08.2014r., a odczytem z dnia 17.10.2014r. kierowca ten miał 43 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 2. D. S. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 22.08.2014r., 9.10.2014r., 22.11.2014r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 22.08.2014 r., a odczytem z dnia 9.10.2014 r., kierowca ten miał 37 dni zarejestrowanej działalności. (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 3. B. T. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 14.08.2014 r., 26.09.2014 r., 3.11.2014 r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 14.08.2014r., a odczytem z dnia 26.09.2014r., kierowca ten miał 35 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 4. K. C. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 08.07.2014r., 06.10.2014 r., 10.11.2014 r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 08.07.2014 r., a odczytem z dnia 06.10.2014r., kierowca ten miał 51 dni zarejestrowanej działalności. W związku z powyższym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. 5. J. G. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 01.08.2014 r., 13.10.2014 r., 09.01.2015 r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 01.08.2014 r., a odczytem z dnia 13.10.2014r., kierowca ten miał 59 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 6. R. G. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 30.08.2014 r., 10.10.2014 r., 07.11.2014 r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, rejestrować swojej aktywności dlatego w tachograf może przełączyć w pozycję "OUT" o czym przedsiębiorca jak i kierowcy przeszkoleni z czasu pracy wiedzą. Ilość minut podczas których była wykonywana jazda bez załogowanej karty kierowcy ww. pojazdami świadczy, że nie były to jazdy na terenie zamkniętym strony, a jedynie przewozy realizowane podczas wykonywania zadań przewozowych. Organ odwoławczy dodatkowo zwraca uwagę, że również dane z preselekcji pojazdów zaprzeczają twierdzeniom strony. 7. P. B. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 04.08.2014r., 08.10.2014 r., 03.11.2014 r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 04.08.2014r., a odczytem z dnia 08.10.2014r., kierowca ten miał 38 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 8. R. S. wynika, iż dane były wczytywane w dniach: 18.07.2014 r., 21.10.2014r., 19.01.2015r. Dane z karty kierowcy powinny być wczytywane maksymalnie co 28 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 18.07.2014r., a odczytem z dnia 21.10.2014r., kierowca ten miał 53 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł). Organ odwoławczy zauważył, przy tym naruszeniu, że łączna kwota kar powinna wynosić 4.000 zł a nie 3.500, ale organ odwoławczy nie może orzekać na niekorzyść strony odwołującej. Dalej organ odwoławczy wskazał, że sankcją za naruszenie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym tzn. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd, jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli oraz danych pobranych z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w kontrolowanych pojazdach wskazuje, że przedsiębiorca nie wczytywał danych z tachografów w terminie. Z pobranych danych cyfrowych wynika, że: 1. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 22.04.2014r., 15.07.2014 r., 11.11.2014 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 15.07.2014 r., a odczytem z dnia 11.11.2014 r. pojazd ten miał 100 dni zarejestrowanej działalności. W związku z powyższym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. 2. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 11.06.2014 r., 09.10.2014 r., 23.02.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 11.06.2014 r., a odczytem z dnia 09.10.2014 r. pojazd ten miał 102 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 3. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 21.02.2014 r., 30.10.2014 r., 23.01.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy dniem 01.04.2014 r. (początek okresu objętego przedmiotową kontrolą), a odczytem z dnia 30.10.2014r. minęło ponad 100 dni zarejestrowanej działalności w ciągu których kierowca nie dokonał obowiązkowego sczytania danych z tego pojazdu (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 4. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 06.06.2014 r., 06.10.2014 r., 23.01.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 06.06.2014 r., a odczytem z dnia 06.10.2014 r. pojazd ten miał 98 dni zarejestrowanej działalności(kara pieniężna w wysokości 500 zł), 5. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 02.05.2014r., 13.10.2014 r., 23.01.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 02.05.2014 r., a odczytem z dnia 13.10.2014 r. pojazd ten miał ponad 100 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 6. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 19.06.2014r., 08.10.2014 r., 13.02.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 19.06.2014 r., a odczytem z dnia 08.10.2014 r. pojazd ten miał 105 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 7. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 10.06.2014r., 17.10.2014 r., 28.01.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 10.06.2014r., a odczytem z dnia 17.10.2014r. pojazd ten miał 108 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 8. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 28.05.2014r., 21.10.2014 r., 27.02.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni, a pomiędzy odczytem z dnia 28.05.2014r., a odczytem z dnia 21.10.2014 r. pojazd ten miał 121 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 9. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 06.06.2014r., 08.10.2014 r., 20.02.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 06.06.2014 r., a odczytem z dnia 08.10.2014 r. pojazd ten miał 112 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł), 10. dane z pojazdu o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 11.06.2014r., 08.10.2014 r., 26.01.2015 r. Dane z urządzeń rejestrujących powinny być wczytywane maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności, a pomiędzy odczytem z dnia 11.06.2014r., a odczytem z dnia 08.10.2014r. pojazd ten miał 97 dni zarejestrowanej działalności (kara pieniężna w wysokości 500 zł). Mając na uwadze powyższe zasadne i zgodne z prawem jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.12 do załącznika nr 3. Organ odwoławczy zważył, iż łączna kara za wykazane naruszenia wynosi 47.250 zł, jednakże zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym kara zostaje ograniczona do 20.000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych). W ocenie organu odwoławczego sprawy związane z naruszeniem lp. 1.4, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ powołał się przy tym na orzeczenia sądów administracyjnych (nr. wyrok wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, czy wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 1697/08). Organ podkreślił, że przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 trgo rozporządzenia, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Dane na karcie kierowcy i z urządzenia rejestrującego pobierane są odpowiednio co 28 i 90 dni kalendarzowych. Należy mieć na uwadze art. 10 ust. 5 rozporządzenia (EWG) 3821/85, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Organ odwoławczy zacytował następnie przepisy europejskie dotyczące wczytywania danych z tachografów oraz rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych. W niniejszej sytuacji zmianą danych jest fakt sprzedaży pojazdu, w wyniku którego spółka utraciła prawo do dysponowania danym pojazdem, który to był zgłoszony do licencji nr [...]. Każda niezgłoszona zmiana danych stanowi więc odrębne naruszenie, a przedsiębiorca zobowiązany jest do przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym w stosunku do każdego pojazdu będącego w jego dyspozycji. Każde stwierdzone naruszenie odnośnie niezgłoszenia zmiany danych, wynikające z art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym sankcjonowane jest karą w wysokości 800 zł. Obowiązujące rozwiązanie jest bardziej korzystne dla podmiotu u którego stwierdzono takie naruszenie, gdyż w hipotetycznej sytuacji, gdy dany pojazd na przykład został zakupiony przez dany podmiot, użytkowany zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, a następnie sprzedany, bez zgłaszania powyższego do odpowiedniego zezwolenia lub licencji, to przedsiębiorca powinien zostać ukarany podwójnie. Takie samo rozwiązanie zastosowano odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. do nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Spełnienie norm dotyczących stosowania cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju wymagane jest w stosunku do każdej karty kierowcy używanej przez kierowcę, do którego dana karta jest przypisana. Obowiązek ten nakłada na przedsiębiorcę rejestrowanie każdej aktywności kierowcy związanej z wykonywaniem przewozów drogowych określonych w ustawie o transporcie drogowym. Naruszenie więc powyższej normy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej za każdego kierowcę, u którego stwierdzono naruszenie. Wystarczające do nałożenia kary pieniężnej jest samo stwierdzenie nierejestrowania wskazań tachografu w stosunku do danego kierowcy, niezależnie od jego długości oraz częstotliwości jego występowania. Jako niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty wielokrotnego nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia z lp. 1.4 i lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Obowiązek wynikający z lp. 1.4 dotyczy zgłaszania zmian w stosunku do każdego pojazdu, który był wykorzystywany przez przedsiębiorcę do przewozów drogowych. Organ odwoławczy zauważył też, że spółka wiedziała o dowodach w postaci kopii zapisów z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg i w toku postępowania nie kwestionował ich wartości dowodowej. Pozyskanie danych z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg wynikało z konieczności uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego i powyższe działanie w żaden sposób nie może być uznane za bezprawne. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z dyspozycją art. 50 pkt 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym, do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy m.in. kontrola przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Wobec powyższego, Inspekcja posiada odpowiednie uprawnienia do sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. Kontrola taka zgodnie z art. 129a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, może być przeprowadzana w stosunku do podmiotu który naruszył przepisy transportu drogowego, w przypadku zarejestrowania tego naruszenia przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych i uprawnienia do jej podjęcia leżą po stronie Inspekcji Transportu Drogowego. Zdjęcia z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg służą więc do wykrywania naruszeń przepisów z zakresu przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, który porusza się po drogach publicznych, a do danych w nich zawartych Inspekcja Transportu Drogowego ma dostęp zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym strona miała możliwość zapoznania się z kopiami zdjęć z systemu preselekcji. Na kopiach zapisów z systemu widnieje zapis "zapoznałem się" wraz z podpisem zgodnym z podpisem znajdującym się pod odwołaniem, który to zgodnie z pieczęcią, którą opatrzone jest odwołanie, należy do prezesa zarządu [...] Sp. z o.o. H. L.. Tym samym niezasadny jest zarzut o niewiedzy strony w zakresie włączenia do zebranego materiału dowodowego zdjęć z systemu preselekcyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie rozpoznając sprawę, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego stwierdził, że w decyzji organu niższej instancji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, kierowcy i przedsiębiorca dopuścili się do naruszeń z lp. 1.4, lp. 5.2. lp. 5.3, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Spółka w wyniku złej organizacji pracy i braku nadzoru nad kierowcami, jest odpowiedzialna za naruszenia przez nich popełniane. Przedstawiciel spółki podpisał przedmiotowy protokół kontroli, tym samym spółka zgodziła się z zawartymi w nim ustaleniami. Wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania została ona pouczona o treści art. 10 k.p.a. Organ odwoławczy również nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym, wskazując przy tym na orzecznictwo sądowoadminstracyjne. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia. Wniosła również o rozważenie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie się przez organ odwoławczy przepisów 1) art. 92 b i art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez nieprawidłową kwalifikację stwierdzonych podczas kontroli naruszeń oraz wadliwą ocenę stanu faktycznego; 2) rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2096 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, stwierdzając naruszenie tj. - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w sytuacji, gdy przedmiotowe rozporządzenie przestało obowiązywać, a do stosowania rozporządzenia 165/2014 brak delegacji w ustawie o transporcie drogowym; 3) art. 4, art. 6, art. 7, art., 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. poprzez stwierdzenie naruszeń z zakresu czasu pracy z lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, oraz poprzez uznanie, iż kierowca nie zapewnił prawidłowego stosowania urządzenia rejestrującego; 4) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2096 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym brak jest delegacji do stosowania przedmiotowego rozporządzenia w ramach kontroli ruchu drogowego wykonywanej przez Inspekcję Transportu Drogowego, zaś nie sposób sformułowania " (...) odniesienia do rozporządzenia 3821/1985 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia (...)" uznać za delegację do stosowania rozporządzenia nr 165/2014 wprost. II. prawa procesowego poprzez naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. 1) art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezawiadomienie strony o fakcie przeprowadzenia oraz o treści dowodu z dokumentów w postaci informacji z punktów preselekcyjnych, na dane z których organ powołuje się przede wszystkim przy rozpatrywaniu naruszenia określonego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", nic można bowiem uznać, że dowody te zostały legalnie wprowadzone do postępowania administracyjnego, gdyż zostały przez organ kontrolny uzyskane przed wszczęciem postępowania administracyjnego, bez wskazania jednoznacznie źródła ich pochodzenia; 2) art. 6 k.p.a. - gdyż, decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa, poprzez naruszenie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; 3) art. 7 k.p.a. - ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek egzoneracyjnych z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym; 4) art. 8 k.p.a. - ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej; 5) art. 77, art. 79 i art. 81 k.p.a. - gdyż organ nic poinformował strony o przeprowadzeniu dowodu z dokumentów w postaci informacji z punktów preselekcyjnych, na dane z których organ powołuje się przede wszystkim przy rozpatrywaniu naruszenia określonego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi"; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji powodów, dla których została utrzymana w mocy decyzja z dnia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, niewskazanie kary łącznej oraz przepisu, na podstawie którego kara została ograniczona do kwoty 20000 zł, czego strona może jedynie się domyślać, gdyż nic zostało to wskazane w sentencji decyzji wobec czego trudno stronic prawidłowo zaskarżyć przedmiotową decyzję, ponadto organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania; 7) art. 138 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była wydana w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lipca 2016 r. uchylająca decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 maja 2015 r. i nakładająca karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: lp. 1.4, lp. 5.2, lp. 5.3, lp.6.2.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, a także przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L. 2006.102.1 ze zm.) - zwane dalej: "rozporządzeniem nr 561/20" oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L. 2014.60.1 ze zm.) zwane dalej: "rozporządzeniem nr 165/2014". Nadto organy powołały się na przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców ( Dz.U. UE.L.2010.168.16) zwane dalej: "rozporządzeniem nr 581/2010") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. Nr 159, poz. 1128) zwane dalej: "rozporządzeniem Ministra Transportu". Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy). Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego wynika, że w okresie od 5 marca 2015 r. do 31 marca 2015 r. w przedsiębiorstwie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. została przeprowadzona kontrola problemowa obejmująca okres od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2015 r., w zakresie przestrzegania przez to przedsiębiorstwo obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz aktów prawa wspólnotowego określających obowiązki lub warunki wykonywania przewozu drogowego. Skutkiem przeprowadzonej kontroli było stwierdzenie naruszeń przepisów o transporcie drogowym dotyczących: 1) niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art.8 ustawy, w wymaganym terminie; 2) skrócenia dziennego czasu odpoczynku; 3) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 4) nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; 5) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę; 6) naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd. Stwierdzone przez organy w postępowaniu poszczególne przypadki naruszenia obowiązków lub warunków prowadzenia przez skarżącą Spółkę przewozu drogowego zostały - we wskazanym powyżej zakresie - szczegółowo wskazane i opisane w uzasadnieniach obu decyzji, zarówno co do okoliczności ich powstania, argumentacji organów uznających za wiarygodne przyjęcie tych ustaleń oraz szczegółowej kwalifikacji prawnej tych naruszeń. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organy także w sposób pełny i wystarczający odniosły się do okoliczności sprawy, szczególnie do tych podnoszonych w trakcie postępowania przez stronę skarżącą, w aspekcie ich oceny przez pryzmat wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art. 92c ustawy, i nie znajdując okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej wskazały wysokość kary w zależności od stwierdzonego naruszenia, zgodnie z taryfikatorem wysokości kary pieniężnej za dany rodzaj naruszenia, wynikającym z załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności należy stwierdzić, że skarżąca – wbrew twierdzeniom skargi - brała czynny udział na każdym etapie postępowania mając pełną możliwość wypowiadania się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także mając prawo do składania żądań i przedstawiania własnych twierdzeń i dowodów. Strona została zawiadomiona przez organ pierwszej instancji o wszczęciu postępowania w sprawie, które zawierało pouczenie o przysługujących stronie postępowania prawach ( k. 146 akt administracyjnych), nadto zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz prawem do zgłoszenia żądań ( k. 148 akt administracyjnych). Zauważyć należy przy tym, że inna, aniżeli skarżącej ocena przez organy stanu faktycznego nie może świadczyć o naruszeniu przez te organy zasad: praworządności, zaufania do organów czy prawdy materialnej, określonych w art. 6-8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.". Należy wyjaśnić, że z zasady prawdy materialnej wynika dla organów obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, o czym stanowi art. 7 k.p.a. Uzupełnieniem tej zasady jest skierowany do organów administracji obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. – tzw. zasada zupełności). Zadaniem tych organów jest, więc takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, aby odpowiadał on rzeczywistości. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 80 k.p.a.). Przy czym rozpatrzeniu podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie, lecz wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W efekcie, wyniki ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która wg przepisu art. 107 § 3 k.p.a. powinna zawierać w szczególności - wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. To właśnie jest istotny element realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 8 k.p.a.) i zasady przekonywania stron postępowania administracyjnego (art. 11 k.p.a.). Zdaniem Sądu organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokładając starań, by dokładnie ustalić – obszerny i dość złożony - stan faktyczny w niniejszej sprawie, o czym świadczy treść uzasadnień zaskarżonych decyzji. Należy przyjąć, że dla potrzeb wydania zaskarżonych rozstrzygnięć zebrany materiał dowodowy jest kompletny i – w świetle powyższych wyjaśnień – dawał organom podstawę do podjęcia ustaleń co do stwierdzenia przez skarżącą Spółkę z jednej strony wskazanych naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym i aktów prawa wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy oraz aktów prawa wspólnotowego regulujących obowiązki i zasady przewozu drogowego, a z drugiej przyjęcia stanowiska, że skarżąca nie spełnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c ustawy, dających organom możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezawiadomienie strony o fakcie przeprowadzenia oraz o treści dowodu z dokumentów w postaci informacji z punktów preselekcyjnych, na dane z których organ powołał się przy rozpatrywaniu naruszenia określonego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na treść art. 73 ust. 1 ustawy, który określa czynności jakie może wykonywać inspektor w trakcie kontroli. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy inspektor może badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli. Informacje pochodzące z zapisów preselekcyjnego systemu monitoringu dróg, w okolicznościach niniejszej sprawy, należy zakwalifikować właśnie do wspomnianego środka dowodowego, którego możliwość wykorzystania w toku kontroli wynika z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stwierdzić przy tym należy, że dokumenty i inne nośniki informacji, o których stanowi art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy, mogą pochodzić zarówno od podmiotu kontrolowanego (zob. w szczególności art. 55 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy), jak i od innych podmiotów. Odmienne zastrzeżenie nie wynika bowiem z treści analizowanej regulacji. ( tak zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 203/15, LEX 1807705). Nadto ustawodawca w art. 67 ust. 1 i 2 ustawy wprost wskazał, że inspekcja transportu drogowego wykonując swoje zadania współdziała z wieloma podmiotami. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie można podzielić stanowiska skarżącej, że powoływanie się przez organ na zapisy z punktów preselekcji narusza prawo. Podkreślić należy przy ty, że reprezentujący skarżącą w toku kontroli Prezes Zarządu zapoznał się z wydrukami z preselekcyjnego systemu monitoringu dróg i w piśmie z dnia 25 marca 2015 r. zajął stanowisko w sprawie, w tym między innymi odnośnie ww. kwestii, potwierdzając w kilku przypadkach, że naruszenie przepisów o transporcie drogowym miało miejsce. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. – na stronie 7 uzasadnienia decyzji wskazano w jakim zakresie i z jakich przyczyn należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec merytorycznie w sprawie. Z kolei na stronie 19 decyzji stwierdzono, że kara wynosi łącznie 47.250 zł, a zatem mniej niż orzekł organ pierwszej instancji. Powołując się zaś na art. 92 a ust. 3 pkt 2 ustawy organ wskazał, że kara zostaje ograniczona do 20.000 złotych. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. W pkt 2 zarzutów skargi skarżącą stoi na stanowisku, że nie można jej karać za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w sytuacji, gdy rozporządzenie nr 3821/1985 przestało obowiązywać, a do stosowania rozporządzenia nr 165/2014 brak delegacji w ustawie o transporcie drogowym. Zarzut ten powtórzono w pkt 4 twierdząc, że w art. 4 pkt 22 ustawy brak jest delegacji do jego stosowania, zaś nie sposób zawartego w rozporządzeniu nr 165/2014 sformułowania " (...) odniesienia do rozporządzenia 3821/1985 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia (...)" uznać za delegację do stosowania rozporządzenia nr 165/2014. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 3821/85. W okresie objętym kontrolą obowiązywało rozporządzenie nr 3821/85, jednakże w dniu 2 marca 2016r. zostało uchylone przez rozporządzenie nr 165/2014. Stosownie do treści art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 uznaje się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014. Zgodnie z art. 48 rozporządzenia nr 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (czyli 1 marca 2014r.). Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Ze wspomnianego art. 46 rozporządzenia wynika, że w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Odnośnie twierdzenia, że brak jest możliwości stosowania rozporządzenia nr 165/2014 należy wskazać, że wspomniany wyżej art. 48 tego rozporządzenia stanowi wprost, że wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Z powyższego wynika, że błędem ze strony organu odwoławczego było powoływanie się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jak również w jej uzasadnieniu na art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Jak wskazano wcześniej, przepis ten wszedł w życie w dniu 2 marca 2015 r. Zauważyć należy zatem, że w sprawie miały zastosowanie przepisy prawa obowiązujące w okresie objętym kontrolą, nie zaś w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W okresie objętym kontrolą art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 jeszcze nie obowiązywał, nadal natomiast obowiązywał art. 15 rozporządzenia nr 3821/85 i na ten przepis winien był powołać się organ w decyzji, tak jak to uczynił organ pierwszej instancji. Takiej wady zaskarżonej decyzji nie można jednak uznać za istotne naruszenie prawa, co znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2003r., sygn. akt ISA 371/03, LEX nr 149553 stwierdził, że: "Błędne powołanie podstawy prawnej lub jej niepowołanie w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Taka sytuacja ma miejsce właśnie w rozpatrywanej sprawie. Należy przy tym zauważyć, że zarówno art. 15 rozporządzenia nr 3821/85, jak również art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 zawierają niemal identyczne uregulowania odnośnie zapewnienia przez pracodawcę i kierowców poprawnego działania i odpowiedniego stosowania, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, kart kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące. Bezpodstawne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia nr 561/2006 poprzez stwierdzenie naruszeń z zakresu czasu pracy oraz poprzez uznanie, że kierowca nie zapewnił prawidłowego stosowania urządzenia rejestrującego. Podnosząc ten zarzut w skardze skarżąca nie wykazała, że naruszenie powołanych przepisów rzeczywiście nastąpiło i, co najważniejsze, miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego wymaga art. 145 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi Spółka nie wykazała, na czym miałoby polegać ich naruszenie, zaś Sąd ze swej strony takiej wadliwości nie dostrzega. W uzasadnieniu skargi skarżącą zarzuciła, że wielokrotnie nałożono na nią karę za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ( lp.6.2.1. załącznika 3 do ustawy). Podobnie zarzuciła nałożenie wielokrotnej kary za naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art.8 ustawy, w wymaganym terminie ( lp. 1.4 załącznika 3 do ustawy). Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć treść art. 92a ust. 1 ustawy zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej za każde naruszenie. W kwestii wielokrotnych naruszeń prawa przy wykonywaniu transportu drogowego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 24 lutego 2011r. sygn. akt II GSK 257/10. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchybienia przepisom dotyczącym transportu drogowego związane z przewozem wykonywanym przez każdy pojazd i każdego kierowcę muszą być oceniane oddzielnie. Brak jest przepisu prawa, który pozwalałby w sytuacji wielokrotnych naruszeń prawa przy wykonywaniu transportu drogowego poprzestać na nałożeniu jednej tylko kary. W rozpatrywanej sprawie stwierdzono wielokrotne naruszenie przepisów o transporcie drogowym co dawało podstawę do nałożenia kar o których mowa lp.6.2.1. i 1.4 załącznika 3 do ustawy za każde stwierdzone naruszenie. Nie można było mówić w każdym z ww. przypadków o jednym naruszeniu, jak wywodzi strona w skardze i nie doszło też do wielokrotnego ukarania za to samo naruszenie. Każde ze stwierdzonych naruszeń stanowiło bowiem odrębny delikt administracyjny, zaś każde takie naruszenie podlega osobnej karze. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że organy nie zbadały w żaden sposób jaki był charakter wykonywanych przewozów w aspekcie wyłączeni, o których mowa w art. 3 i 13 rozporządzenia nr 561/2006. Każdy przejazd pojazdem przeznaczonym do transportu osób lub rzeczy, bez względu na cel podróży, a także bez względu na to, czy pojazd przewozi ładunek, bądź osoby, czy też porusza się bez ładunku i nie przewozi osób, powinien być kwalifikowany jako przewóz drogowy, chyba, że zachodzą warunki, o których mowa w art. 3 i 13 rozporządzenia nr 561/2006. Przepisy te określają sytuacje, w których stosowanie rozporządzenia jest wyłączone. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że ze gromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika by skarżąca wykonywała przewozy drogowe, o których mowa w art. 3 i 13 rozporządzenia nr 561/2006. Dodatkowo, na żadnym etapie niniejszego postępowania, jak również w trakcie prowadzonej u skarżącej kontroli, nie została przez skarżącą podniesiona kwestia wyłączenia stosowania w stosunku do niej przepisów ww. rozporządzenia, co z pewnością by uczyniła, gdyby takim wyłączeniem była objęta. Trudno tym samym czynić organom zarzut, że do tej kwestii się nie odniosły. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 wprowadzającego obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy oraz z jednostki pojazdowej, które sankcjonowane są w l.p. 6.3.11. oraz w l.p.6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy. W tym przypadku chodzi o relację pomiędzy rozporządzeniem nr 581/2010 określającym maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów a powołanym w zaskarżonej decyzji § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych. Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na 28 dni. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w części, w której organ na str. 24 odniósł się do zarzutów odwołania, dokonano wadliwej wykładni ww. przepisów. Jednak jak wynika ze znajdujących na str. 15 -19 rozważań dotyczących naruszenia przez skarżącą przepisów dotyczących wczytywania danych z kart kierowców oraz z jednostek pojazdowych, organ dokonał prawidłowych ustaleń przyjmując, że przy realizacji obowiązków pobierania danych z tachografów cyfrowych i z kart kierowców, podmiot obowiązany był uwzględnić dni zarejestrowanej działalności. Stanowisko to znalazło również potwierdzenie w udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę. Z ustaleń zaskarżonej decyzji wynika, że za 8 przypadków naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, określonych w l.p.6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy nałożona została kara pieniężna 3500 zł, tj. po 500 zł za każdego kierowcę. Wskazano przy tym, że łączna kara za ww. naruszenia winna wynosić 4.000 zł, jednak organ pierwszej instancji dokonał wadliwego obliczenia ustalając łączną karę w wysokości 3.500 zł, czego - z uwagi na treść art. 139 k.p.a. - organ odwoławczy nie mógł zmienić. Z kolei za 10 stwierdzonych w toku kontroli przypadków naruszenia obowiązku wczytywania danych z tachografów określonych w l.p.6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy nałożona została kara pieniężna w wysokości 5.000 zł, tj. po 500 zł za każdy pojazd. Na koniec w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy rozważyły możliwość odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary w oparciu o art. 92b i art. 92c ustawy – zarzut naruszenia tych przepisów podniosła skarżąca w pkt 1 zarzutów skargi. Treść art. 92b ustawy wskazuje, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Z kolei art. 92c ustawy ma zastosowanie m.in. wtedy, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przedsiębiorca wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. Przepis ten nie może jednak być interpretowany w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c ustawy spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Należy pamiętać, że nie wystarczy wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92b i art. 92c ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. To na przedsiębiorcę nałożony został obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego. Wykonywanie przewozu przez kierowcę najczęściej odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, co nie może oznaczać zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Pamiętać należy, że samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 171/16; por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 35/16 - publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie organów – z czym Sąd się zgadza – okoliczności sprawy i zgromadzone dowody nie wskazują, że skarżąca Spółka jako podmiot wykonujący przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Warto zwrócić uwagę, że każde przedsiębiorstwo transportowe należycie wypełniające obowiązki związane z transportem drogowym zobowiązane jest do regularnego pobierania od kierowców wykresówek oraz wczytywania danych cyfrowych. W przypadku zatem systematycznej kontroli dotyczącej czasu pracy kierowcy przedsiębiorca należycie sprawujący nadzór nad swoimi pojazdami i kadrą zatrudnionych kierowców może szybko wychwycić zarówno nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego w pojeździe, jak też nieprawidłowości w działaniu kierowców. Całokształt materiału dowodowego zgromadzony i oceniony przez organy administracji obu instancji nie świadczy o tym, że skarżąca z należytą starannością sprawowała nadzór nad organizacją pracy kierowców i przestrzeganiem przez nich obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Skarżąca nie przedstawiła dowodów na wystąpienie w sprawie nagłych, losowych, nieoczekiwanych i nadzwyczajnych okoliczności, które stanowiłyby podstawę wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy. Nie przedstawiła także żadnych dowodów potwierdzających fakt prawidłowej organizacji zadań zlecanych swoim kierowcom, a tym samym nie wykazała, aby zlecała kierowcom zadania do wykonania w sposób umożliwiający przestrzeganie norm czasu pracy. Mając powyższe na uwadze, podniesione w skardze zarzuty nie mogły mieć znaczenia dla podważenia zgodności z prawem kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji i w tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił