III SA/Gd 918/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. spraw ze skarg J. W. i J. W. na uchwały Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2007 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie nadania nazwy nowej ulicy postanawia: odrzucić skargi. Rada Miasta podjęła w dniu 29 marca 2007 r. uchwały w sprawie nadania nowej nazwy ulicy. Uchwałą nr [...] nadano nowej ulicy nazwę G., zaś uchwałą nr [...] Ż.. Podstawą uchwał był art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. W uzasadnieniu do uchwał stwierdzono, że ich podjęcie było konsekwencją realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w wyniku którego wydzielono nowe działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. Zaprojektowanie numeracji porządkowej wymaga nadania nowych nazw ulic. Projektowane nazwy ul. G. i Ż. nawiązują tematycznie do przyjętego na tym obszarze klucza. J. W.-R. oraz J. W. wnieśli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i stwierdzenie nieważności z mocy prawa ww. uchwały, bowiem ww. ulice nie istnieją w ogóle, a pozostawanie uchwał w porządku prawnym stanowi istotne naruszenie prawa. W odpowiedzi na ww. pismo skarżący zostali poinformowani, że zgodnie z operatem ewidencji gruntów i budynków działki wchodzące w skład ul. Ż. i ul. G. stanowią własność Gminy Miasta i ujawnione są w księdze wieczystej. Wobec nadania uchwalą nazw tym ulicom wskazuje się, że zostały one wyodrębnione planistycznie, ewidencyjnie i prawnie. W związku z tym wniosek o stwierdzenie nieważności uchwał był niezasadny. J. W.-R. oraz J. W. wnieśli na powyższe uchwały skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ponownie wnioskowali o stwierdzenie ich nieważności twierdząc, że skutki odmowy uchylenia uchwał powodują pozostawienie w porządku prawnym wskazanych w treści wezwania z dnia 21 września 2015 r. istotnych naruszeń prawa o charakterze przestępczym oraz pozbawiają skarżących ich konkretnych praw materialnych, w tym konstytucyjnie chronionych praw nabytych. Zdaniem skarżących pozostawienie w obrocie prawnym uchwał powoduje: 1. istotne naruszenie prawa materialnego skarżących, mające istotne dla nich znaczenie, to jest art. 28 k.p.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, tj. uprawnienie właścicielskie skarżących o charakterze prywatnoprawnym wynikającym z przepisów ww. ustawy, 2. istotne naruszenie prawa materialnego skarżących, mające istotne znaczenie, bowiem ww. uchwały maja tylko charakter informacyjny i nie są aktami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Nadto treść uchwał jest istotnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, jak: 1. art. 40 u.s.g. gdyż gmina nie jest właścicielem gruntów, co do których odnoszą się treści ww. uchwał, a to poprzez utratę uprawnień do rozporządzania ich przedmiotem na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, 2. art. 16 k.p.a. w związku z art. 12 ust. 1, art.14 ust. 1 i 4 oraz art. 19 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa jako ustawy lex specialis w stosunku do ustawy komunalizacyjnej, co jest prawną przeszkodą w komunalizacji gruntów nieistniejących wirtualnych dróg, 3. art. 24 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w związku z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy w związku z art. 11 k.p.c. w związku z wskazanymi tam wyrokami wydanymi w sprawach: karnej, cywilnej i administracyjnej. Odwołując się do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący twierdzą, że w niniejszej sprawie źródłem interesu jest ich ustawowe uprawnienie wynikające z ekspektatywy prawa własności do gruntu rolnego, tj. terenu, którego dotyczą zaskarżone uchwały. Powołano się przy tym na wyroki sądów, które potwierdzają prawidłowość takiego stanowiska. Stwierdzono, że ulice nie istnieją, pomimo to Gmina uchwaliła ich nazwy. Nadto skarżący wskazali na przepisy Konstytucji RP tj. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2, jako podstawę prawną swojego uprawnienia. Skarga na uchwałę nr [...] została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 918/15, zaś skarga na uchwałę nr [...] pod sygn. akt III SA/Gd 919/15. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w sprawie skarżącym w ogólne nie przysługuje interes prawny, bowiem nie posiadają oni żadnego prawa ani rzeczowego, ani obligacyjnego do nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowych uchwał. Organ nadto dodał, że gdyby przyjąć, że skarżący legitymują się interesem prawnym w niniejszej sprawie, to skarżący nie wykazali, że zaskarżone uchwały w jakikolwiek sposób naruszyły ich interes prawny lub uprawnienia, bądź że kwestionowane przez nich uchwały negatywnie wpływają na ich sytuacje prawną. Skarżący nie wykazali bowiem żadnego związku między tymi uchwałami a ich własną, indywidualną sytuacją prawną. Uchwały w sprawie nadania nazw ulicom nie pozbawiają, nie ograniczają praw w zakresie pierwszeństwa, prawa pierwokupu, nie ograniczają, nie pozbawiają żadnych praw ani rzeczowych, ani obligacyjnych do nieruchomości. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty skarżących o naruszeniu ich interesu prawnego przez zaskarżone uchwały. W piśmie z dnia 18 stycznia 2016 r., będącym odpowiedzią skarżących na udzieloną przez organ odpowiedź na skargi, wniesiono m.in. o oddalenie wszystkich wniosków i argumentów zawartych w ww. piśmie. Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. Sąd na mocy art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi połączył sprawy ze wskazanych wyżej skarg w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, pozostają one bowiem ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na osoby skarżących oraz bardzo podobny stan faktyczny i istotę spornych zagadnień pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu powołanego przepisu. Wobec powyższego w obu sprawach prowadzone będą jedne akta pod sygnaturą III SA/Gd 918/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. z 2016 r., poz. 718; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego - art. 3 § 2 pkt 5) i 6) p.p.s.a. Skargi podlegały odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że skarżący złożyli skargi " na zaniechanie Prezydenta Miasta (...) od podjęcia nakazanych ustawą czynności w przedmiocie wniesionego przez skarżących wezwania do usunięcia naruszenia prawa i stwierdzenia nieważności z mocy prawa uchwały Rady Miasta Nr [...] z 29.03.2007 w sprawie nadania nowej nazwy nieistniejącej ulicy w G.-S. ulicy G. oraz uchwały Rady Miasta Nr [...] z 29.03.2007 w sprawie nadania nowej nazwy nieistniejącej ulicy w G.-S. ulicy [...]". W związku z treścią skarg i zawartym w nich żądaniem, mając też na uwadze treść wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 września 2015 r., do którego nawiązano w skargach, Sąd uznał, że przedmiotem rozpoznania są skargi na uchwały Rady Miasta z dnia 29 marca 2007 r. nr [...] i nr [...] w sprawie nadania nowej nazwy ulicy. Uchwały te są uchwałami podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, tym samym podlegają kontroli sądu administracyjnego z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Skargi wywiedzione przez J. W.-R. oraz J. W. zostały oparte na przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 446), zwanej dalej " u.s.g.". Zgodnie z tym przepisem - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami koniecznymi do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez stronę skarżącą, że podważana uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Jak wynika z brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi legitymowanym jest jedynie podmiot, który wykaże istnienie interesu prawnego oraz co jest istotnym - naruszenie prawem chronionego interesu. Wnosząc więc skargę na podstawie tego przepisu ustawy należy wykazać się nie tylko interesem prawnym, ale też jego naruszeniem. W tym miejscu należy wskazać, że spełnienie przez skarżących warunków formalnych, poprzez wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i zachowania terminu wniesienia skarg na uchwały nie było przez organ kwestionowane. Podmioty skarżące, wyczerpały tryb poprzedzający wniesienie skargi, a mianowicie wezwały organ do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowały termin przewidziany w przepisie art. 53 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wniesienia skarg. Niewątpliwie określona w art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu gminy jest legitymacją szczególną w stosunku do wynikającej z art. 50 p.p.s.a.. Zaostrzono tu bowiem w stosunku do podstawowej regulacji sądowo-administracyjnej, rygory związane z wnoszeniem skarg z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1421/08, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołany przepis ustawy samodzielnie określa zakres legitymacji procesowej w sprawach ze skarg na uchwały organu gminy i posiada charakter przepisu szczególnego. Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Skarga na podstawie tego przepisu nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wniesienie skargi w powyższym trybie nakłada w pierwszej kolejności na Sąd obowiązek zbadania legitymacji procesowej skarżących poprzez ustalenie czy będące przedmiotem skarg uchwały naruszają ich prawem chroniony interes lub uprawnienie. Dopiero bowiem ustalenie, że skarżący posiadają legitymację do wniesienia skarg na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Tym samym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę był zobligowany do dokonania oceny w tym zakresie. Dokonując takiej oceny w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/12, dostępny jw.). Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę zaznaczając, że interes ten musi być bezpośredni i realny w takim znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej, określonej przez prawo materialne, sytuacji prawnej. Dodatkowo, przy korzystaniu z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia musi więc wystąpić najpóźniej w chwili wnoszenia skargi i nie może polegać na tym, by w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Zdarzenia przyszłe i w pewnym sensie niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 54/12, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 65/12, dostępne jw.). Podsumowując, to na skarżących ciążył obowiązek wykazania, że zaskarżone uchwały naruszyły ich interes prawny lub uprawnienie, a naruszenie to miało miejsce najpóźniej w dacie wniesienia skarg. Zdaniem Sądu, skarżący temu obowiązkowi nie sprostali i tym samym nie mają legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowych uchwał. W świetle przytoczonej przez skarżących argumentacji nie można uznać, że poprzez zaskarżone uregulowanie doszło do naruszenia normy prawa materialnego, dotyczącej ich sytuacji prawnej. Jak podniesiono na początku, przedmiotem zaskarżonych uchwał było nadanie nazw nowym ulicom położonym w G. – S.. Skarżący bezumownie władają gruntem położonym w G.– S. i, jak twierdzą, powierzchnia tego gruntu odpowiada powierzchni dawnej działki nr [...]. Dokonany w przeszłości podział działki nr [...] doprowadził do wydzielenia działki nr [...], która w ewidencji oznaczona jest jako droga, zaś Rada Miasta uchwałą Nr [...] nadała jej nazwę "Ż." oraz działek Nr [...] i [...] oznaczonych w ewidencji jako droga, zaś Rada Miasta uchwałą Nr [...] nadała im nazwę "[...]". Działki te stanowią własność Gminy Miasta. Skarżący zamieszkują w budynku zlokalizowanym na działce, oznaczonej Nr [...] obrębu S., wpisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, dla której ustalono z urzędu adres: ul. Ż. numer [...] ( zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2015 r., sygn.. akt III SA/Gd 689/14). Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2010r., sygn. akt [...] wynika, że J. W.-R. była w przeszłości dzierżawcą działki nr [...] ( do 30 września 1997 r.), a następnie wyodrębnionych z działki [...] działek Nr [...], [...], [...] i [...], objętych Kw nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku (umowa dzierżawy zawarta na okres od 1 stycznia 1998 r. do 1 listopada 2008 r.). Ww. działki stanowią własność Skarbu Państwa - Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa ( zob. k. 10-12 uzasadnienia wyroku – w aktach administracyjnych). Nawiązując do powyższego skarżący powołali się w skardze na istotne naruszenie ich interesu, to jest: "art. 28 k.p.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, tj. uprawnienie właścicielskie skarżących o charakterze prywatnoprawnym wynikającym z przepisów ww. ustawy." Art. 29 ust. 1 pkt 3 z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1014 z późn. zm.) stanowi, że pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości Zasobu po cenie ustalonej w sposób określony w ustawie, z zastrzeżeniem art. 17a ust. 1, art. 17b ust. 4 i art. 42, przysługuje dzierżawcy zbywanej nieruchomości, jeżeli dzierżawa trwała faktycznie przez okres co najmniej trzech lat. Skarżący wskazywali, że w niniejszej sprawie źródłem interesu jest ich ustawowe uprawnienie wynikające z ekspektatywy prawa własności do gruntu rolnego, tj. m.in. terenu, którego dotyczą zaskarżone uchwały. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że stwierdza, że ekspektatywą w prawie cywilnym określa się oczekiwanie prawne - prawo "tymczasowe", którego treścią jest przygotowanie i zabezpieczenie ostatecznego nabycia określonego prawa podmiotowego – np. prawa własności. Ekspektatywa jest sytuacją, w której przynajmniej jedna przesłanka szczególna nabycia prawa podmiotowego została już spełniona, ale nie ziściła się jeszcze jedna przesłanka szczególna lub ogólna nabycia tego prawa ( tak zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2006r., sygn. akt II FSK 778/05, publ. jw.). Nabycie ekspektatywy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, abstrahując od tego czy skarżącym ona przysługuje czy też nie, w założeniu swym zmierza do nabycia w przyszłości prawa własności, nie jest natomiast równoznaczne z takim nabyciem. Mamy zatem w takiej sytuacji do czynienia ze zdarzeniem przyszłym i niepewnym, bowiem podmiot chcący skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy pozostaje w oczekiwaniu na spełnienie się kolejnej, niezbędnej przesłanki nabycia prawa własności ( zamiar zbycia przez Agencję dzierżawionej nieruchomości). Z powyższego wynika, że skarżący twierdząc, iż zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny w postaci naruszenia uprawnienia wynikającego z ekspektatywy prawa własności do gruntu rolnego, wskazują na zagrożenie naruszenia ich interesu w przyszłości. Jak wskazano wcześniej zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, strony muszą zaś wykazać istnienie naruszenia interesu prawnego już w dacie wnoszenia skarg. Dodatkowo Sąd podziela stanowisko organu, że uchwały w sprawie nadania nazw ulicom nie wywołują skutków w postaci pozbawienia, ograniczenia praw w zakresie pierwszeństwa, prawa pierwokupu, nie ograniczają, nie pozbawiają żadnych praw ani rzeczowych, ani obligacyjnych do nieruchomości. Nadto skarżący wskazali na przepisy Konstytucji RP tj. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2, jako podstawę prawną swojego uprawnienia. Skarżący podnosili również, że: "treść uchwał jest istotnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego". Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że bycie członkiem wspólnoty mieszkańców, podobnie jak odwołanie się do konstytucyjnego prawa do sądu wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, nie stanowią źródła legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g.. Naczelne zasady ustrojowe państwa nie są, co do zasady przepisami mogącymi stanowić podstawę do wykazania się indywidualnym, jednostkowym interesem prawnym, a tym bardziej wykazania naruszenia tego interesu przez podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Normy konstytucyjne mogą stanowić podstawę do wykazania legitymacji skargowej jedynie wówczas, gdy formułują one w sposób bezpośredni obowiązek lub uprawnienie dla podmiotu który wnosi skargę, co w przypadku skarżących nie zachodzi ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., II OSK 1032/10, dostępny jw. ). Stwierdzić trzeba zatem, że zarzut naruszenia interesu wywodzonego z powołanych przepisów ustawy zasadniczej nie ma usprawiedliwionych podstaw. W tych warunkach, zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego polegającego na istnieniu związku pomiędzy zaskarżonymi uchwałami, dotyczycącymi nadania nazw nowym ulicom, a ich własną, indywidualną sytuacją prawną. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Brak wykazania przez skarżących naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., stanowi podstawę odrzucenia wniesionych przez nich skarg. Z tego też względu nie ma podstaw do dokonywania przez Sąd dalszej oceny zaskarżonych uchwał pod względem ich zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzekł jak w sentencji postanowienia.