III SAB/Gd 119/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Tczewie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 16 lutego 2025 r. J. B. (zwany dalej także "skarżącym", "wnioskodawcą") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Tczewie (zwanej dalej także "organem") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że pismem z dnia 24 września 2024 r., występując jako uczestnik naboru na stanowisko Prezesa Zarządu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Tczewie, J. B. wystąpił do Rady Nadzorczej wymienionej spółki o przesłanie na adres korespondencyjny kopii dokumentów przeprowadzonego naboru, a w szczególności: 1. Kopii ogłoszenia o naborze, 2. Kopii protokołu powołania komisji konkursowej, 3. Kopii opisu procedury konkursowej, 4. Kopii ewidencji złożonych ofert, 5. Kopii listy dopuszczonych kandydatów, 6. Kopii ogłoszenia dopuszczonych kandydatów o naborze, 7. Kopii arkusza oceny kandydatów, który był sporządzony i bieżąco uzupełniany podczas trwania naboru, 8. Kopii pytań do kandydatów wraz z kluczem odpowiedzi, a jeśli pytania nie zawierały klucza odpowiedzi to podania na podstawie jakich kryteriów dokonano oceny, 9. Kopii listy obecności komisji konkursowej podczas konkursu, 10. Kopii rekomendacji i innych pism mających wpływ na ocenę kandydatów, 11. Kopii prac przygotowanych na piśmie przez kandydatów na Prezesa "Koncepcja zarządzania i rozwoju Spółki na okres 3 lat" - za pkt 6e Regulaminu konkursu, 12. Kopii protokołu wyboru kandydata wraz z uzasadnieniem, a w razie braku uzasadnienia wyjaśnienia na jakiej podstawie dokonano wyboru lub kopii uchwały o wyborze kandydata. Uzasadniając wniosek J. B. wyjaśnił, że naboru prezesa spółki komunalnej dokonuje Rada Nadzorcza spółki. Możliwości te są jednak ograniczone w przypadku spółek z udziałem jednostek samorządu terytorialnego, bowiem w tych przypadkach to rada nadzorcza może dokonać wyboru, jednakże osoby wybrane powinny spełniać warunki wynikające z przepisów szczególnych, w tym ustawy o gospodarce komunalnej. Udostępnienia danych konkursowych dokonuje się na podstawie dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, to jakie dane będą w konkretnym postępowaniu uznane za informacje publiczne wynika z analizy ogłoszenia o naborze. Zakres tych informacji obejmuje zawsze informacje dotyczące spełnienia wymagań określonych dla danego stanowiska. Dlatego uzasadniony jest pkt 11 wniosku, jako dotyczący przedmiotu oceny kandydata, a nie będący jego danymi osobowymi. W udzielonej pismem z dnia 9 października 2024 r. odpowiedzi na ww. wniosek, Zakład Wodociągów i Kanalizacji Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Tczewie wskazała, że zatrudnienie w spółce prawa handlowego, w której nawet wszystkie udziały stanowią własność gminy, nie podlega przepisom ustawy o pracownikach samorządowych (dalej w skrócie "u.p.s."), dlatego wniosek o udostępnienie informacji o "warunkach naboru" jest bezprzedmiotowy, bowiem nabór jest instytucją stosowaną w urzędach i jednostkach budżetowych. W dalszej kolejności spółka zauważyła, że pismo jest wadliwie zaadresowane do Rady Nadzorczej spółki, gdyż to Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę na zewnątrz (art. 201 § 1 k.s.h.), natomiast do zadań organu nadzoru należy sprawowanie bieżącej kontroli nad działaniami spółki. Ponadto wyjaśniono, że stanowisko prezesa spółki komunalnej nie jest stanowiskiem urzędniczym. Przeprowadzony konkurs nie dotyczył zatem wolnego stanowiska urzędniczego. Wolnym stanowiskiem urzędniczym, w tym wolnym kierowniczym stanowiskiem urzędniczym, jest stanowisko, na które zgodnie z przepisami ustawy albo w drodze porozumienia (art. 12 ust. 1 u.p.s.): 1) nie został przeniesiony pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, posiadający kwalifikacje wymagane na danym stanowisku lub 2) nie został przeprowadzony na to stanowisko nabór albo 3) mimo przeprowadzonego naboru nie został zatrudniony pracownik. Pracownikami samorządowymi (art. 2 u.p.s.) są zaś osoby zatrudnione w: 1) urzędach: marszałkowskich, gminnych i starostwach powiatowych, 2) wojewódzkich samorządowych i powiatowych jednostkach organizacyjnych, 3) jednostkach pomocniczych gmin, 4) gminnych jednostkach budżetowych i samorządowych zakładach budżetowych, 5) biurach (ich odpowiednikach) związków jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowych zakładów budżetowych utworzonych przez te związki, 6) biurach (ich odpowiednikach) jednostek administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego. Spółka mająca 100 % udział gminy jest odrębną osobą prawną, utworzoną i funkcjonującą na podstawie ustawy - Kodeks spółek handlowych. Nie jest to jednostka budżetowa gminy, ani żadna inna jednostka samorządowa. Pracownicy tej spółki funkcjonują więc w zakresie swojego zatrudnienia poza sferą administracji publicznej (samorządowej) i dotyczących tej grupy zatrudnionych pragmatyk zawodowych. Oznacza to, że zatrudniony w spółce, w której gmina ma 100 % udziałów pracownik jest pracownikiem tej spółki, a więc nie jest pracownikiem samorządowym. Spółka wskazała dodatkowo, że adresat wniosku o udzielenie informacji publicznej jest związany jego treścią. W związku z tym zwrócono się do wnioskodawcy z prośbą o doprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, czy w świetle udzielonych informacji w dalszym ciągu domaga się udostępnienia informacji o przebiegu konkursu na stanowisko Prezesa Zarządu jako stanowisko urzędnicze w rozumieniu ustawy o pracownikach samorządowych. W wywiedzionej skardze J. B. wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa odmawiając wydania zawnioskowanej informacji publicznej bez wydania decyzji; 2. nakazanie organowi udzielenia wnioskowanej informacji; 3. przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na fakty w nich opisane; 4. zasądzenie wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że organ jest spółką ze 100 % kapitałem Gminy Miejskiej w Tczewie, a zatem spółka ta podlega obowiązkowi udzielania informacji publicznej, a pomimo tego 9 października 2024 r. skarżącemu odmówiono udzielenia informacji publicznej. W dalszej części skargi skarżący opisał przebieg postępowania wszczętego na skutek złożonej do Rady Miejskiej w Tczewie skargi na działanie spółki. Skarżący przedstawił też regulacje prawne odnoszące się do terminowości załatwiania spraw administracyjnych, znaczenia pojęć bezczynności organu i przewlekłości postępowania, jak również rażącego naruszenie prawa w kontekście bezczynności i przewlekłości postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, przewlekłość postępowania miała bezpośredni wpływ na jego sytuację życiową, uniemożliwiając sprawdzenie poprawności naboru na stanowisko prezesa, w którym skarżący brał udział. W odpowiedzi na skargę Zakład Wodociągów i Kanalizacji Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Tczewie wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że nie dopuścił się bezczynności, bowiem w ustawowym terminie poinformował skarżącego, że nie posiada wnioskowanej informacji, gdyż nie prowadził naboru. Organ przytoczył treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 9 października 2024 r. i wskazał, że po przekazaniu sprawy przez Radę Miejską w Tczewie organ spółki - tj. Rada Nadzorcza uchwałą nr 2/01/2025 z dnia 28 stycznia 2025 r. w sprawie oceny zasadności skargi mieszkańca na działanie Spółki i Zarządu Spółki - uznał skargę za bezzasadną. Przy dokonanej ocenie powołano się na: brak precyzyjnego sformułowania wniosku przez skarżącego, brak podstaw prawnych do zastosowania przepisów ustawy o pracownikach samorządowych oraz bezprzedmiotowość wniosku i zasadę precyzyjnego formułowania żądań. Uznając, że ustalenia organu nadzorczego pozostają aktualne organ wskazał, że we wniosku z dnia 24 września 2024 r. skarżący zażądał udostępnienia informacji publicznej dotyczącej naboru, tj. instytucji przewidzianej w przepisach art. 11 u.p.s., odnoszącej się do jednostek administracji samorządowej. Jednocześnie, mimo wezwania o doprecyzowanie treści wniosku, skarżący nie wskazał szczegółowego zakresu żądanych informacji. Organ wyjaśnił, że Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Tczewie jest spółką prawa handlowego, w której gmina posiada 100 % udziałów. Jako podmiot prawa handlowego spółka nie podlega jednak przepisom ustawy o pracownikach samorządowych. Zatrudnienie w spółce, w tym również przeprowadzenie konkursu na stanowisko prezesa zarządu, odbywa się na podstawie zasad wynikających z Kodeksu spółek handlowych oraz przepisów wewnętrznych - nie jest więc stanowiskiem urzędniczym w rozumieniu art. 2 i art. 12 u.p.s., a w związku z tym instytucja "naboru" nie znajduje zastosowania. Co więcej, w świetle obowiązujących przepisów prawa organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może domniemywać ani ustalać samodzielnie zakresu oczekiwanych przez wnioskodawcę dokumentów. Przepis art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej wymaga, aby zakres żądanych informacji był jasno określony we wniosku. Brak precyzji wniosku obciąża wnioskodawcę i uniemożliwia organowi podjęcie skutecznych działań w celu realizacji żądania. W przedmiotowej sprawie Zarząd Spółki podjął działania zmierzające do realizacji wniosku, wzywając skarżącego do doprecyzowania żądania. Pomimo tego, skarżący nie odpowiedział na wezwanie, co uniemożliwiło organowi ustalenie, jakie dokumenty miałyby zostać udostępnione. Domniemywanie treści wniosku przez organ mogłoby natomiast prowadzić do naruszenia prawa i udostępnienia informacji nieobjętych zakresem żądania, co jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1/ udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem a jednocześnie gdy nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p. – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2/ poinformować wnioskodawcę o tym, że: jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej; podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie pisma; 3/ odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.; bądź odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – w takim przypadku podmiot zobowiązany dokonuje rozpoznania wniosku w formie decyzji administracyjnej. Co istotne, organ (lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) winien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z ww. działań (bądź podjęcia działania lecz niewłaściwego z punktu widzenia rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej), uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej a żądana przez niego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się natomiast, że - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. - obowiązki związane z udostępnianiem informacji publicznej spoczywają poza władzami publicznymi oraz innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne na podmiotach: 1) wykonujących zadania publiczne; 2) dysponujących majątkiem publicznym; 3) w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego mają pozycje dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów; przy czym treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje, że nie jest koniecznym, aby podmiot niebędący władzą publiczną był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, gdy spełnione są łącznie wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Wystarczy jedna przesłanka, aby uznać, że taki podmiot jest podporządkowany reżimowi u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2668/17). W odniesieniu natomiast do spółek komunalnych (czyli spółek powoływanych przez jednostki samorządu terytorialnego) zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że spółki takie są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., z uwagi na to, że realizują one zadania publiczne będące zadaniami własnymi gminy (np. zaopatrzenie mieszkańców w wodę, odprowadzanie ścieków) a przez udział gminy w strukturze właścicielskiej dysponują funduszami publicznymi (zob. pkt 4 komentarza do art. 4 u.d.i.p. [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, WK 2016 i przywołane tam orzecznictwo; por. także wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16). W sprawie nie mogło budzić zatem żadnych wątpliwości, że Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. z siedzibą w Tczewie, której jedynym wspólnikiem jest Gmina Miejska w Tczewie, wykonuje zadania publiczne z zakresu gospodarki komunalnej. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (zob. https://wyszukiwarka-krs.ms.gov.pl) wynika, że ww. spółka zajmuje się działalnością o charakterze użyteczności publicznej, w tym poborem, uzdatnianiem i dostarczaniem wody, a zatem wykonuje zadania własne gminy, co wynika z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm. – dalej w skrócie "u.s.g.") oraz z art. 3 ust. 1 z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 757). Należy więc do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p). Jednakże o zakwalifikowaniu określonej informacji do podlegającej udostępnieniu w rozumieniu i trybie u.d.i.p. decyduje nie kryterium podmiotowe, lecz kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądanej informacji (por. pkt 2 komentarza do art. 6 u.d.i.p. [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz; LEX/el. 2003). W przedmiotowej sprawie skarżący - wnioskiem z dnia 24 września 2024 r. "o udostępnienie uczestnikowi danych naboru" - domagał się udostępnienia informacji dotyczących określonych dokumentów i danych z "naboru" na stanowisko Prezesa ZWiK Sp. z o.o. w Tczewie, odwołując się przy tym do uregulowań ustawy o pracownikach samorządowych, w tym do art. 13 ust. 4 u.p.s. W odpowiedzi organ pismem z dnia 9 października 2024 r. poinformował skarżącego, że złożony przez niego wniosek o udostępnienie informacji o "warunkach naboru" na stanowisko prezesa spółki jest bezprzedmiotowy, bowiem nabór jest instytucją stosowaną w urzędach i jednostkach budżetowych, a nie w spółkach prawa handlowego. Stanowisko prezesa spółki komunalnej nie jest stanowiskiem urzędniczym w rozumieniu u.p.s., a zatem przeprowadzony konkurs na to stanowisko nie dotyczył "wolnego stanowiska urzędniczego/kierowniczego" w rozumieniu u.p.s. Wyjaśniono, że ZWiK Sp. z o.o. w Tczewie, choć mająca 100 % udział gminy jest odrębną osobą prawną funkcjonującą na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych, a zatem pracownicy tej spółki w zakresie zatrudnienia funkcjonują poza sferą administracji publicznej (samorządowej) i pragmatyk zawodowych dotyczących tej grupy zawodowej. Pracownik zatrudniony w spółce (w której nawet gmina ma 100 % udziałów) jest pracownikiem tej spółki i nie jest zatrudniany na podstawie przepisów u.p.s. Ponieważ adresat wniosku jest związany jego treścią organ poinformował wnioskodawcę, że udostępnienie informacji o przebiegu konkursu na stanowisko Prezesa Zarządu jako na stanowisko urzędnicze jest bezprzedmiotowe, natomiast wnioskodawca może pisemnie doprecyzować złożony przez siebie wniosek, czego jednak skarżący ostatecznie nie uczynił. W ocenie Sądu reakcja organu na przedmiotowy wniosek skarżącego była prawidłowa, a organowi w okolicznościach sprawy nie można skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Podzielić bowiem należy stanowisko organu, iż skierowane do organu żądanie o udzielenie informacji o naborze na stanowisko Prezesa Zarządu ZWiK Sp. z o.o. w Tczewie na podstawie ustawy o pracownikach samorządowych było bezpodstawne. Organ nie mógł być bowiem w posiadaniu żądanej przez skarżącego informacji. Przepis art. 2 u.p.s. wskazuje pracowników, do których zastosowanie znajduje komentowana ustawa, determinując tym samym zakres podmiotowy pojęcia "pracownik samorządowy". Zakres ten jest korygowany przez przepisy szczególne. Istotne ograniczenie osób, do których znajduje ona zastosowanie, zawiera również art. 3 u.p.s., zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do pracowników zatrudnionych w jednostkach wymienionych w art. 2, których status prawny określają odrębne przepisy. W doktrynie wskazuje się na wąski katalog jednostek, w których zatrudnianie skutkuje objęciem przepisami u.p.s., co wskazuje, że statusu pracowników samorządowych nie będą miały osoby zatrudnione w spółkach prawa handlowego utworzonych przez gminę (zob. pkt 9 komentarza do u.p.s. [w:] K. W. Baran (red.), Ustawa o pracownikach samorządowych. Komentarz, WKP 2021). Skoro zatem prezes spółki prawa handlowego, w której gmina posiada 100 % udziałów, nie jest pracownikiem samorządowym, co wynika z art. 2 u.p.s., to istotnie nie odnoszą się do niego regulacje dotyczące naboru na wolne stanowisko urzędnicze, o których mowa w Rozdziale 2 u.p.s., czego w istocie żądał skarżący w złożonym przez siebie wniosku. W konsekwencji należało przyjąć, że organ nie dysponował informacją, której żądał wnioskodawca, informując w istocie o tym wnioskodawcę i wskazując mu na ewentualną możliwość modyfikacji złożonego zapytania (doprecyzowania wniosku). Wobec jednak treści wniesionego przez skarżącego wniosku brak było podstaw do udzielenia mu informacji publicznej o kandydatach i naborze na podstawie powoływanego przez wnioskodawcę art. 13 ust. 4 u.p.s. Udzielenie przez organ pismem z dnia 9 października 2024 r. odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek należy uznać zatem za działanie prawidłowe i uzasadnione. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, bądź organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też gdy zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują" (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). Mając powyższe rozważania na uwadze, wobec nie stwierdzenia zarzucanej organowi bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stosownie do art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).