III SAB/Gd 229/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi G. N. na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Sopotu do rozpoznania punktu 3 wniosku G. N. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 22 kwietnia 2024 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 1 i punktu 2 wniosku G. N. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 22 kwietnia 2024 r., 3. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. przyznaje od Prezydenta Miasta Sopotu na rzecz G. N. sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych, 5. zasądza od Prezydenta Miasta Sopotu na rzecz G. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2024 r., wniesionym za pomocą poczty elektronicznej, G. N. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący"), powołując się na art. 2 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.", zwrócił się do Prezydenta Miasta Sopotu o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. Czy inwestor firma deweloperska B. lub Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w S. w latach 2016-2020 przekazywała do Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków listę podpisów członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. w sprawie poparcia dla usunięcia drzewostanu na terenie starej kotłowni nr działki [...]? 2. Czy Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków wymagało od inwestora listy poparcia z podpisami członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. na etapie zatwierdzania zgody na projekt budowlany budynku usługowo-mieszkalnego na działce [...] po starej kotłowni? 3. Jeżeli w dokumentacji projektowo-budowlanej lub innej dotyczącej postępowania o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego na działce [...] po starej kotłowni znajduje się lista podpisów członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. popierających usunięcie drzewostanu na ww. działce, proszę o podanie sposobu weryfikacji poparcia osób znajdujących się na tej liście oraz udostępnienie jej kopii wnioskodawcy, który jest członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej P. i na mocy art. 30 ustawy - Prawo Spółdzielcze ma prawo dostępu do rejestru członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. Następnie w dniu 29 sierpnia 2024 r. G. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której - zarzucając Prezydentowi Miasta Sopotu bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - wskazał na naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W skardze zawarto wniosek o: zobowiązanie Prezydenta Miasta Sopotu do rozpatrzenia wniosku z dnia 22 kwietnia 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów powstępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 22 kwietnia 2024 r., za pośrednictwem wiadomości e-mail, wniósł o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został wysłany na skrzynkę e-mail Urzędu Miasta Sopotu, tj. [...]. Adresatem wniosku był Prezydent Miasta Sopotu. Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Prezydent Miasta Sopotu nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz terminu, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Skoro zatem organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, tj. skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywiste jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów u.d.i.p. i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Mając na uwadze, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego, a jego bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, zasadne jest zasądzenie od organu kwoty w granicach ustawowo dopuszczalnych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Sopotu wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że odpowiedź na wniosek została udzielona po wniesieniu skargi w dniu 12 września 2024 r., tj. wnioskodawca został poinformowany, że: ad. 1 inwestor firma deweloperska B. lub Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w S. przekazała do Biura Konserwatora Zabytków Sopotu w latach 2016-2020 listę podpisów członków SM P. w sprawie poparcia usunięcia drzewostanu na terenie starej kotłowni nr działki [...]; ad. 2 Biuro Konserwatora Zabytków Sopotu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w ramach postępowania uzupełniającego, w sprawie wycinki drzew wymagało listy poparcia z podpisami członków SM P.; ad. 3 z uwagi na ochronę danych osobowych organ nie może udostępnić listy głosujących mieszkańców - członków SM P. w S., w celu weryfikacji poparcia. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że oryginał listy podpisów mieszkańców posiada SM P. w S. (SM P. zbierała podpisy mieszkańców w ramach własnych zadań statutowych), która w ramach obowiązujących przepisów Prawa spółdzielczego może udzielić stosownych, zgodnych z prawem informacji. Organ wyjaśnił, że odpowiedź nie została terminowo udzielona z uwagi na fakt, iż w tym samym terminie i na ten sam adres e-mail, w formie identycznych w treści zapytań, został złożony wniosek przez osobę o tym samym nazwisku, tj. M. N. Spowodowało to, że wysłana została odpowiedź tylko do M. N., co w domniemaniu wypełniało czynność udzielenia odpowiedzi (wniosek G. N. omyłkowo został uznany za ten sam, na który odpowiedź została udzielona w dniu 13 maja 2024 r.). Po stwierdzeniu braku udzielenia odpowiedzi G. N., odpowiedź została przesłana na wskazany we wniosku adres e-mail o treści tożsamej z treścią odpowiedzi udzielonej dnia 13 maja 2024 r. M. N. Nie nastąpiły żadne okoliczności, które powodowałyby brak woli udzielenia odpowiedzi wnioskodawcy. Odnosząc się do wniosku o zarządzenie sumy pieniężnej Prezydent Miasta Sopotu wniósł o jego nieuwzględnienie, wskazując w tym zakresie, że nie sposób uznać, że działania organu noszą znamiona celowego unikania udzielenia odpowiedzi, czy, że istniałaby jakakolwiek obawa, iż bez dodatkowej sankcji nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślono, że brak udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie ustawowym nie wynikał z lekceważenie wniosku skarżącego, ale wyłącznie z omyłki. Skarżący w piśmie procesowym, stanowiącym replikę na odpowiedź Prezydenta Miasta Sopotu na skargę, podniósł, iż mylne jest stanowisku organu, że wysłanie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej na adres skrzynki pocztowej jego żony stanowi wypełnienie obowiązku informacyjnego. Udzielenie odpowiedzi, w formie elektronicznej, na inny wniosek (o podobnej treści) nie stanowi, zdaniem skarżącego, należytego wykonania spoczywającego na organie obowiązku. Skarżący zaznaczył, że bez znaczenia pozostaje okoliczność omyłki organu, bowiem ani ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", nie zawiera przesłanki "omyłki" jako okoliczności wyłączającej odpowiedzialność organu względem petenta. W ocenie skarżącego, na gruncie niniejszej sprawy, organ dopuścił się niedbalstwa, co uzasadnia roszczenie odszkodowawcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta Sopotu należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem władze publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej. Są nią dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i inne dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji 1. Czy inwestor firma deweloperska B. lub Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w S. w latach 2016-2020 przekazywała do Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków listę podpisów członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. w sprawie poparcia dla usunięcia drzewostanu na terenie starej kotłowni nr działki [...]? 2. Czy Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków wymagało od inwestora listy poparcia z podpisami członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. na etapie zatwierdzania zgody na projekt budowlany budynku usługowo-mieszkalnego na działce [...] po starej kotłowni? 3. Jeżeli w dokumentacji projektowo-budowlanej lub innej dotyczącej postępowania o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego na działce [...] po starej kotłowni znajduje się lista podpisów członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. popierających usunięcie drzewostanu na ww. działce, proszę o podanie sposobu weryfikacji poparcia osób znajdujących się na tej liście oraz udostępnienie jej kopii wnioskodawcy, który jest członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej P. i na mocy art. 30 ustawy - Prawo Spółdzielcze ma prawo dostępu do rejestru członków Spółdzielni Mieszkaniowej P. Skarżący uzyskał po wniesieniu skargi odpowiedź na dwa pierwsze pytania wniosku. Ponieważ organ po wniesieniu skargi udzielił odpowiedzi na wniosek, Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) i nie zobowiązywał organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie. Udzielenie odpowiedzi nastąpiło po terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p., zgodnie z którymi udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Skarżący złożył wniosek w dniu 22 kwietnia 2024 r. Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek upłynął w dniu 6 maja 2024 r. Organ udzielił odpowiedzi w tym zakresie w dniu 12 września 2024 r. a więc po 5 miesiącach. Sąd stwierdził, że w zakresie punktu 3 wniosku organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Po pierwsze, w punkcie 3 pisma z 22 kwietnia 2024 r. skarżący sformułował wniosek o udostępnienie dwóch rodzajów informacji – wskazanie sposobu weryfikacji poparcia osób znajdujących się na liście oraz udostępnienie kopii listy poparcia wnioskodawcy. Organ w ogóle nie odniósł się do pierwszego z tych wniosków. Natomiast ustosunkowując się do drugiego wniosku powołał się na ochronę danych osobowych. Wskazać należy, że podmiot, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej może dokonać następujących działań: 1) udostępnić informację publiczną; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. Odmowa udostępnienia informacji, która ma charakter informacji publicznej, jest udostępniania na wniosek i którą organ posiada, winna nastąpić w formie decyzji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy m.in. przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Natomiast z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Organ odmawiając udostępnienia informacji z powołaniem na ochronę danych osobowych osób fizycznych nieprawidłowo zaniechał wydania decyzji (oraz oceny kwestii rezygnacji z prawa do prywatności, o której jest mowa w treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) Skutkuje to bezczynnością organu w tym zakresie. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku punktu 3 złożonego wniosku. Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest więc naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, to naruszenie niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15, wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 38/17, WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/17, WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Biorąc pod uwagę czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy, Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu miała charakter rażący. Organ wielokrotnie przekroczył 14-dniowy termin na ustosunkowanie się do wniosku. Od dnia 26 lutego 2024 r. do dnia 25 września 2024 r. minął okres 7 miesięcy. Wskazywana przez organ przyczyna braku odpowiedzi na wniosek związana z jednoczesnym złożeniem wniosku przez M. N. i załatwieniem tego wniosku nie mogła stanowić usprawiedliwienia bezczynności organu. Rolą organu jest bowiem prawidłowa analiza składanych wniosków, w taki sposób, by ustawowe terminy ich rozpatrywania były zachowywane. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Ustawodawca pozostawił sądowi orzekającemu ocenę czy okoliczności sprawy wskazują na konieczność wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna jest dodatkowym (oprócz grzywny) środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, stanowiącym dla organu swoistą sankcję za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Jednocześnie suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi formę rekompensaty dla strony skarżącej za zwłokę w załatwieniu sprawy. Suma pieniężna, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych ani nie ma waloru odszkodowania, tak jak rozumiane jest ono na gruncie prawa cywilnego. Stanowi ona natomiast swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zaś jej przyznanie powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1442/20 oraz z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1172/20). Suma pieniężna powinna wynagrodzić stronie niedogodności związane z opieszałym, a co za tym idzie wadliwym działaniem organu. W okolicznościach sprawy przyznanie sumy pieniężnej ma zatem na celu zwalczenie wadliwego działania organu oraz jego zdyscyplinowane na przyszłość. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał za zasadne przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 500 zł. Suma ta jest adekwatną kwotą, stanowiącą rodzaj rekompensaty za związane z oczekiwaniem na rozpoznanie złożonego wniosku niedogodności, jak też zdyscyplinuje organ na przyszłość, tak by rozpoznał on część wniosku w terminie wyznaczonym przez Sąd w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł odpowiadającą wysokości uiszczonego wpisu sądowego. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).