III SO/Gd 14/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku F. M. o wymierzenie Kancelarii Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółce partnerskiej grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia wymierzyć Kancelarii Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółce partnerskiej z siedzibą w Gdyni grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych. W dniu 31 lipca 2025 r., za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek F. M. o ukaranie grzywną Kancelarii Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółki partnerskiej z siedzibą w Gdyni za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 11 lipca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła - wniesiona za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej bezpośrednio do tutejszego Sądu przez F. M. (dalej także zwanego "wnioskodawcą", "stroną" lub "skarżącym") - skarga F. M. i M. M. na bezczynność Kancelarii Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółki partnerskiej z siedzibą w Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została zarejestrowana w Dzienniku korespondencji pod nr III DK/Gd 72/24. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 lipca 2025 r., pismem z dnia 14 lipca 2025 r. (nr III DK/Gd 72/25), wydruk ww. skargi wraz z załącznikami przekazano Kancelarii Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółce partnerskiej z siedzibą w Gdyni, występującej w sprawie jako organ (zwanej dalej także "organem" czy "Kancelarią"). Sąd wskazał przy tym, że organ powinien przekazać sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia. Jednocześnie w piśmie zawarto pouczenie, że w razie niezastosowania się organu do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie 15 dni, na mocy art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2025 r. Kancelaria Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółka partnerska odmówiła przekazania skargi i merytorycznego ustosunkowania się do skargi, a także przekazania jakichkolwiek akt sprawy. Ponadto Kancelaria zwróciła doręczone jej pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2025 r. (nr III DK/Gd 72/25), dotyczące obowiązku przekazania skargi wraz z załączoną do niego dokumentacją, w tym przedmiotową skargę. W uzasadnieniu pisma organ wyjaśnił, że zarówno skarżący, jak i Sąd błędnie przyjmują, iż Kancelaria jest organem administracji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem Kancelaria nie mieści się w zdefiniowanym w ustawie katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Ewentualnie podmiotem takim jest Szkoła Podstawowa nr [...] w G., na rzecz której Kancelaria świadczyła usługi prawne w zakresie indywidualnej sprawy skarżących i ich dziecka z ww. Szkołą. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosku z dnia 31 lipca 2025 r. o ukaranie organu grzywną wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu 11 lipca 2025 r. Kancelaria otrzymała mailem skargę na bezczynność z wyraźną prośbą o przekazanie skargi do Sądu wraz z aktami sprawy. Niezależnie też przedmiotowa skarga została skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zdaniem wnioskodawcy, zawity termin 15 dni na przekazanie akt do Sądu, zaczął biec 11 lipca 2025 r. i upłynął 26 lipca 2025 r. Fakt ten potwierdza pismo z dnia 18 lipca 2025 r., w którym organ oświadczył wnioskodawcy, że akt sprawy do Sądu nie przekaże. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 lipca 2025 r. przekazano organowi wydruk wniesionego za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej wniosku o wymierzenie grzywny i wezwano organ do odpowiedzi na wniosek w terminie 7 dni. W odpowiedzi na to wezwanie (nadanej z zachowaniem zakreślonego terminu) Kancelaria Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółka partnerska z siedzibą w Gdyni wniosła o jego odrzucenie, względnie oddalenie wniosku o ukaranie grzywną, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wymienionych w piśmie dokumentów celem stwierdzenia, że Kancelaria nie jest organem, a wykonywała jednostkową usługę prawną dotyczącą prywatnej sprawy skarżących oraz nie brała udziału w realizacji zadań publicznych, a także braku podstaw do uznania Kancelarii za organ, a tym samym dokonywania stwierdzenia bezczynności oraz ukarania grzywną. W uzasadnieniu organ zakwestionował okoliczność doręczenia skargi wskazując, że skarga wpłynęła do Kancelarii mailem, a przepis art. 54 § 1a p.p.s.a. odnosi się do doręczeń na elektroniczną skrzynkę podawczą. Organ podtrzymał również stanowisko, że wszystkie dokumenty i informacje, o jakie wnioskują skarżący dotyczą jednostkowej indywidualnej sprawy skarżących i ich dziecka w zakresie prywatnych sporów ze Szkołą. Kancelaria nigdy nie prowadziła stałej obsługi prawnej Szkoły Podstawowej nr [...] w G., ani nie uczestniczyła w żadnym zakresie w realizacji zadań publicznych, zaś przedmiot usługi prawnej oraz umowy ze Szkołą obejmował wyłącznie wsparcie prawne w ww. indywidualnej sprawie. Taki wniosek wypływa oczywiście z treści posiadanej przez skarżących kopii oferty Kancelarii z dnia 24 lutego 2025 r., o którą to skarżący wnioskują pomimo jej posiadania (podobnie jak faktury). Złożenie ww. dokumentacji w toku postępowania ze skargi na bezczynność bądź wniosku o ukaranie w istocie skutkowałoby uzyskaniem przez wnioskodawców treści dokumentów przed merytorycznym rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadności tego udostępnienia. Ponadto organ wyjaśnił, że skarżący wnioskują o dane we własnej sprawie. Waloru informacji publicznej nie ma bowiem stanowisko organu w sprawie prywatnej. Za sprawy publiczne nie mogą być uznawane konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu - nie można, wnioskując na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Zdaniem organu, zwracając się o udostępnienie informacji wskazanych we wniosku skarżący nie kierowali się troską o sprawy publiczne - ich celem jest realizacja własnych, indywidualnych interesów i uzyskanie informacji w związku z postępowaniami, których wynikiem są osobiście zainteresowani. W drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej niedopuszczalne jest zaś pozyskiwanie informacji dotyczących prawnych argumentów uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego. To cel, w jakim została opracowana opinia decyduje o tym, czy taka opinia podlega udostępnieniu. Dokumentacja dotycząca analizy prawnej nie może podlegać udostępnieniu, bowiem ma być wykorzystana jako materiał doradczy i poglądowy w zakresie licznych sporów Szkoły ze skarżącymi, co nie uzasadnia ich oceny jako żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumentów. Sporządzenie analizy wprawdzie skutkowało wydatkowaniem środków publicznych, ale ze względu na jej przedmiot, cel i przeznaczenie nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem organu, zakwalifikowanie każdej opinii, czy analizy prawnej, wytworzonej na potrzeby organów władzy lub innych podmiotów Skarbu Państwa jako informacji publicznej wiązałoby się z istotnym zagrożeniem interesów podmiotów publicznych, bowiem ich celem jest analiza określonego problemu prawnego, zawierająca argumenty przemawiające za pewnym stanowiskiem, ale także kontrargumenty, czy ryzyka, które występują w sprawie, a zatem dostęp do dokumentu przez osobę zainteresowaną danym rozstrzygnięciem skutkowałby ujawnieniem ryzyk lub przyjętej strategii procesowej, a w konsekwencji narażeniem interesów podmiotu zlecającego. Odnośnie podstaw do ukarania grzywną organ stanął z kolei na stanowisku, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi o możliwości wymierzenia grzywny organowi. Kancelaria zaś nie wykonywała zadań publicznych i nie mieści się w zdefiniowanym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Kancelaria nie miała zatem żadnych podstaw do uznania, że w okolicznościach sprawy miałaby występować jako "organ", podczas gdy przepis art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., czy też przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. dotyczą organu. Kancelaria wyjaśniła, że nie pozostawiła wniosku skarżących oraz pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku bez odpowiedzi. Wyjaśniła, z jakich przyczyn nie jest podmiotem, który mógłby być traktowany jako organ, jak również wskazała przyczyny powodujące, że z uwagi na obowiązujące przepisy informacji we wnioskowanym zakresie udzielić nie może. Kancelaria wskazała też, że obejmuje ją wynikający z art. 6 ustawy o radcach prawnych podstawowy obowiązek radcy prawnego dotyczący zachowania tajemnicy zawodowej w zakresie wszelkich informacji uzyskanych w ramach świadczenia usług prawnych, a ponadto obowiązek zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa wynikający z art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wraz z odpowiedzią na wniosek o ukaranie organu grzywną Kancelaria Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółka partnerska nadesłała odpowiedź na skargę i akta administracyjne sprawy. Dokumenty te wpłynęły do Sądu w dniu 12 sierpnia 2025 r. Sprawa ze skargi na bezczynność została zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Gd 338/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej obowiązek ten doznaje jednak istotnego obostrzenia. Zgodnie bowiem z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej w skrócie: "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do ww. obowiązku, sąd - w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. - może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów), a postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się z kolei, że grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a spełnia trzy dopełniające się funkcje. Jej główną funkcją niewątpliwie pozostaje dyscyplinowanie organów, które nie wykonują nałożonych na nie na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązków. Wskazana grzywna służy ponadto zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości, stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Funkcją grzywny jest jednak także ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Użyte w art. 55 § p.p.s.a. sfomułowanie: "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny" wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona została ostatecznie uznaniu sądu. Wymierzając organowi grzywnę sąd bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1259/13, a także postanowienie WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SO/Łd 17/17). Wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13). Reasumując, z treści art. 55 ust 1 p.p.s.a. wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch warunków, tj.: złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a., a w realiach sprawy terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie warunki te zostały spełnione. Poza złożeniem stosownego wniosku, w okolicznościach faktycznych sprawy nie budzi wątpliwości, że organ nie wywiązał się z wynikającego z art. 52 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. W rozpoznawanej sprawie skarga F. M. i M. M. została wniesiona zarówno za pośrednictwem organu, jak i bezpośrednio do Sądu, który przekazał ją następnie organowi celem nadania sprawie właściwego biegu. Ta sama skarga wpłynęła więc do organu dwukrotnie. Co istotne, w obu przypadkach 15-dniowy termin na przekazanie sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę został przez organ świadomie przekroczony. Przekonanie o umyślnym działaniu organu znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (pismo organu do strony z dnia 18 lipca 2025 r. - załącznik nr 3 do wniosku o ukaranie organu grzywną oraz pismo procesowe organu z dnia 6 sierpnia 2025 r. - k. 28 akt sądowych w sprawie III SAB/Gd 338/25). Podkreślenia wymaga, że o ile wniesiona do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej skarga obarczona była brakiem formalnym, to rolą organu i tak było przekazanie jej sądowi. Z perspektywy wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. terminu 15 dni od dnia otrzymania skargi, organ obowiązkowi temu w sposób oczywisty nie sprostał. Podobnie w przypadku drugiego z egzemplarzy skargi, tj. wniesionego za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej bezpośrednio do Sądu, przyjąć należało, że w wynikającym z zarządzenia terminie - który rozpoczął bieg z dniem doręczenia organowi przedmiotowej skargi przez Sąd wraz z pismem z dnia 14 lipca 2025 r. III DK/Gd 72/25 (tj. z dniem 30 lipca 2025 r. – wg treści zwrotnego potwierdzenia odbioru – k. 59 akt o sygn. III SAB/Gd 338/25) - skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w istocie nie została przekazana. W odpowiedzi na ww. pismo Sądu, w piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2025 r., Kancelaria Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółka partnerska jednoznacznie odmówiła przekazania skargi kwestionując zasadność samej skargi, jak również i sam przymiot Kancelarii, jako organu administracji publicznej. Wprawdzie zwracając skierowane do Kancelarii pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2025 r. wraz z załącznikami (w tym i przedmiotową skargą) organ de facto przekazał ją Sądowi, to jednak czyniąc to zaniechał wykonania pozostałej części obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli przekazania wraz ze skargą akt sprawy (kompletnych i uporządkowanych) oraz odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu, przedmiotowy wniosek zasługiwał więc niewątpliwie na uwzględnienie, a występującej w roli organu Kancelarii należało wymierzyć grzywnę. Dokonując takiej jego oceny Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że organ nie tylko zaniechał ustawowemu obowiązkowi terminowego przekazania skargi strony do Sądu, ale zaniechał także jego realizacji pomimo wystosowanego w tym przedmiocie wezwania Sądu (zawierającego również stosowne pouczenie). Mając na względzie jednoznaczne skierowanie przedmiotowej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, niezależnie od zasadności skargi, rolą organu było jej niezwłoczne przekazanie tutejszemu Sądowi, czemu w sprawie w sposób zamierzony uchybiono. Oceniając jednoznacznie negatywnie procedowanie Kancelarii Radców Prawnych "M. Rusiecki, M. Szymkiewicz, R. Kurek" Spółki partnerskiej, Sąd - miarkując wysokość wymierzanej grzywny - wziął jednocześnie pod uwagę, że organ ostatecznie wywiązał się z obowiązku przedłożenia Sądowi skargi, zmieniając tym samym pierwotne stanowisko o nieprzekazaniu skargi (zawarte w piśmie organu do strony z dnia 18 lipca 2025 r.- załącznik nr 3 do wniosku o ukaranie grzywną oraz piśmie procesowym organu z dnia 6 sierpnia 2025 r. do Sądu - k. 28 akt sądowych w sprawie III SAB/Gd 338/25). Organ wyjaśnił też powody, dla których błędnie uważał, że nie ma obowiązku przekazania skargi według właściwości. O ile zatem zaniechanie ze strony organu wystąpiło i ma ono jednoznacznie pejoratywny charakter, to jednak wynikające z tego powodu opóźnienie było nieznaczne. Z kolei w dniu 2 września 2025 r., w uzupełnieniu pisma z dnia 6 sierpnia 2025 r., organ przesłał do Sądu akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę (k. 59-67 akt sądowych w sprawie III SAB/Gd 338/25). Wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny, brak jest podstawy prawnej do odrzucenia przedmiotowego wniosku. W tym kontekście należy przywołać treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III OPS 1/23), zgodnie z którą dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nawet w sytuacji, gdy skarga - która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego - jest niedopuszczalna. W uzasadnieniu uchwały wskazano: "nie może budzić żadnych wątpliwości, że o dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego, może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ za pośrednictwem, którego skarga została wniesiona. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ ten musi więc przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na tę skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, przy czym przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy. Obowiązek ten spoczywa na organie w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że na realizację obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nie może w żaden sposób wpływać przekonanie organu, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie, w której wniesiona została skarga (zob. postanowienia NSA: z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III OZ 635/21 oraz z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III OZ 309/22). Ocena, czy skarga wniesiona została przez podmiot uprawniony i względem właściwego organu, jak również czy spełnia inne przewidziane prawem wymogi należy do wyłącznej kompetencji sądu administracyjnego. Stąd nawet potencjalnie uzasadnione przekonanie Kancelarii o tym, że w istocie nie wyczerpuje ona definicji organu administracji publicznej nie uzasadnia zaniechania przekazania sądowi skargi i nie może uzasadniać odstąpienia od wymierzenia grzywny. Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając za zasadne w okolicznościach sprawy wymierzenie organowi grzywny, orzekł jak w sentencji postanowienia. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).