I SA/Gl 1027/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2017 r. w kwestii zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą skarżącemu W. B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2017 r. w wysokości [...] zł. W skardze pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który podtrzymał i uzupełnił w następnie złożonym piśmie z dnia 18 września 2017 r. W uzasadnieniu żądania zaakcentował, że skarżący utrzymuje się jedynie z wynajmu opodatkowanej nieruchomości, a wysokość osiągniętego tym tytułem dochodu w ubiegłym roku wyniosła [...] zł przy przychodach w wysokości [...] zł i kosztach ich uzyskania w kwocie [...] zł. Podkreślił zarazem, że skarżący nie jest w stanie uiścić jednorazowo całej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, a poza tym ciąży na nim powinność uregulowania zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2012-2015, której spłata została rozłożona na okres od sierpnia 2017 r. do marca 2019 r. na 20 rosnących miesięcznych rat w wysokości od [...] do [...] zł. Zwrócił też uwagę, że skarżącego obciążają zobowiązania bieżące, w tym alimentacyjne (względem syna). W ocenie wnioskodawcy zestawienie wysokości należności objętej zaskarżoną decyzją z możliwościami płatniczymi skarżącego nie pozostawia wątpliwości, że egzekucja prowadzona celem wykonania tej decyzji okazałaby się nieefektywna i doprowadziłaby do powstania sytuacji, w której skarżący zostałby pozbawiony jakichkolwiek możliwości spłaty nie tylko zaległych, lecz również bieżących zobowiązań, co jedynie spowodowałoby pogorszenie jego i tak już trudnej sytuacji. Wykonanie decyzji niewątpliwie wiązałoby się więc z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu (i jego rodzinie) znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stąd zgłoszony wniosek należy ocenić pozytywnie, a dodatkowo przemawia za tym fakt, że podjęcie takiego rozstrzygnięcia nie pozbawi organu możliwości wyegzekwowania spornej należności w razie prawomocnego oddalenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Na poparcie żądania przedstawiono zeznanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2016 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] o rozłożeniu na raty spłaty zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2012-2015. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wspomniany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych i skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania. Zaakcentować zatem trzeba, że to od inicjatywy samego wnioskodawcy zależy wynik postępowania w omawianym przedmiocie (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżącego konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności pieniężnej uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty należności pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżącego, a do osiągnięcia tego celu niewątpliwie konieczne byłoby, by przedstawiona w tym zakresie dokumentacja źródłowa była zupełna. Tymczasem waloru tego nie posiada materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, albowiem składają się na niego jedynie dwa wyżej wymienione (załączone do wniosku) dokumenty, które pozwalają wyłącznie na stwierdzenie wysokości ubiegłorocznego dochodu skarżącego i faktu rozłożenia mu na raty spłaty wcześniejszych zaległości w podatku od nieruchomości. Z materiału tego nie wynika w szczególności, jaka jest aktualna wysokość dochodu netto skarżącego (okoliczność ta nie została jednoznacznie wyjaśniona nawet w powołanej decyzji, w której organ przyjął, że profity uzyskane tytułem czynszu najmu oscylują wokół kwoty [...] zł brutto, a wpływy netto wskazał wariantowo, uzależniając je od sposobu rozliczenia podatku od towarów i usług). Nieznane pozostaje również to, jakie wydatki ponosi skarżący (poza wyszczególnionymi zobowiązaniami podatkowymi i alimentacyjnym) ani jaka jest ich wysokość (dotyczy również wspomnianego zobowiązania alimentacyjnego). Wreszcie za w ogóle niewyjaśnioną uznać trzeba kwestię zasobów posiadanych przez skarżącego (np. oszczędności). Przy tym podkreślenia wymaga, że wątpliwości w tym względzie nie mogą rozwiewać wnioski przyjęte przez organ w uzasadnieniu powołanej decyzji o rozłożeniu na raty spłaty wcześniejszych zaległości podatkowych. Przy rozpoznaniu żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd co prawda materiałem tym może się posiłkować, jednakże nie zwalnia go to z powinności poczynienia ustaleń własnych. Samo zaś zastosowanie ulgi podatkowej nie przesądza o zasadności wstrzymania wykonania decyzji choćby z uwagi na odmienność przesłanek, od których ustawodawca uzależnił podjęcie rozstrzygnięć w tych dwóch różnych przedmiotach. Konkludując, na podstawie akt niniejszej sprawy, w tym materiału przedstawionego na poparcie wniosku, nie było możliwe stwierdzenie, by powołana przez wnioskodawcę okoliczność w postaci niebezpieczeństwa utraty przez skarżącego zdolności regulowania zobowiązań zaległych i bieżących w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji stanowiła realne zagrożenie a jej wystąpienie prowadziło do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.