I SA/Gl 1075/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej - organ odwoławczy, SKO, Kolegium) postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 23 § 4 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez L. G. (dalej – Skarżący, Zobowiązany), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. (dalej - organ I instancji, Wierzyciel, Prezydent Miasta) z dnia [...] nr [...] oddalające zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku, wykonania obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia w zakresie należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K., objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...]. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] Prezydent Miasta wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego o nr rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania na terenie miasta K. w dniach: – 26 października 2015 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.1 w tytule wykonawczym, – 27 listopada 2015 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.2 w tytule wykonawczym, – 15 grudnia 2015 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.3 w tytule wykonawczym, – 9 sierpnia 2016 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.4 w tytule wykonawczym, – 2 września 2016 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.5 w tytule wykonawczym, – 9 września 2016 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.6 w tytule wykonawczym, – 13 września 2016 r. (nr wezwania [...]), rubryka E.7 w tytule wykonawczym. Został on doręczony Zobowiązanemu w dniu [...]. Pismem z dnia 8 lipca 2020 r. Skarżący wniósł zarzuty w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. na postępowanie egzekucyjne podnosząc: 1) wykonanie w całości obowiązku wynikającego ze wskazanych w upomnieniu wezwań o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] do uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania na terenie Miasta K.; 2) nieistnienie obowiązku wynikającego z wezwań nr [...] oraz [...]; 3) brak uprzedniego doręczenia upomnienia, w zakresie wskazanych w tytule wykonawczym należności z rubryki E.4, E.5, E.6, E.7; 4) nieistnienie obowiązku, z którego wynikać ma należność pieniężna wskazana w tytule wykonawczym w rubrykach E.4, E.5, E.6, E.7. W związku z powyższym Zobowiązany wniósł o zwrot wyegzekwowanej kwoty [...]zł wraz pobraną z tego tytułu opłatą w wysokości [...] zł. W kwestii pierwszego z zarzutów Skarżący podniósł, że spośród 7 należności wskazany w wezwaniu z 2016 r. zostało opłaconych 5. Natomiast w zakresie drugiego zarzutu stwierdził, że regulował on należność z tytułu każdego z wezwań. Nadmienił, że każdorazowo na odwrocie wezwania odnotowywał godzinę końcową parkowania. Odnośnie zarzutów z pkt 3 i 4 wskazano, że zawarte w pkt E.4, E.5, E.6 i E.7 należności nie wynikają z upomnienia doręczonego Zobowiązanemu, ponieważ różnią się zarówno kwotami, jak i datami powstania. Z uwagi, że nie jest znane Skarżącemu źródło tych zobowiązań to zanegował ich istnienie. Zobowiązany wyraził również zdziwienie, że Wierzyciel przez okres trzech lat od daty wystawienia tytułu wykonawczego nie podjął starań o dokonanie dobrowolnej wpłaty należności. Zwrócił także uwagę na rozbieżności w datach i kwotach pomiędzy tytułem wykonawczym, a upomnieniem. Dodał także, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w datach wyszczególnionych w pkt E.4, E.5, E.6 i E.7 Skarżący parkował pojazd w strefie płatnego parkowania, a organ I instancji nie przedstawił dowodów na tą okoliczność. Do pisma załączono: 6 wydruków potwierdzenia wykonania przelewu, potwierdzenie przelewu wyegzekwowanej należności oraz potwierdzenie pobrania opłaty przez bank za przelew egzekucyjny. Po rozpatrzeniu zarzutów, Prezydent Miasta (występujący jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny) postanowieniem z dnia [...] nr [...]: – uznał za niezasadne zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku, wykonania obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia w zakresie należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu nr rej. [...]objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...]; – uznał za bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zarzutu wykonania obowiązku wynikającego z wezwań nr: [...], [...], [...] oraz nieistnienia obowiązku wynikającego z wezwania nr [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie. Wskutek złożonego zażalenia Kolegium postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W jego motywach wskazano na potrzebę wyjaśnienia podstaw uznania, że opłata określona wezwaniem nr [...] została uregulowana w nieprawidłowej wysokości, a nie, np. innym wezwaniem ujętym w tytule wykonawczym. Wskazano także na konieczność wyjaśnienia okoliczności kontroli uiszczania opłat parkingowych, sposobu przeprowadzania takich kontroli i ewidencjonowania ich na wezwaniach do uiszczenia opłaty. Po ponownym rozpatrzeniu zarzutów, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] podtrzymał swoje stanowisko oddalając zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku, wykonania obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia w zakresie należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K., objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił kwestie, które zasygnalizowane zostały przez SKO. W tym zakresie stwierdził, że przelew, w którego tytule wskazano więcej niż jedno wezwanie, rozlicza się w taki sposób, by w pełni opłacić jak największą ilość opłat za postój wskazanych w jego treści, co w konsekwencji ogranicza ilość powstających z mocy prawa opłat dodatkowych, a tym samym działa na korzyść Zobowiązanego. Ze względu, że dokonywane przez Zobowiązanego zbiorcze przelewy dotyczące wezwań objętych tytułem wykonawczym nr [...] były w kwotach niższych od należnej o 2 zł (co do wezwania nr [...] zaniżenie wynosiło 4,80 zł), to wywołało to skutek niedopłaty na jedno z wezwań. Wobec powyższego organ przyjął, że wpłaty księgowane są na najstarsze zdarzenia objęte przelewem. Z tego też powodu, jak stwierdził Wierzyciel, przedmiotem postępowania są wezwania o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Nie dotyczy ono natomiast wezwań do uiszczenia opłat za postoje o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], które to wezwania zostały opłacone w całości i nie zostały ujęte w tytule wykonawczym. Przedstawiono również sposób postępowania w przypadku ujawnienia przez inkasenta faktu nieuiszczenia opłaty. Wskazano, że w takim przypadku pracownik MZUiM wystawia wezwanie, w którym określa datę, miejsce, godzinę rozpoczęcia postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego. Wezwanie umieszczane jest za wycieraczką pojazdu lub w innym widocznym miejscu. Potwierdzenie wezwania archiwizowane jest w MZUiM w K.. Organ I instancji podniósł także, iż wezwanie do uiszczenia opłaty za postój nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju, gdyż obowiązek uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania powstaje z mocy prawa. Podkreślono także, że inkasent jako godzinę zakończenia postoju wpisuje ostatnią godzinę, w której widział pojazd na miejscu postojowym, a nie godzinę, w której stwierdził, że pojazd nie parkuje już na zajmowanym wcześniej miejscu. Prezydent Miasta oświadczył przy tym, że w jego ocenie wezwania wystawione przez inkasentów są wiarygodne oraz że nie sposób założyć, że inkasenci, którzy wystawiali wezwania czynili to w złej wierze bez faktycznego ujawnienia postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania w dniach i godzinach w nich określonych. W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...]. Skarżący zarzucił mu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że Zobowiązany parkował na miejscach wyznaczonych w strefie płatnego parkowania na terenie K., podczas gdy brak jest dowodu na taką okoliczność; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niezasadne przyjęcie, że Zobowiązany parkował w dniach, co do których dokonywał opłat za parkowanie przez okres czasu dłuższy aniżeli opłacony; 3) dokonanie nieprawidłowego rozliczenia uiszczanych przez Zobowiązanego przelewów na poczet należności z tytułu opłat za postój pojazdu i w efekcie zarachowania opłat na nieprawidłowe tytuły. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot wyegzekwowanej kwoty [...] zł wraz pobraną z tego tytułu opłatą w wysokości [...] zł. Ponadto zawnioskował o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie inkasentów kontrolujących Stefę Płatnego Parkowania w K. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] w latach 2015 -2016 na okoliczność dokonywania kontroli uiszczania opłat parkingowych, sposobu przeprowadzania takich kontroli i ewidencjonowania ich na wezwaniach do uiszczenia opłaty. Organ odwoławczy nie przychylił się do stanowiska Skarżącego, wobec czego postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono przebieg postępowania, a także przytoczono art. 33 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r.). Następnie wskazał, że organ I instancji, jak i Kolegium, oparło się na następujących dowodach: – wezwaniach do uiszczenia opłat za parkowanie o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wystawionych przez inkasentów MZUiM K., dotyczących zdarzeń objętych tytułem wykonawczym nr [...]; – wezwaniach do uiszczenia opłat za parkowanie o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wystawionych przez inkasentów MZUiM K., dotyczących zdarzeń, które nie zostały objęte tytułem wykonawczym; – upomnieniu nr [...] z dnia [...].oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru; – wyciągu z rachunków bankowych MZUiM K.. Kolegium uznało, że sporządzenie przez inkasentów obsługujących strefę płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania wraz z wyszczególnieniem wszystkich danych pojazdu należy uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w określonych dniach i godzinach był zaparkowany w miejscu znajdującym się w takiej strefie. Wskazując na art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm. – dalej u.d.p.) stwierdzono, że obowiązek uiszczenia opłaty za postój (parkowanie) powstaje z mocy prawa, a jej pobór uzależniony jest od pozostawienia pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, ustalonej znakami D-44 przy wjeździe oraz D-45 przy wyjeździe. Zaznaczono, że sposób pobierania opłaty parkingowej oraz stawki opłaty w okresie 26 października 2015 r. – 13 września 2016 r. normowała uchwała Rady Miasta Katowice z dnia 6 marca 2013 r. XXXlV/755/13 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2013 r. poz. 2541 z poźn. zm. – dalej uchwała). Uchwała w załączniku nr 2 wprowadziła "Regulamin poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta Katowice" (dalej regulamin). Analiza materiału dowodowego doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że w odniesieniu do wezwań do uiszczenia opłat za postoje o nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] opłata za postój była dokonana w terminie na jej uiszczenie w stawkach za rozpoczęte godziny parkowania, jednak w niższej kwocie niż należność wynikająca z czasu postoju wskazanego przez inkasenta w wezwaniu. Z kolei co do wezwań o nr: [...] oraz [...] wskazano, że organ I instancji nie odnotował żadnej wpłaty. Z tego też względu za niezasadny uznano zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W dalszej kolejności przedstawiono i zaakceptowano stanowisko Prezydenta Miasta w materii dotyczącej zaliczania na poszczególne wezwania wpłat zbiorczych, a także zasad postępowania inkasentów w zakresie wystawiania wezwań. Wyrażono przy tym stanowisko, że sporządzenie przez inkasentów zawiadomienia o nieopłaconym postoju w Strefie Płatnego Parkowania wraz z wyszczególnieniem wszystkich danych pojazdu należy uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w określonych dniach i godzinach był zaparkowany w miejscu znajdującym się w takiej Strefie. W związku z tym uznano, że nie ma podstaw do przesłuchania inkasentów w tym zakresie. Za bezpodstawny uznano również zarzut niedostarczenia upomnienia. Jak bowiem stwierdzono, upomnienie nr [...] z dniu [...] zostało wysłane na adres Zobowiązanego i odebrane w dniu [...], co zostało potwierdzone podpisem, a także podpisem doręczającego. W skardze z dnia 5 lipca 2021 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Zobowiązany zarzucił zaskarżonemu postanowieniu powielenie wadliwości organu I instancji, a to: 1) naruszenie art. 7 i art. 7a k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i dokonanie przez organy pominięcia czynności pozwalających na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy; 2) naruszenie art. 75 § 1 w związku z art. 78 § 1 i art. 140 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań kontrolerów strefy płatnego parkowania sporządzających wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej stanowiących podstawę niniejszej sprawy, pomimo istotności tego dowodu pozwalającego ustalić, czy faktycznie każdorazowo ewidencjonowali oni zakończenie postoju pojazdu w strefie w momencie rzeczywistej obecności pojazdu na miejscu wyznaczonym do postoju pojazdu; 3) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zbieranie materiału w sposób wybiórczy oraz z pominięciem wniosków dowodowych Zobowiązanego; 4) naruszenie art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezasadne uznanie, że organ udowodnił okoliczność postoju pojazdu Zobowiązanego w miejscu do tego wyznaczonym w strefie płatnego parkowania w ściśle określonym czasie z dokładnością do minuty, podczas gdy nie istnieje jakikolwiek dowód potwierdzający wskazaną okoliczność; 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że Zobowiązany parkował na miejscach wyznaczonych w strefie płatnego parkowania na terenie K., podczas gdy brak jest dowodu na taką okoliczność; 6) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niezasadne przyjęcie, że Zobowiązany parkował w dniach, co do których dokonywał opłat za parkowanie przez okres czasu dłuższy aniżeli opłacony; 7) dokonanie nieprawidłowego rozliczenia uiszczanych przez Zobowiązanego przelewów na poczet należności z tytułu opłat za postój pojazdu i w efekcie zarachowania opłat na nieprawidłowe tytuły; które to naruszenia wpłynęły istotnie na wynik sprawy bowiem uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w oparciu o wszechstronnie rozważone i kompletne dowody, co wypaczyło wynik postępowania przed organem odwoławczym. Wobec tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że pięć z siedmiu wezwań zostało uregulowanych w prawidłowej wysokości i we właściwym czasie. Zauważono przy tym, że podane przez organ daty i godziny parkowania są nierzetelne i bezwartościowe dla dowodzenia okoliczności, które organ chciał wykazać. Zdaniem Skarżącego, winien on uwzględnić dane wskazane przez niego, gdyż to on ma pełną wiedze co tych kwestii. Dla wykazania nierzetelności danych podawanych przez organ zauważono, że inkasent kontroluje kilka ulic, a tym samym nie jest w stanie zaewidencjonować ostatniej godziny parkowania pojazdu. Podkreślono również, że obserwacja pracy inkasentów pozwala na stwierdzenie, że nie mogli oni określić prawidłowo końcowego czasu parkowania, gdyż "znikali" oni z ulic jeszcze przed godziną 16. W dalszej kolejności Skarżący stwierdził, że nie negował dat parkowania, co do których uiszczał stosowne opłaty, jak również nie negował sposobu informowania i wzywania do uiszczania opłat za parkowanie. Kwestionuje natomiast to, że opłaty zostały wpłacone w zaniżonej wysokości. Jego zdaniem, nie wykazano, że w danych godzinach i dniach Zobowiązany parkował pojazd w Strefie Płatnego Parkowania. Podniósł również, że nie wyjaśniono sposobu rozliczania opłat wpłacanych zbiorczo, a nade wszystko jego podstawy prawnej. Zauważono przy tym, że regulamin poboru opłat nie normuje tego zagadnienia. Dokonanie przez organ rozliczenia wpłat według własnego uznania, w opinii Skarżącego, pozbawiło go możliwości weryfikacji wezwań nie objętych tytułem wykonawczym. W skardze stwierdzono, że Zobowiązany nie uważa, aby inkasenci celowo wystawiali względem niego wezwania. Uważa jednak, że mylili się co do podstaw jego wystawienia (parkowanie pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym) oraz czasu rozpoczęcia i zakończenia parkowania. Podkreślono jednocześnie, że zadaniem organu jest udowodnienie parkowania pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania w miejscu do tego wyznaczonym. Ostatnią uwagę Skarżący odniósł do wezwań nr [...] oraz [...] dotyczących [...] i [...], kiedy najprawdopodobniej parkował samochód w miejscach do tego nie wyznaczonych. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych (wyroki NSA: z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1910/17, z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I GSK 2587/18; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 281/18), a nade wszystko na uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/17 podniesiono, że w obrębie Strefy Płatnego Parkowania należności można pobierać jedynie za parkowanie w specjalnie wydzielonych do tego stanowiskach. W końcowej części Zobowiązany wyraził stanowisko, że Prezydent Miasta nie zrealizował wytycznych SKO zawartych w postanowieniu kasacyjnym. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że na mocy art. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070 z późn. zm. – dalej ustawa zmieniająca) z dniem 30 lipca 2020 r. znowelizowano m.in. art. 33 u.p.e.a. Analiza przepisów intertemporalnych, w tym art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej, doprowadziła do wniosku, iż w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzemieniu sprzed nowelizacji. Wspomniany art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi bowiem, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Odnosząc to do niniejszej sprawy wskazać należy, tytuł wykonawczy z dnia [...] nr [...] został doręczony Zobowiązanemu w dniu [...] co wskazuje na zasadność wyrażonego powyżej stanowiska. Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta o uznaniu za niezasadne zarzuty wniesione w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] wystawionego w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego o nr rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania na terenie miasta K. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zamknięty katalog zarzutów zawarty został w art. 33 § 1 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, iż zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązany wnosząc zarzut: 1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) – z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje (wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie obowiązku) lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny lub, że egzekucja z innych powodów nie jest dopuszczalna; 2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3–4, 6–7, 9–10 u.p.e.a.); 3) poddaje pod wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 5 i 8 u.p.e.a.). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 5 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. W rozpoznawanej sprawie wydanie wspomnianego postanowienia było jednak bezprzedmiotowe z racji na fakt, że organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (zob. uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06, ONSAiWSA 2007/5/112). W piśmie z dnia 4 marca 2020 r. Skarżący oparł swe zarzuty na art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. W zakresie zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżący wskazał na wykonanie obowiązku wynikającego z wezwań o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Jak twierdzi Skarżący, każdorazowo na wezwaniu odnotowywał ostatnią godzinę parkowania, a tym samym wnoszone opłaty były adekwatne do czasu pozostawania pojazdu w Strefie. W toku dalszego postępowania uzasadnił ten zarzut również poprzez zanegowanie możliwości odnotowania przez inkasenta faktycznej godziny odjazdu pojazdu, w sytuacji gdy musiał on kontrolować kilka ulic i opuszczał swój rewir przed godziną 16, a w niektórych przypadkach odnotowywano właśnie parkowanie po wspomnianej godzinie. W ramach tego zarzutu w piśmie z dnia 8 lipca 2020 r. podniesiono także zarzut nieistnienia obowiązku określonego w wezwaniach nr: [...] i [...] oraz wymienionych w tytule wykonawczym w rubrykach E.4, E.5, E.6 i E.7. Według Zobowiązanego, nie mogło dojść do sytuacji, aby nie uregulował należności związanej z pozostawieniem pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania. Natomiast Wierzyciel, nie przedstawił dowodu na okoliczność parkowania w Strefie. W toku postępowania zarzut ten został dodatkowo umotywowany tym, że organ nie wykazał, że parkowanie odbywało się w miejscach do tego wyznaczonych. Natomiast co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) Zobowiązany podniósł, że organ nie dopełnił tej powinności odnośnie należności wynikających z rubryk E.4, E.5, E.6 i E.7 tytułu wykonawczego. W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/10, Lex nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1441/10, Lex nr 1424264; z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt III FSK 3071/21, Lex nr 3227164). Zatem upływ siedmiodniowego terminu powoduje niemożność uzupełnienia przez zobowiązanego zarzutów złożonych w terminie, jak i powołania ich nowych podstaw prawnych lub faktycznych. Także podniesienie zarzutu dopiero w postępowaniu zażaleniowym, czy też przed sądem administracyjnym czyni go spóźnionym (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1005/19, Lex nr 2775861). W związku z powyższym zasadnym jest stwierdzenie, że wskazanie, czy to nowych zarzutów, czy też nowych podstaw faktycznych zgłoszonych zarzutów, po upływie zakreślonego prawem 7-dniowego terminu jest nieskuteczne, a tym samym organ nie jest uprawniony do ich merytorycznego rozpatrzenia. Odnosząc to do niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że Zobowiązany z naruszeniem wspomnianego terminu wskazał nowe podstawy faktyczne zarzutu nieistnienia obowiązku. Podniósł bowiem dodatkowo, że nie przedstawiono dowodu na okoliczność tego, że parkowanie odbywało się w miejscach do tego wyznaczonych, a tylko wtedy powstaje obowiązek wniesienia opłaty przewidzianej w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Natomiast w materii zarzutu wykonania obowiązku, z naruszeniem 7-dniowego terminu podniesiono argument w postaci braku możliwość odnotowania przez inkasenta faktycznej godziny odjazdu pojazdu, w sytuacji gdy musiał on kontrolować kilka ulic i opuszczał swój rewir przed godziną 16, a w niektórych przypadkach odnotowywano parkowanie po wspomnianej godzinie. Zatem z przyczyn, o którym była mowa wcześniej, okoliczności te nie mogą być brane pod uwagę przy badaniu zasadności zgłoszonych zarzutów w piśmie z dnia 8 lipca 2020 r. Przystępując do rozważa wskazać przyjdzie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania - art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej – art. 13f ust. 1 u.d.p.). Zauważyć należy, że dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji, ustawodawca bowiem nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Zajmując się zarzutem wykonania obowiązku wskazać przyjdzie, że Skarżący prezentuje stanowisko, że uregulował należności wynikające z wezwań o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], co udokumentowane zostało wydrukami w postaci "Potwierdzeń wykonania przelewu". Spośród wskazanych przez Skarżącego wezwań tylko trzy z nich zostały wymienione w tytule wykonawczym, tj. o nr: [...], [...], [...]. Organ czyniąc ustalenia w tej materii stwierdził, że Skarżący dokonywał zbiorczych wpłat z tytułu dwóch lub większej liczy wezwań do uiszczenia opłaty, obejmując nimi należności wynikające z wezwań o nr: [...], [...], [...], [...], [...]. Jednak przelewy obejmujące wymienione wyżej wezwania były zaniżone o 2 zł względem kwoty należnej, a w przypadku gdzie wymieniono w tytule wezwanie nr [...] niedopłata wyniosła 4,80 zł. Natomiast odnośnie wezwań o nr: [...],[...] nie odnotowano jakichkolwiek wpłat. Przyjęta przez organ I instancji metoda zaliczenia dokonanych wpłat de facto sprowadza się do zaliczenia wpłaconej kwoty na opłaty wynikające z najstarszych wezwań. W zaskarżonym postanowieniu nie wskazano podstawy prawnej dla takiego sposobu rozliczenia kwot uiszczonych zbiorczo tytułem dwóch lub większej liczby wezwań. Niemniej jednak należy wskazać, że podstawą do tego jest art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) w związku z art. 60 pkt 7 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 305 z późn. zm. – dalej u.f.p.). Otóż opłata za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania kwalifikowana jest do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, jako dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7 u.f.p.). To implikuje możliwość stosowania do nich przepisów działu III Ordynacji podatkowej, a więc i art. 62 § 1 o.p., który stanowi, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Mając na uwadze powyższe, rozliczenie dokonanych wpłat na wymienione wezwania w tytułach poszczególnych przelewów doprowadziło do tego, że opłaty dotyczące pięciu wezwań nie zostały uregulowane w pełnej wysokości, co uzasadnia pobranie z tego tytułu opłaty dodatkowej w rozumieniu art. 13f ust. 1 u.p.d. Stanowi o tym § 7 ust. 1 w związku § 6 ust. 4 regulaminu. Wskazać w tym miejscu należy, że Prezydent Miasta w wystarczający sposób wykazał wysokość opłaty należnej w poszczególnych przypadkach, przedstawiając załączone do akt wezwania do jej uiszczenia za parkowanie, które wystawione zostały przez inkasentów MZUiM K.. Stwierdzić bowiem należy za wyrokiem NSA z dnia 28 września 2017 r. o sygn. akt II GSK 3589/15 (Lex nr 2431320), który ocenił sposób dokumentowania przez tego samego Wierzyciela, co w niniejszej sprawie, okoliczności parkowania pojazdu, że: "W kontekście podniesionych zarzutów należy stwierdzić, że kontrolerzy (inspektorzy) SPP wprawdzie nie sporządzili fotografii, ani nie dysponują zapisami z monitoringu, które potwierdziłyby zajście zdarzenia, jakim był postój pojazdu skarżącej w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia opłat, jednak sporządzane przez inspektorów Strefy (działających z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP (jak to w sprawie miało miejsce w licznych przypadkach określonych w tytule wykonawczym), których oryginały umieszczane były za wycieraczką pojazdu, stanowią dokumenty (dowody), potwierdzające nieuiszczenie opłat, a zarazem stanowią dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłat. Nie sposób przyjąć, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że w strefie płatnego parkowania miasta K. w latach 2010-2012 różni inspektorzy SPP wypisali wiele zawiadomień o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanej, mimo że nie widzieli takiego pojazdu na terenie Strefy lub widzieli w nim ważny bilet potwierdzający opłacenie postoju. Kopie zawiadomień są wypełnianymi przez inspektorów (kontrolerów) drukami i mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura SPP. W zawiadomieniu wpisuje się konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora. Dane te nie pozostawiają sfery dowolności na ich interpretację. Wynikało z nich w konkretnej sprawie, że pojazd należący do zobowiązanej każdorazowo był zaparkowany bez biletu. Posiadając takie dowody wierzyciel mógł zasadnie uznać (działając w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia opłat parkingowych w miejscach i czasie wskazanych w zawiadomieniach." Powyższe pozwala na przyjęcie stanowiska o niezasadności zarzutu wykonania obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Przechodząc do kolejnego zarzutu podnieść należy, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 13/20, Lex nr 3053092). Zobowiązany twierdzenie o nieistnieniu obowiązku opiera w głównej mierze na tym, że nie dopuszcza on takiej możliwości, aby nie dokonał uregulowania jakiejkolwiek opłaty należnej z tytułu parkowania w Strefie. Twierdzenie to odniósł do wezwań o nr: [...] i [...], gdzie tylko pierwsze objęte jest tytułem wykonawczym. Ponadto nieistnienie obowiązku co do opłat wynikających z wezwań o nr: [...] (E.4), [...] (E.5), [...] (E.6) i [...] (E.7) uzasadniono tym, że nie wynikają one z upomnienia, ponieważ różnią się kwotami, jaki i datami powstania. Powyższe oświadczenie jest niewystarczające dla uznania jego zasadności w kontekście tego, co zostało wcześniej stwierdzone, że Wierzyciel wykazał powstanie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej. Podkreślić należy, że nie jest rolą organu prowadzenie postępowanie wyjaśniającego w tej materii, gdyż to Zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 928/18, Lex nr 2645539). O nieistnieniu obowiązku nie może świadczyć także ewentualna rozbieżność w datach powstania obowiązku lub jego wysokości pomiędzy tytułem wykonawczym i upomnieniem. Niemniej jednak stwierdzić należy, że takowe nie występują. Zestawienie upomnienia z dnia [...] nr [...] z tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...] prowadzi do jednoznacznego wniosku o zgodności tych dokumentów pod względem wymienionych w nich dat powstania obowiązku i wysokości dochodzonych kwot. Dodać należy, że we wspomnianym upomnieniu wymieniono wszystkie należności, które dochodzone są od Skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzony w oparciu o tytuł nr [...] . Powyższe dowodzi niezasadności zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nie może również przychylić się do zarzutu niedoręczenia Zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Jak bowiem wyjaśniono wcześniej, takowe pismo – wymieniające należne kwoty tożsame z tymi określonymi w tytule wykonawczym - zostało skierowane do Skarżącego na jego adres zamieszkania i zostało podjęte przez jego ojca. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z przepisem tym koreluje uregulowanie art. 77 § 1 k.p.a., który obliguje organ do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Należy w tym zakresie uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Dodać trzeba, że w myśl art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W świetle tych przepisów przyjąć należy, że organy obu instancji zebrały materiał dowodowy, który pozwalał na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Faktu tego nie zmienia nie przeprowadzenie wnioskowanego przez Skarżącego dowodu z przesłuchania inkasentów na okoliczność dokonywania kontroli opłat parkingowych, sposobu przeprowadzania takich kontroli i ewidencjonowania ich na wezwaniach do uiszczenia opłaty. Zagadnienia dotyczące trybu kontroli uiszczania opłat przez inkasentów określa bowiem regulamin, a w szczególności jego § 5. Ponadto wyjaśniono, że końcową godziną parkowania pojazdu w Strefie jest godzina, w której widziany był ostatnio pojazd. Zauważyć także należy, że parkowanie w Strefie udokumentowane zostało wezwaniami sporządzonymi zgodnie z wymaganiami sprecyzowanymi regulaminem. Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.