I SA/Gl 109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...][...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...][...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...] określającą skarżącemu J. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości [...] zł. W skardze datowanej na 21 grudnia 2015 r. i następnie w piśmie z dnia 27 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu podkreślił, że skarżący utrzymuje siebie i swoją żonę jedynie z emerytury w kwocie [...] zł, przy czym świadczenie to – tak samo jak rachunek bankowy skarżącego – zostało zajęte w związku z wysokimi zaległościami podatkowymi za kilka lat podatkowych sięgającymi kwoty [...] zł. Zarazem wskazał, że skarżący korzysta z pomocy finansowej innych osób, a stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie jakiejkolwiek aktywności zarobkowej. Nadto za nieuprawniony uznał pogląd, zgodnie z którym konsekwencje wykonania decyzji mogą być odwracalne z uwagi na to, że w przypadku uwzględnienia skargi pobrane kwoty podlegać będą zwrotowi. W konkluzji stwierdził, że wykonanie decyzji w analizowanym przypadku jedynie doprowadziłoby do pogorszenia i tak już trudnej sytuacji materialnej skarżącego i wyrządziłoby mu znaczną szkodę majątkową chociażby z tego względu, że wiązałoby się z koniecznością ponoszenia kosztów egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania [por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl): z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09]. Jak wynika z powyższego samo stwierdzenie, że konieczność uiszczenia należności doprowadziłaby do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez uprzedniego zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżącego. Tymczasem dokumenty niezbędne w tym zakresie nie zostały przedłożone wraz z rozpatrywanym wnioskiem, natomiast materiał zaprezentowany w toku uprzednio rozpoznawanego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest – jak już wówczas wspomniano – niezupełny. Przy tym jego mankamenty sprowadzają się do braku udokumentowania kwestii tak istotnych, jak wyzbycie się nieruchomości, czy zamknięcie rachunku bankowego, co – zamiast usuwać – jedynie potęguje wątpliwości co do wiarygodności oświadczeń o niekorzystnej sytuacji materialnej. Z drugiej strony nie można tracić z pola widzenia, że skarżący korzysta z finansowego wsparcia swych synów i jest w stanie ponosić koszty najmu mieszkania, których miesięczna wysokość niemalże w całości odpowiada samemu świadczeniu emerytalnemu. Pozwala to wysnuć wniosek, że jego zabezpieczenie materialne jest wystarczające w stopniu uzasadniającym uznanie za mało prawdopodobną groźby wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.