I SA/Gl 1301/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), del. Sędzia SO Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. I SA/Gl 1142/08 w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych 1) wznawia postępowanie w sprawie; 2) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1142/08; 3) umarza postępowanie w sprawie; 4) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 7 450 (siedem tysięcy czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalił podatniczce E. M. (dalej też jako strona lub skarżąca) wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie [...] zł. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] 2008 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i ustalił podatniczce dochód z nieujawnionych źródeł przychodu podlegający opodatkowaniu w trybie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75 % uzyskanego dochodu w wysokości [...] zł. Od decyzji organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 1142/08 oddalił skargę. Wyrok był prawomocny. Pełnomocnik strony wnioskiem z dnia 2 września 2013 r. złożył w organie odwoławczym wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2008 r. Podstawą złożenia wniosku był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] 2013 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa lub O.p.), postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 10 października 2013 r. W dniu 25 listopada 2013 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga strony (reprezentowanej przez pełnomocnika) o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1142/08. Jako podstawę wznowienia podatniczka podała, zgodnie z art. 272 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. SK 18/09 (Dz. U. z 2013 r. poz. 985), którym orzeczono niezgodność art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Wskazując jako podstawę art. 282 § 2 p.p.s.a. skarżąca domagała się zmiany ww. wyroku poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącej przekazując kserokopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] poinformował, że na jej podstawie uchylono w całości decyzję ostateczną tego organu z dnia [...] 2008 r. oraz decyzję organu I instancji z dnia [...] i umorzono postępowanie w tej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania wznowieniowego. Organ przyznał, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej tj. zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. zostały wydane m.in. oparciu o przepisy art. 20 ust. 1, art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, których niekonstytucyjność orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r.. sygn. SK 18/09. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną w trybie wznowieniowym: - uchylił w całości decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w K. dnia [...] 2008 r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] Nr [...] orzekającą należny zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości [...] zł, - uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie [...] zł i umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzja została doręczona stronie w dniu 9 grudnia 2013 r. W piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. organ podał, że od decyzji z dnia [...] r. nie została wniesiona skarga. Na rozprawie w dniu 13 maca 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie wyroku o sygn. akt I SA/Gl 1142/08 oraz umorzenie postępowania, powołując się na wyrok NSA o sygn. akt II FSK 10/08. Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1634/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") po rozpoznaniu skargi podatniczki o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1142/08 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, umorzył postępowanie sądowe. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie tego przepisu (z powodu bezprzedmiotowości postępowania), mimo że w razie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, przepis ten nie może być stosowany, jako samoistna podstawa rozstrzygnięcia, lecz co najwyżej jako wtórna – w sytuacji, gdy sąd administracyjny równocześnie orzeknie o wznowieniu postępowania; 2. art. 272 § 1 i § 2 p.p.s.a. z uwagi na niewznowienie postępowania sądowego, mimo że zachodziła przesłanka do wznowienia i został dochowany termin do złożenia wniosku w tej sprawie; 3. art. 282 p.p.s.a. z uwagi na nierozstrzygnięci w formie wyroku, co do dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego; 4. art. 282 § 2 in fine p.p.s.a. z uwagi na nieuchylenie wyroku WSA z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 1142/08 i umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdy tymczasem umorzenie postępowania winno być następstwem wydania wyroku uchylającego poprzednio wydany wyrok. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2168/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie WSA z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1634/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu swojego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że z akt sprawy nie wynika, aby WSA procedował w sprawie skargi o wznowienie postępowania zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Podkreślono również, iż na samej rozprawie oraz w uzasadnieniu wydanego na niej postanowienia zabrakło badania wszystkich warunków skargi o wznowienie postępowania, o których mowa w art. 277, art. 278 i art. 279 p.p.s.a., co winno być punktem wyjścia do ewentualnego wznowienia postępowania. NSA akcentował, że na taki tok postępowania wskazuje art. 281 p.p.s.a., oraz podawał, że jeśli na rozprawie nie doszło do odrzucenia skargi ze wskazanych przyczyn, to sąd stosownie do art. 282 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Oznacza to, że Sąd może po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznawaniem sprawy, której przedmiot zakreślony jest wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego. Orzeczenie takie, wydane na rozprawie, powinno mieć formę wyroku. Zdaniem NSA Sąd odnosząc się do kwestii merytorycznych zawartych w skardze o wznowienie postępowania, oddalając ją lub uwzględniając musi więc wydać wyrok powołując się w nim na właściwą podstawę prawną. Jest nią treść przepisu art. 282 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji chcąc umorzyć postępowanie z uwagi na wcześniejsze wyeliminowanie przez organ podatkowy decyzji w trybie nadzwyczajnym (wznowienia postępowania), powinien przede wszystkim wydać na rozprawie rozstrzygnięcie w formie wyroku, w którym obowiązany był uchylić wyrok WSA zaskarżony skargą o wznowienie postępowania i umorzyć postępowanie. Natomiast podstawę prawną wydanego orzeczenia powinien stanowić przepis art. 282 § 2 p.p.s.a., a nie przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania NSA stwierdził, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a., w postępowaniu kasacyjnym nie zasądza się zwrotu kosztów postępowania w przypadku skarg kasacyjnych od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zasądza koszty postępowania jedynie w wypadku orzeczeń kończących postępowanie w danej instancji, które są wymienione w ww. przepisie, tj. o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. W przepisach tych mowa jest wyłącznie o skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku sądu pierwszej instancji, a nie od jego postanowienia. NSA wskazał, że wątpliwości w tej mierze usunęła uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, w myśl której art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie Na rozprawie w dniu 23 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. W tym ostatnim zakresie odwoływał się do Uchwały NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 oraz do postanowienia NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Przystępując do oceny zasadności skargi o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności wzgląd należy mieć na to, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 listopada 2014 r. o sygn. akt II FSK 2168/14, którym uchylono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt I SA/Gl 1634/13), przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Zatem Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa wyłącznie jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie jeśli po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny. Przedmiotem sprawy był wniosek o wznowienie postępowania zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1142/08, którym oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazać przy tym przyjdzie, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. ww. decyzją z dnia [...] ustalił stronie wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie [...] zł., natomiast rozpoznając odwołanie od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. ww. decyzją z dnia [...] 2008 r. uchylił decyzję organu I instancji i ustalił dochód z nieujawnionych źródeł przychodu podlegający opodatkowaniu w trybie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75 % uzyskanego dochodu w wysokości [...] zł. W rozpatrywanej sprawie zgłoszoną podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi art. 272 § 1 p.p.s.a. Przesłankami do wznowienia postępowania na tej podstawie jest: (1) wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, (2) wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny na podstawie zakwestionowanego przez TK aktu normatywnego, (3) wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Strona, opierając skargę o wznowienie na podstawie określonej w art. 272 § 1 p.p.s.a., wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09, opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 27 sierpnia 2013 r., poz. 985. Mając na uwadze datę ogłoszenia wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz datę wniesienia skargi o wznowienie postępowania (20 listopada 2013 r.), należy stwierdzić, że zachowany został termin z art. 272 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd uznał za celowe w myśl art. 281 P.p.s.a. łączne badanie dopuszczalności wznowienia z badaniem istoty sprawy. Dokonując tej oceny należy stwierdzić, że skarga o wznowienie w tej sprawie oparta została na podstawie uregulowanej w art. 272 § 1 P.p.s.a., tj. wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, tj. wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09. Należy zauważyć, że w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1142/08, oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2008 r., a której podstawą prawną był przepis art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176). W sytuacji zatem, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 w pkt. I.1 stwierdził, że art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, 362, 596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2001 r.: a) nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1, art. 46 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji; oraz w pkt. I 2. stwierdził, że art. 20 ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji, co oznacza, że wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1142/08 oparty był na kwestionowanym przez stronę skarżącą, obecnie uznanym za niekonstytucyjny art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Powyższa konstatacja uprawnia do uchylenia ww. wyroku WSA w Gliwicach na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku. W związku z tym, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] uchylił w trybie wznowieniowym swoją ostateczną decyzję z dnia [...] 2008 r. orzekającą zryczałtowany podatek dochodowy, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] i umorzył postępowanie w sprawie, a decyzja ta jest ostateczna (w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. organ podał, że nie została wniesiona skarga od tej decyzji, a czego nie kwestionowała strona skarżąca), nie zachodziła potrzeba ingerencji w to postępowanie administracyjne, co skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., a o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 7450 zł. orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach, na które składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł., wpis od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 755 zł., wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 zł., wpis od skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1634/13 w kwocie 378 zł., oraz związane z tym wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2700 zł., oparto o przepis art. 200, 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a) oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 490). W zakresie kosztów związanych ze sporządzoną skargą kasacyjną skład orzekający mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 4 listopada 2014 r. odwołujące się do Uchwały NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 uznał, że nie ma przeszkód, aby na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzić na rzecz strony skarżącej wszystkie koszty postępowania, w tym koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną od postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r. umarzającego postępowanie, ponieważ podlegają one zaliczeniu do poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.