I SA/Gl 29/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz - Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej S.M. jako osoby trzeciej, to jest osoby pełniącej obowiązki Prezesa Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w K. za zaległości podatkowe z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. w kwocie [...] zł określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. oraz za odsetki za zwłokę od w/w zaległości w opłacie paliwowej na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 233 § 1 pkt 1, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 1, art. 116 § 1pkt 1 lit. a i b, pkt 2, § 2, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ celny wskazał na wstępie, że w związku z niezapłaceniem w terminie opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. w kwocie [...] zł określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec podatnika, tj. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w K.. W dniu 15 grudnia 2009 r. zastosowano wobec niego środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego prowadzonego dla zobowiązanej Spółki przez B w W.. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego oraz tytuł wykonawczy zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 15 grudnia 2009 r. W tym samym dniu zostało ono odebrane przez dłużnika zajętej wierzytelności (B), który w piśmie z dnia 17 grudnia 2009 r. potwierdził wpływ zajęcia wierzytelności z rachunku dłużnika, tj. "A" sp. z o.o. oraz poinformował, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz zgodnie z art. 773 § 3 k.p.c. organem właściwym do łącznego prowadzenia egzekucji wyznaczony został Komornik Sądowy Rewiru II przy Sądzie Rejonowym K. w K.. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że wskutek zastosowania środka egzekucyjnego z dniem 15 grudnia 2009 r. został przerwany bieg przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. W dalszych wywodach wyjaśniono, że – jak wynika z akt sprawy – wobec Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" prowadzono już postępowanie egzekucyjne na postawie sześciu tytułów wykonawczych z dnia 19 grudnia 2006 r. w związku z niezapłaceniem zobowiązań wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. W trakcie tych postępowań poborca skarbowy spisał m.in. raport o stanie majątkowym zobowiązanego z którego wynika, że spółka nie posiada majątku ruchomego, nieruchomego, a dokumentacja księgowa Spółki została zabezpieczona przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Omawiane postępowanie egzekucyjne przejęte przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym K. w K. okazało się bezskuteczne, gdyż na poczet należności wynikających z przekazanych komornikowi tytułów wykonawczych nie przekazano żadnych środków. Z zawiadomienia Komornika Sądowego o stanie egzekucji (pismo z dnia 13 maja 2009 r.) wynika natomiast, że na zajętych rachunkach bankowych brak jest środków pieniężnych, nie odnaleziono żadnych ruchomości ani wierzytelności, które mogłyby być zajęte na poczet zadłużenia. Ustalono także, iż dłużnik nie figuruje jako właściciel ani jako użytkownik wieczysty nieruchomości na terenie miasta K.. Powyższe potwierdził podatnik w wykazie majątku (sygn. akt [...]) sporządzonym w dniu [...] r. w Sądzie Rejonowym K. w K.. Funkcjonariusz celny w siedzibie Sądu Rejonowego K. Wydział VIII Gospodarczy Rejestru Sądowego w K. ustalił natomiast (dokumentując te ustalenia w notatce służbowej) na podstawie akt dotyczących [...], że w okresie powstania przedmiotowej zaległości w opłacie paliwowej zarząd spółki "A" był dwuosobowy i tworzyli go Prezes Zarządu S.M.i Wiceprezes J.J.K.. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym w dniu 17 grudnia 2009 r. wszczęto postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej S.M. jako osoby trzeciej za zaległości przedsiębiorstwa "A" z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] r. (doręczoną w dniu 4 stycznia 2010 r.) orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej S.M. jako osoby trzeciej, to jest osoby pełniącej obowiązki Prezesa Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w K. za zaległości podatkowe z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. w kwocie [...] zł określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. oraz za odsetki za zwłokę od w/w zaległości w opłacie paliwowej na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. przedstawił zarzuty odwołania, w którym podniesiono, że S.M. nie może ponosić odpowiedzialności za zobowiązania Spółki "A" ze względu na fakt, iż nigdy nie pełnił żadnych funkcji w zarządzie tej spółki, natomiast z zarządu "A" (poprzednia nazwa spółki "A") został odwołany w dniu 22 sierpnia 2005 r. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ wskazano na naruszenie art.120, art.121,art.122, art.124, art.180, art. 210 § 4, art. 116 § 1, § 2 i § 4 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji omówiono dodatkowe informacje uzyskane przez organ II instancji. W tym zakresie wskazano, że zawiadomieniem wierzyciela o stanie egzekucji z dnia 27 maja 2010 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym K. poinformował, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki jest całkowicie bezskuteczne. Czynności wyjaśniające prowadzone przez wierzyciela (mające na celu aktualizację informacji) wykazały, że spółka z o.o. "A" nie figuruje w ewidencji podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego na terenie miasta K., nie widnieje w bazie najemców lokali użytkowych administrowanych przez Komunalny Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w K. oraz nie figuruje w operacie gruntów dla Miasta K. jako właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości (pisma Urzędu Miasta K. z dnia 28 czerwca 2010 r., 6 lipca 2010 r. i 15 lipca 2010 r.). Spółka jest płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP pracowników zgłoszonych do tych ubezpieczeń (pismo ZUS Oddział w C. z dnia 21 czerwca 2010 r.). Organ II instancji podał również, że strona ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej przed organem odwoławczym (pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy w dniu 4 czerwca 2010 r.). W dniu 6 lipca 2010 r. strona została wezwana do uzupełnienia akt sprawy o dowód w postaci uchwały Spółki "A" z dnia 22 sierpnia 2005 r. odwołującej S.M. z Zarządu tejże spółki. Pismem z dnia 15 lipca 2010 r. pełnomocnik strony wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia tego dokumentu, jednakże do dnia wydania decyzji organu odwoławczego uchwała taka nie została nadesłana. Pismem z dnia 30 września 2009 r. dopełniono wymogów określonych w art. 200 Ordynacji podatkowej, jednakże strona nie skorzystała z prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Dalsze fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji poświęcono rozważaniom prawnym. Rozpoczęto je od przytoczenia art. 37 q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz.U. Nr 256 z 2004 r., poz. 2571 ze zm.), który stanowi, że do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ostatnia z wymienionych ustaw kwestię odpowiedzialności członków zarządów spółek kapitałowych za zaległości podatkowe tych spółek reguluje w art. 107 – 109 i art. 116. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie regulującym odpowiedzialność osób trzecich mają charakter przepisów prawa materialnego, a zatem winny być stosowane w brzmieniu obowiązującym w czasie powstania zaległości podatkowej. Kontynuując Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że odpowiedzialność osób trzecich uzależniona jest od spełnienia określonych wymogów ogólnych wskazanych w art. 107 – 109 Ordynacji podatkowej, a krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości wskazany jest w art. 110 – 117 tej ustawy i ma charakter zamknięty. Szczególnym przepisem regulującym odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółek z ograniczoną odpowiedzialnością jest – jak dalej stwierdził organ odwoławczy – art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2008 r. Przepis ten w § 1 stanowi, że: Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Na mocy art.116 § 2 odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Zgodnie z art. 116 § 3 w przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 116 § 4 przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji. W kontekście przytoczonej regulacji organ II instancji stwierdził, że wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych, jak również zbadania czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność – tzw. przesłanki egzoneracyjne. Podkreślono jednocześnie, że dla orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej organ podatkowy musi jedynie wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji wobec samej spółki, gdyż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Zwrócono także uwagę na treść art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat oraz art.118 § 2, w myśl którego przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. Odnosząc opisaną powyżej regulację prawną do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał na wstępie, że w dniu 6 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy w K., VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał rejestracji w KRS podmiotu o nazwie "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W 2006 r. nazwa spółki została zmieniona na "A" sp. z o.o. (stosownego wpisu w KRS dokonano w dniu 18 października 2006 r.). Skonstatowano zatem, że w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa (grudzień 2004 r.), której dotyczy niniejsza sprawa Spółka funkcjonowała pod nazwą "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Omawiając pierwszą z pozytywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią organ odwoławczy stwierdził, że z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS wynika, że Sąd Rejonowy w K. VIII Wydział Gospodarczy rejestrując w dniu 6 stycznia 2003 r. podmiot o nazwie "A" sp. z o.o. w dziale 2 powyższego dokumentu jako organ uprawniony do reprezentacji podmiotu wymienił Zarząd Spółki, w skład którego wszedł S.M. jako Prezes Zarządu i J.J.K. jako Członek Zarządu – Wiceprezes Zarządu. Przedmiotowy wpis ukazał się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...] poz. [...]. W dniu 3 stycznia 2006 r. Sąd dokonał zmiany danych w Rejestrze. Na podstawie tego wpisu organem uprawnionym do reprezentacji podmiotu był Zarząd Spółki, w skład którego jednoosobowo wszedł J.J.K. (wpis ukazał się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...] poz. [...]). Wobec powyższego organ II instancji skonstatował, że ze wskazanych wpisów jednoznacznie wynika, iż w okresie w którym powstało zobowiązanie podatkowe, przerodzone potem w dochodzoną zaległość podatkową Spółki (grudzień 2004 r.) S.M. i J.J.K. pełnili obowiązki członka zarządu wymienionej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że S.M. nie zaprzecza opisanym ustaleniom, a wręcz przeciwnie – podnosi w odwołaniu, że z Zarządu Spółki "A" został odwołany dopiero uchwałą z dnia 22 sierpnia 2005 r. W tym stanie rzeczy za udowodnioną uznano okoliczność, że S. M. pełnił obowiązki członka zarządu "A" sp. z o.o. w grudniu 2004 r. Następnie organ II instancji wykazał, że przedmiotowa opłata paliwowa jest zobowiązaniem powstałym z mocy samego prawa w grudniu 2004 r. (zgodnie z art. 37 h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym). Dalej stwierdził, że podatnik zobowiązany był do zapłaty tego zobowiązania w terminie określonym w art. 37 k wspomnianej ustawy, a niewypełnienie tego obowiązku w terminie uzasadnia wydanie decyzji na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, co "nie zmienia jednak oceny, że zobowiązanie to już istniało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminie przewidzianym w przepisach prawa". Analizę drugiej z przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu, jaką jest bezskuteczność egzekucji z majątku spółki organ rozpoczął od podkreślenia, że przesłanka ta jest spełniona wyłącznie wtedy, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być skutecznie zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że w wyniku przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Odwołując się do utrwalonego w orzecznictwie stanowiska organ odwoławczy zauważył, że do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji warunkującej odpowiedzialność członka zarządu nie zawsze konieczne jest uprzednie prowadzenie egzekucji i zakończenie jej np. umorzeniem postępowania. Bezskuteczność taka może być bowiem stwierdzona także wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika niezbicie, że spółka nie ma żadnego majątku, z którego wierzyciel mógłby uzyskać zaspokojenie swoich należności (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 554/05 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] r., sygn. akt [...],[...]). Organy podatkowe mogą zatem wykazać bezskuteczność egzekucji za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt FSK 508/2006, LEX nr 285287). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził na wstępie, że w związku z niezapłaceniem w terminie opłaty paliwowej w kwocie [...] zł (za grudzień 2004 r.), określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec podatnika, tj. Spółki z o.o. "A" z siedzibą w K. przy ul. [...]. Dalej podano, że w dniu 15 grudnia 2009 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego prowadzonego dla zobowiązanej Spółki przez B w W.. Zawiadomienie o zajęciu rachunkowego bankowego oraz tytuł wykonawczy zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 15 grudnia 2009 r. W tym samym dniu zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało odebrane przez dłużnika zajętej wierzytelności, który poinformował, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt [...] organem właściwym do łącznego prowadzenia egzekucji wyznaczony został Komornik Sądowy Rewiru II przy Sądzie Rejonowym K.. Organ odwoławczy zaznaczył także, iż w stosunku do w/w podatnika organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne dotyczące innych spraw (m.in. w związku z niezapłaceniem zobowiązań wynikającym z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r.). W trakcie w/w postępowań poborca skarbowy spisał m.in. raport o stanie majątkowym zobowiązanego, z którego wynika, że Spółka nie posiada majątku ruchomego, nieruchomego, a dokumentacja księgowa Spółki została zabezpieczona przez ABW. Postępowanie egzekucyjne przejęte przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym K.wobec Spółki "A" okazało się bezskuteczne. Na poczet należności wynikających z przekazanych komornikowi tytułów wykonawczych nie zostały przekazane żadne środki. Z zawiadomienia komornika sądowego o stanie egzekucji (pismo z dnia 13 maja 2009 r.) wynika, że przeciwko dłużnikowi prowadzone są sprawy egzekucyjne na łączną sumę [...] zł, na zajętych rachunkach bankowych brak jest środków pieniężnych. Ponadto nie odnaleziono żadnych ruchomości ani wierzytelności, które mogłyby być zajęte na poczet zadłużenia, a dłużnik nie figuruje ani jako właściciel, ani jako użytkownik wieczysty nieruchomości na terenie miasta K., nie jest też odnotowany w k. ewidencji gruntów. Powyższe potwierdził podatnik w wykazie majątku sygn. akt [...] sporządzonym w dniu [...] r. w Sądzie Rejonowym K.. Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. skonstatował, że ustalenia organu I instancji co do bezskuteczności egzekucji potwierdził wynik postępowania odwoławczego. W jego ramach stwierdzono, że zawiadomieniem wierzyciela o stanie egzekucji z dnia 27 maja 2010 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym K. poinformował, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki jest całkowicie bezskuteczne. Czynności wyjaśniające prowadzone przez wierzyciela (mające na celu aktualizację informacji) wykazały, że spółka z o.o. "A" nie figuruje w ewidencji podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego na terenie miasta K., nie widnieje w bazie najemców lokali użytkowych administrowanych przez Komunalny Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w K. oraz nie figuruje w operacie gruntów dla Miasta K. jako właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości (pisma Urzędu Miasta K. z dnia 28 czerwca 2010 r., 6 lipca 2010 r. i 15 lipca 2010 r.). Spółka jest płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP pracowników zgłoszonych do tych ubezpieczeń (pismo ZUS Oddział w C. z dnia 21 czerwca 2010 r.). Bezskuteczność egzekucji wobec Spółki nie może - zdaniem organu odwoławczego – być podważana. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w następstwie podjęcia wszelkich możliwych czynności nie doszło do uzyskania od Spółki "A" należności Skarbu Państwa. Dalsze wywody uzasadnienia zaskarżonej decyzji poświęcono przesłankom egzoneracyjnym, akcentując na wstępie, że ciężar wykazania okoliczności uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności spoczywa na tej osobie. Może ona zatem składać wnioski dowodowe, gdyż "dopiero ciężar dowodzenia (a nie wykazania) spoczywa na organie podatkowym". W kontekście powyższych spostrzeżeń Dyrektor Izby Celnej w K. podał, iż S.M. nie wykazał, że dokonano we właściwym czasie skutecznego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości spółki z o.o. "A". Nie wykazano także żadnego dowodu wskazującego na brak winy członka zarządu w niezgłoszeniu takiego wniosku. Strona w toku postępowania prowadzonego przez organy celne nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że orzeczenie o odpowiedzialności S.M. za zaległości podatkowe "A" sp. z o.o. w opłacie paliwowej (wraz z odsetkami za zwłokę) za grudzień 2004 r. nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zaznaczył, że wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej wymóg podejmowania przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, nie zwalnia strony od współudziału w realizacji tego obowiązku, w szczególności gdy konstrukcja konkretnego przepisu podatkowego prawa materialnego (w niniejszym przypadku art. 116 Ordynacji podatkowej) wymusza na stronie obowiązek udowodnienia określonych faktów. Organ II instancji zanegował także zasadność pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego, akcentując prawidłowość zebrania i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działający za S.M. adwokat podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 118 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji wobec skarżącego mimo upływu terminu przedawnienia, art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie, że S.M. pełnił funkcję członka zarządu, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu w 2004 r. podczas, gdy żaden dowód na to nie wskazuje, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie dowodów, na których organ oparł się przyjmując za udowodnioną okoliczność pełnienia przez S.M. funkcji prezesa zarządu w 2004 r. oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym przesłuchania strony na okoliczność czy S.M. pełnił w 2004 r. funkcję członka zarządu. Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K., zwolnienie strony od opłat sądowych i wydatków oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał na wstępie, że zgodnie z art. 118 Ordynacji podatkowej nie można wydać decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat, a zatem w niniejszej sprawie decyzję taką można było wydać do dnia 31 grudnia 2009 r. Data [...] r. wskazana w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. sugeruje jedynie – zdaniem pełnomocnika strony skarżącej - termin jej sporządzenia. Istotne jest natomiast, że rozstrzygnięcie to zostało doręczone dopiero w dniu 4 stycznia 2010 r. Negując zatem twierdzenie organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji wydana została w terminie wynikającym z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej wskazano na poglądy doktryny dotyczące tej problematyki. Przytoczono zatem tezę, że "odmienna wykładnia tego przepisu, ograniczająca znaczenie tego pojęcia do "nadania decyzji wymaganej formy, opatrzonej datą" pozbawiałaby ten przepis funkcji ochronnych dla osoby trzeciej ponoszącej odpowiedzialność za cudzy dług" (por. R.Dowgier w: C.Kosikowski, L.Etel, R.Dowgier, P.Pietrasz, S.Presnarowicz, M.Popławski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX, 2009, wyd.III), a także przywołano wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2009 r. (sygn. akt III SA/Gl 378/09) i wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., (sygn. akt II FSK 135/05), w których stwierdzono, że "pojęcie "wydać decyzję, użyte w art. 118 § 1 O.p. obejmuje również doręczenie decyzji osobie trzeciej przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w tym przepisie". Pełnomocnik skarżącego powołał się także na wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2007 r., (sygn. akt III SA/Wa 4174/06, LEX nr 322255), w którym wskazano, że "Kontekst konkretnego przepisu przesądza o tym, czy ustawodawca pojęcia " wydanie decyzji" używa w znaczeniu jej sporządzenia, czy też na określenie załatwienia sprawy będącego wynikiem zakończenia postępowania. W pierwszym znaczeniu pojęcie to użyte zostało w art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdzie "wydanie decyzji" należy rozumieć jako jej sporządzenie i podpisanie. W drugim znaczeniu natomiast, pojęcie wydanie decyzji pojawi się w przepisach, w których ustawodawca uzależnił osiągnięcie określonego skutku materialnoprawnego np. w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Z pewnym uproszczeniem można stwierdzić, że pojęcie "wydanie decyzji" oznacza jej doręczenie wówczas, gdy w istocie chodzi o "załatwienie sprawy". Konieczność zapewnienia jednolitego rozumienia określonego pojęcia w ramach danego aktu prawnego, co jest bez wątpienia stanem pożądanym, nie może prowadzić do ignorowania faktu, rzeczywistego zróżnicowania znaczenia tego pojęcia, przez ustawodawcę". Rozwijając zarzut naruszenia art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy przyjęły fakt pełnienia przez S.M. funkcji członka zarządu spółki wyłącznie na podstawie odpisu z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców, podczas gdy skarżący nigdy takiej funkcji faktycznie nie pełnił. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że postępowania dowodowego w tej materii w ogóle nie przeprowadzono, gdyż zapis w KRS nie może stanowić dowodu na pełnienie jakiejś funkcji. Konstatację taką potwierdził WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 marca 2004 r., (sygn. akt III SA 2889/02, MoPod 2004/6/46-47), który uznał, że ""posłużenie się określeniem "pełnienie obowiązków" wskazuje, że chodzi tu o rzeczywiste (czynne, faktyczne) ich wykonywanie, a nie tylko o piastowanie (bierne) funkcji, z którą te obowiązki są związane". Nawiązując do pozostałych zarzutów skargi działający za skarżącego adwokat odróżnił swobodną ocenę dowodów od dowolnej, czyli dokonanej na podstawie niekompletnego, nie w pełni rozpatrzonego materiału dowodowego i podkreślił, że w uzasadnieniu faktycznym decyzji należy wskazać fakty uznane za udowodnione, dowody, którym organ dał wiarę oraz powody, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności. Wymogi te nie zostały, w ocenie pełnomocnika strony spełnione, co oznacza, że "organ administracji nie był i nie jest w stanie wykazać przesłanki koniecznej dla orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji przywołał tezę zawartą w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., sygn. akt I FPS 5/07, zgodnie z którą " w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji określone w art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, nie oznaczało jej doręczenia". Jednocześnie wskazano, że uchwała ta (zmieniająca wcześniejszą linię orzecznictwa) powinna przesądzać o tej samej wykładni w późniejszych stanach faktycznych, tym bardziej, że przepis ten od czasu uchwalenia Ordynacji podatkowej nie ulegał zmianie. Podkreślono zatem, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. została podpisana w dniu [...] r. (a następnie nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 grudnia 2009 r.), co oznacza, że wydano ją z zachowaniem terminu określonego w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Negując zasadność zarzutu naruszenia art. 116 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy przytoczył dane wynikające z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i podkreślił, że S. M. w toku postępowania wyjaśniającego i odwoławczego w żaden sposób nie zaprzeczał ustaleniom wynikającym z KRS i nie przedstawił żadnych kontrdowodów w tym zakresie. Przeciwnie – w odwołaniu podniósł, że z Zarządu Spółki został odwołany dopiero uchwałą z dnia 22 sierpnia 2005 r. (powyższej uchwały mimo wezwania organu nie przedłożono). Strona zaznaczała również, że nigdy nie pełniła funkcji w zarządzie spółki "A". Organ II instancji nadmienił także, że S.M. i J.K. jako członkom zarządu "A" przedstawione zostały zarzuty m.in. o to, że księgi podatkowe prowadzone były wbrew przepisom ustawy o rachunkowości i nie dokonano zamknięcia tych ksiąg oraz sporządzenia sprawozdania finansowego z działalności za rok 2004 r. (str. 10 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. określającej zobowiązanie podatku akcyzowym za grudzień 2004 r.). Wobec powyższego skonstatowano, że materiał dowodowy sprawy oraz wyjaśnienia strony dały podstawę do uznania za udowodnioną okoliczność, iż skarżący pełnił obowiązki członka zarządu "A" sp. z o.o. w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa. Na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że nie zgadza się z tezą uchwały NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., sygn. akt I FPS 5/07, wyjaśniającą treść pojęcia "wydanie decyzji" w rozumieniu art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, wnosząc, aby skład orzekający w trybie przewidzianym ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakwestionował słuszność tej uchwały. Dodatkowo wskazał na braki dotyczące decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a dotyczące niewymienienia podmiotu solidarnie odpowiedzialnego za przedmiotową zaległość oraz niesprecyzowania w sentencji decyzji czyich zaległości ona dotyczy. Pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej S.M. jako osoby trzeciej, to jest osoby pełniącej obowiązki Prezesa Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w K. za zaległości podatkowe z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. w kwocie [...] zł określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. oraz za odsetki za zwłokę od w/w zaległości w opłacie paliwowej na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Bezsporne jest, iż zgodnie z art. 37 q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz.U. Nr 256 z 2004 r., poz. 2571 ze zm.), do opłaty paliwowej (zobowiązania powstającego z mocy prawa) stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), a zatem legalność zaskarżonej decyzji podlega kontroli w świetle przepisów tejże ustawy. Niekwestionowana jest także okoliczność, iż wobec zastosowania wobec "A" środka egzekucyjnego w grudniu 2009 r. bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został przerwany. Poddane ocenie Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie wydano w oparciu o art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem termin na wydanie takiej decyzji limitowany był dyspozycją art. 118 § 1 tejże ustawy. Stanowi on, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Naruszenie tej normy prawnej zarzucono organom podatkowym w skardze, a odniesienie się do tego zarzutu poprzedzać powinno rozważania dotyczące pozostałych aspektów orzekania o odpowiedzialności osoby fizycznej za zobowiązania spółki kapitałowej. Wspomniany art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Jak wskazano w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., sygn. akt I FPS 5/07, "w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji określone w art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, nie oznaczało jej doręczenia". Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd i zauważa, że można go także odnieść do stanów faktycznych zaistniałych po dniu 1 stycznia 2003 r. gdyż treść tej regulacji nie uległa żadnej zmianie. Konstatacja ta pozostaje jednak bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, gdyż zaległość podatkowa w opłacie paliwowej (powstająca następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin płatności) za grudzień 2004 r. powstała w styczniu 2005 r. Na mocy art. 37 k ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (w brzmieniu obowiązującym od 15 października 2004 r.) obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje bowiem z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu (zobowiązanie to – zgodnie z art. 6 ust. 1 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) co do zasady powstawało z dniem dokonania czynności podlegających opodatkowaniu). Art. 37 o ust. 1 tej ustawy stanowi zaś, iż termin złożenia informacji o opłacie paliwowej, jej obliczenia i wpłaty biegnie do dnia 25 miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty. Warto nadmienić, iż opisana regulacja znalazła odzwierciedlenie w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r., w którym w stosownej rubryce wskazano, iż odsetki za zwłokę od opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. nalicza się od dnia 26 stycznia 2005 r. Tym samym wynikający z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej termin na wydanie omawianej decyzji upływał z dniem 31 grudnia 2010 r., a więc decyzję doręczono z jego zachowaniem. Skoro zatem, jak wykazano w powyższych rozważaniach decyzja o przeniesieniu na skarżącego odpowiedzialności z tytułu zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w opłacie paliwowej wydana została z zachowaniem terminu określonego w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej przejść należy do zbadania zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2008 r. (a więc w okresie obejmującym czas powstania przedmiotowej zaległości). Wspomniany przepis określa pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności osoby fizycznej za zaległości podatkowe spółki kapitałowej oraz przesłanki egzoneracyjne, tj. okoliczności, których wykazanie warunkuje zwolnienie członka zarządu spółki z tejże odpowiedzialności. Rozważania dotyczące przesłanek pozytywnych rozpocząć należy od wskazania, iż – jak wynika z odpisu pełnego Rejestru Przedsiębiorców KRS - w dniu 6 stycznia 2003 r. zarejestrowano podmiot o nazwie "A" sp. z o.o., a jako organ tej Spółki wskazano dwuosobowy Zarząd, w skład którego wszedł S.M. jako Prezes Zarządu i J.J.K. jako Członek Zarządu – Wiceprezes Zarządu (stosowny wpis ukazał się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...] poz. [...].). Zmiana danych w rejestrze dotyczących składu zarządu nastąpiła w dniu 3 stycznia 2006 r., kiedy to wpisano, że organem uprawnionym do reprezentacji podmiotu jest jednoosobowy Zarząd Spółki sprawowany przez J.J.K. (stosowny wpis ukazał się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...] poz. [...]). W 2006 r. nastąpiła także zmiana nazwy spółki na "A" sp. z o.o. (wpisu w KRS dokonano w dniu 18 października 2006 r.). Za bezsporne uznać zatem należy, iż S.M. był w okresie, w którym upływał termin płatności opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. członkiem Zarządu "A" sp. z o.o., która w 2006 r. zmieniła nazwę na "A" sp. z o.o. Okoliczności tej nie kwestionuje sam zobowiązany, który w odwołaniu stwierdził, iż "z zarządu Spółki "A" został odwołany dopiero uchwałą z dnia 22 sierpnia 2005 r." Podniósł także, iż nigdy nie pełnił funkcji w zarządzie Spółki. Nawiązując do zarzutów skargi dotyczących omawianej problematyki wskazać w tym miejscu trzeba, że "przepis art. 116 § 2 o.p. odwołuje się do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami spółki i czy w ogóle posiadał taką możliwość" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2030/09, LEX nr 606850). "To, że członek zarządu nie miał wpływu na działalność spółki, nie zwalnia go z odpowiedzialności za jej długi podatkowe. Ustawodawca nie łączy odpowiedzialności z faktycznym wykonywaniem obowiązków członka zarządu" (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 2082/09). Omawiana powyżej przesłanka przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na skarżącego została – jak wykazano powyżej - prawidłowo ustalona przez organy obu instancji, a zatem wskazywany w skardze dowód z przesłuchania strony na tę okoliczność uznać należy za zbędny. Analizy drugiej z pozytywnych przesłanek określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej dokonać należy w świetle uchwały NSA z dnia 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt II FPS 6/08), w której tezie skonstatowano, że stwierdzenie przez organ bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Opisane szczegółowo w zaskarżonej decyzji aspekty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec "A sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., doręczonego zobowiązanej wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez B w W. w dniu 15 grudnia 2009 r. (odebranego przez dłużnika zajętej wierzytelności w tym samym dniu) niezbicie wskazują, że egzekucja wobec wspomnianej spółki okazała się bezskuteczna. Przeciwko spółce prowadzone są sprawy egzekucyjne na łączną sumę ponad [...] zł, a na poczet tychże należności Komornikowi Sądowemu Rewiru II przy Sądzie Rejonowym K., wyznaczonemu przez sąd do łącznego prowadzenia egzekucji nie przekazano żadnej kwoty, co potwierdził on m.in. w piśmie z dnia 27 maja 2010 r. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów (aktualizowanych w drugiej połowie 2010 r.) spółka z o.o. "A" nie figuruje w ewidencji podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego na terenie miasta K., nie widnieje w bazie najemców lokali użytkowych administrowanych przez Komunalny Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w K. oraz nie figuruje w operacie gruntów dla Miasta K. jako właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości. Opisany stan rzeczy (w tym brak majątku ruchomego spółki) wynika także z raportu poborcy skarbowego. Nadto jest potwierdzony w wykazie majątku złożonym w dniu [...] r. w ramach wyjawienia majątku przed Sądem Rejonowym K.(sygn. akt [...]). Z omówioną wyżej, wykazaną wyczerpująco przez organy, pozytywną przesłanką przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości "A" sp. z o.o. w opłacie paliwowej pozostaje w związku jedna z przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Przywołane okoliczności wykluczają zasadniczo możliwość wskazania mienia spółki, z którego dochodzona zaległość mogłaby być w całości lub w części zaspokojona. Zobowiązany majątku takiego nie wskazał, zresztą jedyną okolicznością jaką podnosił celem uwolnienia się od odpowiedzialności za zaległości "A" sp. z o.o. była omówiona już powyżej kwestia "niepełnienia obowiązków członka zarządu w "A" sp. z o.o.". S.M. nie wykazał także w żaden sposób, że dokonano we właściwym czasie skutecznego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe) "A" sp. z o.o. Nie wskazał również żadnego dowodu potwierdzającego brak jego winy w niedokonaniu tychże czynności. Spostrzeżenie to jest szczególnie istotne w odniesieniu do postępowania prowadzonego w oparciu o art. 116 Ordynacji podatkowej. Specyfika tej procedury, w ramach której ustawodawca oczekuje od członka zarządu spółki kapitałowej wykazania określonych okoliczności, szczególną inicjatywę dowodową przypisuje stronie postępowania, nie zwalniając organu podatkowego z obowiązku ustosunkowania się do wszelkich podnoszonych przez stronę okoliczności i rozpatrzenia jej ewentualnych wniosków dowodowych. W tym kontekście odnotować trzeba, że w toku prawidłowo wszczętego postępowania S.M. ograniczył się jedynie do wspomnianego powyżej powoływania się na "niepełnienie obowiązków członka zarządu w "A" sp. z o.o.", a mimo wezwania i przedłużenia terminu jego wykonania nie przedłożył nawet uchwały o odwołaniu go z tej funkcji. Prawidłowo zatem organ I i II instancji, który "nie ma obowiązku, przy braku aktywnego udziału strony w postępowaniu, dowodzenia z urzędu istnienia przesłanek eskulpacyjnych, wskazanych w art. 116 o.p." (por.wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 lutego 2008 r., I SA/Lu 636/07, LEX nr 462703) uznał, że wszelkie warunki przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania "A" sp. z o.o. z tytułu opłaty paliwowej zostały spełnione. Nawiązując do argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie odnotować należy, że sentencja decyzji organu I instancji z dnia [...] r. wskazuje na solidarną odpowiedzialność S.M. za zaległości podatkowe z tytułu opłaty paliwowej określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...]r., wydanej w związku z niedopełnieniem przez spółkę we właściwym czasie obowiązku złożenia stosownej informacji i uiszczenia opłaty paliwowej. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że nie jest wiadome czyich zaległości podatkowych dotyczy odpowiedzialność przeniesiona na skarżącego. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony - niewskazanie w sentencji decyzji osoby, które jest solidarnie współodpowiedzialna za przedmiotowe zaległości nie uniemożliwia skarżącemu ewentualnego dochodzenia roszczeń regresowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje się bowiem osobę J.J.K., który był w omawianym okresie drugim z członków dwuosobowego Zarządu "A" sp. z o.o. Nie ulega też wątpliwości, iż organ podatkowy spełnił wymóg potwierdzony w uchwale NSA z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08, w której skonstatowano, że przepis art. 116 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. Prowadzone odrębnie wobec J.J.K. postępowanie zakończyło się (jak wynika z nadesłanego do Sądu pisma organu odwoławczego z dnia 5 stycznia 2011 r.) wydaniem przez organ II instancji decyzji orzekających o solidarnej odpowiedzialności J.J.K. za zaległości podatkowej "A" sp. z o.o. , które nie zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak więc wykazano powyżej poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie narusza art. 116 § 1 i art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, a podniesione przez pełnomocnika skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Konstatacja ta nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).