I SA/Gl 427/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. po wznowieniu postępowania w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 31 marca 2017 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy K. ustalił skarżącemu R. P. łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 r. w wysokości [...]zł. W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz wznowił postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości tej należności, a decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchylił swą decyzję z dnia [...]r. i ustalił nową wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. w kwocie [...]zł. Decyzja Burmistrza z dnia [...]r. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r., nr [...] (decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie). W złożonym do akt niniejszej sprawy piśmie z dnia 31 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na problemy finansowe Gminy K., wskazując, że w przypadku dobrowolnego wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji, a następnie uwzględnienia skargi, mogą zaistnieć przeszkody w zwróceniu skarżącemu nienależnego świadczenia. W dalszej kolejności podkreślił z kolei, że skarżący nie jest w stanie jednorazowo zapłacić żądanej kwoty, a w wyniku ewentualnego postępowania egzekucyjnego może dojść do utraty nieruchomości, które posiada, co bez wątpienia będzie miało trwały i nieodwracalny wpływ na jego sytuację materialną. Do wniosku załączono: kserokopię wezwania skarżącego do zapłaty należności wynikającej z decyzji i kserokopię artykułu prasowego o kłopotach finansowych gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek nie może zostać uwzględniony. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżącego konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności pieniężnej uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty należności pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżącego. Tymczasem niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one złożone wraz z rozpoznawanym wnioskiem. W tej sytuacji niemożliwe jest stwierdzenie, że powołana okoliczność w postaci niebezpieczeństwa utraty nieruchomości w wyniku postępowania egzekucyjnego stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Rozpatrywane żądanie nie zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na drugi argument podniesiony przez wnioskodawcę w postaci ryzyka braku możliwości odzyskania zapłaconych środków pieniężnych od zadłużonej gminy w przypadku uwzględnienia skargi. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że okoliczność ta nie stanowi bezpośredniego następstwa wykonania decyzji, a jej zaistnienie uzależnione jest od wystąpienia dwóch niepewnych zdarzeń: wpierw – uwzględnienia skargi; w dalszej kolejności – niewypłacalności gminy. Stąd podkreślenia wymaga, że kwestia zasadności skargi nie stanowi przedmiotu rozważań na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sama ewentualność uwzględnienia skargi nie jest natomiast przesłanką pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zatem nastąpić z tego powodu, że być może skarga okaże się zasadna. Twierdzenie o możliwym do wystąpienia niebezpieczeństwie w razie uwzględnienia skargi (w pierwszej kolejności) i niewypłacalności gminy (następnie) nie mieści się więc w zakresie przesłanek wstrzymania wykonania. Odsyła ono bowiem do okoliczności, które nie stanowią bezpośrednich następstw wykonania decyzji. Skoro zaś o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może przesądzać ewentualność uwzględnienia skargi, to tym bardziej okolicznością tą nie jest – skądinąd mało prawdopodobne – niebezpieczeństwo braku możliwości zwrócenia przez gminę nadpłaconego podatku w przypadku, gdy skarga ta zostanie uwzględniona. Mając na uwadze powyższe okoliczności, rozpatrywany wniosek należało załatwić odmownie. Stąd dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.