I SA/Gl 456/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. w kwestii sformułowanego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] ustalającą skarżącemu A. P. łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r. w wysokości [...]zł. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że powinność uiszczenia takiej kwoty doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek nie może zostać uwzględniony. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania [por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo stwierdzenie, że powinność uiszczenia należności stanowiłaby dla skarżącego znaczny wydatek i skutkowałaby powstaniem u niego istotnego uszczerbku uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez uprzedniego zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżącego. Tymczasem koniecznych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one złożone z rozpoznawanym wnioskiem. W tej sytuacji niemożliwe jest stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podsumowując, takie ograniczenie uzasadnienia żądania nie pozwala na uznanie, by w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji a ponieważ do takiego samego wniosku, w ocenie Sądu, prowadzi analiza całego zebranego materiału dowodowego, wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.