I SA/Gl 51/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 a także art. 64 f ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) - po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...], mocą którego odmówiono umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 28 lipca 2009 r. skierowanym do Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. stanowiącym zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne pełnomocnik A sp. z o.o. (dalej także "Spółka") zawarł wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Wniosek został przez stronę uzupełniony pismem z dnia 1 czerwca 2009r. m.in. poprzez przedstawienie sytuacji finansowej firmy. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł., naliczonych w związku z egzekucją prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...]. Odwołując się od tego rozstrzygnięcia pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i wskazał, że w/w kwota nie była należna z uwagi na fakt zapłaty przez Spółkę należności objętej wskazanym tytułem wykonawczym przed datą dokonania przez organ czynności egzekucyjnej ze skutkiem dla Spółki. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ II instancji ustalił, iż w dniu 24 kwietnia 2009 r. Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S., wystawił przeciwko A sp. z o.o. z/s w C. tytuł wykonawczy numer [...] - obejmujący zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. w wysokości [...] zł. wraz z odsetkami za zwłokę. Następnie, w dniu 28 kwietnia 2009 r. nadał temu dokumentowi klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. W tym samym dniu wystawił dwa zawiadomienia: nr [...],[...] o zajęciu rachunków bankowych Spółki odpowiednio w B S.A. w K. oraz C S.A. w K. Zawiadomienia te doręczono w/w bankom w dniu 28 kwietnia 2009 r. Zobowiązana Spółka potwierdziła odbiór w/w zawiadomień wraz z odpisem tytułu wykonawczego również w dniu 28 kwietnia 2009r. (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Spółka wystąpiła do organu egzekucyjnego z prośbą o zmianę formy egzekucji, zastępując zajęcie prawa majątkowego z rachunków bankowych zajęciem nieodwołalnych i wymagalnych wierzytelności, które wymieniła w przedmiotowym piśmie. W tym samym dniu organ egzekucyjny przychylając się do prośby o zastosowanie mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, wydał postanowienie, mocą którego uchylił zajęcia rachunków bankowych i zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności wskazanych we wniosku. Jednocześnie wysłał do w/w dłużników zajętych wierzytelności tj. banków zawiadomienia o uchyleniu zajęć, które doręczono stronom w tym samym dniu. Tym samym uznano zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za zasadny. Również w dniu 29 kwietnia 2009r. organ egzekucyjny wystawił trzy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność. Jeden z podmiotów, D S.A. poinformował organ egzekucyjny, że nie jest dłużnikiem A Sp. z o.o. z/s w C. Z kolei w dniu 5 maja 2009r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę wniesienia zarzutu Spółka wskazała art. 33 pkt 8 u.p.e.a. tj. zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jakim było zajęcie rachunków bankowych. Postanowieniem z dnia 21 maja 2009r. organ egzekucyjny na podstawie art. 33 oraz art. 34 § 4 w/w ustawy uznał ten zarzut za niezasadny. Z uwagi na fakt, że organ egzekucyjny dwukrotnie rozpatrzył ten sam środek zaskarżenia, organ nadzoru uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wydając w tym przedmiocie stosowne postanowienie z dnia 24 czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił jednakże, iż zmiany środka egzekucyjnego dokonano ze względu na wniosek strony a nie ze względu na wadliwość czynności. Z powyższego wynika, że czynność egzekucyjna w postaci zajęcia rachunków bankowych była prawnie skuteczna i zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny naliczył za dokonaną czynność egzekucyjną opłatę w wysokości 5% egzekwowanych należności. Obowiązek uiszczenia tej opłaty powstał z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu tj. w dniu 28 kwietnia 2009 r. Zgodnie z treścią art. 64 § 6 w/w ustawy organ naliczył również opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszelkie czynności związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Należne koszty egzekucyjne zamknęły się kwotą [...] zł. Rozpatrując sprawę umorzenia kosztów egzekucyjnych organ przywołał art. 64e § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym udzielenie wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia, może nastąpić wyłącznie wówczas gdy wystąpi chociaż jedna z niżej wymienionych przesłanek a mianowicie: 1. stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, 2. za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, 3. ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Obowiązek wykazania występowania w/w przesłanek ciąży na zobowiązanym jako wnioskodawcy. Rolą organu jest natomiast zbadanie i ocena sytuacji majątkowej Spółki. Z powyższych względów organ w dalszej części rozstrzygnięcia przeprowadził szczegółową analizę kondycji finansowej Spółki, porównując lata 2007 i 2008 - oraz okres do 30 kwietnia 2009 r. Wskazał m.in., że zgodnie z zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8: 1. za okres od 01.01.2007 r. do 31.12.2007 r. osiągnięto: - przychody: [...] zł. - koszty uzyskania przychodów: [...] zł. - dochód: [...] zł. - podstawa opodatkowania: [...] zł. - podatek należny: [...] zł. 2. za okres od 01.01.2008 r. do 31.12.2008 r. osiągnięto: - przychody: [...] zł. - koszty uzyskania przychodów: [...] zł. - dochód: [...] zł. - podstawa opodatkowania [...] zł. - podatek należny: [...]zł. Na dzień 30 kwietnia 2009r. majątek trwały miał wartość [...] zł., a majątek obrotowy - [...] zł., natomiast dochód za okres 1 stycznia - 30 kwietnia 2009r. wyniósł [...] zł. Organ podkreślił, że wskaźniki obrazujące płynność finansową stale wykazują tendencję wzrostową i kształtują się na poziomie świadczącym o posiadaniu zdolności regulowania zobowiązań, szczególnie wysokiej wg stanu na 30 kwietnia 2009 r. Dużo niższy poziom wskaźników natychmiastowych względem pozostałych wskaźników płynności pokazuje stopień powiązania zdolności płatniczych z zapłatą należności - tylko ten wskaźnik płynności wg stanu na koniec kwietnia br. okazał się niższy niż w ostatnich okresach. Sprzedaż, majątek oraz kapitały własne Spółki za 2007 r., za 2008 r. oraz za okresy 01.01.2009 r.- 30.04.02.2009 r. generowały zysk, aczkolwiek malejący porównując lata obrotowe 2007 i 2008. Cykl spłaty należności na koniec każdego z omawianych okresów jest dłuższy od cyklu spłaty zobowiązań. Organ wskazał też, iż stopień zadłużenia podmiotu zmniejszył się z 65,38% na koniec 2007 r. do 41,39% na dzień 30 kwietnia 2009 r. Organ przedstawił także stan należności, zgodnie z raportem z ewidencji księgowej "Struktura wiekowa należności w walucie bazowej", i nadmienił, iż wg stanu na dzień 30 kwietnia 2009 r. Spółka posiadała należności z tytułu dostaw i usług w kwocie łącznej [...] zł, w tym nieprzeterminowane w kwocie [...] zł., przeterminowane w kwocie [...] zł. Kwoty te odbiegają od wielkości podanych w piśmie pełnomocnika Spółki z dnia 1 czerwca 2009 r. Spółka posiada także zobowiązania, w tym publicznoprawne - [...] zł., z tytułu dostaw i usług - [...] zł. oraz szereg kredytów zaciągniętych na prowadzenie działalności, przy czy do spłaty w 2009 r. będzie wymagalna kwota [...] zł. Spółka przedłożyła ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych o wartości brutto łącznie [...] zł. Podsumowując powyższe ustalenia organ stwierdził, że Spółka nie wykazuje strat z lat ubiegłych, jej działalność jest zyskowna, w odpisie z KRS wg stanu na dzień 6 czerwca 2009 r. brak jest informacji o postępowaniu układowym, upadłościowym bądź naprawczym, zobowiązania Spółki nie przekraczają jej majątku, brak też informacji wskazujących na nadmierne zdolności produkcyjne. Spółkę charakteryzuje wysoka zyskowność działalności, kapitał podstawowy nie uległ w ostatnim okresie obniżeniu, poziom zapasów wykazuje tendencję malejącą. Ponadto organ podniósł, że stopień zadłużenia podmiotu zmniejszył się, poziom przychodów ze sprzedaży i zrównanych z nimi za 2008 r. jest większy niż za 2007 r., wskaźniki obrazujące płynność finansową stale wykazują tendencję wzrostową (jedynie wskaźnik płynności wg stanu na koniec kwietnia 2009 r. okazał się niższy niż w ostatnich okresach) i kształtują się na poziomie świadczącym o posiadaniu zdolności regulowania zobowiązań, wartość aktywów netto jest rosnąca. Mając na uwadze przedstawione dane organ nadzoru stanął na stanowisku, że sytuacja finansowa Spółki jest ogólnie dobra. Nie wystąpiła zatem "trudna sytuacja ekonomiczna" w rozumieniu zasad określonych w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. UE C244.2 z 1 października 2004r.), tym samym wnioskodawca spełnia warunki do ubiegania sie o pomoc de minimis. W kwestii przesłanki "ważnego interesu publicznego" Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż jest to dobro publiczne w postaci dochodów podatkowych budżetu Państwa. Z dochodów tych zaspokajane są potrzeby materialne i niematerialne ogółu społeczeństwa - w tym zobowiązanego. Realizacja nałożonych na Państwo obowiązków opiera się na wpływach budżetowych - w tym głównie podatkowych - wszystkich podatników, którzy sami ustalili w Konstytucji RP obowiązek przestrzegania prawa i płacenia podatków (art. 83 i 84 Konstytucji RP). W związku z tym nie zawsze subiektywne postrzeganie sprawy przez stronę, jest tożsame z wyżej opisanym interesem publicznym, na straży którego stoją organy podatkowe zobligowane do m.in. egzekwowania podatków. Prowadzenie egzekucji powoduje powstanie kosztów egzekucyjnych za dokonanie określonych czynności. Pokrycie tychże kosztów przez organ egzekucyjny, który równocześnie jest wierzycielem (czyli podmiotem pozbawionym przez dłuższy czas należnych mu środków) jest sprzeczne z interesem publicznym. Organ zaakcentował, iż pojęcie "ważny interes publiczny" na gruncie prawa administracyjnego jest pojęciem nieostrym, jego treść jest zawsze oceniana w świetle okoliczności konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu publicznego nie decyduje subiektywne przekonanie strony, oceny należy dokonywać w oparciu o kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Interes publiczny należy rozumieć jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, równość. O tym, co w określonej sytuacji stanowi ważny interes publiczny, rozstrzyga podmiot uprawniony do udzielenia ulgi. Przy rozstrzyganiu spraw uznaniowych organy egzekucyjne muszą stosować wykładnię gramatyczną (ścisłą), ponieważ ulga w postaci umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego stanowi wyjątek od zasady powszechności i równości praw. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie WSA i NSA koncepcji interpretacyjnej przepisów administracyjnych i podatkowych zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, zawierających w swojej treści kierunkowe dyrektywy wyboru, stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające tej dyrektywie, mogą - lecz nie muszą - prowadzić do pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia sprawy. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie okoliczności sprawy ale w możliwości negatywnego dla strony rozstrzygnięcia nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu publicznego. Reasumując ten wątek organ uznał, że przesłanka opisana w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie zaistniała. Nie wystąpiła także przesłanka opisana w pkt 3 w/w przepisu albowiem koszty egzekucyjne należne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] zostały uiszczone w dniu 26 maja 2009 r. Odnosząc się końcowo do zarzutów zawartych w zażaleniu organ nadzoru stwierdził, że przedmiotowe postępowanie toczy się w sprawie udzielenie ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych a nie służy do weryfikacji tychże kosztów. Zobowiązany, negując wysokość kosztów, mógł zgodnie z art. 64c § 7ustawy egzekucyjnej, zwrócić się o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Powołując się na art. 64 § 1 u.p.e.a. (z zastrzeżeniem § 2 i art. 64d) wyjaśnił kwestię pobierania opłat za czynności egzekucyjne. Wskazał nadto, że obowiązek uiszczenia opłat egzekucyjnych, zgodnie z uregulowaniem art. 64 § 9 pkt 2 cyt. ustawy powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu (28 kwietnia oraz 29 kwietnia 2009 r.) zatem nieuprawnione jest twierdzenie, że koszty te nie powstały. Organ raz jeszcze zaznaczył, że uchylenia zajęcia rachunków dokonano na wniosek strony a nie ze względu na wadliwość czynności prawnej. W takiej sytuacji nie można mówić o nie zaistnieniu danego faktu prawnego. Nie można bez wyraźnej podstawy prawnej wywodzić twierdzenia, że w takim przypadku czynność nie zaistniała i nie nalicza się kosztów egzekucyjnych. Organy egzekucyjne nie mają obowiązku oczekiwania na rozstrzygnięcie z wniosku strony w sprawie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, z drugiej strony trudno mieć pretensje do organu egzekucyjnego za szybkość działania. Wyegzekwowanie zobowiązania w drodze środków egzekucyjnych po złożeniu wniosku o ulgę nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania ulgowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej zarzucił postanowieniu: 1. naruszenie przepisu art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP polegającym na bezzasadnym uznaniu, że w świetle istotnych okoliczności stanu faktycznego, za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia ważny interes publiczny pomimo tego, że wyegzekwowana kwota [...] zł. nie była należna Naczelnikowi z uwagi na fakt zapłaty przez skarżącego należności (podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r.) objętej tytułem wykonawczy nr [...] przed datą dokonania przez naczelnika czynności egzekucyjnej ze skutkiem dla strony. 2. wadliwość formalnoprawną zaskarżanego postanowienia wobec wydania go z naruszeniem zasad ogólnych zapisanych w art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na wstępie obszernego uzasadnienia skargi strona wskazała, że podstawą wniosku o umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] był przepis art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Odnośnie naruszenia wyżej wymienionego przepisu podniosła, iż zgodnie z tym uregulowaniem koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. W ocenie skarżącej Spółki przesłanka umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego została spełniona. Na poparcie tego twierdzenia strona przytoczyła przepisy regulujące zasady naliczania kosztów egzekucyjnych tj. art. 64 i następne u.p.e.a. Wskazała, iż w myśl 64 § 9 pkt 2 tej ustawy doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu determinuje datę powstania obowiązku uiszczenia opłat składających się na koszty egzekucyjne, a jednocześnie determinuje datę dokonania czynności egzekucyjnej, co w świetle przepisu art. 64 § 8 i art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. oraz w odniesieniu do okoliczności dotyczących skarżącej, ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Skarżąca Spółka powołała się na postanowienie z dnia [...], mocą którego organ egzekucyjny skutecznie uchylił czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych. Tym samym zniesione zostały skutki prawne jakie ustawodawca wiąże ze skutecznie dokonaną czynnością egzekucyjną. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że kolejne czynności egzekucyjne - zajęcia wierzytelności przysługujących skarżącemu wobec jego dłużników kontraktowych zostały dokonane dopiero w dniach 5 i 6 maja 2009 r., wskutek doręczenia dłużnikom trzech zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność. Zobowiązanej doręczono zawiadomienia w dniu ich wystawienia. Czynności egzekucyjne związane ze zmianą środka egzekucyjnego, odpowiednio do przepisu art. 89 § 2 w związku z art. 89 § 1 u.p.e.a., zostały zatem dokonane ze skutkiem dla skarżącej dopiero odpowiednio w dniu 5 i 6 maja 2009r. Powyższe w ocenie strony w zasadniczy sposób przesądza o konieczności umorzenia kosztów egzekucyjnych i zasadności wniosku z dnia 5 maja 2009r. - w świetle przepisu art. 2 Konstytucji RP stanowiącego o tym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa, z której to zasady płynie normatywny nakaz dla organów administracji publicznej do działania z zachowaniem przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie obywateli do tych organów. Wydane przez organ postanowienie w ujęciu praktycznym oznacza, iż dokonane czynności egzekucyjne (zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych) wskazane w zawiadomieniach z dnia 29 kwietnia 2009r. winny być uznane za niebyłe w ujęciu jurydycznym (niedokonane ze skutkami dla zobowiązanego). Tym samym koszty egzekucyjne (opłata za zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i opłata manipulacyjna) związane z uchylonymi czynnościami egzekucyjnymi nie mogą być uznane za należne organowi egzekucyjnemu. W/w koszty nie mają oddzielnego bytu prawnego od czynności egzekucyjnej i jako takie zawsze dzielą los prawny czynności egzekucyjnej. Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego dotyczącego skarżącej pełnomocnik stwierdził, że zajęcia wierzytelności przysługujących Spółce wobec jej dłużników kontraktowych nastąpiły po dacie, w jakiej obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] został przez skarżącą dobrowolnie wykonany. Nadto podkreślił, że odpowiednio do przepisu art. 64 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny jest legitymowany do pobrania opłat za czynności egzekucyjne (opłaty za zajęcie), o ile w terminie 14 dni od dokonania pierwszego, tj. skutecznego zajęcia (takiego, które nie zostanie uchylone) doręczy zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego lub zawiadomienia o dokonanym zajęciu. Kontynuując wywody skargi pełnomocnik Spółki zauważył, że organ egzekucyjny nie zastosował w prawidłowy sposób przepisu art. 64 § 2 u.p.e.a. Jakkolwiek strona nie kwestionuje tego, że w dniu 28 kwietnia 2009 r. otrzymała odpis tytułu wykonawczego, niemniej jednak wobec uchylenia czynności egzekucyjnej (zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych) dla uzyskania tytułu prawnego do pobrania kosztów egzekucyjnych organ był zobowiązany doręczyć zobowiązanemu odpowiednio do w/w przepisu zawiadomienie o zajęciu wierzytelności przysługujących jej wobec dłużników w terminie 14 dni od dokonania zajęcia, czego nie uczynił. Okoliczność doręczenia skarżącej w dniu 29 kwietnia 2009 r. zawiadomień jest bez znaczenia dla sprawy albowiem ustawodawca powiązał legitymację organu egzekucyjnego do pobrania opłat za czynności egzekucyjne nie z pierwotnym (uprzednim) Iecz wyłącznie z następczym doręczeniem zobowiązanemu zawiadomienia o dokonanej czynności egzekucyjnej. W tym miejscu strona skarżąca podniosła, że każde z doręczonych jej zawiadomień o zajęciach egzekucyjnych dotknięte jest wadą albowiem nie odpowiada normatywnemu wzorcowi z art. 67 § 1 u.pe.a. Powołany przepis ma fundamentalne znaczenie dla ustalenia czy podjęta czynność egzekucyjna jest dokonana w sposób niewadliwy. Następnie pełnomocnik strony, opierając się na treści art. 67 § 2 u.p.e.a., wymienił niezbędne elementy prawidłowego zawiadomienia o zajęciu, powołując się także na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym ustalona została treść zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności. W jego ocenie zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym nie zawierają wszystkich enumeratywnie wymienionych w artykule elementów prawidłowego zawiadomienia o zajęciu (m.in. pouczenia). Dokonanie zajęcia w oparciu o zawiadomienie odbiegające w swej treści od urzędowego wzoru i niespełniające dyspozycji art. 67 § 2 u.p.e.a. nie może być uznawane za równe w skutkach z prawidłowo dokonaną czynnością egzekucyjną. Zdaniem pełnomocnika istotne w sprawie jest również brzmienie art. 64 § 8 u.p.e.a. stanowiącego o tym, że zapłata egzekwowanej należności (wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym) po dokonaniu czynności egzekucyjnej nie zwalnia zobowiązanego od obowiązku uiszczenia opłaty za czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjnej (ewentualnie wydatków egzekucyjnych o ile takie powstaną). A contrario, dokonanie zapłaty należności objętej tytułem wykonawczym następujące nawet po dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego (tj. odpowiednio do przepisu art. 26 § 5 u.p.e.a. po dacie doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego) ale przed datą dokonania czynności egzekucyjnej nie daje podstaw do obciążania podmiotu zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi. W ocenie autora skargi przepis art. 64 § 8 ustawy egzekucyjnej przesądza o tym, że żadne koszty egzekucyjne nie były należne organowi egzekucyjnemu w związku z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...]. Czynności egzekucyjne wobec skarżącej zostały dokonane dopiero w dniach 5 i 6 maja 2009 r., a w dniu 29 kwietnia 2009 r. skarżąca wykonała dobrowolnie obowiązek objęty tytułem wykonawczym (podkreślenie strony). Jak z tego wynika, zapłata egzekwowanej należności nastąpiła nie po dokonaniu czynności egzekucyjnej, lecz na blisko tydzień przed dokonaniem pierwszej czynności egzekucyjnej, która nie została uchylona przez organ egzekucyjny. Mając powyższe na względzie strona skarżąca wyraziła pogląd, że odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych jest nieuzasadniona. Ponieważ powyższa kwota została pobrana przez organ egzekucyjny z ewidentnym naruszeniem przepisów ustawy, jako że nie miał on tytułu prawnego do obciążania skarżącej jakimikolwiek kosztami egzekucyjnymi, zwrot w/w kwoty bezapelacyjnie winien nastąpić. Pobierając kwotę 241.963,60 zł. organ bezpodstawnie wzbogacił się kosztem skarżącej. Organ posiadał wiedzę o przyczynach, dla których Spółka wystąpiła o rozłożenie na raty zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok. Mimo to uznał, że Spółka uchylała się od zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok. Działania organu należy uznać za celowe, ukierunkowane na naliczenie i zrealizowanie na skarżącej kosztów egzekucyjnych a tym samym uszczuplenie majątku Spółki. Zasadność takiej hipotezy potwierdza również okoliczność pośpiesznego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. To uniemożliwiło skarżącej ustosunkowanie się do odmowy rozłożenia zaległości na raty. Dodatkowo pełnomocnik przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 27 listopada 2002r. (sygn. akt I SA/Po 429/01), w którym Sąd wskazał na trzy podstawowe zasady postępowania egzekucyjnego, tj. zasadę celowości, zasadę zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego (nakazującej poszukiwania organowi egzekucyjnemu sposobu wykonania obowiązku uwzględniającego interes zobowiązanego) oraz zasadę niezbędności w stosowaniu środków przymusu wynikającą z art. 7 § 3 u.p.e.a. Strona podkreśliła, że powołane orzeczenie NSA zapadło na tle tożsamego stanu faktycznego jak dotyczący Spółki. Podsumowując, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności oraz argumentów zgłoszonych uprzednio we wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych strona uznała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. W ocenie skarżącej Spółki podjęcie rozstrzygnięcia skutkującego umorzeniem kosztów egzekucyjnych leży w interesie publicznym rozumianym w taki sposób jak zostało to wskazane przez nią w uzasadnieniu wniosku z dnia 5 maja 2009r. Strona zauważyła, że przywołując okoliczności, w jakich zostały nałożone na nią koszty egzekucyjne nie czyni tego ze względu na chęć zakwestionowania zasadności tych kosztów, albowiem jest dla strony oczywistym, że w przedmiotowym postępowaniu przedmiotem rozstrzygnięcia nie może być zasadność kosztów egzekucyjnych, lecz istnienie przesłanek do umorzenia tych kosztów. Podniosła również, że wobec podniesionych okoliczności rozpatrywanie jej wniosku z dnia 5 maja 2009 r. w kontekście przepisów o pomocy de minimis jest nieuzasadnione. W szczególności wobec tego, że kosztami egzekucyjnymi skarżąca została obciążona wskutek niezgodnego z prawem działania organu, umorzenie tych kosztów nie może być rozpatrywane w kategorii udzielenia pomocy. Końcowo pełnomocnik przedstawił argumenty dotyczące naruszenia przez organ nadzoru ogólnych zasad postępowania administracyjnego zapisanych m.in. w art. 7 i art. 8 k.p.a. Wskazał, iż przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie skarżącej organ utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego nie dokonał właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnął w okolicznościach niepełnego stanu faktycznego, wartościując interes społeczny wyżej niż interes jednostki. Konsekwencją powyższego jest to, że zaskarżane postanowienie nie zostało wydane w ramach postępowania, które można byłoby uznać za zgodne z normatywnym wzorcem z art. 8 k.p.a., postępowaniem prowadzonym przez organy administracji publicznej w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 899/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie na zgodny wniosek stron (art. 126 p.p.s.a.) z uwagi na toczące się postępowania administracyjne dotyczące skargi strony na czynności egzekucyjne oraz wniosku o rozliczenie kosztów egzekucyjnych związanych z egzekucją zobowiązania podatkowego za 2008 rok. Rozstrzygnięcia organów w obu sprawach zostały przez Spółkę zaskarżone: do WSA w Gliwicach w przedmiocie określenia kosztów egzekucyjnych (wyrok z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 720/10) i do WSA w Warszawie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne (wyrok z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1209/10). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne w obu sprawach w dniu 29 stycznia 2013 r., odpowiednio wyrokami o sygn. akt II FSK 1710/11 oraz II FSK 1192/11. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe na wniosek pełnomocnika strony skarżącej z dnia 31 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm. - zwaną dalej p.p.s.a.). Należy podkreślić, iż Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Kontrola sądowa przypisana jest tylko do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie. Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega odmowa umorzenia skarżącej Spółce kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. w oparciu o przepis art. 64e § 1 i § 2 pkt 2 u.p.e.a. Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że postępowanie o umorzenie zaległości podatkowej nie może stanowić płaszczyzny dla polemiki w przedmiocie zasadności i prawidłowości działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. Kwestie formalnoprawne związane z przebiegiem postępowania egzekucyjnego można podnosić w ramach skargi na czynności egzekucyjne. W przypadku Spółki skarga taka została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1209/10. Sąd ten odniósł się do podnoszonej także w niniejszej sprawie kwestii braku pouczenia w zawiadomieniu o zajęciu stwierdzając, że uchybienie tego rodzaju nie powoduje nieskuteczności czy wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1192/11 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę. Nie mogą także być przedmiotem badania zarzuty podlegające zgłoszeniu na podstawie art. 33 u.p.e.a., jak również prawidłowość określenia skarżącej Spółce kosztów egzekucyjnych. Wskazać warto, iż rozstrzygnięcie w tej ostatniej sprawie było przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 720/10 oraz NSA w sprawie o sygn. II FSK 1710/11. W wyrokach tych przesądzono, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej Spółki zostało wszczęte w dniu 28 kwietnia 2009r. Również w tym dniu zostały dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, które wygenerowały określone koszty egzekucyjne. W ocenie zarówno WSA jak i NSA dokonanie przez skarżącą zapłaty dochodzonej przez wierzyciela kwoty nastąpiło już po dokonaniu czynności egzekucyjnej, jaką było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Z mocy art. 190 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a Sąd obecnie jest związany oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez WSA i NSA. Przystępując zatem do merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia podnieć należy, iż zgodnie z treścią § 1 art. 64e w/w ustawy organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1), za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2) bądź ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). W myśl art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. rozstrzygnięcie w tym zakresie winno zostać wydane w formie postanowienia, w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że postanowienie wydane w oparciu o powyższe uregulowania prawne daje podstawy organom egzekucyjnym do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to jednak dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie postanowienia musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą - z zachowaniem wymogów proceduralnych - co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być uznana nie za decyzję dowolną, lecz mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt III SA 830/00). Ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy. Z tego też względu sama odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1811/96, wyrok WSA z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 646/05). Z uwagi na to, że strona skarżąca oparła swój wniosek o treść art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., organy dokonały oceny istnienia przesłanki umorzenia ze względu na "ważny interes publiczny". Organ nadzoru w obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia trafnie zauważył, że pojęcie "interesu publicznego" wymienione we wskazanym przepisie nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Sąd zgadza się z poglądem organu, iż pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. Trzeba przy tym mieć na względzie, że instytucja umorzenia kosztów stanowi wyjątek od zasady ich naliczania i ponoszenia, a więc przesłanki zawarte w art. 64e u.p.e.a. nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. "Interes publiczny", o jakim mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Uwypuklić trzeba znaczenie tej okoliczności. Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes. Uwzględnia ono fakt, że przedmiotem ulgi udzielanej w oparciu o art. 64e u.p.e.a. są koszty egzekucyjne, a więc należność związana z przymusowym dochodzeniem zobowiązania. Przesłanka "ważnego interesu publicznego" nie może być oceniana jednostronnie. W sytuacji, gdy strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą i to z tą właśnie działalnością związane było zadłużenie i w rezultacie konieczność uiszczenia kosztów egzekucyjnych, uzasadnionym było wyważenie interesu publicznego zarówno z punktu widzenia sytuacji finansowej podatnika jak i ochrony interesu budżetu państwa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji dokonały wszechstronnej i dokładnej analizy sytuacji ekonomicznej Spółki. Na podstawie tej analizy stwierdziły, że jej kondycja finansowa jest dobra, wartość aktywów netto rośnie, wskaźniki obrazujące płynność finansową także wykazują tendencję wzrostową. Tym samym Spółka posiada zdolność regulowania swoich zobowiązań. Organy wnikliwie też rozważyły istnienie przesłanki "ważnego interesu publicznego", podkreślając w tym zakresie priorytetowy charakter zobowiązań podatkowych oraz działanie organów w imieniu interesu publicznego. Przyjęły, iż w rozpatrywanej sprawie przesłanka, na którą powoływała się strona skarżąca, nie wystąpiła. Warto podkreślić, że organy oceniły wniosek także pod kątem ustalenia pozostałych przesłanek z art. 64e § 2 u.p.e.a. Spółka z kolei, argumentując istnienie przesłanki "ważnego Interesu publicznego" powoływała się wyłącznie na okoliczności związane z wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego formułując m.in. tezę, że żadne koszty egzekucyjne nie były należne organowi egzekucyjnemu albowiem skuteczne czynności egzekucyjne wobec Spółki zostały podjęte dopiero w dniach 5 i 6 maja 2009 r. tj. już po dacie dobrowolnego wykonania przez Spółkę obowiązku objętego tytułem wykonawczym [...]. Zwróciła też uwagę na tendencyjne postępowania w sprawie wniosku strony o rozłożenie zaległości na raty. Zdaniem skarżącej organ działał w sposób nieprawidłowy a jego intencją było nałożenie na zobowiązaną dodatkowego obciążenia finansowego, przez co organ bezpodstawnie wzbogacił się jej kosztem. Zniesienie takiego stanu, w ocenie Spółki, leży w interesie publicznym. Odnosząc się do tych zarzutów ponownie wskazać trzeba, iż w zakresie niniejszego postępowania nie mogły być analizowane zarzuty strony skarżącej dotyczące ewentualnych uchybień w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Sądowej kontroli podlegał tylko zaskarżony akt administracyjny – postanowienie o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Poza tym, zdaniem Sądu, przesłankę "ważnego interesu publicznego" należy odnosić do sytuacji aktualnej, obiektywnie uzasadniającej ewentualne udzielenie ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych (por. wyrok NSA z z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 570/05). Mając to na uwadze Sąd uznał, że organy w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustosunkowały się do przedstawionych przez stronę skarżącą przyczyn, dla których domagała się ona umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki ich umorzenia. Analiza akt sprawy dowodzi, że organy egzekucyjne w niczym nie uchybiły obowiązkom w zakresie dokonania stosownych ustaleń, wyprowadzając z nich dostosowane do stwierdzonych okoliczności konkluzje prawne. Zajęte w tej materii stanowisko zostało opatrzone uzasadnieniem, w który zamieszczono istotne dla wyniku postępowania informacje. Zatem zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszało prawa, mieszcząc się w granicach uznania administracyjnego. Sąd nie podzielił zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy art. 64e §2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Trzeba bowiem pamiętać, że przepis art. 64e przyznaje organowi egzekucyjnemu kompetencję do umorzenia w całości lub w części kosztów egzekucyjnych, nie nakłada jednak takiego obowiązku. Odmowne załatwienie wniosku zobowiązanego nie może więc naruszać tego przepisu. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a. Uzasadniając ten zarzut strona skarżąca poprzestała na wskazaniu, że Dyrektor Izby Skarbowej nie dokonał właściwego i pełnego ustalenia stanu faktycznego a także niewłaściwie wyważył interes społeczny i interes jednostki, o których mowa w art. 7 k.p.a. Nie powołała jednak żadnych konkretnych argumentów na poparcie tego twierdzenia. Natomiast odmienna ocena ustalonych w sprawie okoliczności przez stronę nie jest równoznaczna z naruszeniem tego uregulowania. Z kolei naruszenia art. 8 k.p.a. skarżąca upatrywała w tym, że organ odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych z powołaniem się na argument, iż zasadność tych kosztów nie może być przedmiotowym postępowaniu badana. W tej kwestii wskazać należy, iż z zawartej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi normami prawa a rozstrzygnięcie oparto na wyczerpująco i prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyrażone w decyzji stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.