I SA/Gl 545/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej DIS) działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 17 § 1 i art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt. 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2012 r. Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., dalej u.p.e.a.) postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej NUS lub organ egzekucyjny) z dnia [...] r. (Nr [...]), mocą którego odmówiono A Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie skarżąca, dalej też jako Spółka lub zobowiązany) uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym Nr [...]. W uzasadnieniu organu odwoławczego prezentując stan faktyczny sprawy wskazano, że w dniu [...] r. wierzyciel, tj. Prezydent Miasta P., wystawił przeciwko Spółce ww. tytuł wykonawczy obejmujący zaległości z tytułu opłat dodatkowych za nie wniesienie opłat za parkowanie pojazdu za 2011 r. i 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł. Dokument ten wystawiono po uprzednim doręczeniu Spółce w dniu 13 czerwca 2012 r. upomnienia z dnia [...] r. (Nr [...]). Przedmiotowy tytuł wykonawczy przekazano do NUS celem realizacji, który działając jako organ egzekucyjny w dniu [...] r. nadał klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. (Nr [...]), działając na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., dokonał zajęcia środków pieniężnych na rachunku bankowym zobowiązanego w B S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego wysłano zobowiązanej Spółce pocztą, a jego odbiór potwierdzono w dniu 4 stycznia 2013 r. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał ww. zawiadomienie w dniu 2 stycznia 2013 r. Zobowiązana Spółka przy piśmie z dnia 11 stycznia 2013 r., złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do ww. tytułu wykonawczego o Nr [...]. W uzasadnieniu pisma zarzucono "naruszenie prawa poprzez wydanie tytułu wykonawczego w sytuacji gdy nie została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia istnienia przedmiotowego zobowiązania, w trybie którego nie przewiduje ani Ordynacja podatkowa ani postępowanie egzekucyjne. Dłużnik kategorycznie zaprzeczał istnieniu zobowiązania, a tytułowi egzekucyjnemu zarzuca wydanie bez podstawy prawnej przez nieuprawniony organ. (...) nie parkował w P., a tytuł został sfałszowany przez organ administracyjny." Zobowiązana Spółka wnosiła ponadto o doręczenie kopii wszystkich dokumentów na podstawie, których został wystawiony wskazany tytuł wykonawczy. DIS wskazał, że przy piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. organ egzekucyjny wezwał zobowiązaną Spółkę o doprecyzowanie ww. pisma z dnia 11 stycznia 2013 r. wskazując, że w przypadku braku odpowiedzi pismo to zostanie zakwalifikowane jako zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt. 1 u.p.e.a.). Wezwanie to Spółka odebrała w dniu 29 stycznia 2013 r. i w związku z brakiem odpowiedzi na nie, organ egzekucyjny uruchomił procedurę w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z pouczeniem w wezwaniu. Pismem z dnia 15 lutego 2013 r. zwrócono się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie przedmiotowego zarzutu. Zarząd Dróg Miejskich w P. działając w imieniu Prezydenta Miasta P. postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną Spółkę, nie uznał zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym Nr [...]. W odpowiedzi na pismo z dnia 7 maja 2013 r., w dniu 24 czerwca 2013 r. organ egzekucyjny pozyskał informację o wniesieniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. (Nr [...]) i postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) zawiesił postępowanie egzekucyjne w trybie art. 34 § 3 u.p.e.a. do czasu wydania przez wierzyciela ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) odmówił uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym (Nr [...]). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnosząc się do zarzutu w trybie art. 33 pkt. 1 u.p.e.a. powołano się na stanowisko wierzyciela z dnia 24 kwietnia 2013 r. oraz ostateczne postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. podnosząc okoliczności przedstawione przez wierzyciela. Postanowienie to doręczono zobowiązanej Spółce i wierzycielowi w dniu 20 stycznia 2014 r. Zobowiązana Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] r. (Nr [...]), w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując, że "działania organu ograniczają podatnika w jego uprawnieniach, a skarżone postanowienie narusza prawo". Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) DIS zlecił NUS uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zebranie dowodów na okoliczność tego kiedy i komu doręczono przesyłkę zawierającą odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] r. (Nr [...]) wraz z zawiadomieniem z dnia [...] r. (Nr [...]). Zobowiązana Spółka postanowienie to odebrała w dniu 12 lutego 2014 r. W dniu 26 lutego 2014 r. do DIS wpłynęły akta sprawy wraz z pismem Poczty Polskiej z dnia 12 lutego 2014 r., w którym wyjaśniono, że reklamowaną przesyłkę po dwukrotnym awizowaniu (1 awizo 22.12.2012 r., 2 awizo 31.12.2012 r.) wydano w dniu 4 stycznia 2013r. pełnomocnikowi pocztowemu (osoba odbierająca wpisała nieprawidłową datę odbioru przesyłki). DIS rozpatrując zażalenie na ww. postanowienie NUS z dnia [...] r. w sprawie wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (Nr [...]) w pierwszej kolejności nawiązał do postanowień art. 27, art. 33 i art. 34 u.p.e.a. Następnie DIS wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w piśmie z dnia 11 stycznia 2013r., złożonym w terminie do wniesienia zarzutów, zobowiązana Spółka złożyła zarzut w trybie art. 33 pkt. 1 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nieistnienie obowiązku. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie z dnia 24 stycznia 2013 r. w przedmiocie doprecyzowania zarzutów, organ egzekucyjny uruchomił procedurę w trybie art. 34 ww. ustawy zgodnie z pouczeniem w wezwaniu, tj. kwalifikując podniesione okoliczności jako zarzut nieistnienia obowiązku. Po pozyskaniu informacji o ostateczności postanowienia wierzyciela, organ egzekucyjny, dla którego wypowiedź wierzyciela jest wiążąca w zakresie zarzutów z art. 33 pkt. 1 u.p.e.a., postanowieniem z dnia [...]r. (Nr [...]) odmówił uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (Nr [...]). DIS podkreślił, że NUS odnosząc się do zarzutu w trybie art. 33 pkt. 1 u.p.e.a. wskazał, iż w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. Z 2013 r., poz. 260), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W ocenie DIS w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że użytkownikiem pojazdu marki Skoda nr rej. [...], który parkował w dniach: 1 czerwca 2011r., 20 września 2011 r. i 9 maja 2012 r. w P., bez wniesienia stosownych opłat jest zobowiązana Spółka. Tym samym Spółka, jako użytkownik pojazdu, skoro nie wskazała osoby odpowiedzialnej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania jest zobowiązana do uregulowania przedmiotowych zobowiązań. DIS podkreślił, że przedmiotowy obowiązek wynikał bezpośrednio z przepisów prawa tj. ustawy o drogach publicznych. Podkreślono, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie obligują do wydawania decyzji w zakresie przedmiotowego zobowiązania. DIS wyjaśnił, że w strefie płatnego parkowania w P. obowiązek wnoszenia opłat za postoje pojazdów reguluje uchwała Nr XXXIV/269/IV/2003 Rady Miasta P. z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie ustalania w P. strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. Zasady regulowania opłat oraz stwierdzenia ich braku zawarto w regulaminie strefy parkowania stanowiącym załącznik nr 3 do ww. uchwały Rady Miasta P. DIS akcentował, że przyjmuje się, iż dowodem powstania zobowiązania w sprawach opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w P. jest wezwanie - raport wystawiony przez kontrolera strefy po stwierdzeniu nieopłaconego postoju. Jest to dokument ścisłego zarachowania i stanowi dowód na parkowanie w strefie bez opłaty. Organ odwoławczy podkreślił, że stanowisko to jest zgodne z wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r. (sygn. akt II SA/Sz 534/06), w którym wskazano, iż wezwania - raporty wystawiane przez rożnych kontrolerów, pozwalają na stwierdzenie, że żądana należność istnieje, a zatem zasadne było wystawienie upomnienia, a następnie wszczęcie egzekucji wobec zobowiązanego. Sądu wskazał, że "posiadając takie dowody organ I instancji (wierzyciel) mógł uznać uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, iż dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakt nieuiszczenia przez skarżącego opłaty dodatkowej, wobec czego żądanie zapłaty należności z tytułu nieuiszczonych opłat w datach wskazanych w upomnieniu było zasadne." DIS podkreślił, że do akt przedmiotowej sprawy zostały dołączone podpisane przez pracowników strefy wydruki wezwań - raportów o numerach I [...], I [...], K [...], potwierdzające nieopłacone postoje w Strefie Opłat Parkingowych (SOP). Daty i godziny potwierdzające parkowanie w strefie wskazane zostały również w upomnieniu z dnia [...] r. (Nr [...]) - doręczonym w dniu 13 czerwca 2012 r. Dołączona została także dokumentacja fotograficzna. DIS wskazał również, iż w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wniesionych w oparciu o art. 33 pkt. 1-5 ww. ustawy, jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Ustawa egzekucyjna nie przyznaje organowi egzekucyjnemu prawa kwestionowania, bądź oceny postanowienia wierzyciela. W tej sytuacji organ egzekucyjny miał obowiązek uznać wniesiony przez zobowiązaną Spółkę zarzut za nieuzasadniony, gdyż obowiązujące w tym zakresie uregulowania prawne nie przyznają organowi egzekucyjnemu prawa dobrowolnego uznania. Z uwagi na powyższe DIS akcentował, że należy uznać, iż organ egzekucyjny, tj. NUS będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie naruszył prawa orzekając zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela. Podkreślono, że organ egzekucyjny spełnia tylko rolę organu wykonawczego i rozstrzyga kwestie wskazane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie może zatem wnikać w zasadność i wymagalność obowiązku wskazanego przez wierzyciela w tytule wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2383/11). DIS podkreślił również i to, że jako organ nadzoru nad prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym nie jest uprawniony do wzruszenia postanowienia wydanego przez wierzyciela. Wiążąca moc ostatecznego postanowienia wierzyciela odnoszącą się także do organu nadzoru wyklucza także ponowną ocenę zarzutu, jaki był istotą rozważań w postępowaniu dotyczącym stanowiska wierzyciela. Organ ten nie może dokonywać merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 33 pkt. 1 - 5 u.p.e.a., a ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela jest dla niego wiążące. (por. WSA w Poznaniu z dnia 3.12.2008 r. sygn. akt I SA/Po 806/08, WSA we Wrocławiu z dnia 18.09.2008 r. sygn. akt I SA/Wr 420/08, NSA z 31.01.2012 r. sygn. akt II FSK 1478/10, WSA Lublin z dnia 21.10.2011 r. sygn. akt I SA/Lu 379/11, NSA z dnia 21.05.2013 r. sygn. akt II FSK 80/12, WSA w Gliwicach z dnia 13.01.2014 r. sygn. akt I SA/Gl 247/13). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści zażalenia DIS wskazał, że działania organu "nie ograniczają podatnika w jego uprawnieniach", z uwagi na fakt, iż zobowiązana Spółka nie została pozbawiona wniesienia środka zaskarżenia w postaci zarzutów, jak i zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów, (mając możliwość doprecyzowania pisma z dnia 11 stycznia 2013 r., czego nie uczyniła). Odnosząc się do kwestii podniesionej przez stronę w zażaleniu z dnia 27 stycznia 2014r. organ II instancji stwierdził, że strona skarżąca nie uzasadniła w jaki sposób skarżone postanowienie narusza prawo. Zdaniem DIS nie uchybiono przepisom prawa w niniejszej sprawie, a wskazana przez stronę skarżącą teza, nie poparta żadną argumentacją, nie zasługuje na uznanie. Organ nadzoru podkreślił, że postanowienie z dnia [...] r. zawierało właściwe uzasadnienie zarówno stanu faktycznego i prawnego. Powołanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu w trybie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. i wskazanie, że stanowisko w zakresie tych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążące, jest zdaniem DIS wystarczającym odniesieniem się do przedstawianego zarzutu. Końcowo DIS wskazał, że z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu brak jest możliwości prowadzenia polemiki z ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 1-5 u.p.e.a. W skardze na ww. postanowienie DIS z dnia [...] r. Spółka (dalej jako skarżąca) wniosła o jego uchylenie, a w krótkim uzasadnieniu podała jedynie, że "skarżone postanowienie rażąco narusza prawo". W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny, a jako że został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska Spółki oraz organu, brak jest w ocenie Sądu konieczności jego ponownego przedstawiania. Sąd za prawidłowe uznaje ustalenia dokonane w przedmiocie stanu faktycznego przez organy obu instancji. Niezależnie jednak od tego przyjdzie wskazać, że poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem, DIS utrzymał w mocy postanowienie NUS, odmawiające uwzględnienia zarzutu skarżącej spółki wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr ([...]) z dnia [...] r. obejmującego zaległości z tytułu opłat dodatkowych za nie wniesienie opłat za parkowanie pojazdu za 2011 r. i 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł. Tytuł ten wystawiono w związku ze stwierdzonym w dniach 1 czerwca 2011 r., 20 września 2011 r. i 9 maja 2012 r. przez kontrolerów strefy płatnego parkowania w P. brakiem opłacenia postoju samochodu marki Skoda o nr rej. [...], będący w użytkowaniu skarżącej Spółki, zaparkowanego w strefie płatnego parkowania na terenie P., co skutkowało wystawieniem wezwania-raportu, który jako dokument ścisłego zarachowania stanowi dowód na parkowanie w strefie bez opłaty. Daty i godziny potwierdzające parkowanie w strefie zostały wyszczególnione w upomnieniu z dnia [...] r., doręczonym Spółce w dniu 13 czerwca 2012 r. Organ egzekucyjny przyjął, że zarzutem w sprawie, który wyznacza granice sprawy, jest zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 punkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z art. 34 § 1 ww. ustawy wynika, że zarzut zgłoszony na podstawie wspomnianego art. 33 punkt 1 ww. ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Istotą weryfikacji wniesionego zarzutu jest zatem ustalenie, czy egzekwowany obowiązek wynika z przepisu prawa, tj. w niniejszej sprawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz Uchwały Nr XXXIV/269/IV/2003 Rady Miasta P. z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie ustalania w P. strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. W przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (dalej u.d.p.) zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 punkt 1 u.d.p., pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 punkt 1 i 3 u.d.p.). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inkasentów-kontrolerów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, których oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Przepisy ustawy o drogach publicznych, jak również postanowienia uchwały Rady Miejskiej nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Reasumując w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem ww. przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia wykładnia logiczna i celowościowa. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 952/11 oraz w Warszawie z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1186/12). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdza, że daty i godziny oraz miejsce potwierdzające parkowanie w strefie płatnego parkowania w P. zostały wyszczególnione w upomnieniu z dnia [...] r., doręczonym Spółce w dniu 13 czerwca 2012 r. (karta 1a 49 akt administracyjnych). Z akt wynika, że miejscem postoju samochodu marki Skoda o nr rej. [...], którego użytkownikiem jest Spółka w dniu 1 czerwca 2011 r. był o godzinie 13,43 plac [...], w dniu 20 września 2011 r. o godzinie 15,39 [...], w dniu 9 maja 2012 r. o godzinie 10,50 ul. [...]. We wszystkich trzech przypadkach wobec nie uiszczenia opłaty za parkowanie nałożono opłatę dodatkową za postój w wysokości po [...] zł., co jest zgodne w ww. uchwałą Rady Miasta P. i co dało łącznie kwotę [...] zł. Zatem sporządzenie przez kontrolerów obsługujących strefę płatnego parkowania w P. zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania o numerach [...],[...], [...] należy w ocenie Sądu, uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd będący w użytkowaniu Spółki w ww. dniach i godzinach był zaparkowany na terenie strefy płatnego parkowania w P. Podkreślić również należy, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 pkt. 1 u.pe.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wobec posiadania w przedmiotowej sprawie przez stanowisko wierzyciela przymiotu ostateczności, brak było po stronie organu egzekucyjnego uprawnienia do polemiki z tym stanowiskiem. Końcowo Sąd podkreśla, że nie może szerzej odnieść się do zarzutów skargi, albowiem nie zostały one w niej sprecyzowane, poza ogólnym stwierdzeniem, że skarżone postanowienie rażąco narusza prawo, a czego Sąd ze względów wyżej już wyrażonych nie stwierdził. Wykazana powyżej legalność zaskarżonego postanowienia, w którym organ nadzoru zasadnie zaaprobował stanowisko organu I instancji o odmowie uwzględnienia zarzutu zobowiązanej Spółki na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne zmierzającego do wyegzekwowania opłaty dodatkowej za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.