I SA/Gl 740/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Katarzyna Stuła - Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej K.p.a.), art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. - dalej u.p.e.a.) - po rozpatrzeniu zażalenia M.J. (dalej zobowiązany lub skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r., nr [...] o oddaleniu skargi zobowiązanego na czynności egzekucyjne tj. zajęcie innych wierzytelności pieniężnych, dokonane zawiadomieniami z dnia [...] r. o nr [...], [...], [...]- utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wyjaśnił na wstępie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. (dalej jako organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] r. o numerach: [...] do [...] oraz [...] do [...], których wierzycielem jest również Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z ww. zawiadomieniami z [...]r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej u kontrahentów, tj. A Sp. z o. o., B Sp. o. o. i J. N., doręczono zobowiązanemu w dniu [...]r. Pismem z 6.12.2018 r., złożonym osobiście 11.12.2018 r. nazwanym "zarzuty do egzekucji" strona zaskarżyła w całości przedmiotowe zajęcia należności, zarzucając naruszenie przepisów o zwolnieniu spod egzekucji, tj. art. 8 § 1 pkt 6 i art. 9 § 1 u.p.e.a. poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę "w całości" w kwotach wskazanych w zajęciu, bez informacji o kwocie wolnej od zajęcia, a w szczególności kwocie niepodlegającej egzekucji w związku z art. 87 § 3 i 4 Kodeksu Pracy. Wniosła o uchylenie zajęć i ewentualnie ich dokonanie z uwzględnieniem wymienionych przepisów. Precyzując żądanie (pismem nadanym w dniu 2.01.2019 r.) zobowiązany wyjaśnił, iż wnosi skargę na czynności komornika, który przy dokonaniu czynności nie zachował należytej staranności i w konsekwencji, nie pouczając odpowiednio w treści zajęcia o wskazanych w piśmie przepisach prawa, zajął środki w zakresie kwoty wolnej od zajęcia. Skarżący domagał się sprostowania treści zajęcia oraz wydania mu kwoty wolnej od zajęcia, a przesłanej na rzecz organu egzekucyjnego. Końcowo wniósł o podanie sposobu zarachowania zajętej kwoty, a w szczególności informacji czy możliwe jest jej przerachowanie na poczet należności z tytułu podatku VAT za miesiąc październik lub listopad 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...]r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne. W ustawowym terminie zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie, które zostało uchylone przez organ nadzoru postanowieniem z dnia [...] r., uwagi na brak oceny dokonanych czynności przez pryzmat art. 89 § 1, 2 i 3 u.p.e.a. przez organ I instancji Rozpoznając sprawę po uchyleniu postanowienia organ egzekucyjny ponownie oddalił skargę na czynności egzekucyjne. Zaskarżając to rozstrzygnięcie zobowiązany podniósł, że organ I instancji nie zastosował się do wskazówek organu nadzoru. Wydając ponownie orzeczenie, organ odniósł się jedynie do formy i zakresu egzekucji, a nie do sposobu jej przeprowadzenia. Nie wyjaśnił przy tym - bo nie było to przedmiotem jakichkolwiek ustaleń organu - czy dokonując w sposób i w formie przewidzianej dla roszczeń kontraktacyjnych nie dokonano faktycznie zajęcia należności z tytułu pracy i to w zakresie w jakim przepisy nie przewidują możliwości dokonania zajęcia. W szczególności w zajęciu nie wskazano jaka jest kwota wolna od zajęcia, zwłaszcza w zakresie należności z tytułu pracy. Organ nie odnosi się w ogóle do okoliczności, iż strona doręczyła dowód z dokumentu, że dokonanym zajęciem odebrano stronie należności z tytułu umowy o pracę w kwocie wolnej od zajęcia. Zobowiązany wskazał, że przy rozpoznaniu zażalenia należy rozważyć dwie kwestie, a mianowicie: - faktyczną zgodność dokumentu stanowiącego zajęcie z art. 67 § 2 ust. 8 ustawy egzekucyjnej; - istnienie kwoty wolnej od zajęcia i ustalenie jej wysokości w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do pierwszej z ww. kwestii zobowiązany stwierdził, że wzór dokumentu jakim posługuje się organ przy dokonywaniu zajęć nie odpowiada, a właściwie nie w pełni odpowiada funkcji wskazanej w art. 67 § 2 ust. 8 u.p.e.a. To, że jest on zgodny z wzorem ustalonym w rozporządzeniu nie oznacza, że jest zgodny z ustawą. Jak wskazuje norma art. 67 § 2 ust. 8 u.p.e.a. dokument stanowiący zajęcie wierzytelności ma zawierać pouczenie m.in. dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia. Pouczenie to nie może być niepełne, a w szczególności musi zawierać nie tylko informację o obowiązkach dłużnika zajętej wierzytelności, ale także musi zawierać informację o prawach dłużnika, a w szczególności kwocie wolnej od zajęcia. Zgodnie bowiem z regułą humanitaryzmu w art. 8 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wskazano, że kwota bezwzględnie wolna od zajęcia wynosi 760 zł i nie może być ona skutecznie zajęta. W pouczeniu brak takiej informacji. Brak ww. informacji w dokumencie zajęcia w połączeniu z oczywistą obawą dłużnika zajętej wierzytelności przed odpowiedzialnością wobec organów skarbowych za wadliwe wykonanie zajęcia, skutkuje w praktyce pozbawieniem dłużnika podstawowego prawa jakim jest prawo do pozostawienia mu kwoty wolnej od zajęcia. Podobny skutek ma brak pouczenia w dokumencie zajęcia o normie art. 9 ust. 1 u.p.e.a., iż zajęcie należności ze stosunku pracy możliwe jest do wykonania wyłącznie na warunkach wskazanych w ustawie Kodeks Pracy. Konsekwencją wadliwego pouczenia jest sytuacja, w której doszło do zajęcia dłużnikowi kwot w wysokości niezgodnej z prawem a następnie do przekazania na rzecz organu kwoty zajęcia ponad wartość dopuszczoną prawem. Zdaniem strony winna zostać jej zwrócona kwota wolna od zajęcia a nadto dokonane zajęcia powinny zostać sprostowane poprzez właściwe wskazanie w pouczeniu o wysokości kwoty wolnej od zajęcia. W zaskarżonym postanowieniu organ w ogóle nie wypowiada się o przedmiotowej kwestii, a z komparycji orzeczenia wywieźć można, że oddala skargę na zajęcie kwoty wolnej od zajęcia. Rozpoznając sprawę po wniesieniu zażalenia organ nadzoru stwierdził, iż jest ono niezasadne. Wskazał, iż zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Stosownie do art. 1a pkt 2 tej ustawy, przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być zatem wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia (por. wyrok NSA z 17.04.2000 r., sygn. akt III SA 827/99, wyrok NSA z 6.12.2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ egzekucyjny dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Ponadto przepis art. 54 § 4 ustawy stanowi, iż skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Na postanowienie organu egzekucyjnego o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia innych wierzytelności pieniężnych zobowiązanego u kontrahentów, tj. A Sp. z o.o., B Sp. o. o. i N. J. A.. Organ nadzoru podniósł dalej, iż zgodnie z treścią art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Jak stanowi art. 89 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Zgodnie zaś z art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Organ nadzoru wskazał, że jak wynika z akt sprawy, wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 89 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Następnie organ odwołał się do treści art. 67 § 2 u.p.e.a., w myśl którego zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. W niniejszej sprawie zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych zawierały wszystkie elementy oznaczone w przepisie art. 67 § 2 u.p.e.a., we wzorze obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonych czynności, określonym w załączniku nr 6 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.09.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804). Zastosowanie środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, iż zawiadomienie powinno zawierać elementy pozwalające ustalić jaka kwota jest wolna od zajęcia, organ nadzoru stwierdził, że jak trafnie zauważył organ egzekucyjny, zawiadomieniami z dnia [...] r. dokonano zajęcia innych wierzytelności pieniężnych u kontrahentów zobowiązanego. Zatem zastosowany środek egzekucyjny nie dotyczył wierzytelności ze stosunku pracy (wynagrodzenia zobowiązanego), jak również egzekucji z pieniędzy, stąd nie mają do niego zastosowania ww. przepisy dotyczące ograniczeń. Natomiast spośród dłużników zajętych wierzytelności, dwóch tj. J.N. i A Sp. z o. o. z/s we W. nie uznały zajętych wierzytelności (na dzień dokonania zajęcia brak było zobowiązań wobec strony). Natomiast B Sp. z o. o. z/s w W. przekazała na konto organu egzekucyjnego kwotę [...] zł. informując, że pozostała część wierzytelności należnej zobowiązanemu została wypłacona zobowiązanemu w formie zaliczki gotówkowej w wysokości [...] zł. Wobec powyższego, kwestionowanie w tym zakresie dokonanej czynności egzekucyjnej nie znajduje uzasadnienia zarówno w przepisach prawa, jak i stanie faktycznym sprawy. Analizując dokonane czynności egzekucyjne w świetle przepisów prawa regulujących zasady stosowania tego środka egzekucyjnego organ nadzoru nie dopatrzył się naruszeń skutkujących uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Nie dostrzeżono również uchybień zarzucanych przez stronę postanowieniu, wydanemu w wyniku ponownego rozpoznania skargi w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie postanowienia oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę postanowienia poprzez zwolnienie z zajęcia kwoty wolnej od zajęcia i jej zwrot na rzecz dłużnika, ewentualnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniósł przede wszystkim, że dokonane zajęcia dotyczyły przedawnionych należności ZUS za lata 2005 i następnych. Obowiązkiem organu było wzięcie tej okoliczności pod uwagę z urzędu i umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie należności, które uległy przedawnieniu. Poza tym, w toku postępowania strona konsekwentnie wskazywała, że w skutek zajęcia dokonano egzekucji z należności z umowy o pracę. Przy takim zarzucie obowiązkiem organu było dokonanie ustaleń czy istotnie okoliczność ta miała miejsce, a w konsekwencji skorygowanie kwot jakie odebrano dłużnikowi o środki wolne od zajęcia. Okoliczności tej natomiast organ w ogóle nie zweryfikował, nietrafnie skupiając się jedynie na tym czy forma dokonania zajęcia należności kontraktacyjnych była zgodna z obwiązującym prawem. Skarżący wskazał przy tym, iż wzór dokumentu jakim posługuje się organ przy dokonywaniu zajęć nie odpowiada, a właściwie nie w pełni odpowiada funkcji wskazanej w art. 67 § 2 ust. 8 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zawiadomienie winno zawierać pouczenie m.in. dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia, ale także i informacje o prawach dłużnika, w szczególności o kwocie wolnej od zajęcia. Jak podkreślił, dokonując zajęcia należności z tytułu stosunku pracy organ nie może dokonać ich w kwocie wyższej niż wolna od zajęcia (tj. [...]zł brutto) i w wysokości wyższej niż połowa kwoty przypadającej do wypłaty. Skarżący powołał się w tym zakresie na uchwalę Sądu najwyższego z dnia [...] r. w sprawie sygn. akt [...], której obszerny fragment przytoczył. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest rozpoznana przez organ nadzoru skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i podmiocie prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą. Egzekucja prowadzona była na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w dniu [...] r. (zaległości podatkowe). Skarżący w toku postępowania administracyjnego podnosił przede wszystkim, że organ nieprawidłowo zajął mu wynagrodzenie za pracę, ponad kwotę wolną od zajęcia. W skardze zarzucił ponadto, że należności wobec ZUS przedawniły się, dotyczyły bowiem lat 2005 i następnych, czego jednak w żaden sposób nie uzasadnił. Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów na wstępie zauważyć przyjdzie, na co trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru, że w postępowaniu wszczętym przez skarżącego złożeniem na podstawie art. 54 u.p.e.a skargi na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Skarga na czynności egzekucyjne nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 13.11.2019 r. o sygn. akt II FSK 2053/18 skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w kilku środkach ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne, nie można ich stosować zamiennie. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie z powołanym przepisem, wyłącznie do wyłącznie do badania zgodności z prawem i prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Z tego względu nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną zarzuty skarżącego dotyczące przedawnienia dochodzonych zobowiązań. Poza tym, z analizy treści tytułów wykonawczych wynika, że dochodzone należności dotyczyły podatku dochodowego oraz podatku VAT, a nie zaległości składkowych. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut zajęcia wynagrodzenia za pracę. Jak bowiem jednoznacznie wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. zajął inną wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności (dwie spółki prawa handlowego oraz osoba prowadząca indywidualną działalność gospodarczą) w oparciu o art. 89 § 1 u.p.e.a., a zatem zastosował środek wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy. Na podstawie powołanego art. 89 § 1 organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§ 2). W ocenie Sądu, powyższe zawiadomienia spełniały wszystkie wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., zawierały niezbędne informacje i pouczenia, a także zostały sporządzone na właściwym formularzu wynikającym z Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.09.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Skarżący tego w istocie nie kwestionował, podnosząc jedynie "brak pouczeń co do kwoty wynagrodzenia za pracę wolnej od zajęcia". Odpisy zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu w dniu [...] r., czego skarżący również nie podważał. Zauważyć nadto przyjdzie, że dwaj dłużnicy zajętej wierzytelności oświadczyli, iż nie posiadają żadnych zobowiązań wobec skarżącego, a jedynie B sp. z o. o. przekazała kwotę [...] zł na rzecz organu egzekucyjnego. Wprawdzie do zażalenia z dnia [...] r. skarżący dołączył wydruk z umowy zlecenia z dnia [...] r. zawartej z ww. spółką (brak podpisów na umowie), niemniej jednak spółka wyjaśniła, że ww. kwota wynika z faktury nr [...], natomiast pozostała część należności z tej faktury została wypłacona zobowiązanemu w gotówce w formie zaliczki w kwocie [...] zł. W świetle powyższego za niezrozumiały uznać należy zarzut skarżącego co do zajęcia jego wynagrodzenia za pracę, jak i żądanie zwrotu pobranych kwot. Zwłaszcza, że na żadnym etapie postępowania nie wykazywał on, aby z ww. podmiotami gospodarczymi łączył go stosunek pracy, ani jakie otrzymywał z tego tytułu wynagrodzenie. Podsumowując, zdaniem Sądu, w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że skargi na czynności egzekucyjne nie można traktować jako uniwersalnego środka zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14.11.2018 r., sygn. akt I GSK 1994/18). Tym samym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie organu nadzoru odpowiada prawu i na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę