I SA/Gl 743/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi jest w tej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2016 r. W motywach skargi J. D. kwestionuje powierzchnie posiadanych przez nią składników majątkowych, a które organy podatkowe przyjęły do opodatkowania. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, J. D. wystąpiła do Sądu o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi (patrz pismo z dnia 27 czerwca 2016 r.). W dalszej kolejności, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, do Sądu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach wniosku oświadczyła, że ma 78 lat i jest bezrobotną emerytką. W chwili obecnej pomagają jej szwagier wraz z synem. Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca jest osobą samotną i jest właścicielką uszkodzonego domu o pow. 33,6 m2. Dochód jej gospodarstwa oznaczyła w kwocie 967,80 zł z tytułu świadczenia emerytalnego. Oświadczyła przy tym, że do stałych kosztów utrzymania należy zaliczyć należności z tytułu: zużycia energii elektrycznej (3,51 zł), gospodarki odpadami (10 zł), zużycia wody (17,40 zł), zakupu węgla (185 zł) oraz podatku od nieruchomości ("51 zł"). Ustalono nadto, że skarżąca wielokrotnie zwracała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargami na decyzje organów podatkowych w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz łącznego zobowiązania pieniężnego za poszczególne lata podatkowe. Stało się tak w ubiegłym roku, gdy przedmiotem jej skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. Organ przyjął wówczas do opodatkowania: dom o pow. 33,60 m2, pozostały budynek o pow. 19 m2 oraz powierzchnię działki, tj. 507 m2. Organ odwoławczy wyraźnie podkreślił, co zresztą było przedmiotem badania przez Sąd w toku rozpoznania sprawy, że kwalifikacji podatkowej dokonano w oparciu o aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (sygn. akt I SA/Gl 649/15). Identyczny stan faktyczny przedstawia się w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 649/14, w której przedmiotem zaskarżenia J. D. objęła decyzję ww. Kolegium z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. Kwalifikacja podatkowa przedstawiała się identycznie również w 2013 r. (sygn. akt I SA/Gl 1739/13) w 2012 r. (I SA/Gl 685/12). We wszystkich tych sprawach skargi J. D. oddalono. Z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie I SA/Gl 649/14 wynika, że "podatniczka podnosząc, że jej grunt ma 600 m2, a budynek mieszkalny 60 m2, nie wskazała wymaganych prawem dowodów na stwierdzenie tych okoliczności, zaś subiektywne przekonanie podatniczki co do rozmiaru przedmiotu opodatkowania nie jest wystarczające dla wskazania takiego faktu." Podobnie w niniejszej sprawie skarżąca nie dołączyła do skargi żadnego dokumentu, który potwierdzałby przyjętą przez nią powierzchnię składników majątkowych. J. D. zwracała się również w ww. sprawach o przyznanie prawa pomocy, a jej wnioski w większości przypadków uwzględniano. W sprawie I SA/Gl 685/12 ustanowiono dla niej nawet adwokata, którego skarga kasacyjna nie została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który dokonawszy oceny wyroku tut. Sądu, podkreślił w wyroku z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3172/13, że "skarżąca nie zdołała zakwestionować oceny Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach, prawidłowo oparły się na danych znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków, ustalając podatniczce wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r." Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Wniosek skarżącej nie może być uwzględniony. Co do zasady, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z kolei w myśl art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się w judykaturze, że o oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 P.p.s.a.) można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarga skarżącego całkowicie powiela argumentację prawną ocenioną jako chybiona w ww. sprawach sądowoadministracyjnych. Skarga skarżącej jest oczywiście bezzasadna, bowiem bez głębszej analizy prawnej, na pierwszy rzut oka, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 oraz z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08; wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wnosi ona bowiem żadnych nowych argumentów prawnych lub faktycznych dotyczących zagadnienia tożsamego dla wszystkich ww. spraw zakończonych prawomocnymi wyrokami WSA w Gliwicach. Kolejna skarga J. D. wyraża jedynie jej ciągłe niezadowolenie z decyzji organów podatkowych, kwestionując przy tym powierzchnie opodatkowanych składników majątku, nie powołując na poparcie swojej argumentacji żadnych dokumentów źródłowych. Już przy pobieżnej analizie wstępnej skargi można skonstatować, że nie będzie ona możliwa do uwzględniania, bowiem tak samo jak we wcześniejszych sprawach skarżąca nie przyjmuje do wiadomość treści prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) oraz art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Reasumując, "pełne powielenie przez stronę w skardze zarzutów i argumentacji prawnej oraz twierdzeń dotyczących stanu faktycznego, przedstawionych już we wcześniejszych skargach wniesionych w sprawach o tożsamym przedmiocie (m.in. tym samym zobowiązaniu podatkowym za kolejne lata), a oddalonych prawomocnie przez sądy administracyjne, pozwala na stwierdzenie, że kolejna skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia – na podstawie art. 247 P.p.s.a. – odmowę przyznania prawa pomocy. Tym sposobem realizowane jest ratio legis tego przepisu prawa, tj. racjonalne i gospodarne decydowanie przez wojewódzkie sądy administracyjne o przeniesieniu kosztów postępowania ze strony na ogół społeczeństwa (Skarb Państwa)." Cytowany wywód pochodzi z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2015 r. w sprawie II FZ 684/15, którym oddalono zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające przyznania prawa pomocy z tych samych, co obecnie, powodów. W uznaniu Sądu, ilość i charakter spraw J. D. podlegających kontroli sądowoadministracyjnej jednoznacznie dowodzi, że celem skarżącej nie jest faktyczna obrona swoich praw w postępowaniu sądowym, lecz inicjowanie postępowań, które stanowią cel sam w sobie. O ile sąd zobligowany jest wszcząć postępowanie na skutek wniesienia każdej skargi, to już przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w tym postępowaniu, musi być racjonalnie uzasadnione. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez skarżącą, licznych i merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych, zostałyby sfinansowane przez Skarb Państwa. W ocenie Sądu działania procesowe skarżącej stanowią przykład nadużycia prawa do sądu powstałego w wyniku ignorowania wskazówek, których Sąd udzielał w toku rozpoznania spraw obejmujących poprzednie lata podatkowe. W tej sytuacji uznać należało, że wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługiwał na uwzględnienie. Na marginesie wspomnieć wypada, że w sytuacji, gdy zamiarem skarżącej nie jest – jak się wydaje - kwestionowanie decyzji organów podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości, a tak naprawdę zmierza do doprowadzenia do zgodności stanu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, pożądanym w jej przypadku winno być skorzystanie z instrumentów przewidzianych w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1255). Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, "nieodpłatna pomoc prawna obejmuje: 1) poinformowanie osoby uprawnionej o obowiązującym stanie prawnym, o przysługujących jej uprawnieniach lub o spoczywających na niej obowiązkach lub 2) wskazanie osobie uprawnionej sposobu rozwiązania jej problemu prawnego, lub 3) udzielenie pomocy w sporządzeniu projektu pisma w sprawach, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyłączeniem pism procesowych w toczącym się postępowaniu przygotowawczym lub sądowym i pism w toczącym się postępowaniu sądowo-administracyjnym." Uprawnioną do otrzymania takiej pomocy jest J. D., a to po myśli art. 4 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Szczegółowe informacje zawarte są na stronie internetowej https://ms.gov.pl w zakładce "działalność" ("darmowa pomoc prawna"). Szczegółowych informacji w tym zakresie winien udzielać również właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego. Mając na względzie wszystkie podniesione wyżej argumenty, na podstawie art. 258 § 4 w związku z art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.