I SA/Gl 756/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Suleja-Klimczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także: Kolegium) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. oraz art. 18, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej także: u.p.e.a.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...], którym uznano za bezzasadne zarzuty A S.A. (dalej także: Spółka, zobowiązana) na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...],[...] i [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że zobowiązana zgłosiła do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta Z. tytuły egzekucyjne o nr [...],[...] i [...] podnosząc w oparciu o art. 33 pkt 1 oraz art. 33 pkt 9 u.p.e.a., że: 1. egzekucja dotyczy nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę, 2. egzekucja prowadzona jest przez niewłaściwy organ, którym powinien być Prezydent Miasta Z.. Dalej podano, że wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] r. uznał zarzuty podniesione przez Spółkę za bezzasadne, wyjaśniając w szczególności, że w tytułach wykonawczych uwzględniono okres przerwy w naliczaniu odsetek od 3 lipca 2008 r. do 3 grudnia 2013 r. W zażaleniu na to postanowienie Spółka ponowiła zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ. Przedstawienie motywów rozstrzygnięcia Kolegium rozpoczęło od przybliżenia istoty i charakteru prawnego zarzutów z art. 33 u.p.e.a., będących środkiem prawnym służącym obronie praw i interesu zobowiązanego w początkowym etapie egzekucji administracyjnej. Dalej zacytowano art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a., który stanowi, że w zarzutach można podnieść: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (dotyczących treści tytułu wykonawczego). Kolegium wyjaśniło także, iż ustawodawca w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zakreślił termin dla zgłoszenia zarzutów wynoszący 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W konsekwencji zgłoszenie zarzutu po tym czasie, w tym również polegające na wskazaniu w kolejnych pismach procesowych nowych wcześniej nie powoływanych dodatkowych okoliczności stanowiących podstawę zarzutu, jest bezskuteczne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1339/08). Wskazano także, iż oceny zasadności zarzutów dokonuje się przez wzgląd na okoliczności istniejące w dacie wszczęcia egzekucji administracyjnej. Wszczęcie egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., następuje natomiast z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zarzuty zgłoszone w przewidzianym do tego terminie stanowić mogą przedmiot oceny organów administracji publicznej (organu egzekucyjnego, wierzyciela). Tryb rozpoznawania zarzutów unormowany został w art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z nim zarzuty zobowiązanego wnosi się do organu egzekucyjnego (art. 34 § 1 u.p.e.a.), a jeżeli organ egzekucyjny nie jest zarazem wierzycielem, to postanowienie organu egzekucyjnego, co do zarzutów zobowiązanego poprzedzone powinno zostać uzyskaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zobowiązanego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia wskazano, że właściwość organu egzekucyjnego należy ustalić ze względu na jego przedmiotowy i terytorialny zakres działania uregulowany w przepisach prawa. Właściwym organem egzekucyjnym do prowadzenia egzekucji administracyjnej będzie organ uprawniony do prowadzenia egzekucji danego rodzaju obowiązków (właściwość rzeczowa), o ile równocześnie jest właściwy miejscowo. Zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a., naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przepis § 2 cytowanego artykułu ogranicza właściwość rzeczową naczelnika urzędu skarbowego do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych wskazując, że właściwy organ gminy o statusie miasta wymienionej w odrębnych przepisach jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania ma prawo ustalać lub określać i pobierać konkretne zobowiązanie, a nie każdy organ uprawniony do ustalania albo określania i pobierania tego typu zobowiązań. Z kolei, zasady ustalania właściwości miejscowej organu egzekucyjnego określają przepisy art. 22 u.p.e.a. Z zawartej w nim regulacji wynika, że ustalenie właściwości organu egzekucyjnego odbywa się na podstawie miejsca zamieszkania bądź siedziby zobowiązanego. Jeżeli jednak znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z miejscem zamieszkania bądź siedziby, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Zdaniem Kolegium wierzyciel prawidłowo - negatywnie – ocenił zgłoszony przez Spółkę zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ. Stanowisko prezentowane przez wierzyciela okazało się zbieżne z tezami uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 5/14. W uchwale tej, zapadłej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym wyjaśniono, że w przypadku, gdy miejsce zamieszkania lub siedziba zobowiązanego albo położenie składników majątku zobowiązanego znajduje się poza obszarem właściwości miejscowej organu gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego do przeprowadzania egzekucji administracyjnej na rzecz takiej gminy właściwy jest naczelnik urzędu skarbowego miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, bądź w obszarze działania, którego znajduje się miejsce położenia składników majątku zobowiązanego. Wobec powyższego zasadnie wierzyciel stwierdził, iż to Naczelnik P [...] [...] Urzędu Skarbowego jest właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanej Spółki mającej siedzibę w W.. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działający za skarżącą Spółkę adwokat, podniósł zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a. i w związku z art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a. przez pominięcie przez Kolegium przy rozpatrywaniu zażalenia, iż doszło do uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności, który w przedmiotowej sprawie stanowił dla wierzyciela przesłankę uruchomienia egzekucji administracyjnej. Wobec tak sformułowanego zarzutu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Kolegium Odwoławcze w K. nie uwzględniło, iż wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 515/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił postanowienie tegoż Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2008. Oznacza to, że Sąd zakwestionował wymagalność egzekwowanego obowiązku oraz dopuszczalność prowadzenia egzekucji w przedmiotowej sprawie. Zdaniem autora skargi Kolegium, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., powinno uwzględnić wskazaną wyżej okoliczność przy ocenie legalności postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela. Na mocy art.7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a. - mając na względzie słuszny interes skarżącej - Kolegium powinno zatem uwzględnić tę okoliczność "jako wskazującą na brak podstaw do prowadzenia egzekucji w przedmiotowej sprawie ze względu na brak wymagalności egzekwowanego obowiązku i w konsekwencji niedopuszczalność egzekucji, co z kolei powinno skutkować uchyleniem postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r.". W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Nawiązując do argumentacji skargi wskazano, że po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. niedopuszczalne jest rozszerzanie podstaw zgłoszonych zarzutów albo powoływanie okoliczności na ich poparcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 18/14, LEX nr 1512527, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1506/13, LEX nr 1419568, Wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2267/10, LEX nr 1244198). Zarzuty zgłoszone przez Spółkę w przewidzianym terminie nie obejmowały podstawy i okoliczności podnoszonych obecnie w skardze. Zarówno organ nadzoru, jak i wierzyciel nie mogli zatem wypowiedzieć się, co do tak sformułowanych zarzutów, a podniesione w skardze zarzuty pozostawały i pozostają indyferentne dla niniejszej sprawy. Kolegium podniosło także, iż wskazany w skardze wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 515/14 jako nieprawomocny nie wywołuje skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela - Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., którym uznano za bezzasadne zarzuty skarżącej Spółki na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...],[...] i [...] dotyczące podatku od nieruchomości za 2008 r. Zarzuty w niniejszej sprawie zobowiązania wniosła w oparciu o art. 33 pkt 1 i pkt 9 u.p.e.a. podnosząc nieistnienie obowiązku w zakresie odsetek, których wartość została zawyżona oraz kwestionując właściwość organu egzekucyjnego, którym powinien być Prezydent Miasta Z.. W postanowieniu wierzyciela wykazano, że we wszystkich trzech tytułach wykonawczych, w oparciu o które toczy się postępowanie egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, uwzględniono okres przerwy w naliczaniu odsetek od 3 lipca 2008 r. do 3 grudnia 2013 r., t.j. za okres, który strona wskazała w zarzutach. Zagadnienie to nie było już kwestionowane w zażaleniu, w którym pełnomocnik zobowiązanej stwierdził, że "w praktyce uwzględniono zarzut dotyczący odsetek". W zażaleniu z dnia 14 lutego 2014 r. kwestionowano natomiast w dalszym ciągu właściwość organu egzekucyjnego, wskazując w szczególności, że wskazywany przez wierzyciela art. 22 § 2 u.p.e.a. i argument odnoszący się do braku właściwości miejscowej po stronie Prezydenta Miasta Z. pozostaje, wbrew twierdzeniom wierzyciela, bez znaczenia, gdyż kwestia właściwości miejscowej może być rozpatrywana tylko wówczas, gdy struktura organów właściwych rzeczowo związana jest z podziałem terytorialnym kraju. Argumentacja skargi nie zawiera natomiast żadnych zarzutów dotyczących właściwości organu egzekucyjnego, gdyż koncentruje się wyłącznie na skutkach uchylenia przez Sąd postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2008 r. Niemniej jednak, zważywszy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia rozpocząć trzeba od wskazania, że zarzut, iż Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. nie był organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest bezzasadny. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 8 grudnia 2014 r. uchwałę (sygn. akt II FPS 5/14, LEX nr 1551532), której tezy brzmią: 1. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu w. 2. Na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność. Ustanowiona w art. 269 § 1 p.p.s.a. zasada ogólnej mocy wiążącej uchwał nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14, LEX nr 1495102). Stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, LEX nr 1598294). W świetle tej zasady skład sądu, który nie podziela stanowiska zajętego w uchwale może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, związany stanowiskiem wyrażonym w uchwale z dnia 8 grudnia 2014 r. podziela zawartą w niej ocenę prawną. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił we wspomnianej uchwale uwagę, że analiza regulacji zawartych w art. 19 i 22 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że przepis art. 19 § 2 u.p.e.a. nie określa w wyłączny sposób właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz miasta [...] W.. Powyższy przepis bowiem reguluje jedynie właściwość rzeczową organu egzekucyjnego o charakterze szczególnym. Z faktu, że sposób regulacji właściwości miejscowej tego organu egzekucyjnego, zawarty w art. 22 § 2-3a u.p.e.a., może wywoływać wątpliwości interpretacyjne, nie można wysnuwać wniosku, że art. 19 § 2 u.p.e.a. zawiera unormowania w zakresie właściwości rzeczowej i miejscowej. Ponadto wykładnia systemowa wewnętrzna przemawia za tezą, że przepis art. 19 u.p.e.a. odnosi się wyłącznie do właściwości rzeczowej, zaś art. 22 u.p.e.a. do właściwości miejscowej. Skoro przepis art. 19 § 1 i § 2 u.p.e.a. reguluje wyłącznie kwestie związane z właściwością rzeczową, w żadnej mierze z tej normy prawnej nie można wyprowadzać wniosków w zakresie właściwości miejscowej. Rozumowanie takie byłoby bowiem wnioskowaniem contra legem. W konsekwencji NSA wskazał, że odpowiedzi w zakresie ustalenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego z art. 19 § 2 u.p.e.a. należy poszukiwać w unormowaniach zawartych w art. 22 u.p.e.a. Przyjmując, że naczelnik urzędu skarbowego jest podstawowym organem egzekucyjnym oraz że posiada najszersze kompetencje w zakresie właściwości rzeczowej, w tym uprawnienie do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych NSA wywiódł, że w sytuacji, gdy zobowiązany zamieszkuje lub ma swą siedzibę na terenie innej gminy w tym również takiej, która posiada status miasta, organem egzekucyjnym jest zawsze właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego. Tym samym zgodzić się trzeba z poglądem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że organem właściwym do prowadzenia egzekucji należności pieniężnej wobec skarżącej był Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W., której to konstatacji strona w skardze nie kwestionowała. Odnosząc się do argumentacji skargi podkreślić należy, że wskazany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 515/14, którym uchylono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej tego organu z dnia [...] r. nr [...]w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2008 r. nie jest prawomocny, gdyż została od niego wniesiona dotychczas nierozpoznana skarga kasacyjna. Na mocy art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, a zatem "wnioskując a contrario z treści art. 170 p.p.s.a., należy stwierdzić, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych" (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1191/13, LEX nr 1360615). Na marginesie zatem wskazać należy (za wydanym wobec tej samej skarżącej Spółki wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 431/15, dostępny na stronie:http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że "zagadnienie zgodności z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej wykracza poza granicę sprawy, jaką są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niemniej jednak w przypadku jego prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego strona korzysta z ochrony prawnej albowiem zastosowanie znajdą normy art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 §1 u.p.e.a., stanowiące o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i uchyleniu zastosowanych środków egzekucyjnych (vide. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13)". Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.