I SA/Gl 776/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Bożena Suleja, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec J. W. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] w części obejmującej należność wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r., natomiast kontynuować w zakresie powstałych kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 18 i art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954), zwanej dalej w skrócie u.p.e.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji opisał na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania. Podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (właściwy ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego) w oparciu o tytuł wykonawczy Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...] z dnia 30 września 2001 r., zaktualizowany 30 grudnia 2005 r., obejmujący zaległości J. W. w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. w kwocie [...] zł, nieuregulowane przez podatnika, tj. spółkę z o.o. A prowadził postępowanie egzekucyjne. W toku tego postępowania dokonał czynności egzekucyjnych wiążących się z koniecznością naliczenia kosztów egzekucyjnych, o których mowa w art. 64 u.p.e.a. Pismem z dnia 12 lipca 2010 r. nr [...] wierzyciel dochodzonych przymusowo od J.W. zaległości podatkowych (Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.) zwrócił się o wycofanie w/w tytułu wykonawczego z uwagi na przedawnienie zobowiązania w nim wymienionego. Następnie, w dniu 29 września 2010 r. zobowiązany złożył do Urzędu Skarbowego w B. wniosek z o zaniechanie egzekucji z powodu przedawnienia (z dniem 30 maja 2010 r.) zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...] w dniu 30 maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jego postanowienie w tym przedmiocie z dnia [...] r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 250/11, w konsekwencji czego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] r. orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w części dotyczącej należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę i kontynuowaniu tego postępowania w zakresie powstałych kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. Organ ten powołał się na pogląd wyrażony we wspomnianym powyżej wyroku WSA w Gliwicach, powtórzony przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., zgodnie z którym w razie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego egzekwowanego w trybie egzekucji administracyjnej konieczne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej tego zobowiązania na mocy art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a. Wymóg ten nie dotyczy jednak kosztów egzekucyjnych, bowiem przedawnienie egzekwowanego obowiązku nie skutkuje przedawnieniem należnych kosztów egzekucyjnych, a to oznacza, iż zasadnym było częściowe umorzenie przedawnionego zobowiązania podatkowego i jego kontynuowanie w odniesieniu do należnych, wymagalnych kosztów egzekucyjnych . Przedstawiając zarzuty podniesione w zażaleniu na to postanowienie organ II instancji podał, że pełnomocnik strony wskazał w nim w szczególności na błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Zarzucił, że skarżone postanowienie jest nieczytelne i nie zawiera uzasadnienia prawnego dla tezy, że koszty egzekucyjne nie uległy przedawnieniu. Nadto nie odpowiada wytycznym organu odwoławczego i nie uwzględnia wniosków składanych przez skarżącego, jak i jego zastrzeżeń. Podtrzymał twierdzenie, że dochodzone przez organ egzekucyjny koszty postępowania egzekucyjnego uległy przedawnieniu, a tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona była egzekucja winien zostać uchylony. W ocenie pełnomocnika strony konsekwencją wcześniejszego uchylenia decyzji określających odpowiedzialność osoby trzeciej powinno być wycofanie tytułów wykonawczych i cofnięcie dokonanych zajęć. Za niedopuszczalne uznał, aby podatnik ponosił negatywne konsekwencje prowadzenia postępowania na podstawie tytułu, który następnie - na skutek okoliczności leżących po stronie organu - utracił swą moc, czy przynajmniej podstawę merytoryczną. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok NSA z dnia 28 października 2003 r. oraz wyroki WSA z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Ka 2179/02 i I SA/Gl 745/04. W konkluzji zażalenia stwierdził, że "należało wziąć pod uwagę prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego, jego obowiązywanie w czasie, możliwość dokonania czynności egzekucyjnych w aspekcie istnienia ku temu podstawy merytorycznej oraz w związku z wstrzymaniem wykonalności decyzji administracyjnych, a także zgłaszany zarzut przedawnienia roszczeń". Rozważania własne organ II instancji rozpoczął od stwierdzenia, że bezsprzecznie zaległości J. W. w podatku VAT za czerwiec 2000 r., orzeczone mu decyzyjnie w ramach odpowiedzialności za zadłużenie spółki z o.o. A wynikające z tytułu wykonawczego Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...] uległy przedawnieniu, co potwierdził wierzyciel w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego. Oznacza to - w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - wygaśniecie tego obowiązku, nakazujące obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego, o czym orzekł Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w postanowieniu z dnia [...] r. Następnie zauważono, że poza należnościami wymienionymi w tym tytule wykonawczym przez wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zostały w nim też naliczone przez organ egzekucyjny realizujący ten tytuł koszty egzekucyjne, należne za czynności egzekucyjne dokonane przed przedawnieniem zobowiązania podatkowego poddanego egzekucji administracyjnej. W związku z tym, iż - mimo przywileju pierwszeństwa zaspokojenia - nie zostały one uregulowane przez zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne w tym zakresie nie mogło zostać umorzone. Omawiane koszty zostały określone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] na kwotę [...] zł. Koszty te - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - nie uległy przedawnieniu, albowiem żaden przepis u.p.e.a. regulujący postępowanie egzekucyjne w administracji, a w szczególności dział I rozdział 6 tej ustawy, normujący zagadnienie kosztów egzekucyjnych nie zakreśla ani nie ogranicza terminu ich wymagalności. Zgodnie natomiast z art. 64 c § 6 u.p.e.a., koszty egzekucyjne są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego egzekwowany obowiązek. Stąd nie mogło nastąpić umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie spornego tytułu wykonawczego również w zakresie należnych kosztów egzekucyjnych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia dotyczących postępowania podatkowego, organ II instancji stwierdził, że pozostają one bez wpływu na zasadność naliczenia i domagania się kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, bowiem postępowaniem egzekucyjnym zostało objęte wymagalne wówczas zobowiązanie podatkowe, które wygasło dopiero 30 maja 2010 r. Przedawnienie egzekwowanego obowiązku nie powoduje natomiast – jak stwierdził WSA w Gliwicach w przywołanym już wyroku z dnia 17 sierpnia 2011 r. - przedawnienia powstałych w jego egzekucji kosztów egzekucyjnych z powodu odrębności tych zobowiązań. Koszty egzekucyjne są zobowiązaniem należnym organowi egzekucyjnemu i mogą nadal być dochodzone na podstawie wystawionego na należność główną tytułu wykonawczego, wobec czego odmowa umorzenia tego postępowania w zakresie należnych organowi egzekucyjnemu kosztów egzekucyjnych, naliczonych za skuteczne dokonanie czynności egzekucyjnych jest zasadna. Wobec powyższego organ II instancji za bezpodstawny uznał argument pełnomocnika zobowiązanego o utracie mocy obowiązującej tytułu wykonawczego nr SM5/18/2001, wykluczającej kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w ograniczonym wyłącznie do wysokości kosztów egzekucyjnych zakresie. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia: - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że w sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy doszło do wygaśnięcia obowiązku podlegającego egzekucji, - art. 29 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 2 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sprawie, - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy na skutek przedawnienia jest możliwe dochodzenie kosztów postępowania egzekucyjnego, - art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnych, nieznajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym ustaleń w zakresie oceny działania skarżącego. Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o: - przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie go kosztów i opłat sądowych, - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uznanie, iż nie ma podstaw do kontynuowania postępowania egzekucyjnego w zakresie kosztów egzekucyjnych i ich dochodzenia przez organ, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - przeprowadzenie dowodu z wnioskowanych przez podatnika akt postępowania podatkowego, w szczególności z orzeczeń wydawanych przez organy podatkowe i sądy w sprawie, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Zaakcentował, że czynności egzekucyjne służące do ustalania kosztów egzekucyjnych podejmowane były w początkowym okresie prowadzonego postępowania podatkowego (np. w 2001 r.) i na podstawie orzeczenia, które później utraciło moc w wyniku stwierdzenia błędnego działania organów podatkowych. Zdaniem autora skargi, fakt, że wystawiony został tytuł wykonawczy nie zmienia tego, że orzeczenie stanowiące podstawę jego wydania przestało obowiązywać. W jego ocenie niezrozumiałe są wywody organu o odrębności organu wydającego orzeczenie merytoryczne i organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne. Rozdzielenie tych funkcji nie powinno bowiem sankcjonować sytuacji, w której następuje rozbieżność pomiędzy tytułem wykonawczym a orzeczeniem stanowiącym podstawę jego wydania. Konfrontacja wskazanych rozbieżności winna być każdorazowo przedmiotem postępowania (zwłaszcza, że zarzuty takie były stawiane), a zaniechanie w tym zakresie stanowi naruszenie zasad prowadzenia postępowania. Istotne wątpliwości pełnomocnika strony budzi kontynuowanie postępowania egzekucyjnego pomimo przedawnienia roszczeń nim objętych. Koszty egzekucyjne stanowią bowiem niepodatkowe należności budżetu Państwa, zaś wyłączenie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej dotyczy jedynie świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych, do których niewątpliwie nie należą koszty postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego kontynuowanie w obecnym stanie faktycznym postępowania egzekucyjnego stanowi istotne naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a postępowanie to powinno zostać umorzone z urzędu. Na poparcie tego stanowiska autor skargi powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4190/06, WSA we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 860/10 oraz WSA w Rzeszowie z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Rz 375/05. Niewyjaśnieniem powyższych okoliczności, a także nieczytelnością zaskarżonego postanowienia pełnomocnik strony uzasadnił zarzut naruszenia zasad prowadzenia postępowania. W konkluzji skargi pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzut przedawnienia naliczonych kosztów egzekucyjnych. Stwierdził także, że nie jest możliwe prowadzenie egzekucji w razie uchylenia decyzji, zwłaszcza zaś uznanie za dokonane i skutkujące prawem do naliczenia kosztów czynności egzekucyjnych, które możliwe były tylko z uwagi na istnienie ważnej decyzji merytorycznej. Ewentualne uchybienia organów w zakresie aktualizowania tytułu wykonawczego i czynności egzekucyjnych w razie zmiany decyzji merytorycznych nie powinny bowiem obciążać podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zaznaczył, że poprawność wystawionego tytułu wykonawczego nie budziła wątpliwości, a zatem zasadnym było podjęcie czynności zmierzających do jego zrealizowania. Za czynności faktycznie dokonane właściwy organ naliczył koszty egzekucyjne w wysokości 145.684,38 zł (poprawność tej kwoty została potwierdzona w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 848/11). W dniu 3 stycznia 2006 r. wpłynął zaktualizowany 30 grudnia 2005 r. tytuł wykonawczy (doręczony zobowiązanemu w dniu 22 grudnia 2005 r.) wskazujący nową podstawę prawną dochodzenia należności nim objętych, tj. decyzję z dnia 23 listopada 2005 r. Skarżący nie skorzystał wtedy z prawa wniesienia zarzutów, a zatem podnoszenie kwestii wymiaru egzekwowanego zobowiązania w postępowaniu dotyczącym kosztów egzekucyjnych jest bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, iż postanowienie to nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania wobec J. W. postępowania egzekucyjnego co do kwoty [...] zł. Istota sporu koncentruje się zasadniczo wokół dopuszczalności egzekwowania kosztów postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy – ze względu na przedawnienie zobowiązania - postępowanie egzekucyjne, w ramach którego naliczono te koszty zostało umorzone w części dotyczącej należności głównej wraz z odsetkami. Wskazać należy, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie wydano, wykonując zalecenia zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 250/11, a zatem jego kontrola uwzględniać musi wymogi wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. We wspomnianym wyroku skład orzekający podzielił w nim pogląd, że zakres podmiotowy i przedmiotowy umorzenia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, jak i innych przyczyn wymienionych w § 1art. 59 tej ustawy, dotyczyć może wyłącznie obowiązku określonego w art. 2 ustawy egzekucyjnej, nie zaś kosztów postępowania egzekucyjnego. Stwierdził (za wyrokiem NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1027/08), iż "to, że koszty egzekucyjne, przy egzekucji należności pieniężnych, są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na należność pieniężną, obowiązek ich ponoszenia obciąża zobowiązanego już w trakcie egzekucji oraz korzystają one z pierwszeństwa w zaspokojeniu, w świetle wskazanych wyżej argumentów, nie uzasadnia stanowiska, że postanowienie o umorzeniu egzekucji z art. 59 § 3 u.p.e.a. może, w jakimkolwiek zakresie, zawierać rozstrzygnięcie w sprawie kosztów egzekucyjnych". Wskazał, że kwestia istnienia lub nieistnienia, powstałych (lub nie) w trakcie egzekucji i obciążających zobowiązanego kosztów takiego postępowania, nie ma wpływu na konieczność stosowania art. 59 ustawy egzekucyjnej i wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w przypadkach tam przewidzianych i stwierdził, że przepis art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej nakazuje umorzenie postępowania egzekucyjnego bez względu na to czy wygenerowane tym postępowaniem koszty egzekucyjne zostały przez zobowiązanego (w całości) uiszczone, zaś przepis art. 59 § 3 tej ustawy obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia w sprawie umorzenia takiego postępowania (z uwzględnieniem art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej) niezależnie od woli tego organu, w tym kontynuowania egzekucji celem wyegzekwowania pozostałych do ściągnięcia kosztów egzekucyjnych. Zauważył jednocześnie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 ustawy egzekucyjnej nie zawsze powoduje niemożność dochodzenia (egzekwowania) kosztów egzekucyjnych powstałych w egzekucji należności pieniężnej. Koszty te, o ile przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, dochodzone są na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność (art. 64c § 6 ustawy egzekucyjnej), zaś ich egzekucja następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 64c § 5 ustawy egzekucyjnej). Podkreślił również, że umorzenie postępowania egzekucyjnego i umorzenie kosztów egzekucyjnych to dwie różne instytucje prawne regulowane odrębnymi przepisami. Instytucje te są niezależne od siebie w tym sensie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje umorzenia kosztów egzekucyjnych, zaś umorzenie kosztów egzekucyjnych nie ma wpływu na umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wyraził także pogląd, że możliwość dochodzenia powstałych zgodnie z prawem, lecz nieuiszczonych w chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego, kosztów tego postępowania regulują wyłącznie przepisy ustawy egzekucyjnej dotyczące tych kosztów jako odrębnej, od egzekwowanej w umorzonym postępowaniu, należności przysługującej organowi egzekucyjnemu. Stwierdził nadto, że z istoty rzeczy przedawnienie egzekwowanego obowiązku świadczenia pieniężnego nie powoduje przedawnienia powstałych w toku jego egzekucji kosztów egzekucyjnych, gdyż są to dwa odrębne zobowiązania, jedno należne wierzycielowi, a drugie organowi egzekucyjnemu, powstałe w różny sposób i o odmiennym charakterze mimo, iż mogą być dochodzone na podstawie jednego (tego samego) tytułu egzekucyjnego. Koszty egzekucyjne nie są świadczeniem ubocznym egzekwowanego obowiązku pieniężnego. Podział kwoty uzyskanej z egzekucji lub jego brak (art. 115 ustawy egzekucyjnej) nie stanowi przesłanki wymienionej w art. 59 tej ustawy. Wobec powyższego zaaprobować należy (niekwestionowane przez skarżącego) stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie ze względu na przedawnienie zasadne było umorzenie postępowania egzekucyjnego co do należności głównej (wraz z odsetkami) stanowiącej zaległość skarżącego wynikającą z przeniesienia na niego odpowiedzialności za nieuregulowane przez podatnika, tj. spółkę z o.o. A zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. W toku tego postępowania dokonano czynności egzekucyjnych wiążących się z koniecznością naliczenia kosztów egzekucyjnych, o których mowa w art. 64 u.p.e.a. Za zasadne uznać także należy, w świetle wspomnianego orzeczenia, kontynuowanie postępowania egzekucyjnego co do kosztów egzekucyjnych, które – jak wykazano powyżej - nie są świadczeniem ubocznym egzekwowanego obowiązku, lecz odrębnym zobowiązaniem, na które nie rozciągają się konsekwencje przedawnienia dochodzonego obowiązku. Koszty egzekucyjne należne w związku z czynnościami dokonanymi w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przed przedawnieniem dochodzonej zaległości podatkowej podlegają zatem egzekwowaniu niezależnie od umorzenia postępowania co do należności głównej. Nadmienić trzeba, że jakkolwiek kwota kosztów egzekucyjnych objętych kontynuowanym postępowaniem egzekucyjnym jest w zaskarżonym rozstrzygnięciu kwestią drugorzędną, to została ona zweryfikowana przez WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 848/11. Sąd ten wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. określające wysokość kosztów obciążających skarżącego, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na kwotę [...] zł. Skład orzekający stwierdził, że strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ani wysokości kosztów, ani dokonania czynności, za które je naliczono ani też zasadności poniesionych przez organ wydatków. Nie dopatrzył się także z urzędu przesłanek nakazujących podważyć legalność tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w części obejmującej należność wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. i kontynuowanie go w zakresie powstałych kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł odpowiada prawu i nie narusza wskazywanego w skardze art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, której nie stosuje się w postępowaniu egzekucyjnym. Wszelkie kwestie związane z kosztami egzekucyjnymi uregulowane są wyłącznie – jak podkreślono już we wcześniejszych rozważaniach - w ustawie egzekucyjnej, która nie przewiduje ich przedawnienia. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.(mającego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym z odesłania zawartego w art. 18 ustawy egzekucyjnej), skoro wszelkie istotne dla kontrolowanego rozstrzygnięcia okoliczności zostały uwzględnione, czemu organy obu instancji dały wyraz wyczerpująco i przejrzyście uzasadniając wydane w sprawie postanowienia. Dla oceny dopuszczalności kontynuowania wobec strony postępowania egzekucyjnego obejmującego koszty egzekucyjne bez znaczenia pozostaje wnioskowana w skardze analiza akt postępowania podatkowego. Wykazana powyżej legalność zaskarżonego postanowienia nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.