I SA/Gl 785/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2010r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności J. Ż. za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A" z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] określono Spółce z o.o. "A" wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od osób prawnych za 2002 r. e kwocie [...] zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za 2002 r. w kwocie [...] zł. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. stwierdził, że egzekucja administracyjna należności pieniężnych prowadzona przeciwko Spółce "A", obejmująca przedmiotowe zaległości stała się bezskuteczna, a Spółka nie prowadzi żadnej działalności. W związku z tym organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu – J. Ż. za zobowiązania podatkowe Spółki "A". Organ podatkowy wskazał, iż stosownie do art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za jej zaległości podatkowe obejmujące zobowiązania, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Uznano, iż J. Ż., który przez cały czas prowadzenia działalności gospodarczej był członkiem organu zarządzającego, nie złożył we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz nie wskazał mienia, z którego egzekucja była możliwa. W toku postępowania podatkowego J. Ż. podniósł, że niektóre wierzytelności przysługujące Spółce od jej dłużników, a to: od osoby fizycznej (J. S.) i wspólników Spółki cywilnej "B" (m.in. H. S.-P.) mogą zakończyć się skuteczną egzekucją i możliwe jest zaspokojenie zaległości podatkowej, o której mowa w zaskarżonej decyzji. Wskazał też, iż nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu. Ustosunkowując się do tych argumentów, organy podatkowe obu instancji zgodnie przyjęły, że komornik prowadzący bezskutecznie egzekucję wskazał, iż dłużnik, tj. Spółka z o.o. "A" nie prowadzi żadnej działalności, nie zatrudnia żadnych pracowników, nie osiąga żadnych dochodów i nie jest właścicielem żadnych ruchomości i nieruchomości. Cenne ruchomości Spółki zostały sprzedane w drodze administracyjnego postępowania egzekucyjnego, a drobne ruchomości w postaci wyposażenia biura oraz towar zostały sprzedane w drodze licytacji publicznej w ramach wcześniej prowadzonych sądowych postępowań egzekucyjnych. Ponadto, rachunek bankowy w Banku Spółdzielczym został zlikwidowany, a na rachunku w "C" S.A. brak było środków. Wyjaśniono dalej, iż w toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęć wierzytelności u dłużników Spółki, ale również w tym przypadku egzekucja okazała się bezskuteczna, wobec braku możliwości zaspokojenia u dłużników. Egzekucja wobec Spółki cywilnej "B" wszczęta została w dniu [...] 2000 r., dokonano obwieszczeń o licytacji na dzień: [...] 2002 r. (I licytacja) i na dzień [...] 2005 r. (II licytacja) i wobec braku chętnych do nabycia licytowanych nieruchomości – komornik sądowy wydał w dniu [...] r. postanowienie o bezskuteczności egzekucji, w tym z należnych wierzytelności (w łącznej kwocie [...], z czego kwota [...] zł została zabezpieczona hipoteką). Dodatkowo organ wyjaśnił, iż łączna kwota należności Spółki "A" z tytułu pozostałych zobowiązań (VAT, ZUS, Urząd Miasta) to kwota [...] zł, a więc znacznie przekraczająca wskazane przez zobowiązanego wierzytelności. Ponadto, organ zwrócił uwagę, że nieruchomości należące do Spółki "B" obciążone są jeszcze hipotekami na rzecz trzech banków. Wskazano następnie, iż do przedmiotowej wierzytelności w kwocie [...] zł zgłosił swoje roszczenie także Komornik Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w P., co spowodowało zbieg egzekucji. Pismami z dnia [...] i [...] oraz [...] 2007 r. komornik sądowy poinformował, że dłużnik nie posiada majątku, z którego można przeprowadzić egzekucję, a zajęcia wierzytelności dłużnika są bezskuteczne. Organ egzekucyjny wskazał też, że nie posiada informacji na temat innych składników majątku dłużnika. Odnośnie wierzytelności przysługującej Spółce "A" względem J. S. w kwocie [...] zł, wyjaśniono podobnie jak w przypadku Spółki "B", iż Spółka "A" jest także dłużnikiem innego podmiotu gospodarczego i że doszło z tego tytułu do zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Zatem, również wobec J. S. miały miejsce zbiegi egzekucji Komornika Sądowego w P., Komornika Sądowego w Z. i Komornika Sądowego w D.. Pomimo, że egzekucja była prowadzona przez trzech komorników sądowych, czynności podejmował także administracyjny organ egzekucyjny – egzekucja nie okazała się skuteczna. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podatkowy wyjaśnił, iż podatnik nie wykazał istnienia innych przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe swojej Spółki. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej J. Ż. wniósł o jej uchylenie i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, iż wadliwie organy podatkowe przyjmują, że nie będzie możliwości skutecznego zaspokojenia zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego za rok 2002 z wierzytelności należnej spółce "A" względem wspólników spółki cywilnej "B" oraz z wierzytelności w stosunku do J. S.. Skarżący stwierdził, iż w obydwu przypadkach egzekucja jest dalej prowadzona. Podatnik zarzucił organom podatkowym, że nie przeprowadziły rozważań w zakresie kolejności zaspokajania sum uzyskanych z egzekucji. Ponadto wskazał, iż nie otrzymał postanowienia wyznaczającego 7-dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, co mogło się wydarzyć wskutek nieprawidłowego doręczenia przesyłki przez listonosza. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów nie wykazanych w jej treści. Strony toczą spór co do tego, czy podatnik rzeczywiści wskazał mienie, z którego egzekucja była możliwa. Zdaniem podatnika, w przedmiotowej sprawie istniała możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych z przysługujących głównemu dłużnikowi (tj. Spółce "A") wierzytelności u innego podmiotu gospodarczego oraz osoby fizycznej. Organy podatkowe obu instancji utrzymywały tymczasem, iż egzekucja ze wskazanych wierzytelności była bezskuteczna. Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją, stanowił, iż za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej i spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Ponadto, z § 2 wynika, że odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Dyspozycja art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej zawiera więc zarówno przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe) oraz przesłanki negatywne (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności). Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, że dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości Spółki. Należy podkreślić, że z przywołanego przepisu wynika wprost jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa bowiem obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność obciąża stronę. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie dla przykładu warto przywołać tezę zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 85/03 (POP 2003/4/93), iż "do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest obowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu." Ustawodawca formułując przesłanki egzoneracyjne przesunął równocześnie ciężar ich wykazania (ciężar dowodu) na te osoby, które w toku postępowania zamierzają się na nie powołać (zob. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2007 r., I FSK 1421/06, CBOSA; wyrok WSA w Olsztynie z 5 lipca 2007 r., I SA/Ol 163/07, LEX nr 276887; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2007 r., I SA/Gd 693/06, LEX nr 253947; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., I FSK 554/05, LEX nr 219317; wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, POP 2003/4/93 oraz K. Winiarski, K. Stanik, Odpowiedzialność podatkowa członków zarządu spółek kapitałowych. Wybrane problemy, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/13-26 i K. Stanik, Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, Jurysdykcja Podatkowa 2007/4/26-33). Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że prowadząc postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania w sposób wiarygodny przedstawiła okoliczności egzoneracyjne (przesłanki negatywne). W przypadku natomiast braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych nie ma konieczności rozważania istnienia przesłanek negatywnych, gdyż orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu nie może nastąpić. W rozpoznawanej sprawie wyżej wykazane przesłanki pozytywne zostały spełnione. Bezspornym bowiem pozostaje, iż J. Ż. pełnił funkcję członka zarządu Spółki "A" w roku 2002, a więc w czasie istotnym dla powstania zobowiązania podatkowego, a następnie zaistniałych zaległości podatkowej. Niewątpliwa jest również okoliczność, że zobowiązanie podatkowe za 2002 r. nie zostało uiszczone przez "A" Sp. z o.o. ani dobrowolnie, ani w trybie przymusowym, a postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Przechodząc do przesłanek negatywnych należy wskazać, że jeżeli chodzi o pierwszą z tych przesłanek, to skoro skarżący w ogóle nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości, ani o wszczęcie postępowania układowego, to jej rozważanie jest zbyteczne. J. Ż.. nie wykazał również, aby niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Dodatkowo jedynie wskazać należy, że według ustaleń organu I instancji, trudności z regulowaniem należności przez Spółkę "A" w stopniu zagrażającym jej bytowi prawnemu i ekonomicznemu, zostały stwierdzone w ocenie sytuacji finansowej zawartej w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2001 r. Zgodnie z tą oceną, rok obrotowy 2001 zakończył się co prawda zyskiem bilansowym w wysokości [...] zł, jednakże spadek sprzedaży, wzrost kosztów działalności oraz duże problemy z płynnością kontrahentów (zwłaszcza dewizowe) spowodował duże problemy z płynnością i zagrażał istnieniu Spółki. Za rok 2002 Spółka wykazała już stratę w wysokości [...] zł zgodnie z zeznaniem finansowym za 2002 r. ( sprawozdań finansowych za kolejne lata już nie składała). Odnosząc się z kolei do sygnalizowanej przez skarżącego możliwości zaspokojenia Skarbu Państwa z przysługującej Spółce wierzytelności, należy podkreślić, że możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, istnieje wówczas, gdy osoba taka wskaże na istnienie takiego majątku spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Sformułowanie to wprowadzono w miejsce wyrażenia "mienie, z którego egzekucja jest możliwa". Przy czym w stanie prawnym właściwym dla rozpatrywanej sprawy nie chodzi o hipotetyczne zaspokojenie, lecz wskazanie takiego mienia spółki czy jej dłużnika, z którego egzekucja realnie umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych. Przepis ten należy zestawić z przesłanką bezskuteczności egzekucji, który powinien wykazać organ. W braku ustawowej definicji "bezskutecznej egzekucji" w przepisach prawa podatkowego, jak również w innych aktach prawnych, np. ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), należy odwołać się do reguł języka potocznego. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2005 r. (III SA/Wa 1275/04, LEX Nr 164479) o skuteczności egzekucji można było mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, a więc wyegzekwowanie kwoty długu. W stanie prawnym właściwym dla rozpatrywanej sprawy istnieje miernik skuteczności egzekucji, decydujący i nieponoszeniu odpowiedzialności podatkowej, w postaci zaspokojenia należności Skarbu Państwa w całości lub w części. Zdaniem Sądu chodzi tu o wskazanie przez członka zarządu takiego mienia, które umożliwiałoby zaspokojenie długu podatkowego, a nie o wskazanie składników majątkowych o jakiekolwiek bądź wartości (tak też WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 767/07, CBOSA, WSA w Opolu, w wyroku z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I SA/Op 145/06, CBOSA). Nie jest więc wystarczające wskazane mienia, z którego egzekucja jest jedynie potencjalnie, przypuszczalnie możliwa (wyrok WSA w Gdańsku z 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 657/08, CBOSA). Wyraźnie zatem wolą ustawodawcy było zagwarantowanie zaspokojenia należności względem Skarbu Państwa nie w sposób hipotetyczny lecz skutecznie umożliwiający spłatę zaległości podatkowych. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie, znaczny stopień zaspokojenia należy wiązać z taką sytuacją, gdzie spłata należności wobec Skarbu Państwa będzie realna i możliwa do wykonania. W tej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Wprawdzie skarżący wskazał na wierzytelność przysługującą od Spółki "B", w kwocie [...] zł, która była zabezpieczona hipoteką przymusową na nieruchomości (do wysokości [...] zł), a także wierzytelności przysługujące od J. S., w kwocie [...] zł. Jednakże po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania w sprawie w kwestii skuteczności tych egzekucji ustalono, że w wypadku tych wierzytelności doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Zatem, w obu przypadkach miejsce zbiegi egzekucji Komornika Sądowego w P., Komornika Sądowego w Z. i Komornika Sądowego w D.. Pomimo, że egzekucja była prowadzona przez trzech komorników sądowych i czynności podejmował także administracyjny organ egzekucyjny – egzekucja była bezskuteczna. Wobec treści skargi wyjaśnić w tym miejscu należy, że ze względu na zasadę pierwszeństwa zaspokojenia, zanim wierzytelność Spółki "B" wobec "A" mogłaby być zaspokojona, wcześniej muszą zostać zaspokojone uprzednio wpisane wierzytelności banków (z art. 12 ust. 1 ww. ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece wynika, że o pierwszeństwie ograniczonych praw rzeczowych wpisanych do księgi wieczystej rozstrzyga chwila, od której liczy się skutki dokonanego wpisu). Mając ponadto na uwadze fakt, iż odbyły się już dwie bezskuteczne licytacje oraz wysokie sumy wierzytelności hipotecznych wpisanych przed wierzytelnością Spółki, to nie można twierdzić, iż egzekucja z tej wierzytelności umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w jakiejkolwiek części. W myśl art. 1026 § 2 k.p.c. wydzielona wierzycielowi suma obejmuje nie tylko kwotę dłużną, lecz przede wszystkim koszty postępowania oraz odsetki, a przy zaspokajaniu wierzytelności hipotecznych na nieruchomości obowiązuje zasada pierwszeństwa wpisu. Uwzględnienie wysokości kwoty należności wobec Skarbu Państwa prowadzi do wniosku, że szansa na zaspokojenie należności podatkowych pojawiłaby się wówczas, gdyby w wyniku sprzedaży licytacyjnej osiągnięto cenę wielokrotnie przewyższającą cenę wywoławczą. Oczekiwanie takich efektów licytacji nie jest uzasadnione. Możliwość zaspokojenia należności Skarbu Państwa ze wskazanych przez skarżącego wierzytelności nie jest zatem możliwa i jako taka nie odpowiada przesłance wskazania majątku, z którego można byłoby zaspokoić należności Skarbu Państwa. Podsumowując należy stwierdzić, że egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna, nie zgłoszono we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości względnie o wszczęcie postępowania układowego i stało się to nie bez winy skarżącego, wreszcie skarżący nie wskazał takiego mienia spółki, z którego egzekucja była możliwa. Orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe zarządzanej przez niego Spółki odpowiadało więc prawu, a w szczególności normie zawartej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie naruszony został jednakże przepis art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Z akt sprawy wynika, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. skierowana do Spółki z o.o. "A" określała również wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...] zł. Z kolei, decyzja o odpowiedzialności J. Ż. obejmowała zaległości podatkowe Spółki z o.o. "[...]" oraz odsetki za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł. Skoro decyzją tą objęto również wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych - to należy rozważyć, czy zachowany został termin do wydania rozstrzygnięcia w omawianym zakresie. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przedawniają się na podstawie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek wpłaty zaliczek (a nie z końcem roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku za rok podatkowy). Skoro stosownie do art. 118 § 1 (podobnie jak w przypadku art. 70 § 1) Ordynacji podatkowej termin przedawnienia zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek dochodowy za 2002 rok rozpoczął swój bieg w dniu 1 stycznia 2003 roku i upłynął w dniu 31 grudnia 2007 roku, to zobowiązanie z tytułu odsetek od tych zaliczek przedawniało się z tym samym dniem. W rozpatrywanej sprawie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w postaci odsetek zaliczek w zaniżonej wysokości od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2002 roku upłynął zatem z dniem 31 grudnia 2007 roku (patrz na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. II FPS 5/09, Lex nr 529806 – podjętą na gruncie przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). Tymczasem decyzja Naczelnika Urzędu skarbowego w C., którą orzeczono o odpowiedzialności J. Ż., za zobowiązania podatkowe Spółki "A" wydana została w dniu [...] r. Dodatkowo zwrócić trzeba uwagę, że podnoszone przez skarżącego argumenty o ograniczeniu mu czynnego udziału w sprawie, nie zostały poparte przekonywującymi dowodami. Skarżący bowiem nie sygnalizował w jakikolwiek wcześniej sposób wadliwości doręczeń korespondencji, a nadto nie wskazał (zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym) w jakim to kierunku chciałby uzupełnić zebrany dotychczas materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.