I SA/Gl 855/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Teresa Randak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, a także art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm., obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 599 dalej: u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: Spółka, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...], nr [...] o oddaleniu zarzutu jako nieuzasadniony. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Izby Celnej w K., działając jako wierzyciel, wystawił na Spółkę w dniu [...] tytuł wykonawczy o nr [...], na podstawie którego dochodził od Spółki należności z tytułu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzane gier na automatach poza kasynem gry. Tytuł ten zostały przekazany do organu egzekucyjnego celem realizacji. Organ ten nadał tytułowi wykonawczemu w dniu 24 września 2015 r. klauzulę o jego skierowaniu do egzekucji, a następnie odpis tytułu przesłał Spółce wraz z zawiadomieniem z dnia 24 września 2015 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej u Dyrektora Izby Celnej w K.. Pismem z dnia 3 października 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 października 2015 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż tytuł wykonawczy obejmuje należności, które powstały na podstawie nieobowiązujących przepisów "technicznych", które nie zostały notyfikowane przez Komisję Europejską. Zaś brak notyfikacji skutkuje ich nieskutecznością. Ponadto w stosunku do przepisów prawa, na podstawie których nałożono na Spółkę karę pieniężną, uregulowanych w ustawie o grach hazardowych, Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu o sygn. akt II GSK 1296/15, wskazał na ich nie stosowalność. Zdaniem pełnomocnika Spółki niedopuszczalność egzekucji musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji obowiązku. W związku ze zgłoszonym zarzutem, organ egzekucyjny zawiesił na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. prowadzone postępowanie egzekucyjne oraz wystąpił do wierzyciela - Dyrektora Izby Skarbowej w S. - zgodnie z obowiązującym od 1 października 2015 r. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494) zmieniającym rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, o stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] wierzyciel na podstawie art. 34 u.p.e.a. uznał zarzut zobowiązanej Spółki za nieuzasadniony i wskazał, że niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zachodzi wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych i przedmiotowych. Wierzyciel zauważył, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, bo należności objęte tytułem wykonawczym podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez właściwy organ administracji publicznej, zaś pełnomocnik Spółki nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na zobowiązaną Spółkę. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela z dnia [...]. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...], oddalił zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, zgłoszony przez Spółkę, jako nieuzasadniony. Organ ten przytoczył treść art. 33 § 1, art. 34 § 1 u.p.e.a., fragment stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, zawartego w postanowieniu z dnia [...], oraz fragment postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. Organ pierwszej instancji wskazał za wierzycielem, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla, iż niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zachodzi, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie nastąpiły, gdyż należności objęte tytułem wykonawczym podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez właściwy organ administracji publicznej, zaś pełnomocnik Spółki nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na zobowiązaną Spółkę. W orzecznictwie wskazuje się również, że podważenie skutków wywieranych przez decyzję w zakresie obowiązku jej wykonania - dobrowolnego lub przymusowego - nie może nastąpić w drodze zarzutów podnoszonych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż przepis ten dotyczy bowiem zarzutu niedopuszczalności egzekucji i nie może służyć weryfikacji decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym. Natomiast podniesiony przez Spółkę zarzut oparty jest właśnie o bezskuteczność (z powodu braku notyfikacji) przepisów, które stanowiły podstawę wydania decyzji, stanowiącej dalej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji w ustawowym terminie złożył pełnomocnik Spółki, zarzucając mu nieprawidłowe zastosowanie przepisów art. 17 § 1, art. 19 § 5, art. 33 § 1 pkt 1 i 2, art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że ustawa o grach hazardowych wprowadziła zdecydowane ograniczenie w zakresie automatów do gier losowych, "wymuszając" jednocześnie na podmiotach gospodarczych powinność uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Taka redakcja przepisów, mających charakter "techniczny" (ograniczający swobodny przepływ towarów), stanowi przesłankę niemożności prowadzenia egzekucji na gruncie polskiego prawa bez uprzedniego spełnienia obowiązku notyfikacyjnego tychże przepisów technicznych przez Polskę. Wskazał na przepisy prawa Unii Europejskiej oraz wyroki TSUE, regulujące kwestię konieczności notyfikacji, gdyż brak tej czynności stanowi poważną wadę proceduralną, a skutkiem niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest nieskuteczność tych przepisów "technicznych". Zdaniem pełnomocnika niezasadne jest więc wymierzanie Spółce jakichkolwiek sankcji karnych i w konsekwencji brak jest możliwości ich egzekwowania. Dalej wywodził, że skoro w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, to w zakres tego pojęcia wpisuje się sytuacja niedopełnienia obowiązku notyfikacyjnego i bezskuteczność nienotyfikowanych przepisów. Tak więc nieskuteczność egzekucji pełnomocnik Spółki wywodzi z wiążącej interpretacji TSUE, stanowiącego część składową wspólnotowego dorobku prawnego, którego organ egzekucyjny musi przestrzegać zgodnie z zasadą legalizmu odmawiając z mocy prawa europejskiego egzekwowania obowiązków sprzecznych z tym porządkiem prawnym. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy wskazał, że kwintesencją sporu w niniejszej sprawie jest to, czy zasadny jest zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. przejawiającej się nieskutecznością przepisów ustawy o grach hazardowych, wynikającą z braku przedstawienia przez Polskę do notyfikacji przez Komisję Europejską tych przepisów, w oparciu, o które wierzyciel wydał decyzję, stanowiącą następnie podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] o nr [...]. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji zażalenia, stwierdzając, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zachodzi wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych ujętych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 tej u.p.e.a. Taki pogląd jest ugruntowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1044/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2006/14), ale także w doktrynie (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod red. prof. zw. dr hab. Romana Hausera, prof. dr hab. Andrzeja Skoczylasa, C.H.Beck 2014, wyd. 7). Organ odwoławczy podkreślił, powołując się wskazany już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10, że podważenie skutków wywieranych przez decyzję w zakresie obowiązku jej wykonania - dobrowolnego lub przymusowego - nie może nastąpić w drodze zarzutów podnoszonych w oparciu o przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., dotyczący zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Skoro zatem zobowiązana Spółka kwestionuje skuteczność przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę wydania decyzji z dnia [...] utrzymanej następnie w mocy decyzją z dnia [...], to argument ten dotyczy merytorycznie słuszności wydanej decyzji, a nie względów formalnych w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Prawidłowo bowiem wierzyciel i organ egzekucyjny wyjaśnili, że względy formalne mogą być przedmiotowe i podmiotowe. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Natomiast z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności mamy do czynienia, gdy jej obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym, gdy podstawą obowiązku jest decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy dany obowiązek jest wykonany w trybie egzekucji sądowej. W niniejszej sprawie takie nie nastąpiły, gdyż należności objęte tytułem wykonawczym podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez właściwy organ administracji publicznej, zaś pełnomocnik strony nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na zobowiązaną Spółkę. Na koniec organ odwoławczy stwierdził, że słusznie organ egzekucyjny wskazał, że w myśl art. 29 u.p.e.a. organ ten bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Każda ingerencja organu egzekucyjnego w weryfikowanie podstaw prawnych obowiązku podlegającego egzekucji jest więc nieuprawniona. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił: nieprawidłowe zastosowanie przepisów art. 17 § 1, art. 19 § 5, art. 33 § 1 pkt 1 i 2, art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. w świetle realiów przedmiotowej sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych, których stwierdzone "naruszenie" stało się przyczyną nałożenia kar pieniężnych z art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 471, dalej: u.g.h.), a tym samym, że możliwym jest egzekwowanie kary w sytuacji prawnej, gdy egzekucji takiej sprzeciwia się bezwzględna nieskuteczność mającego być wyegzekwowanym obowiązku. Pełnomocnik skarżącej wniósł o: 1. rozpoznanie skargi na rozprawie, 2. uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za zasadne. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że działalność w zakresie automatów do gier losowych, począwszy od 1 stycznia 2010 r., regulują przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz przytoczył treść przepisów art. 2 ust. 3, art. 2 ust. 5 , art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. Dalej wywodził tak samo jak w zażaleniu, że ustawa o grach hazardowych wprowadziła zdecydowane ograniczenie w zakresie automatów do gier losowych, "wymuszając" jednocześnie na podmiotach gospodarczych powinność uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Taka redakcja przepisów, mających charakter "techniczny" (ograniczający swobodny przepływ towarów), stanowi przesłankę niemożności prowadzenia egzekucji na gruncie polskiego prawa bez uprzedniego spełnienia obowiązku notyfikacyjnego tychże przepisów technicznych przez Polskę. Pełnomocnik skarżącej na poparcie swojego stanowiska odwołał się do przepisów prawa Unii Europejskiej zawartych w dyrektywie nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r., które ustanawiają procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (dalej: dyrektywa 98/34). Wskazał, że celem dyrektywy 98/34 jest prewencyjna kontrola przyjmowanych przez Państwa Członkowskie regulacji, które ograniczają swobodę przepływu towarów (określanych przez dyrektywę 98/34 jako "przepisy techniczne", a szczegółowo zdefiniowanych w art. 1 pkt 11 tej dyrektywy), będącą jednym z najważniejszych filarów Unii Europejskiej. Kontrola ta polega na obowiązkowym przekazywaniu przez Państwa Członkowskie do wiadomości Komisji Europejskiej projektów przepisów krajowych o charakterze ograniczającym swobodny przepływ towarów ("przepisów technicznych"), jeszcze przed wprowadzeniem tych przepisów w życie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej powyższe wskazuje na brak zasadności wymierzenia skarżącej jakichkolwiek sankcji karnych, które przyczynią się do narażenia jej na znaczne niedogodności i pogorszą w znacznym stopniu jej sytuację majątkową, powodując nieodwracalne dla niej skutki finansowe. Ponadto, brak wymaganego notyfikowania Komisji Europejskiej projektu "przepisów technicznych" przez Państwo Członkowskie stanowi poważną wadę proceduralną w przebiegu krajowego procesu ustawodawczego. Zasadniczym skutkiem niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest nieskuteczność tychże "przepisów technicznych", których nie można egzekwować wobec podmiotów indywidualnych, w tym wobec skarżącej. Pełnomocnik skarżącej powołał się także na aktualną linię orzeczniczą, w szczególności treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie Ivansson i in., C-307/13, w którym TSUE wskazał, iż "naruszenie obowiązku notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne przy przyjmowaniu przepisów technicznych i powoduje brak możliwości stosowania tych przepisów technicznych, zatem nie można się na nie powołać wobec jednostek (zob. w szczególności wyroki: CIA Security International, C-194/94, EU:C:1996:172, pkt 54; Schwibbert, C-20/05, EU:C:2007:652, pkt 44). Na ów brak możliwości stosowania jednostki mogą powołać się przed sądem krajowym, na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania przepisu technicznego, który nie został notyfikowany zgodnie z dyrektywą 98/34 (zob. w szczególności wyrok Schwibbert, EU:C:2007:652, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo)" (pkt 48 wyroku C-307/13). Dalej autor skargi wywodził, że skoro regulacje zawarte w art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. są nieskuteczne, oraz oznaczają zakaz ich stosowania wobec jednostek skierowany do wszystkich sądów krajowych, ale również do krajowych organów pozasądowych, w tym prokuratury, Policji czy Służby Celnej (zob. wyrok TSUE z dnia 22 czerwca 1989 r., C-103/88 Fratelli Costanzo), to zastosowanie tychże przepisów w przedmiotowej sprawie nie stanowi wyjątku, zatem jest niezgodne z ogólnie obowiązującym prawem powszechnym (w tym wchodzącym w jego skład prawem Unii Europejskiej) i jednoznacznie w razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wskazywać będzie na istotne naruszenie procedury postępowania organu egzekucyjnego, który jest zobowiązany w pierwszej kolejności respektować zapadłe w tej materii interpretacje TSUE, jak również wszelkie regulacje prawne. Następnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 348/13). Tym samym niedopełnienie obowiązku notyfikacyjnego i będąca tego konsekwencją bezskuteczność obowiązków wyrażanych przez nienotyfikowane "przepisy techniczne" stanowi podstawę skargi w niniejszej sprawie. Nieskuteczność ta wynika bowiem z wiążącej interpretacji TSUE, stanowiącego część składową wspólnotowego dorobku prawnego - acquis communautaire, którego organ egzekucyjny musi przestrzegać zgodnie z zasadą legalizmu (art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6 K.p.a.) odmawiając z mocy prawa europejskiego egzekwowania obowiązków sprzecznych z tym porządkiem prawnym. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, podjętej w składzie 7 sędziów, w świetle której, argumenty pełnomocnika skarżącej dotyczące braku koniecznej notyfikacji przez Komisję Europejską przepisów "technicznych", w oparciu o które wydano decyzję w sprawie i wystawiono tytuł wykonawczy, stały się bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W tym miejscu należy przypomnieć, że art. 33 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog okoliczności, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., mają charakter formalny. Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub do organu egzekucyjnego. Z przyczyn zaś podmiotowych egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej, lub gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony. Rację więc trzeba przyznać organowi odwoławczemu, że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych, o których mowa w pkt 1 i 2 tego uregulowania. Skoro zatem skarżąca kwestionuje skuteczność przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę wydania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...], którą nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry, to stwierdzić należy, że argument ten dotyczy merytorycznie słuszności wydanej decyzji, a nie względów formalnych w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Sąd jeszcze raz podkreśla, że w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o taką niedopuszczalność egzekucji, która ma charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. II FSK 2615/10 oraz z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 461/10). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych, egzekucja jest dopuszczalna. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Należności objęte tytułem wykonawczym podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez właściwy organ administracji publicznej, zaś pełnomocnik skarżącej nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. Całkowicie niezrozumiały dla Sądu jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 17 § 1 i art. 19 § 5 u.p.e.a., z uwagi na treść tych przepisów. Podobnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. skoro pełnomocnik skarżącej nie oparł zarzutów na podstawach wskazanych w tym przepisie. Z kolei art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. dotyczy trybu rozpatrzenia zarzutów, który w żaden sposób nie został przez organy naruszony. Na koniec Sąd zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r., uchwałę w składzie 7 sędziów w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdził, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Zważywszy na treść tej uchwały argumenty pełnomocnika skarżącej dotyczące braku koniecznej notyfikacji przez Komisję Europejską przepisów "technicznych", w oparciu o które wydano decyzję w sprawie i wystawiono tytuł wykonawczy, stały się bezzasadne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.