I SA/Gl 899/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "organ nadzoru"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpoznaniu A Sp. z o.o. w S. (dalej jako "zobowiązana", "Spółka" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej jako "organ egzekucyjny") z dnia [...] r., nr [...] którym oddalono skargę na czynność zabezpieczającą dokonaną zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...] o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. sporządził wobec Spółki zarządzenia zabezpieczenia od nr [...] do nr [...], a następnie w dniu [...] r. nadał klauzulę o przyjęciu zabezpieczenia do wykonania. Podstawą do ich sporządzenia była decyzja tego organu z dnia [...] r. Przedmiotowe zarządzenia zabezpieczenia doręczono zobowiązanej w dniu [...] r. Zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone do banku w dniu [...] r., zaś Spółce w dniu [...] r. Pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. pełnomocnik Spółki złożył skargę na powyższą czynność zabezpieczającą podnosząc naruszenie: - art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz wskazań zobowiązanej zawartych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. wynika, że organ niezasadnie przyjął, iż skarżąca nieprawidłowo rozliczyła podatek od towarów i usług za wskazane w tej decyzji okresy, w związku z czym zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, a zatem zaskarżona czynność zabezpieczająca nie ma oparcia w stosownych decyzjach; - art. 160 § 1 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia zabezpieczenia, które zmierza do wyegzekwowania obowiązku, którego zasadność jest kwestionowana przez Spółkę; - art. 29 § 1 w zw. z art. 166b i art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wobec braku istnienia przesłanek do wydania zarządzeń zabezpieczenia, w szczególności poprzez niewskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie interesu skarżącej podczas rozstrzygania sprawy i uwzględnienie jedynie interesu fiskalnego, co doprowadziło do dysproporcji, która nie może być zaakceptowana w państwie prawnym; - art. 7 § 2 w zw. z art. 166b i art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zastosowanie zbędnego i zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wobec czego naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę celowości postępowania zabezpieczającego. W związku z tak podniesionymi zarzutami pełnomocnik zobowiązanej wniósł o uchylenie zajęcia i wstrzymanie postępowania do czasu rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny oddalił powyższą skargę jako bezzasadną. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki ponownie podniósł zarzuty zawarte w skardze na czynność zabezpieczającą wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego, jak również o wstrzymanie postępowania do czasu rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik zobowiązanej powtórzył, w ślad za skargą, że decyzja z dnia [...] r. została wydana pochopnie, bezpodstawnie i ze szkodą dla Spółki. Jego zdaniem postępowanie kontrolne prowadzone u skarżącej i ustalenia poczynione w tym postępowaniu zmierzały do potwierdzenia z góry założonej tezy o naruszeniu przez Spółkę przepisów dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług. Ponadto wskazując na treść art. 154 § 1 u.p.e.a. podniósł, że wskazane okoliczności w zarządzeniu zabezpieczenia nie zostały poparte żadnymi dowodami, tymczasem zarówno w odwołaniu od przedmiotowej decyzji, jak również w postępowaniu zabezpieczającym Spółka przedstawiła dowody wskazujące na rzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych oraz prawidłowości rozliczeń. Powyższe, zdaniem pełnomocnika, wskazuje, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i tym samym podjęcia przedmiotowej czynności zabezpieczającej, a sytuacja finansowa zobowiązanej nie dawała podstaw do jakichkolwiek przypuszczeń, że nie jest w stanie uregulować własnych zobowiązań. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ nadzoru odwołał się do treści art. 1a pkt 2, art. 54 § 1, art. 160 § 1, art. 166b u.p.e.a. oraz orzecznictwa sądów administracyjnych i stwierdził, że przedmiotem skargi na czynność zabezpieczającą, taką jak w niniejszej sprawie, może być jedynie sposób dokonania zajęcia zabezpieczającego. Podkreślił, że nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie zobowiązanego. W konsekwencji, zdaniem organu nadzoru, skarga na czynność egzekucyjną czy zabezpieczającą nie będzie przysługiwała w sytuacji, w której przewiduje się np. wniesienie zarzutów czy zażalenia na postanowienie, albowiem za niedopuszczalną należy uznać sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie zobowiązanego zawartych w u.p.e.a. Organ nadzoru stwierdził zatem, że w świetle art. 164 § 1 u.p.e.a. zabezpieczenie należności pieniężnych może być dokonane przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzeń za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości. Skoro zatem z uwagi na treść art. 164 § 4 u.p.e.a. do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym, to również zdaniem organu, możliwe było objęcie w niniejszej sprawie zawiadomieniem zabezpieczającym rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych skarżącej. Jednocześnie organ nadzoru zaznaczył, że zajęcie zabezpieczające stanowi czynność organu egzekucyjnego, która nie prowadzi do wyegzekwowania obowiązku, co wynika z treści art. 1a pkt 19 u.p.e.a. pomimo tego, że organ egzekucyjny uzyskuje możliwość rozporządzania zajętym składnikiem majątku. Wskazując na treść art. 80 § 1 u.p.e.a. organ podkreślił, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego następuje poprzez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu z rachunku do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie wraz z wezwaniem organ egzekucyjny wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z tego rachunku, lecz bezzwłocznie przekazał ją organowi (w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania) albo zawiadomił o przeszkodzie w realizacji zajęcia. Zajęcie to w świetle art. 80 § 2 u.p.e.a. dokonane jest w chwili doręczenia zawiadomienia bankowi i obejmuje również kwoty, które nie były na tym rachunku w chwili jego zajęcia. Ponadto, zgonie z art. 80 § 3 u.p.e.a., organ egzekucyjny ma obowiązek zawiadomić zobowiązanego jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia bankowi. Oceniając zatem przedmiotowe zajęcie zabezpieczenia organ nadzoru stanął na stanowisku, że było ono zgodne z przepisami prawa. Ponadto spełniało ono warunki wynikające z art. 67 § 1 i § 2 u.p.e.a., albowiem zawierało wszystkie niezbędne elementy. W odniesieniu do pozostałych kwestii podniesionych w zażaleniu organ nadzoru wyjaśnił, że w postępowaniu prowadzonym w oparciu o treść art. 54 u.p.e.a. nie bada się kwestii jakie są podstawą do wniesienia zarzutów a uregulowanych w art. 33 § 1 pkt 1-2 i pkt 8 u.p.e.a. Ostatecznie podkreślił, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony również do badania prawidłowości decyzji w oparciu o którą podjęto czynności zabezpieczające, jak również zasadności i wymagalności należności. W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki zarzucił ponownie naruszenie: - art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz wskazań zobowiązanej zawartych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. wynika, że organ niezasadnie przyjął, iż skarżąca nieprawidłowo rozliczyła podatek od towarów i usług za wskazane w tej decyzji okresy, w związku z czym zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, a zatem zaskarżona czynność zabezpieczająca nie ma oparcia w stosownych decyzjach; - art. 160 § 1 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia zabezpieczenia, które zmierza do wyegzekwowania obowiązku, którego zasadność jest kwestionowana przez Spółkę; - art. 29 § 1 w zw. z art. 166b i art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wobec braku istnienia przesłanek do wydania zarządzeń zabezpieczenia, w szczególności poprzez niewskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie interesu skarżącej podczas rozstrzygania sprawy i uwzględnienie jedynie interesu fiskalnego, co doprowadziło do dysproporcji, która nie może być zaakceptowana w państwie prawnym; - art. 7 § 2 w zw. z art. 166b i art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zastosowanie zbędnego i zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wobec czego naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę celowości postępowania zabezpieczającego. Tym samym pełnomocnik zobowiązanej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy powtórzył również argumentację ze skargi inicjującej postępowanie oraz zawartej następnie w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wolą ustawodawcy przewidziane zostały różne środki ochrony zobowiązanego. Kluczowym jest przy tym to, że każdy z tych środków dotyczy innego etapu egzekucji. Po pierwsze bowiem w art. 33 § 1 u.p.e.a. ustawodawca przewidział możliwość wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. § 2. W egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w: 1) art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; 2) art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10. Z powyższego wynika zatem, że zarzuty mają zmierzać do zweryfikowania zarówno możliwości, jak i podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a zatem prawidłowości tytułu wykonawczego bądź zarządzenia zabezpieczenia. Kolejny środek przysługujący zobowiązanemu został wskazany w art. 54 § 1 u.p.e.a., w myśl którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organów, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 69/08). Zwrócić należy ponadto uwagę, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 789/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. W konsekwencji należy uznać, że skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Zaakcentować należy, że również Sąd w ramach kontroli postanowienia organu odwoławczego, nie może badać takich okoliczności, które mogą być przedmiotem innych postępowań. Podkreślenia wymaga bowiem, że wskazane powyżej środki są względem siebie konkurencyjne. Skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14). W kontekście tych uwag, w ocenie Sądu, organ nadzoru prawidłowo dokonał oceny zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanej przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej. W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 880/15, Lex nr 2113619). Zatem taką czynnością jest także zajecie rachunku bankowego, jak i wkładu oszczędnościowego (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 i 5 u.p.e.a.). Tryb egzekucji z rachunku bankowego uregulowany został w art. 80 u.p.e.a. Stosowanie do § 1 i § 3 wskazanego przepisu organ egzekucyjny w dniu [...] r. doręczył bankowi, zaś w dniu [...] r. doręczył zobowiązanej zawiadomienie z dnia z dnia [...] r., nr [...] o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał Bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zauważyć należy w tym miejscu, że zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] r. o nr [...] do nr [...] zostały doręczone zobowiązanej wcześniej, tj. [...] r. Ponadto zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zawiadomienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że wobec doręczenia elektronicznego w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 67 §2a u.p.e.a. stanowiący, iż "Jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu". Zauważyć również należy, iż wspomniane zawiadomienie zostało sporządzone zgodnie obowiązującym wzorem określonym w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1339). Podsumowując, w ocenie Sądu, w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym zasadnie skarga zobowiązanego została uznana za niezasadną. Zdaniem Sądu prawidłowo organ nadzoru wyjaśnił, że okoliczności, które podnosi pełnomocnik Spółki a dotyczące błędów decyzji w oparciu o którą wystawiono zarządzenia zabezpieczenia, jak i ewentualne wadliwości tych zarządzeń, nie mogą być rozpatrywane w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż nie odnoszą się one do kwestii formalnoprawnych związanych z realizacją (wykonywaniem) czynności egzekucyjnej. Dotyczą one materii nie mieszczącej się w dyspozycji ww. przepisu i jako takie nie mogły być badane zarówno w postępowaniu przed organami, jak i tutejszym Sądem co zostało wskazane na wstępie. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) skargę oddalił.