I SA/Gl 940/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy "postanowienie" Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie umorzenia postępowania podatkowego w przedmiocie wydania zaświadczenia dla "A" Sp. z o. o. z siedzibą w B. (dalej zwana Spółką) potwierdzającego wysokość pomocy de minimis z tytułu poniesionych wydatków w ramach zwolnienia z podatku od nieruchomości przysługującego zakładowi pracy chronionej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o ustalony przez Kolegium stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z dnia [...] 2008 roku Spółka zwróciła się do organu podatkowego pierwszej instancji o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w kwocie [...] złotych, stanowiący wydatek poniesiony w dniu [...] 2008 roku, pokryty w całości z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Spółka dołączyła do wniosku między innymi fakturę VAT oraz wydruk z bankowego systemu komputerowego potwierdzający przelew ceny zakupu. Rozpatrujący sprawę Prezydent Miasta B. "postanowieniem" z dnia [...] roku (błędnie nazwanym "decyzją") umorzył postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, a jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia wskazał art. 207 i 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniu "postanowienia" organ pierwszej instancji stwierdził, że nie dysponuje prawnymi możliwościami ustalenia okoliczności istotnych dla wydania żądanego zaświadczenia, w tym tego czy na konto Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwanej dalej z.f.r.o.n.) wpłynęły wszystkie wpłaty określone w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 14, poz. 92, ze zm. zwanej dalej u.r.z.o.n.); czy wydatek został poniesiony ze środków z.f.r.o.n.; czy prowadzący zakład pracy chronionej otrzymał inną pomoc de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub tego samego projektu inwestycyjnego; czy wydatek z z.f.r.o.n. został sfinansowany ze środków pochodzących ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu "postanowienia" organ pierwszej instancji stwierdzono ponadto, że zgodnie z art. 49 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 pkt 1 u.r.z.o.n. organem właściwym w sprawie udzielenia pomocy publicznej jest Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Na "postanowienie" Prezydenta Miasta B. Spółka wniosła zażalenie (zatytułowane odwołaniem), w którym domagała się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia strona stwierdziła, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 5 ust. 3 ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t. j. Dz. U. z 2007 roku, nr 59, poz. 404 ze zm., zwana dalej u.p.s.p.p.) w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie ( Dz. U. z 2007 roku nr 53, poz. 354). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] roku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie należy wyraźnie oddzielić od siebie wyjaśnienia dotyczące udzielania pomocy de minimis przez podmioty udzielające pomocy od kwestii formy, treści, terminu i sposobu wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis. Następnie organ II instancji stwierdził, że obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej spoczywa na podmiocie udzielającym pomocy. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 12 tej ustawy jest to organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny. Ustawa nie normuje dodatkowych kwestii związanych z zakresem i trybem realizacji obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Zdaniem Kolegium wobec braku stosownych uregulowań w cytowanej ustawie dotyczących trybu wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy Działu VIII A Ordynacji podatkowej (w odniesieniu do pomocy udzielanej w ramach ulg i zwolnień podatkowych) oraz w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Organ II instancji podnosił ponadto, że do pomocy publicznej przeznaczonej dla przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej stosuje się uregulowania Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej, w tym art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską określający definicję pomocy publicznej oraz odpowiednie rozporządzenia Komisji (WE). Kolegium wskazywało, iż do pomocy publicznej w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, związanej z wydatkowaniem kwot uzyskanych przez pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej z tytułu zwolnień z podatków i opłat, wymienionych w art. 31 ust 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dotychczas znajdowało zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. U. UE L z dnia 13 stycznia 2001 roku ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 98, poz. 989). Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż od 1 stycznia 2007 roku zastosowanie ma rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis oraz obowiązujące od 1 maja 2007 roku rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. z 2007 roku nr 76, poz. 496). Kolegium podkreślało, iż w przepisach tych został określony katalog źródeł finansowania wydatków, katalog przeznaczenia środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ramach pomocy publicznej oraz pułap intensywności pomocy w tym zakresie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy akcentował, że w świetle wskazanych wyżej przepisów pracodawca uzyskuje pomoc publiczną, a więc przysporzenie dopiero w momencie wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na cele określone w rozporządzeniu. Zdaniem Kolegium za pomoc publiczną nie można uznać pełnej kwoty zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. w Dz. U. z 2006 roku, nr 121, poz. 944 ze zm. zwana dalej u.p.o.l.) z dwóch powodów. Po pierwsze z uwagi na to, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych środki uzyskane m.in. ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego przekazywane są w wysokości 10% kwoty zwolnienia na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a w 90 % na zakładowy fundusz osób niepełnosprawnych. Po drugie – kwota zwolnienia, która wpływa na zakładowy fundusz rehabilitacji niepełnosprawnych również nie jest w całości wydatkowana w sposób skutkujący przysporzeniem dla pracodawcy, gdyż 10% środków zakładowego funduszu jest wydatkowana na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepełnosprawnych pracowników tego zakładu. Jednocześnie w przypadku, gdy ze środków zgromadzonych na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych sfinansowane są wydatki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, to dopiero wtedy następuje przysporzenie korzyści na rzecz przedsiębiorcy. Tak więc, tylko w takim zakresie, w jakim środki z tych zwolnień przeznaczone są na finansowanie wydatków wymienionych w § 2 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia można zakwalifikować je do pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art.87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (do dnia 31 grudnia 2006 roku rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001). W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest zwolnieniem należnym z mocy prawa (jeżeli oczywiście prowadzący zakład pracy chronionej spełnia określone w obowiązujących przepisach przesłanki). Kwota zwolnienia podatkowego jest – na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – rekompensowana gminom w całości z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż prezydent miasta nie ma żadnych uprawnień do skontrolowania, czy środki pochodzące z tego zwolnienia wpłynęły na konto odpowiednio: państwowego funduszu oraz zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Zdaniem organu odwoławczego nie ma również możliwości ustalenia, czy wydatki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, są finansowane z zakładowego funduszu rehabilitacji. W świetle powyższych wywodów Kolegium uznało, że jedynym organem posiadającym informacje w zakresie wydatkowania kwot z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest – zgodnie z art. 49 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który w odniesieniu do wpłat przekazywanych na konto Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych – jest organem podatkowym, stosującym odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka (dalej zwana skarżącą) wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto skarżąca wniosła "o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta B. a Prezesem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych" i wskazanie organu właściwego do wydania zaświadczenia o wysokości udzielonej pomocy publicznej de minimis. W podstawie prawnej skargi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz niezastosowanie § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2008 roku, sygn. akt III SA/GL 611/08, w którym to wyroku Sąd odniósł się do zasad stosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości dla prowadzących zakłady pracy chronionej, obliczania kwot pomocy publicznej oraz wydawania zaświadczeń o wysokości udzielonej pomocy de minimis. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie powołanych przez stronę orzeczeń WSA i NSA organ odwoławczy wskazał, iż odnosiły się one do stanu prawnego, który nie obowiązywał w dniu wydania zaskarżonych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt polskiego prawa w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z rozwiązaniami przyjętymi na gruncie prawa wspólnotowego. Podstawowymi aktami prawnymi odnoszącymi się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis był Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - art. 87 i 88 (Dz. U. 90/2004, poz. 864/2 ze zm. - dalej TWE), a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis, natomiast w prawie krajowym ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz wydane do niej przepisy wykonawcze, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2007 roku nr 53, poz. 354). Ponadto należy wskazać, iż z dniem 1 stycznia 2007 roku weszło w życie rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 roku nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L. 06. 379. 5). Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 87 ust. 1 TWE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Dla oceny, czy udzielona pomoc jest dopuszczalna, przepis art. 88 ust. 3 TWE przewiduje obowiązek zgłoszenia przez Państwo Członkowskie wszelkich planów przyznania lub zmiany pomocy. Równocześnie regulacja wspólnotowa przewidziała możliwość udzielenia przez Państwo Członkowskie pomocy, która nie będzie traktowana jako naruszająca art. 88 ust. 1 TWE i nie będzie podlegała zgłoszeniu w trybie art. 88 ust. 3 TWE. Stosownie do art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis pomoc przyznawana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu, która nie przekroczy w jakimkolwiek okresie trzech lat kwoty 200 000 euro będzie stanowiła dozwoloną formę pomocy - pomocy de minimis. Na gruncie prawa polskiego pomoc publiczna mająca charakter pomocy de minimis została zdefiniowana w art. 2 pkt 10 upspp. Podkreślenia wymaga także to, że na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych osoby prowadzące zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu są zwolnione z podatku (z zastrzeżeniem ust. 2) od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Wspomniane w powołanym przepisie zasady zwolnienia osób prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone zostały w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z treści tego przepisu wynika, że zwolnieni od podatku od nieruchomości są prowadzący zakłady pracy chronionej lub aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady o jakich mowa w tym przepisie. Cytowana norma wskazuje, że przedmiotowe zwolnienie adresowane jest do podmiotu prowadzącego zakład pracy chronionej, ale wyłącznie w odniesieniu do gruntów, budynków czy obiektów służących prowadzeniu takiego zakładu. Fakt powyższy musi być potwierdzony decyzją wojewody, który poza tym, że przyznaje status zakładu pracy chronionej aktywności zawodowej, to określa dodatkowo obiekty wchodzące w skład takiego zakładu stwierdzając, że spełniają one wymogi stawiane tego rodzaju zakładom określone w art. 28 – 30 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Na tle wskazanych wyżej uregulowań nie może być wątpliwości, że pomoc publiczna udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu ogólnych warunków dla udzielenia tej pomocy, jest traktowana jako pomoc de minimis. Zatem udzielana na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej pomoc w postaci zwolnienia prowadzącego zakład pracy chronionej z podatku od nieruchomości jest pomocą udzielaną w ramach pomocy de minimis. Zauważyć należy, że stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Powołany przepis art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno – technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000 rok, str. 733). Formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że została udzielona pomoc publiczna reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2007 roku, nr 53, poz. 354). Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było, czy Prezydent Miasta B. był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.s. Zdaniem Sądu przedstawione wyżej regulacje prawne rozstrzygają sporną kwestię w sposób jednoznaczny. Po pierwsze, kreują obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis niezależnie od sposobu w jakiej udzielenie pomocy następuje, a więc niezależnie od tego, czy podstawą udzielenia pomocy jest decyzja administracyjna, czy akt prawny przewidujący ulgę podatkową. Po drugie, w przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (zwolnienie z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest właściwy organ podatkowy. Stosownie do treści art. 1 "c" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organem podatkowym, w zakresie podatków i opłat wymienionych w art. 1 ustawy, w gminach jest to wójt, a w gminach miejskich burmistrz bądź prezydent miasta. Skoro więc pomoc de minimis w rozpoznawanej sprawie polega na ustawowym zwolnieniu od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące zakłady pracy chronionej w zakresie nieruchomości i budowli wchodzących w skład tegoż zakładu pracy chronionej, to tym samym nie do zaakceptowania jest stanowisko organów podatkowych, iż prezydent miasta (będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości) nie jest podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. Wskazać należy, iż pogląd ten znalazł już akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08 oraz w wyrokach w sprawach o sygn. akt: II GSK 312/07, II GSK 509/07 i II GSK 177/08). Dodatkowo odnosząc się do argumentów organu odwoławczego zawartych w zaskarżonym postanowieniu i odpowiedzi na skargę Sąd wskazuje, iż we wniosku z dnia 6 października 2008 r. Spółka jednoznacznie wskazywała podstawy prawne, na których opierała swoje żądanie wydania zaświadczenia. Podstawą nie było, jak zdaje się sugerować organ odwoławczy, rozporządzenie z 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, lecz rozporządzenie z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz art. 31 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu z wniosku jednoznacznie wynikało, iż wydanie zaświadczenia ma mieć związek z rozliczeniem wartości zwolnień w podatku od nieruchomości. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien zatem ocenić wszystkie podniesione przez stronę skarżącą argumenty z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w tym także z uwzględnieniem postanowień § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. nr 245, poz. 1810) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2007 r. nr 53, poz. 354), w tym także z uwzględnieniem § 4 ww. rozporządzenia. Przyjdzie także wskazać, iż z dniem 1 stycznia 2008 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2007 r. uchylające przywoływane w zaskarżonym postanowieniu rozporządzenie w sprawie szczególnych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. z 2007 r. nr 249, poz. 1854). Uwadze Sądu nie uszło także pomyłkowe wskazanie w podstawie rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia art. 233 § 1 pkt. 2a Ordynacji podatkowe, w sytuacji gdy w istocie organ odwoławczy orzekał na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ww. ustawy. Odnosząc się do wniosku strony zawartego w skardze o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta B. a Prezesem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o wskazanie organu właściwego do wydania zaświadczenia stwierdzającego udzielenie pomocy de minimis, Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 22 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 166 ust. 3 Konstytucji R.P., spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu o właściwość może wystąpić m.in. organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji publicznej, pozostający w sporze. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie jest Sądem właściwym do rozpatrywania tego rodzaju sporu. Niezależnie od powyższego przyjdzie zauważyć, iż z przekazanych akt sprawy nie wynika, aby w rozpatrywanej sprawie istniał skonkretyzowany w sposób indywidualny spór pomiędzy Prezydentem Miasta B., a Prezesem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w analizowanym przez Sąd przedmiocie, czy to o charakterze negatywnym czy pozytywnym. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. koszty postępowania sądowego, stosownie do art. 200 w związku z art. 205 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 471), Sąd – uwzględniając charakter zaskarżonego postanowienia – uznał, iż nie zachodzi potrzeba określania w postanowieniu czy i w jakim zakresie akt pozbawiony tym wyrokiem mocy wiążącej, nie może być wykonany do czasu jego uprawomocnienia się (art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)