I SA/Gl 941/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tj. w Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. w Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu zażalenia "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., na postanowienie Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie umorzenia postępowania podatkowego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego wysokość pomocy de minimis z tytułu poniesionych wydatków w ramach zwolnienia z podatku od nieruchomości przysługującego zakładowi pracy chronionej – utrzymało w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego wynikało, że pismem z dnia [...] 2008 roku Spółka zwróciła się do organu podatkowego pierwszej instancji o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w kwocie [...] złotych, stanowiący wydatek poniesiony w dniu [...] 2008 roku, pokryty w całości z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Spółka dołączyła do wniosku między innymi fakturę VAT oraz wydruk z bankowego systemu komputerowego potwierdzający przelew ceny zakupu. Następnie wskazało, że postanowieniem z dnia [...] roku (błędnie nazwanym "decyzją") Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 207 i 208 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że nie dysponuje prawnymi możliwościami ustalenia okoliczności istotnych dla wydania żądanego zaświadczenia, tj. czy na konto z.f.r.o.n. wpłynęły wszystkie wpłaty określone w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (zwanej dalej u.r.z.o.n.); czy wydatek został poniesiony ze środków z.f.r.o.n.; czy prowadzący zakład pracy chronionej (dalej z.p.ch.r.) otrzymał inną pomoc de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub tego samego projektu inwestycyjnego; czy wydatek z z.f.r.o.n. został sfinansowany ze środków pochodzących ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 49 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 pkt 1 u.r.z.o.n. organem właściwym w sprawie udzielenia pomocy publicznej jest Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Na postanowienie Prezydenta Miasta B. Spółka wniosła zażalenie (zatytułowane odwołaniem), w którym wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia strona stwierdziła, że postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołanym wyżej postanowieniem utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie należy wyraźnie oddzielić od siebie wyjaśnienia dotyczące udzielania pomocy de minimis przez podmioty udzielające pomocy od kwestii formy, treści, terminu i sposobu wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis. Następnie stwierdził, że obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291) spoczywa na podmiocie udzielającym pomocy. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 12 tej ustawy jest to organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny. Ustawa nie normuje dodatkowych kwestii związanych z zakresem i trybem realizacji obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Wobec braku stosownych uregulowań w cytowanej ustawie dotyczących trybu wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy Działu VIII A Ordynacji podatkowej (w odniesieniu do pomocy udzielanej w ramach ulg i zwolnień podatkowych) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. nr 53 poz. 354). Podniósł, że do pomocy publicznej przeznaczonej dla przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej stosuje się uregulowania Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej, w tym art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, określający definicję pomocy publicznej oraz odpowiednie rozporządzenia Komisji (WE). Do pomocy publicznej w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, związanej z wydatkowaniem kwot uzyskanych przez pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej z tytułu zwolnień z podatków i opłat, wymienionych w art. 31 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dotychczas znajdowało zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. UE L z dnia 13 stycznia 2001 roku ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 98, poz. 989). Natomiast od 1 stycznia 2007 roku rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis oraz obowiązujące od 1 maja 2007 roku rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 76, poz. 496). W przepisach tych został określony katalog źródeł finansowania wydatków, katalog przeznaczenia środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ramach pomocy publicznej oraz pułap intensywności pomocy w tym zakresie. Pokreślił, że w świetle wskazanych wyżej przepisów pracodawca uzyskuje pomoc publiczną, a więc przysporzenie dopiero w momencie wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na cele określone w rozporządzeniu. Dlatego też za pomoc publiczną nie można – z całą pewnością – uznać pełnej kwoty zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dwóch powodów. Po pierwsze z uwagi na to, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 roku, nr 123, poz. 776 ze zm.) środki uzyskane m.in. ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego przekazywane są w wysokości 10% kwoty zwolnienia na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a w 90 % na zakładowy fundusz osób niepełnosprawnych. Po drugie – kwota zwolnienia, która wpływa na zakładowy fundusz rehabilitacji niepełnosprawnych również nie jest w całości wydatkowana w sposób skutkujący przysporzeniem dla pracodawcy, gdyż 10% środków zakładowego funduszu jest wydatkowana na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepełnosprawnych pracowników tego zakładu. Jednocześnie w przypadku, gdy ze środków zgromadzonych na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych sfinansowane są wydatki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, to dopiero wtedy następuje przysporzenie korzyści na rzecz przedsiębiorcy. Tak więc, tylko w takim zakresie, w jakim środki z tych zwolnień przeznaczone są na finansowanie wydatków wymienionych w § 2 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia można zakwalifikować je do pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art.87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (do dnia 31 grudnia 2006 roku rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001). W dalszej części uzasadnienia postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest zwolnieniem należnym z mocy prawa (jeżeli oczywiście prowadzący zakład pracy chronionej spełnia określone w obowiązujących przepisach przesłanki). Kwota zwolnienia podatkowego jest – na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – rekompensowana gminom w całości z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Ponadto prezydent miasta nie ma żadnych uprawnień do skontrolowania, czy środki pochodzące z tego zwolnienia wpłynęły na kontro odpowiednio: Państwowego Funduszu oraz zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Tym bardziej więc nie ma również możliwości ustalenia, czy wydatki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, są finansowane z zakładowego funduszu rehabilitacji. W świetle powyższych wywodów Kolegium uznało, że jedynym organem posiadającym informacje w zakresie wydatkowania kwot z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest – zgodnie z art. 49 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który w odniesieniu do wpłat przekazywanych na konto Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych – jest organem podatkowym, stosującym odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła "o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta B. a Prezesem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych" i wskazanie organu właściwego do wydania zaświadczenia o wysokości udzielonej pomocy publicznej de minimis. W podstawie prawnej skargi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez : - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, - niezastosowanie § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2008 roku, sygn. akt III SA/GL 611/08, w którym to wyroku Sąd odniósł się do zasad stosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości dla prowadzących zakłady pracy chronionej, obliczania kwot pomocy publicznej oraz wydawania zaświadczeń o wysokości udzielonej pomocy de minimis. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie powołanych przez stronę orzeczeń WSA i NSA organ odwoławczy wskazał, iż odnosiły się one do stanu prawnego, który nie obowiązywał w dniu wydania zaskarżonych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt polskiego prawa w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z rozwiązaniami przyjętymi na gruncie prawa wspólnotowego. Podstawowymi aktami prawnymi odnoszącymi się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis był Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - art. 87 i 88 (Dz.U. 90/2004, poz. 864/2 ze zmianami) - dalej TWE, a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis, natomiast w prawie krajowym ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. w Dz.U. z 2007 roku, nr 59, poz. 404 z późniejszymi zmianami, zwana dalej u.p.s.p.p.) oraz wydane do niej przepisy wykonawcze, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. z 2007 roku nr 53, poz. 354). Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 87 ust. 1 TWE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Dla oceny, czy udzielona pomoc jest dopuszczalna, przepis art. 88 ust. 3 TWE przewiduje obowiązek zgłoszenia przez Państwo Członkowskie wszelkich planów przyznania lub zmiany pomocy. Równocześnie regulacja wspólnotowa przewidziała możliwość udzielenia przez Państwo Członkowskie pomocy, która nie będzie traktowana jako naruszająca art. 88 ust. 1 TWE i nie będzie podlegała zgłoszeniu w trybie art. 88 ust. 3 TWE. Stosownie do art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis pomoc przyznawana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu, która nie przekroczy w jakimkolwiek okresie trzech lat kwoty 100 000 euro będzie stanowiła dozwoloną formę pomocy - pomocy de minimis. Na gruncie prawa polskiego pomoc publiczna mająca charakter pomocy de minimis została zdefiniowana w art. 2 pkt 10 upspp. przez odwołanie się do definicji podanej w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 i może zostać udzielona w różnych formach, zawsze jednak przy uwzględnieniu zasady, o której mowa w art. 5 ust. 1 upspp. oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis. Na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy rehabilitacji zawodowej i społecznej osoby prowadzące zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu są zwolnione z podatku (z zastrzeżeniem ust. 2) od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Wspomniane w powołanym przepisie zasady zwolnienia osób prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone zostały w art. 6 ust. 6 i 7 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. w Dz.U. z 2006 roku, nr 121, poz. 944 z późniejszymi zmianami, zwana dalej u.p.o.l.). Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że zwolnieni od podatku od nieruchomości są prowadzący zakłady pracy chronionej lub aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady o jakich mowa w tym przepisie. Cytowana norma wskazuje, że przedmiotowe zwolnienie adresowane jest do podmiotu prowadzącego zakład pracy chronionej ale wyłącznie w odniesieniu do gruntów, budynków czy obiektów służących prowadzeniu takiego zakładu. Fakt powyższy musi być potwierdzony decyzją wojewody, który poza tym, że przyznaje status zakładu pracy chronionej/aktywności zawodowej, to określa dodatkowo obiekty wchodzące w skład takiego zakładu, stwierdzając, że spełniają one wymogi stawiane tego rodzaju zakładom określone w art. 28 – 30 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. Na tle wskazanych wyżej uregulowań nie może być wątpliwości, że pomoc publiczna udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu ogólnych warunków dla tej udzielenia tej pomocy, jest traktowana jako pomoc de minimis. Zatem udzielana na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej pomoc w postaci zwolnienia prowadzącego zakład pracy chronionej z podatku od nieruchomości jest pomocą udzielaną w ramach pomocy de minimis. Zauważyć należy, że stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Powyższe stanowi realizację postanowień zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001, a dotyczących obowiązku państw członkowskich do informowania zainteresowanego, iż udzielona pomoc ma charakter pomocy de minimis. Powołany wyżej przepis art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno – technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000 rok, str. 733). Formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że została udzielona pomoc publiczna reguluje aktualnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. z 2007 roku, nr 53, poz. 354). Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było, czy Prezydent Miasta C.był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.s. Przedstawione wyżej regulacje prawne rozstrzygają sporną kwestię w sposób jednoznaczny. Po pierwsze, kreują obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis niezależnie od sposobu w jakiej udzielenie pomocy następuje, a więc niezależnie od tego, czy podstawą udzielenia pomocy jest decyzja administracyjna, czy akt prawny przewidujący ulgę podatkową. Po drugie, w przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (zwolnienie z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest właściwy organ podatkowy. Stosownie do treści art. 1 "c" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organem podatkowym, w zakresie podatków i opłat wymienionych w art. 1 ustawy, w gminach jest wójt, a w gminach miejskich burmistrz bądź prezydent miasta. Skoro więc pomoc de minimis w rozpoznawanej sprawie polega na ustawowym zwolnieniu od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące zakłady pracy chronionej w zakresie nieruchomości i budowli wchodzących w skład tegoż zakładu pracy chronionej, to tym samym nie do zaakceptowania jest stanowisko organów podatkowych, iż Prezydent Miasta (będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości) nie jest podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. Wskazać należy, iż pogląd ten znalazł już akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08 oraz wyroki z dnia 6 marca 2008 roku, w sprawach II GSK 312/07, II GSK 509/07 oraz II GSK 177/08). Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien zatem ocenić wszystkie podniesione przez stronę skarżącą argumenty z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w K. koszty postępowania sądowego, stosownie do art. 200 w związku z art. 205 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por.T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2005 , s. 471), Sąd – uwzględniając charakter zaskarżonego postanowienia – uznał, iż nie zachodzi potrzeba określania w wyroku czy i w jakim zakresie akt pozbawiony tym wyrokiem mocy wiążącej, nie może być wykonany do czasu jego uprawomocnienia się (art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).