I SA/Gl 979/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...] określającą skarżącemu P.J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości [...] zł. W skardze pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wskazując, że wyegzekwowanie tak znacznej kwoty może spowodować nieodwracalne skutki dla skarżącego i jego rodziny i pozostawić ich bez środków do życia. Na poparcie tego żądania nie przedłożono jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywane żądanie nie może zostać uwzględnione. Dostrzec bowiem trzeba, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżącego konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty określonej kwoty pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, co może wszak nastąpić jedynie na podstawie zupełnej, spójnej i aktualnej dokumentacji źródłowej. Tymczasem takich dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one załączone do rozpoznawanego wniosku. Nie przedstawiono ich również w toku rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Ze względów wskazanych już przez referendarza sądowego w uzasadnieniu wydanego przezeń orzeczenia (zob. postanowienie z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SO/Gl 8/18, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) materiał ten cechowała bowiem niespójność i niezupełność, które nie pozwalają wszak na poczynienie wolnych od wątpliwości ustaleń w zakresie całokształtu rzeczywistej sytuacji, w jakiej skarżący się znajduje. Twierdzenie o niekorzystnych dla sfery budżetowej skarżącego konsekwencjach wykonania zaskarżonej decyzji uznać zatem należy za gołosłowne. Brak poparcia go odwołaniem się do niezbędnego materiału źródłowego uniemożliwia bowiem weryfikację jego wiarygodności i tym samym uznanie, by wystąpienie sygnalizowanego zagrożenia po pierwsze było realne, a po drugie – wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konkludując, na podstawie akt niniejszej sprawy, w tym argumentów przedstawionych na poparcie wniosku, nie było możliwe stwierdzenie, by w analizowanym przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.